PL170799B1 - Lacznik napedowy do instrumentów chirurgicznychlacznika i jest usytuowane na czesci korpusu (60) lacznika posiadajacy kolnierz (62) i zagle PL PL PL PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Lacznik napedowy do instrumentów chi- rurgicznych kinematycznie powiazany z jednej stro- ny z czlonem uruchamiajacym umieszczonym wewnatrz z przewodu zewnetrznego i wspólpracu- jacym z ramieniem korpusu lacznika a z drugiej strony z czlonem wykonawczym, znamienny tym, ze ramie (66) stanowi integralna czesc korpusu (60) lacznika (54) i jest usytuowane na czesci korpusu (60) w poblizu wystepów (64,65), które sa polaczo ne poprzez otwory (98,100) w wysunietych palcach (94, 96) 1 element dystansowy (90) z uruchamiaja- cym czlonem (20), natomiast drugi koniec korpusu (60) lacznika (54) posiadajacy kolnierz (62) i zagle bienie (74) jest polaczony obrotowo poprzez za- krzywienie powierzchni kolnierza (62) z czlonem wykonawczym (52). FIG 2 PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku łącznik napędowy do instrumentów chirurgicznych, a zwłaszcza urządzenie dźwigniowe do napędzania członu wykonawczego, takiego jak szczęki kleszczy chirurgicznych, pomiędzy otwartym a zamkniętym położeniem.

Są liczne przyrządy w stanie techniki, w których oddalone szczęki są uruchamiane w pewnej odległości w celu ich otwierania i zamykania. Zamiast opierać się na delikatnych kołkach czopowych służących do mocowania jak na zawiasie dwóch szczęk razem, łukowe kołnierze i rowki wzajemnie i obrotowo łączą człony szczęk z członem sprzęgającym, co także służy jako człon uruchamiający do napędzania szczęk razem albo osobno, w zależności od kierunku, w którym sprzęgający człon jest uruchamiany.

170 799

Znacząca mechaniczna wyższość osiąganajest przez rozszerzanie środków obrotu bardziej dalej na boki niż te, które mogłyby być osiągnięte stosując kołki czopowe zamocowane w szczękach.

Ponieważ człon sprzęgający opisany w stanie techniki jest stałym, sztywnym elementem, który rozciąga się od ruchomego członu szczęki do ręcznego mechanizmu, sam człon sprzęgający podnosi się i opada na całej jego długości podczas uruchamiania szczęk. Człon sprzęgający podnosi się i opada w otwartym rowku w przyrządzie.

Ze stanu techniki znane jest rozwiązanie, przedstawione w opisie wzoru użytkowego RFN nr DE 9010804, zawierające człon złączny umieszczony pomiędzy drążkiem uruchamiającym a elementem wykonawczym. Koniec tego członu osadzony jest w cylindrycznym gnieździe, tworząc połączenie przegubowe co zapewnia temu połączeniu ruch obrotowy.

Z opisu USA nr 4 712 545 znane jest zakończenie w kształcie fragmentu łukowego kołnierza na końcu wydłużonego elementu uruchamiającego, który współpracuje bezpośrednio z elementem wykonawczym. Przedstawione powyżej rozwiązania różnią się od rozpatrywanego wynalazku pod względem konstrukcyjnym, działania, zastosowania i trudnością wykonania.

Przedmiotem wynalazku jest łącznik napędowy do instrumentów chirurgicznych, kinematycznie powiązany z jednej strony z członem uruchamiającym, umieszczonym wewnątrz przewodu zewnętrznego i współpracującym z ramieniem korpusu łącznika, a z drugiej strony członem wykonawczym, który charakteryzuje się tym, że ramię stanowi integralną część korpusu łącznika i jest usytuowane na części korpusu w pobliżu występów, które są połączone poprzez otwory w wysuniętych palcach i element dystansowy z uruchamiającym członem, natomiast drugi koniec korpusu łącznika posiadający kołnierz i zagłębienie jest połączony obrotowo przez zakrzywienie powierzchni kołnierza z członem wykonawczym.

Korzystne jest, że kołnierz na końcu korpusu ma postać łukowego kołnierza, zaś zagłębienie ma postać łukowego zagłębienia a występy na przeciwległym końcu korpusu mają postać kołków czopowych.

Korzystne jest także, że zespół złączny korpusu łącznika z uruchamiającym członem stanowi co najmniej jeden występ na korpusie, współpracujący z odpowiadającym otworem bocznym w członie uruchamiającym.

Korzystne jest również, że zespół złączny korpusu łącznika z uruchamiającym drążkiem stanowi co najmniej jeden otwór w korpusie z współpracującym występem na członie uruchamiającym.

Korzystne jest ponadto, że ramię jest przymocowane do korpusu łącznika pomiędzy końcami korpusu bliżej występów i ma od strony występów krzywoliniowe czoła.

Korzystne jest, że ramię korpusu ma od strony występów krzywoliniowe czoła.

Korzystne jest, że korpus ma element zderzakowy w postaci wycięcia, korzystnie w kształcie odwróconej litery U, współpracujący z elementem członu uruchamiającego dla ograniczenia ruchu szczęki ruchomej względem łącznika.

Przedmiot zgłoszenia jest uwidoczniony w przykładach wykonania na załączonym rysunku, na którym; fig. 1 przedstawia częściowy perspektywiczny boczny przekrój kleszczy chirurgicznych łączących zespół łącznika według niniejszego wynalazku przy jego oddalonym końcu i układ napędowy urządzenia uruchamiającego przy jego bliższym końcu; fig. 2 - schematyczny aksonometryczny widok łącznika według niniejszego wynalazku; fig. 3 - częściowy przekrój poprzeczny odległej części kleszczy chirurgicznych z fig. 1; fig. 4 - schematyczny przekrój poprzeczny rzutu głównego urządzenia uruchamiającego, rozmieszczonego w dalszej części zewnętrznej rury i bliższej części stałej szczęki przyrządu i przenoszenia pierścienia typu O - ring i członu dystansowego zgodnie z niniejszym wynalazkiem; fig. 5 - schematyczny częściowy widok z góry ilustrujący zespół i rozebrany zespół łącznika przez wzgląd na dwa oddalone kołnierze urządzenia uruchamiającego; fig. fig. 6A i 6B przedstawiają widoki z góry schematów pokazujących przenoszenie działania siły odpowiednio pierwszej i drugiej, działającej odpowiednio; fig. 7 przedstawiaaksonometryczny widok elementu dystansowego przedmiotowego wynalazku; fig. fig. 8A i 8B przedstawiają schematyczne widoki odpowiednio z góry i z boku alternatywnego zespołu łącznika według tego wynalazku; fig. 9 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny w widoku z góry jeszcze innego zespołu łącznika z dwoma łącznikami według wynalazku; fig. fig. 1OA i 10 przedstawiają schematyczne boczne widoki zespołów z fig. 9 odpowiednio w zamkniętym i otwartym położeniu; fig. 11A i 11B - schematyczne widoki odpowiednio z boku i z góry innego zespołu łącznika zgodnym z przedmiotem wynalazku, w którym urządzenie uruchamiające wysuwa się w otwór w łączniku; fig. 12 przedstawia częściowy przekrój poprzeczny widoku jeszcze innego zespołu łącznika niniejszego wynalazku, w którym łącznik określa wgłębienie, w które część urządzenia uruchamiającego wysuwa się; fig. 13 - aksonometryczny widok jeszcze dalszego zespołu łącznika niniejszego wynalazku, w którym łącznik i urządzenie uruchamiające są sprzężone przez łukowy układ rowkowo-kołnierzowy; a fig. fig MA i 14B przedstawiają schematycznie aksonometryczne widoki ilustrujące jeszcze inny zespół łącznika niniejszego wynalazku.

Przyrząd chirurgiczny 10 według niniejszego wynalazku przedstawiony jest na fig. 1 z zespołem łącznika 12, bliskiego uchwytowego zespołu 14 i środkowej wydłużonej sekcji 16. Środkowa sekcja 16 jest utworzona przez zewnętrzny przewód 18, w którym drążek 20 urządzenia uruchamiającego porusza się ruchem posuwisto zwrotnym. Bliższy koniec przewodu 18 zamocowany jest do korpusu 22 uchwytu zespołu 14 uchwytowego przez zestaw śrub 24. Korpus 22 uchwytu stanowi ciągły kawałek, który kończy się w ramieniu 26. Przerwa 28 uformowana jest w korpusie 22 uchwytu rozciągając się daleko od bliskiej krawędzi 30, pokazanej przerywaną linią. Przerwa 28 rozciąga się całkowicie przez górny bok korpusu 22 uchwytu pomiędzy bliskim punktem 32 a odległym punktem 34 aby przyjąć wyższą część ruchomego ramienia 36.

Konfiguracja zespołu 14 uchwytowego w tym wykonaniu jest podobna do opisanej w stanie techniki. Kiedy przesuwny zamek 38 ślizga się w górę, ruchome ramię 36 może być przesunięte z daleka do czopa wokół kołka 40 obrotowego aby napędzać jego górną część bliższą. Górna część ruchomego ramienia 36 zawiera zaokrąglone zagłębienie 41 w kształcie litery U, które sczepia bliższy występ 42 uruchamiającego drążka 20. Bliższe zagłębienie 44 zaopatrzone jest w uruchamiający drążek 20 aby pomagać szczepianiu z ruchomym ramieniem 36. Drugie zagłębienie 46 zaopatrzone jest w uruchamiający drążek 20 aby przyjąć zestaw śrub 48, który służy jako zderzak do ograniczania ruchu posuwisto zwrotnego uruchamiającego drążka 20.

Zespół łącznika 20 w tym wykonaniu zawiera nieruchomą niższą szczękę 50, która jest zamocowana za pomocą lutowania albo spawania do dalszej części przewodu 18, i górną ruchomą szczękę 52. Szczęki 50,52 służą jako uzębiony uchwyt w tej konstrukcji; alternatywnie, inne typy szczęk do kleszczy, dziurkacze albo inne instrumenty mogą być wykorzystywane jak opisane w stanie techniki.

Ruchoma szczęka 52 połączona jest z ruchomym drążkiem 20 przez łącznik 54 według niniejszego wynalazku, pokazanym linią przerywaną na fig. 1. Łącznik 54 pokazany jest w powiększeniu na fig. 2 po odłączeniu od przyrządu 10.

Łącznik 54 obejmuje korpus 60 łącznika z łukowym kołnierzem 62 najego dalszym końcu do połączenia z ruchomą szczęką 52, w fig. 1, a przeciwległe występy 64, 65 do łączenia z uruchamiającym drążkiem 20 jak opisano poniżej bardziej szczegółowo.

Łącznik 54 dalej obejmuje całe ramię 66, fig. 2 które wystaje po obu stronach korpusu 60 łącznika. Ramię 66 określa bliżej krzywoliniowe zakończenie czół 68, 70, które szczepiają się z odległymi powierzchniami prowadzącymi uruchamiającego drążka 20, znowu jak opisano bardziej szczegółowo poniżej.

Także poniżej opisana jest funkcja wcięcia 72 podczas demontażu zespołu.

Połączenie łukowego kołnierza 62 z odpowiednim rowkiem w ruchomej szczęce jest podobne do opisanego w stanie techniki, w którym dalszy koniec członu sprzęgającego w sposób ciągły przenosi łukowy kołnierz albo rowek. W przeciwieństwie łącznik 54 jest oddzielnym członem, który przenosi ruchomy połączony element w niniejszym wynalazku.

Łukowy kołnierz 62 uformowany jest przez frezowanie półokrągłego zagłębienia 74 w górnej odległej części korpusu 60 łącznika. Oddzielne zagłębienie 76 jest wyfrezowane w kształcie odwróconej litery U blisko kołnierza 62 aby otrzymać bliższą część ruchomej szczęki 52. Trójkątna część 78 przypomina wystające z korpusu 60 łącznika aby służyć jako zderzaki do ograniczania kąta otwarcia ruchomej szczęki.

170 799

Zespół 12 łącznika pokazany jest w powiększeniu na fig. 3. Lewa strona nieruchomej szczęki 50 i zewnętrzny przewód 18 są przekrojone dla celów ilustracyjnych. Kołnierz 62 łącznika 54 pokazany jest w zaryglowaniu z dopasowanym rowkiem 80, pokazanym przerywaną linią, który jest uformowany w ruchomej szczęce 52. Nieruchoma szczęka 50 i ruchoma szczęka 52 są obrotowo połączone przez parę łukowych kołnierzy i rowków, przedstawionych przez łuk 82, pokazany przerywaną linią.

Nieruchoma szczęka 50 określa niższą i wyższą szczelinę 84,86 odpowiednio, przez które ruchoma szczęka 52 i łącznik 54 są montowane i demontowane jak opisano poniżej. Pokazano także część elementu dystansowego 90 według niniejszego wynalazku i pierścień typu O - ring 92, który osadza uszczelnienie pomiędzy uruchamiającym drążkiem 20 a bliższą cylindryczną częścią nieruchomej szczęki 50. W przybliżeniu 3,2 mm zewnętrznej bliższej powierzchni nieruchomej szczęki 50 zostało sfrezowane aby dopasować w oddalonym końcu przewód 18.

Widok z góry zespołu 12 łącznika z usuniętym łącznikiem 54 pokazany jest na fig. 4. Uruchamiający drążek 20 w tej konstrukcji zwęża się do obszaru 93 o dużej średnicy do obszaru 97 o małej średnicy przez obszar 95 przejścia. Uruchamiający drążek 20 ogranicza oddalenie parą kołnierzy 94, 96, które określają odpowiednio boczne otwory 98, 100.

Połączenie wzajemne łącznika 54 z odległymi palcami 94,96 pokazane jest schematycznie na fig. 5. Wypukło zakrzywione odległe powierzchnie prowadzące 102, 104 odległych palców 94, 96 przedstawione są w kontakcie z wklęsłymi powierzchniami 68,70 ramienia 66.

Powierzchnie o odpowiadających sobie wypukłościach i wklęsłościach umożliwiają nieograniczone podnoszenie i opadanie łącznika 54 względem uruchamiającego drążka 20.

Występy 64, 65 mają pochylone bliższe powierzchnie 106, 108 aby pomóc wsunięciu palców 94, 96 ponad odległymi powierzchniami prowadzącymi 102, 104. Alternatywnie, wewnętrzne krawędzie palców 94, 96 są fazowane wzdłuż pionowej osi jak również pozostają wypukłe wzdłuż poziomej.

Podczas montażu ruchoma szczęka 52 fig. 3, jest włożona przez wyższą szczelinę 86 aby sprzęgnąć niższy kołnierz łukowy i układ rowków wskazany jako łuk 82. Potem szczęka 52 zostanie połączona z nieruchomą szczęką 50, łukowy kołnierz 62 łącznika 54 połączony jest z odpowiadającym rowkiem 80 szczęki 52. Łącznik 54 doprowadzony jest do spoczynku w położeniu poziomym jak pokazano na fig. 3. Uruchamiający drążek 20 jest następnie włożony daleko przez przewód 18 tak, że bliżej położona część wałka 110 łącznika 54 przesuwa się pomiędzy odległymi palcami 94, 96 aż do występów 64, 65 dociskacza w otworach 98, 100.

Podczas demontażu, palce 94,96 muszą być rozszerzone na boki tak, że odległe powierzchnie występów 64, 65 łącznika zwalniają krawędzie otworów 98, 100. Aby dokonać tego, łopatka 112 z trójkątnym albo eliptycznym przekrojem poprzecznym jest włożona do szczeliny 72. Łopatka 112 jest obracana aby umieścić łopatkę 112 prostopadle do palców 94, 96, której krzywki rozdzielają ją jak pokazano przerywanymi liniami 94a, 96a. Łącznik 54 jest następnie przesunięty daleko i do góry aby oddzielić go od palców 94a, 96a, albo uruchamiający drążek 20 przyciągnięty zostanie w pobliże.

Przenoszenie sił uruchamiania z uruchamiającego drążka 20 na łącznik 54 pokazane jest schematycznie na fig. fig. 6A i 6B. Kiedy uruchamiający drążek 20 ciągnięty jest w pobliże punktu zaczepienia jak pokazuje strzałka 118, odległe powierzchnie 120, 122 występów 64, 65 łącznika sprzęgają odległe powierzchnie otworów 98, 100 w palcach. Łącznik 54 jest w ten sposób ciągnięty blisko aby otworzyć szczękę 52 względem nieruchomej szczęki 50.

Oddalone powierzchnie 120, 122 są zakrzywione w korzystnym wykonaniu jak pokazano na fig. 2 nawet chociaż wydają się one płaskie w przekroju poprzecznym jak pokazano na fig. fig. 6A i 6B. Powierzchnia 120, 122 służą jako pierwsze krzywoliniowe powierzchnie do otrzymywania pierwszej, ciągnącej siły uruchamiającej.

Większa moc wymaganajest w czasie zamykania szczęk. Aby dokonać przeniesienia dużej wartości siły zamykającej, otwory 98, 100 są nieco za duże, zwłaszcza wzdłuż wydłużonej osi aby pozwolić odległym powierzchniom prowadzącym 102, 104 palców 94, 96 na kierunkowe sprzęganie krzywoliniowych powierzchni 68, 70 ramienia, kiedy uruchamiający drążek 20 pchany jest daleko w kierunku wskazanym strzałką 124.

170 799

Dlatego, dwa różne miejsca przenoszenia siły, albo alternatywnie powierzchnie przenoszące ładunek są dokonane niniejszym wynalazkiem. Korzystnie, powierzchnie przenoszące siłę są zakrzywione aby ułatwić obrót łącznika względem urządzenia uruchamiającego.

Element dystansowy 90, który pokazano na poprzednich figurach ale pominięto na fig. fig. 6A i 6B jest pokazany oddzielnie w cząsteczkowym powiększeniu na fig. 7. Element dystansowy 90 jest złożony z korpusu dystansowego 130 ze spłaszczonymi bocznymi powierzchniami 132, 134, które stykają się z wewnętrznymi powierzchniami bocznymi odległych palców 94, 96. Wyższe i niższe przenoszące powierzchnie 136, 138 odpowiednio rozciągają się nad i pod palcami 94, 96 jak zilustrowano na fig. 4. Powierzchnie przenoszące 136,138 są łukowe aby dopasować się do krzywizny przewodu 18.

Element dystansowy 90 pomaga w ograniczeniu pionowego ruchu podnoszenia i opadania występującym w zespole łącznika 12 w stosunku do samego łącznika. Element dystansowy 90 dlatego wyciąga i umiejscawia uruchamiający drążek 20 względem zewnętrznego przewodu 18 i dostarcza powierzchni przenoszącej przeciwko wewnętrznej powierzchni przewodu 18. Korzyści te osiągnięte są bez polegania na pierścieniu O - ring 92. W rzeczywistości, element dystansowy 90 minimalizuje deformację pierścienia O - ring aby utrzymać gazoszczelność uszczelnienia.

Dodatkowo, element dystansowy zajmuje przestrzeń, która w innym przypadku mogłaby być pusta aby chronić chwytanie i obudować odpadki albo inny materiał w przestrzeni pomiędzy palcami 94,96. Gdzie palce 94, 96 spotykają zaokrąglone złącze, jak w przedmiotowej konstrukcji, element dystansowy 90 obejmuje położony bliżej zaokrąglony występ 140 fig. 7, który wsadza do gniazda w złączu aby dalej zajmować przestrzeń i pomagać w umiejscawianiu elementu dystansowego względem palców 94, 96.

Inne konfiguracje elementu dystansowego 90 będą widoczne dla innych przestrzennych stosunków pomiędzy drążkiem uruchamiającym 20 i przewodem 18. Na przykład, wyższe i niższe powierzchnie przenoszące 136, 138 mogą być rozszerzane ku sobie aby uformować cylinder. Jedna albo więcej bocznych szczelin może być przewidzianych aby pozwolić na osobne rozszerzanie odległych palców urządzenia uruchamiającego podczas demontażu.

Zalecane dość poprawne wymiary i materiały dla oddzielnych składowych do jednej konstrukcji chirurgicznego przyrządu 10 są następujące. Szczęki 50, 52 i łącznik 54 są uformowane z 17 - 4PH (twardość wydzieleniową) nierdzewna stal, która jest łatwo dostępna w handlu. Łącznik 54 ma długość całkowitą 12,45 mm i maksymalną szerokość 2,29 mm oddalona część łącznika 54 ma maksymalną szerokość 0,76 mm podczas gdy ramię 66 ma maksymalną szerokość 14,73 mm a bliższa część 110 ma szerokość 0,64 mm. Występy łącznika 64,65 mają całkowitą średnicę 0,76 mm a występ w przybliżeniu 0,25 mm od boku bliższej części 110. Wycięcie 72 ma długość 1,02 mm.

Drążek uruchamiający 20 jest korzystnie uformowany z elastycznego materiału takiego jak zwyczajna 455 stal nierdzewna dostępna w Capenter Steinless Steel of Reading, Pensylwania. Elastyczność pozwala powtórzyć rozszerzanie i zamykanie oddalonych palców 94, 96 aby pozwolić montować i demontować na żądanie. Drążek uruchamiający 20 ma całkowitą długość w przybliżeniu 378,5 mm podczas gdy palce 94, 96 mają całkowitą długość 7,87 mm. Otwory 98,100 są o średnicy 0,79 mm. Pełna średnica części 93 uruchamiającego członu 20jest średnicą drążka wynoszącą 14,73 mm, która zwęża się do wąskiego obszaru 97 o średnicy 18,29 mm.

W innym wykonaniu, otwory 98, 100 i występy łącznika 64, 65 mogą być podłużne, eliptyczne, prostokątne lub kwadratowe, albo stanowić ich różne kombinacje. Dalej, otwory 98, 100 mogą być częściowymi ogranicznikami niż przelotowymi dziurami. Odpowiednie kształty występów łącznika 64, 65 i otworów 98, 100 mogą być wyselekcjonowane aby ograniczyć podnoszenie i opadanie łącznika 54 względem uruchamiającego członu 20. Na przykład, płaskie powierzchnie mogą być przewidziane na rogach prostokątnych występu kwadratowego aby sprzęgać górną powierzchnię prostokątnego otworu dla ograniczenia idącego w górę ruchu obrotowego.

Aby pomagać w montowaniu i demontowaniu górne boczne powierzchnie palców 94, 96 i/lub górna powierzchnia bliższej części 110 może być ścięta symetrycznie w obszarze wcięcia aby zaopatrzyć dwa kąty w kształcie litery V, w których dwa ramiona mogą być włożone równolegle do palców 94, 96 aby pomagać w rozszerzaniu podczas demontażu.

Człon dystansowy 90 uformowany jest z żywicy acetalowej. Jego całkowita długość wynosi 4,37 mm a średnica 2,26 mm. Korpus dystansowy 130 ma szerokość 0,58 mm. Pierścień typu O - ring uformowany jest w 95% z krzemu i w 5 % z policzterofluoroetylenu /PTFE/. Obydwa składniki żywica acetylowa i krzem /PTFE/ mają niskie współczynniki tarcia.

Przewód 18 jest rurą ze stali nierdzewnej o symbolu 303 albo 304 stal nierdzewna. Ramiona uchwytów 36, 26 i korpus uchwytu są uformowane ze stali nierdzewnej 303.

Umieszczenie kołnierza albo rowka na nieruchomym członie 50 w położeniu wskazanym jako łuk 82 na fig. 3 zależy od grubości ścianki szczęki 50 i podczas użycia, ścianki służą do oddzielnego wzmacniania jedna drugiej. Cylindryczny kołnierz umiejscowiony na zewnątrz ścianek nieruchomej szczęki jest zalecany w większości okoliczności dla łatwiejszego wytwarzania, ale układ jaskółczego ogona jest pożyteczny aby przeciwstawiać się bocznemu rozszerzaniu się ścianek szczęk.

Występy 64, 65 łącznika 54 są korzystnie uformowane całkowicie przez frezowanie z kolistą interpolacją aby formować występy. W innej konstrukcji, występy 64, 65 mogą być utworzone przez trzpień, który jest dopasowany poprzez otwór w boku bliższej części 110. Całościowo uformowane występy są wymagane ponieważ problemy obciążenia brzegowego trzpienia są unikane na krawędziach otworu. Obciążenie brzegowe jest szczególnie ważne dla przyrządów o mniejszych rozmiarach.

Alternatywny zespół łącznika, dostosowany do przyrządów o większych rozmiarach jest pokazany na fig. fig. 8A i 8B. Zespół łącznika 12a jest alternatywnym układem typu zawiasowego, który obejmuje łącznik 54a z bliższą częścią 110a, która położona jest naprzeciwko pojedynczego oddalonego palca 140 człona 20a uruchamiającego. Uruchamiający człon 20a i łącznik 54a są obrotowo wzajemnie połączone przez kołek czopowy 142, który jest gwintowany, prasowany, albo inaczej umocowany do palca 140. Główka 144 chroni bliższą część 110a oddzielenia bocznego od palca 140. Bliższa część 110a określa otwór nadmiarowy 146, który umożliwia przenoszenie przemiennych sił przy różnym umiejscowieniu zgodnie z niniejszym wynalazkiem.

Kiedy człon uruchamiający 20a został przesunięty w kierunku łącznika 54, oddalona powierzchnia prowadząca 148 styka się z bliższą powierzchnią 150 ramienia 66a. Kiedy człon uruchamiający 20a przyciągany jest w pobliże, bliższa powierzchnia otworu 146 styka się z bliską powierzchnią 150 trzpienia 142. Stykające się powierzchnie 148, 150 są zakrzywione względem siebie jak pokazano na fig. 8B aby dostarczyć nieograniczonego działania obrotowego.

Alternatywny zespół łącznika 160pokazanyjestnafig. fig. 9,10 i 10B z dwoma łącznikami 162,164, które są przymocowane odpowiednio do ruchomych szczęk 166,168. Zespół łącznika 160 pokazany jest w pozycji złożonej w widoku z góry na fig. 9 a widoku z boku na fig. 10A. Uruchamiający drążek 170 wykonuje ruchy przesuwisto zwrotne w zewnętrznej rurze 172. Eliptyczne otwory 174, 176 są określone odpowiednio w oddalonych palcach 178, 180 członu uruchamiającego 170. Wstęp 182 łącznika 162 rozciąga się do otworu 174 a występ 164 są połączone w ich środku przez występ 186 łącznika 162, który rozciąga się w zagłębieniu 188 łącznika 164.

W położeniu zamkniętym pokazanym na fig. 9 i fig. 10A, odległe krawędzie prowadzące palców 178, 180 stykają odpowiednie ramiona 185, 187 łączników 162, 164. Odległy koniec łącznika 164 jest połączony z niższą szczęką 166 przez kołek 192. Szczęki 166,168 są połączone jedna z drugą przez centralny kołek czopowy 194, który rozciąga się przez odpowiadaj ące otwory w zewnętrznej rurze 172. Czopowe kołki 190,192 są położone daleko od centralnego kołka 194, jak pokazano strzałką 196.

Kiedy urządzenie uruchamiające 170 zostanie przyciągnięte blisko, występy łącznika 182, 184 stykają bliskie krawędzie otworów 174,176 aby napędzać szczęki 166,168 w przeciwnych kierunkach jak pokazano na fig. 10B. Kołki czopowe 190, 192 są przyciągane w pobliże centralnego kołka 194 jak pokazuje strzałka 198.

170 799

Dlatego, ruch posuwisto zwrotny pojedynczego urządzenia uruchamiającego może napędzać dwie ruchome szczęki kiedy dwa łączniki są stosowane zgodnie z niniejszym wynalazkiem. Jak zostało pokazane w poprzednio opisanych wykonaniach, urządzenie uruchamiające kierunkowo styka ramiona łączników aby napędzać szczęki do pozycji zamkniętej podczas gdy odrębne występy na łącznikach sprzęgają różne części urządzenia uruchamiającego aby napędzać otwarte szczęki.

Alternatywny zespół łącznika 200 fig. fig. 11A, 11B, obejmuje trzonek 202 uruchamiającego drążka 204, który usuwa się w szczelinę 205 określoną przez zęby 206,208 łącznika 210. Trzonek 202 przenosi z sobą występy 212,214, które sprzęgają zagłębienia 216,218 zębów 206, 208. Łącznik 210 określa jedno wklęsłe ramię 220 przy złączu zębów 206, 208 i dwa wypukłe ramiona 222,224, które są określone przez bliższe końce zębów 206, 208. Urządzenie uruchamiające 204 określa odpowiadającą wypukłą powierzchnię 230 i odpowiednio wklęsłe powierzchnie 232, 234.

Jeszcze inny zespół łącznika 240 pokazany jest na fig. 12 mający łącznik 242 z bliższą częścią 243, która określa wnękę 244, w której język 246 określa krzywoliniowe występy 250, 252, które wpasowane są w odpowiednie zagłębienia 254, 256. Krzywoliniowe powierzchnie łącznika 255, 257 bliższej części 243 sprzęgają występy 250, 252 urządzenie uruchamiającego kiedy pierwsza, ciągnąca siła uruchamiająca przyłożonajest do urządzenia uruchamiaj ącego 248.

Zagłębienia 254, 256 są nieco nadwymiarowe, przynajmniej w kierunku wzdłużnym, aby umożliwić występom 250,252 odległe przesunięcie kiedy człon uruchamiający 240 pchany jest w przeciwnym kierunku. Ramiona 258, 260 łącznika 242 następnie stykają się z odpowiednio odpowiadającymi powierzchniami 262,264 urządzenia uruchamiającego 248. Pary powierzchni 258, 260 i 262, 264 są stosownie do tego wklęsłe i wypukłe, albo wypukłe i wklęsłe.

Zespół łącznika 240 jest montowany i demontowany sposobem typu bagnetowego: wnęka 244 jest nachylona i skręcona tak, że urządzenie uruchamiające 248 musi być obrócone o dziewięćdziesiąt stopni podczas wkładania i usuwania.

Figury 13, 14 A i 14B ilustrują dwa dodatkowe wykonania, w których łącznik jest dołączalny do drążka uruchamiającego i pionowe podnoszenie i opadanie jest ograniczone dla łącznika. Oba łączniki określają bliższy element mający pierwszą krzywoliniową czołową dla obrotowego sprzęgania pierwszej powierzchni członu uruchamiającego aby przenosić pierwszą siłę uruchamiającą od członu uruchamiającego do członu wykonawczego takiego jak ruchoma szczęka. Bliższy element także ma drugą krzywoliniową powierzchnię czołową dla obrotowego sprzęgania drugiej powierzchni członu uruchamiającego, aby przenosić drugą większą siłę uruchamiającą przyłożoną do uruchamiającego członu w kierunku przeciwnym do tej pierwszej siły uruchamiającej aby przenieść drugą siłę do członu wykonawczego.

Zespół łącznika 270 fig. 13, ma łącznik 272, który obrotowo sprzęga urządzenie uruchamiające 274. Łącznik 272 ma łukowy kołnierz 276, który sprzęga łukowy rowek 278 urządzenia uruchamiającego 274. Łącznik 272 dalej obejmuje, jak pokazano, dalszy element złączony taki jak łukowy kołnierz 274.

Łukowy rowek 278 rozciąga się na boki od szczeliny 286 w urządzeniu uruchamiającym 274, który umożliwia odległym odcinkom 290,292 rozszerzanie się na boki aby przyjąć bliższy koniec łącznika 272 tak, że to może być wzdłużnie zazębione w urządzeniu uruchamiającym 274. Część położonej bliższej powierzchni czołowej 280 ramienia łącznika 272 albo krawędź prowadząca 294 urządzenia uruchamiającego 274 może być ścięta aby pomóc włożeniu łącznika 272 w urządzenie uruchamiające 274.

Oddalona powierzchnia rowka 278 styka się z pierwszą krzywoliniową powierzchnią czołową 285 łącznika aby przenosić pierwszą, ciągnącą siłę uruchamiającą. Bliższa powierzchnia rowka 278 styka się z drugą krzywoliniową powierzchnią czołową 280 łącznika, aby przenosić drugą, większą pchającą siłę uruchamiajacą.

Kanał 283 ma wystarczającą długość od końca do końca podłużnej osi aby utrzymać położoną bliżej powierzchnię czołową 287 korpusu 289 łącznika zdała od dalej położonej powierzchni czołowej 282 łącznika 274. Alternatywnie, kanał 283 jest krótszy aby pozwolić powierzchni czołowej 287 służyć jako ramię do przyjęcia pchającej siły uruchamiającej. W alternatywnej konstrukcji powierzchnia czołowa 282 jest wklęsła, j ak wskazano przerywaną linią krawędziową linię 294a.

Szczelina 286 jest wyolbrzymiona dla celów ilustracyjnych; korzystnie ona jest wąska i umiejscowiona względem centralnej wzdłużnej osi urządzenia uruchamiającego 274 tak, że siła kierowanajest takjak to tylko możliwe na środek do bliższej powierzchni czołowej 280 łącznika 272.

Zespół łącznika 300, fig. fig. 14A, 14B, zawiera łącznik 302 mający zasadniczo przestrzenny, kulopodobny bliższy koniec 306, który jest wkładany w zagłębienie 308 urządzenia uruchamiającego 304. Koniec sferyczny 306 obejmuje pierwszą krzywoliniową powierzchnię 310 i drugą krzywoliniową powierzchnię 312, którą styka się z odległymi i bliższymi powierzchniami sferycznej komory 314 rozciągającej się od zagłębienia 308. Koniec sferyczny 306 obejmuje także odniesienie do wypukłości, ma płaskie powierzchnie 316, 318, które przesuwają byłe spłaszczone powierzchnie 320,322, odpowiednio przy wejściu do zagłębienia 308. Raz łącznik 302 jest włożony tak, że wypukłość 306 weszła do komory 314, łącznik 302 jest obrócony o dziewięćdziesiąt stopni do pozycji pokazanej na fig. 14B.

Łącznik 302 uformowany jest jako integralny kawałek, który początkowo ma zewnętrzną średnicę odpowiadającą do tej wypukłości 306. Główny wał 324 jest gruntowany przez frezowanie, stosowane przy formowaniu rękojeści 326, którą ogranicza łukowy kołnierz 328 dla połączenia z członem wykonawczym takim jak ruchoma szczęka. Zagłębienie 308, włączając komory 314, 330 jest uformowane przez wiercenie. To wykonanie dalej zawiera sprężynową komorę 330, której sprężyna 332 jest umieszczona aby zminimalizować możliwe wibracje i aby poprawić czucie przyrządu podczas działania. Korzystnie różne stopy nierdzewnej stali są używane jako materiały do powyżej wymienionych składników stosowanych w przyrządzie chirurgicznym.

Podczas działania, siła ciągnąca przenoszona jest na łącznik 302 przez kontakt z pierwszą powierzchnią 310 i druga większa siła może być przenoszona na łącznik 302 przez kontakt z bliższą powierzchnią komory 314 z drugą krzywoliniową powierzchnią 312. Alternatywnie, ramię 334 pokazane linią przerywaną może być dodane aby stykać odległą powierzchnię czołową 336 z urządzeniem uruchamiającym 304 aby przenosić siłę pchajacą. Korzystnie, obydwie, bliższa powierzchnia ramienia 334 i powierzchnia czołowa 336 są zakrzywione na kształt podkładki dla ułatwienia pionowego podnoszenia i opadania łącznika 302. Komora 314 w alternatywnej konstrukcji jest wystarczająca nadmiarowa, przynajmniej w podłużnym kierunku, aby umożliwić kontakt pomiędzy bliższą powierzchnią ramienia 334 i dalszej powierzchni czołowej 336 urządzenia uruchamiającego.

Wynalazek jest zrealizowany poprzez element łącznikowy i zespół stosujący element łącznikowy, który przenosi pierwszą i drugą siłę uruchamiającą z członu uruchamiającego na człon wykonawczy tak jak jedna albo więcej szczęk przyrządu chirurgicznego. Łącznik jest ruchomo połączony na jego dalszym końcu z członem wykonawczym i jest obrotowo połączony na jego bliższym końcu z członem uruchamiającym. Pierwsza siła uruchamiająca przenoszona jest od członu uruchamiającego do członu wykonawczego przez bliższy element złączony.

Druga, większa siła uruchamiającajest przenoszona przez sczepienie pomiędzy ramieniem łącznika a dalszym obszarem członu uruchamiającego. Alternatywnie, sama albo w połączeniu z ramieniem, druga krzywoliniowa powierzchnia bliższego elementu łączącego przyjmuje drugą siłę uruchamiającą. Do przenoszenia drugiej siły, człon uruchamiający określa powierzchnię przenoszącą z krzywizną, która dopasowuje tę krzywoliniową powierzchnię drugiego łącznika, aby ułatwić pionowe podnoszenie i opadanie łącznika.

Łącznik pożyteczny jest zwłaszcza w minimalnie inwazyjnej chirurgii takiej jak laparoskopia. Podczas laparoskopii, wydłużone przyrządy przechodzą przez wydłużone kanjule, a wyższe ciśnienie różnicowe utrzymywane jest w pacjencie przez wprowadzenie nietoksycznego gazu aby lepiej odsłaniać tkankę dla chirurga. Zespół łącznika według wynalazku umożliwia uruchamiającemu członowi liniowy ruch posuwisto zwrotny w gazoszczelnym trzonie przyrządu bez niszczenia uszczelnienia wokół uruchamiającego członu.

170 799

Chociaż specyficzne cechy wynalazku pokazane są na niektórych rysunkach i niepokazane na innych, to jest tylko sporządzone dla wygody jak każda cecha może być połączona z jedną albo wszystkimi innymi cechami zgodnie z wynalazkiem.

θ'

170 799

!2

170 799

FIG. /08

FG. 7

738

170 799

FIG. 9

170 799

FIG. IIB

170 799

292,

278,

286

FG. !2

254-> 250' 258^j 262

248

FG. !4A

300-

FG. !4B ^{318 306 332}

170 799

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Łącznik napędowy do instrumentów chirurgicznych kinematycznie powiązany z jednej strony z członem uruchamiającym umieszczonym wewnątrz z przewodu zewnętrznego i współpracuj ącym z ramieniem korpusu łącznika a z drugiej strony z członem wykonawczym, znamienny tym, że ramię (66) stanowi integralną część korpusu (60) łącznika (54) i jest usytuowane na części korpusu (60) w pobliżu występów (64, 65), które są połączone poprzez otwory (98, 100) w wysuniętych palcach (94, 96) i element dystansowy (90) z uruchamiającym członem (20), natomiast dragi koniec korpusu (60) łącznika (54) posiadający kołnierz (62) i zagłębienie (74) jest połączony obrotowo poprzez zakrzywienie powierzchni kołnierza (62) z członem wykonawczym (52).
2. 2. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że kołnierz (62) na końcu korpusu (60) ma postać łukowego kołnierza, zaś zagłębienie (74) ma postać łukowego zagłębienia a występy (64, 65) na przeciwległym końcu korpusu (60) mają postać kołków czopowych.
3. 3. Łącznik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zespół złączny korpusu (60) łącznika (54) z uruchamiającym członem (20) stanowi co najmniej jeden występ (64, 65) na korpusie (60) współpracujący z odpowiadającym otworem bocznym (98,100) w członie uruchamiającym.
4. 4. Łącznik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zespół złączny korpusu (60) łącznika (54) z uruchamiającym drążkiem (20) stanowi co najmniej jeden otwór (98, 100) w korpusie (60) z współpracującym występem na członie uruchamiającym.
5. 5. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że ramię (66) jest przymocowane do korpusu (60) łącznika (54) pomiędzy końcami korpusu (60) bliżej występów (64, 65) i ma od strony występów (64, 65) krzywoliniowe czoła (68, 70).
6. 6. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus (60) łącznika (54) ma od strony występów (64,65) krzywoliniowe czoła (68,70).
7. 7. Łącznik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że korpus (60) ma element zderzakowy w postaci wycięcia (76) korzystnie w kształcie odwróconej litery U, współpracujący z elementem członu uruchamiającego (20) dla ograniczenia ruchu szczęki ruchomej (52) względem łącznika (54).
8. 8. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że połączenie członu uruchamiającego z członem wykonawczym w postaci zestawu zawierającego łącznik (54) do przenoszenia sił uruchamiających, przy czym uruchamiający człon (20) zawiera co najmniej jeden dalej wysunięty palec (94, 96), który ma powierzchnię prowadzącą jako wysunięty obszar do sprzęgania ramienia (66), łącznika (54) i palca (94, 96) z powierzchniami otworów (98,100) powierzchni prowadzącej do ryglowania z bliższym zespołem obrotowym.