PL168810B1 - Złącze rurowe do rur z tworzyw sztucznych - Google Patents

Abstract

1. Złącze rurowe do rur z tworzyw sztucznych, a zwłaszcza do przyłączenia rur polietylenowych do armatury przemysłowej, posiadające końcówkę gwintowaną i kołnierze, znamienne tym, że przyłącza (2), łączące rurę (1) z armaturą, ma długość (L) i średnicę równą średnicy wewnętrznej rury (1) oraz kształt zewnętrzny na długości (Li) nachylony do osi pod kątem 8° do 15°, gdzie nałożona jest rura (1), a na niej kołnierz (4), a na długości (L2) ma kształt walca lub sześciokąta za którą na długości (L3) znajduje się drugi kołnierz (3), które to kołnierze (3) i (4) złączone są śrubami (5) przy czym koniec przyłącza (2) na długości(L4) jest nagwintowany.

Description

Przedmiotem wynalazku jest złącze rurowe do rur z tworzyw sztucznych, a zwłaszcza rur polietylenowych.

Rury z tworzyw sztucznych stosuje się szeroko w przemyśle, a zwłaszcza rury polietylenowe, ponieważ mają dobre własności mechaniczne, odporność na ścieranie i na działanie niskich temperatur (-45°C), brak zapachu i smaku, dużą gładkość powierzchni oraz są odporne na działanie mediów agresywnych. Rury z polietylenu są najczęściej wytwarzane przez wytłaczanie, a średnice ich wynoszą od 6 do około 100 mm.

Niezmiernie ważnym zagadnieniem jest łatwe łączenie odcinków rur oraz przyłączenie ich do różnego rodzaju aparatury przemysłowej. Jeżeli w przewodzie rurowym panuje niewielkie ciśnienie lub podciśnienie to rury polietylenowe można łączyć przez wciśnięcie w głąb nasuwki.

Stosuje się również połączenia rozłączne za pomocą połączeń kołnierzowych lub gwintowanych. Wieniec oporowy kształtuje się najczęściej przez spęczenie i częściowe wywinięcie końca rury ogrzanego do temperatury 100 - 150°C. Niekiedy wieńce formuje się wtryskowo lub wykonuje z arkuszy twardego polietylenu.

Znane jest z opisu polskiego wzoru użytkowego Ru 44068 złącze rurowe, które jest utworzone z rury, która z jednej strony ma zmniejszoną średnicę na dobranej długości, gdzie wykonany jest rowek, a po obu stronach nałożone są dwa kołnierze wykonane ze stali, złączone ze sobą obwodowo, mające od wewnętrznej średnicy podcięcie, którym są ku sobie zwrócone i dociśnięte do elastycznego pierścienia wypełniającego rowek.

Znane jest również ze zgłoszenia polskiego wynalazku P-283 849 złącze do rur bezkołnierzowych z tworzywa sztucznego z elementem łączącym, gdzie nakrętka, stalowy pierścień i uszczelka osadzone są na rurze, a między oporową ścianą nakrętki osadzony jest element łączący. Z opisu polskiego wzoru użytkowego RU 50689 znane jest złącze rur, które ma łącznik wykonany w postaci walcowanej tulei, wewnętrznie i zewnętrznie gwintowanej. Odcinek rury z tworzywa sztucznego zakończony jest wywiniętym kołnierzem o który opiera się łącząca nakrętka.

Złącze kołnierzowe do rur, zwłaszcza z PCV znane jest z polskiego wynalazku 163 000, gdzie na zewnętrznej powierzchni rury przyklejona jest nakładka od zewnątrz osłonięta nasuwką mającą stożkową część otoczoną od zewnątrz nakładką.

Według opisu polskiego wynalazku 163 289 znane jest złącze do rur z materiału sztywnego lub półsztywnego (tworzywo sztuczne), które na końcówce do podłączenia ma otwór równy średnicy rury. W otworze znajduje się giętki pierścień uszczelniający styczny do jednej ściany rury i zablokowanej elementem blokującym. Złącze i pierścień uszczelniający są wykonane z tego samego materiału.

Celem wynalazku jest opracowanie konstrukcji złącza do rur z tworzyw sztucznych umożliwiającego połączenie rury z tworzywa sztucznego z armaturą przemysłową.

168 810

Złącze według wynalazku charakteryzuje się tym, że przyłącze łączące rurę z armaturą ma dobraną długość w zależności od średnicy rury oraz średnicę równą średnicy wewnętrznej rury. Kształt zewnętrzny przyłącza na części długości jest nachylony do osi pod kątem 8 - 15°, a na tym nachyleniu nałożona jest rura i na rurze kołnierz. Środkowa część przyłącza ma kształt walca lub sześciokąta za którą nałożony jest drugi kołnierz. Kołnierze złączone są śrubami. Koniec przyłącza ma kształt walca, jest nagwintowany i służy do podłączenia do armatury. Przyłącze wykonane jest z metalu.

Złącze według wynalazku umożliwia trwałe, bezpieczne i łatwe podłączenie rury z tworzywa sztucznego do armatury przemysłowej oraz odłączenie rury w razie takiej konieczności. Przyłącze zostało sprawdzone do ciśnienia około 2,5 MPa.

Wynalazek został pokazany na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój złącza, a fig. 2 przekrój przyłącza.

Przyłącze według wynalazku pokazane na fig. 2 posiada długość L dobraną do średnicy rury 1 oraz średnicę równą średnicy wewnętrznej rury 1. Kształt zewnętrzny przyłącza 2 na długości L1 jest nachylony do osi pod kątem od 8 do 15° i na tej części nałożona jest rura 1 a na rurze 1 kołnierz 4. Część środkowa na długości L2 ma kształt walca lub sześcioboku, za którą na długości L3 nałożony jest drugi kołnierz 3. Kołnierze 3 i 4 złączone są ze sobą śrubami 5. Koniec przyłącza 2 na długości L4 jest nagwintowany i służy do podłączenia do armatury.

Wykonanie podłączenia rury polietylenowej z armaturą odbywa się według następującej kolejności. Najpierw należy nałożyć luźny kołnierz 3 na przyłącze 2 w miejscu L3 i przyłączyć część nagwintowaną L 4 do istniejącej armatury. Następnie nałożyć drugi luźny kołnierz 4 na rurę 1, podgrzewać wystający koniec rury i nasunąć podgrzewaną rurę 1 na część stożkową L1 przyłącza 2. Równocześnie należy dociskać kołnierz 4 i skręcać śrubami 5 kołnierze 3 i 4 do uzyskania sztywności i szczelności połączenia.

Dla rur o średnicy 020 mm; L = 80 mm; L1 = 35 mm; L2 = 12 mm; L3 = 13 mm i L4 = 20 mm.

Dla rur o średnicy 025 mm; L = 90 mm; Li = 45 mm; L2 = 12 mm; L3 = 13 mm i L4 = 20 mm.

Dla rur o średnicy 035 mm; L = 110 mm; Li = 55 mm; L2 = 12 mm; L3 = 18 mm i L4 = 25 mm.

< X X X X >
///////////
-\	ΓΠ U	LZŹ	L4 .
L

A-A

Fig.2

Fig· 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,50 zł

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Złącze rurowe do rur z tworzyw sztucznych, a zwłaszcza do przyłączenia rur polietylenowych do armatury przemysłowej, posiadające końcówkę gwintowaną i kołnierze, znamienne tym, że przyłącza (2), łączące rurę (1) z armaturą, ma długość (L) i średnicę równą średnicy wewnętrznej rury (1) oraz kształt zewnętrzny na długości (L1) nachylony do osi pod kątem 8° do 15°, gdzie nałożona jest rura (1), a na niej kołnierz (4), a na długości (L2) ma kształt walca lub sześciokąta za którą na długości (L 3) znajduje się drugi kołnierz (3), które to kołnierze (3) i (4) złączone są śrubami (5) przy czym koniec przyłącza (2) na długości (L 4) jest nagwintowany.
2. 2. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że przyłącze (2) wykonane jest z metalu.