PL163971B1 - Dekoder telewizyjnych sygnalów wizyjnych kodowanych poprzez tlumienie impulsówsynchronizacji PL - Google Patents

Abstract

Dekoder telewizyjny sygnalów wizyj- nych kodowanych poprzez tlumienie impul- sów synchronizacji, zbudowany z demodulatora sygnalów wizyjnych, ukladu wejsciowego dolaczonego do wejscia demo- dulatora sygnalów wizyjnych i separatora sygnalów synchronizacji dolaczonego do wyjscia demodulatora sygnalów wizyjnych, znamienny tym, ze zawiera mikroprocesor (32,90) polaczony z wyjsciem demodulatora sygnalów wizyjnych (16, 88) i z wyjsciem separatora sygnalów synchronizacji (24,98), procesor wizyjny (22, 92), do którego wejsc sa dolaczone wyjscia separatora sygnalów synchronizacji (24,98), wyjscie m ikropro- cesora (32, 90) i, korzystnie poprzez m i- kroprocesor (90), wyjscie dem odulatora sygnalów synchronizacji (16, 8 8), oraz uklad wyjsciowy (30, 94) dolaczony do wyjscia procesora wizyjnego (22, 92). F i g . 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest dekoder telewizyjnych sygnałów wizyjnych kodowanych poprzez tłumienie impulsów synchronizacji.

Znanych jest szereg telewizyjnych systemów łączności, w których złożony sygnał wizyjny jest kodowany poprzez tłumienie impulsów synchronizacji w celu niedopuszczenia do uzyskania stabilnego obrazu na ekranie zwykłego odbiornika telewizyjnego. W stosowanych rozwiązaniach wykorzystuje się tłumienie impulsów synchronizacji w całym przedziale odchylania pola i tłumienie impulsów synchronizacji tylko w części obrazowej sygnału wizyjnego przy pozostawieniu sygnałów synchronizacji linii i pola na normalnym poziomie w przedziale czasowym wygaszania pola. Tłumienie impulsów synchronizacji może być przeprowadzone wieloma różnymi sposobami. Można to przeprowadzić przez przesunięcie poziomu impulsów synchronizacji, gdy sygnał wizyjny jest jeszcze usytuowany po stronie nadawania w podstawowym paśmie częstotliwościowym zajmowanym przez sygnał wizyjny, poprzez tłumienie impulsów synchronizacji w paśmie wielkiej częstotliwości lub w paśmie podstawowym oraz- poprzez zmiany tłumienia zastosowanego w odniesieniu do impulsów synchronizacji w czasie odchylania pola, przy czym zmiany te mogą być losowe lub mogą być odniesione do niektórych części sygnału wizyjnego. W impulsie synchronizacji linii, tłumionym w celu zakodowania złożonego sygnału wizyjnego, rozróżnia się przedział przedni przed impulsem synchronizacji linii i przedział tylny po zakończeniu impulsu synchronizacji kolorów. Każdy z tych przedziałów ma szerokość odpowiadającą około 2 mikrosekundom. Przedziały przedni i tylny pozwalają na zminy taktowania impulsu sterującego odtwarzaniem impulsów synchronizacji generowanego w dekoderze, który to impuls sterujący rozpoczyna się w przedziale przednim a kończy się w przedziale tylnym. Impuls synchronizacji linii i oba przedziały istnieją normalnie w całym okresie odchylania przez ekran telewizyjny i przez to są widoczne dla telewidza. Dekodery tak zakodowanych sygnałów wizyjnych wykorzystują dyskretne urządzenia logiczne lub układy scalone. Zwykle taki dekoder zbudowany jest z demodulatora sygnałów wizyjnych z włączonym na jego wejściu układem wyjściowym złożonym z głowicy i wzmacniacza pośredniej częstotliwości oraz z separatora sygnałów synchronizacji dołączonego do wyjścia demodulatora. Dekodery mogą również zawierać generatory, które są synchronizowane fazowo sygnałem taktującym w celu wytworzenia sygnału sterującego odtwarzaniem sygnału synchronizacji.

W praktyce telewizyjnej, zwłaszcza telewizji kablowej, konkretnemu systemowi jest przyporządkowany konkretny rodzaj kodowania sygnału wizyjnego, przy czym wszystkie dekodery stosowane przez taki system muszą być tego samego typu lub muszą być produkowane przez jednego producenta.

163 971

Znany jest z opisu patentowego USA nr 4 222 068 dekoder sygnałów wizyjnych dJa rozszyfrowania całkowitego sygnału wizyjnego, w którym detektor działa w oparciu o porównywanie amplitudy kodowanego sygnału wizyjnego w pewnych przedziałach czasu z poziomem odniesienia i przez to porówanie umożliwia dekoderowi rekonstrukcję sygnału wizyjnego do postaci użytecznej.

Znany jest także z opisu patentowego USA nr 4 338 628 dekoder dJa systemów łączności telewizyjnej, w których stosuje się wprowadzenie słowa kodu w miejsce normalnie zajmowane przez impulsy synchronizacji Jinii. Słowo kodu jest stosowane w dekoderze do rozszyfrowania sygnałów wizyjnych.

Istotę dekodera telewizyjnego sygnałów wizyjnych kodowanych poprzez tłumienie impul sów synchronizacji, według wynalazku, zbudowanego z demodulatora sygnałów wizyjnych, układu wejściowego dołączonego do wejścia demodulatora sygnałów wizyjnych i separatora sygnałów synchronizacji dołączonego do wyjścia demodulatora sygnałów wizyjnych, jest to, że zawiera mikroprocesor połączony z wyjściem demodulatora sygnałów wizyjnych i z wyjściami separatora sygnałów synchronizacji, procesor wizyjny, do którego wejść są dołączone wyjścia separatora sygnałów synchronizacji, wyjście mikroprocesora i, korzystnie poprzez mikroprocesor, wyjście demodulatora sygnałów synchronizacji, oraz układ wyjściowy dołączony do wyjścia procesora wizyjnego.

Zaletą dekodera według wynalazku jest jego uniwersalność, pozwalająca stosować go do dekodowania wielu różnych sygnałów wizyjnych kodowanych poprzez tłumienie impulsów synchronizacji. Dekoder może być zastosowany w połączeniu z różnego rodzaju przetwornikami telewizji kablowej, a operator systemu telewizji kablowej nie będzie zmuszony nabywać dekodery z konkretnego źródła, lecz będzie mógł kupować przetworniki zawierające uniwersalne dekodery z różnych źródeł.

Jednak zostanie szczegółowo opisany w połączeniu z przetwornikiem telewizji kablowej w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schemat blokowy dekodera umieszczonego w przetworniku telewizyji kablowej, fig. 2 - odwzorowanie kształtu impulsów wytwarzanych przez dekoder z fig. 1, fig. 3 - schemat blokowy realizacji programu dekodowania przez dekoder z fig. 1, fig. 4 - schemat blokowy innego rodzaju dekodera, fig. 5 - odwzorowanie kształtu sygnału taktującego przedział wygaszania pola wytwarzanego przez dekoder z fig. 4, zaś fig. 6 - schemat blokowy realizacji programu dekodowania przez dekoder z fig. 4.

Na fig. 1 wejście kablowe 10 przyjmuje przychodzący sygnał telewizyjny wielkiej częstotliwości i doprowadza go do głowicy wejściowej 12. Na wyjściu głowicy wejściowej 12 uzyskuje się sygnał wizyjny o częstotliwości pośredniej, który jest doprowadzony do wzmacniacza częstotliwości pośredniej 14. Głowica wejściowa 12 i wzmacniacz częstotliwości pośredniej 14 stanowią układ wejściowy dekodera. Wzmacniacz częstotliwości pośredniej 14 z kolei jest połączony z demodulatorem sygnału wizyjnego 16, wytwarzającym sygnał wizyjny zajmujący pasmo podstawowe lub pasmo częstotliwości wizyjnych. Wyjście demodulatora wizyjnego 16 jest połączone, poprzez rezystor 18, z modułem dekodowania 20, którego jedno z wyjść jest połączone z jednym z wejść procesora wizyjnego 22. Separator impulsów synchronizacji 24 i obwód automatycznej regulacji wzmocnienia 26, reagujący na wartości szczytowe na wyjściu demodulatora sygnału wizyjnego 16, otrzymują sygnały wizyjne usytuowane w paśmie podstawowym częstotliwości wizyjnych z wyjścia demodulatora sygnału wizyjnego 16, przy czym separator impulsów synchronizacji 24 wytwarza sygnał taktujący synchronizacji linii HEX na łączu wyjściowym 27 oraz sygnał taktujący synchronizacji pola VEX na łączu wyjściowym 28. Sygnały HEX i VEX są doprowadzane do procesora wizyjnego 22 i do modułu dekodowania 20. Wyjście obwodu automatycznej regulacji wzmocnienia 26 jest dołączone do wejścia sterującego wzmacniacza częstotliwości pośredniej 14. Zadaniem obwodu automatycznej regulacji wzmocnienia 26 jest regulowanie współczynnika wzmocnienia wzmacniacza częstotliwości pośredniej 14 w taki sposób, aby utrzymywać sygnał wizyjny w przetworniku/dekoderze na wymaganym poziomie napięciowym.

Sygnał wizyjny, który jest doprowadzany do głowicy wejściowej 12 ma tłum ioną składową synchronizacji linii. W tym przykładzie wykonania wynalazku poziom sygnału synchronizacji jest tłumiony tylko w przedziale czasowym synchronizacji linii stanowiącym część przedziału

163 971 zajmowanego przez część obrazową sygnału wizyjnego. Natomiast nie stosuje się tłumienia sygnału synchronizacji linii lub pola w przedziale wygaszania pola. Moduł dekodowania 20 realizuje odtwarzanie poziomu impulsów synchronizacji linii, które zostały stłumione przez koder, a sygnał wizyjny z odtworzoną składową synchronizacji linii w przedziale części obrazowej sygnału wizyjnego doprowadzany jest do wejścia procesora wizyjnego 22. Sygnały HEX i VEX z wyjścia separatora impulsów synchronizacji 24 są wykorzystywane w procesorze wizyjnym 22, a całkowicie odtworzony sygnał wizyjny następnie jest poddawany ponownej modulacji w układzie wyjściowym 30 stanowiącym modulator dla lokalnie niewykorzystywanego kanału, na przykład dla kanału 3, co jest rozwiązanie konwencjonalnym w telewizyjnych systemach kablowych.

Moduł dekodowania 20 zawiera mikroprocesor 32. Mikroprocesor 32 zawiera jednostkę centralną, pamięć programu, pamięć danych, urządzenia wejścia/wyjścia oraz inne obwody peryferyjne takie, jak generator impulsów taktujących, które to części składkowe mikroprocesora 32 są wykonane w postaci jednego lub kilku układów scalonych. Mikroprocesor ma wejścia 34 i 36 dla sygnałów HEX i VEX oraz wejście 38 dla sygnału wizyjnego. Mikroprocesor 32 ma wyjście na łącze 40, które steruje inwersją (odwróceniem) sygnału wizyjnego. Mikroprocesor 32 ma również wyjście na łącze 42 dołączone do tranzystora 44, który wspólnie z rezystorem 46 i rezystorem 18 stanowi obwód przeciągający i jest przeznaczony do odtwarzania poziomu impulsów synchronizacji linii zgodnie z instrukcją generowaną przez mikroprocesor.

Na fig. 2 poziomy normalne IRE dla impulsów synchronizacji linii i impulsów synchronizacji kolorów są określone w tej części wykresu, które jest nazwane jako odtworzony sygnał synchronizacji linii. Stłumiony impuls synchronizacji linii pokazuje, że tłumienie poziomu impulsu synchronizacji między przednim a tylnymi przedziałami międzysygnałowymi wynosi 70 IRE względem normalnego poziomu impulsu synchronizacji wynoszącego - 40 IRE do poziomu tłumionego sygnału synchronizacji wynoszącego +30 IRE. Impuls synchronizacji kolorów ma podobnie zmieniony poziom. Przednie i tylne przedziały czasowej mają, każdy, szerokość odpowiadającą około 2 mikrosekundom. Mikroprocesor 32 ma cykl realizacji instrukcji równy 1 mikrosekundzie, a jego sygnał zegarowy jest synchroniczny względem przychodzących impulsów synchronizacji sygnału wizyjnego. Sygnał bramkowania sygnału synchronizacji linii generowany przez mikroprocesor 32 będzie zatem miał jednosekundowe zmiany taktowania (fluktuacja) względem impulsów synchronizacji linii. Sygnał bramkowania sygnałów synchronizacji linii, który pokazano na fig. 2, ma jednomikrosekundowe fluktuacje, jest usytuowany między tłumionym sygnałem synchronizacji linii i odtworzoną składową synchronizacji linii, przy czym moment rozpoczęcia się sygnału bramkującego sygnał synchronizacji linii przypada na przedni przedział czasowy, a moment zakończenia - na tylny przedział czasowy. Sygnał bramkujący sygnał synchronizacji linii jest wykorzystywany do sterowania procesem odtwarzania impulsów synchronizacji linii do normalnego poziomu IRE. Sygnał HEX, jak pokazano na fig. 2, jest wyzwalany w momencie, który przypada na początek impulsu synchronizacji linii.

Na fig. 3 przedstawiono schematycznie kolejność realizacji przez mikroprocesor 32 w dekoderze programu odtwarzania poziomów IRE impulsów synchronizacji linii tłumionych w systemie kodowania lub sumowania w wizyjnym paśmie podstawowym, w którym impulsy synchronizacji linii i pola mieszczące się w przedziale wygaszania pola nie są poddawane tłumieniu. Pierwszy krok 48 programu polega na wyszukiwaniu sygnału VEX, a więc i wejściowego sygnału VEX dla mikroprocesora 32. Następnym krokiem 50 jest określenie pierwszego sygnału HEX po sygnale VEX. Odpowiedź twierdząca będąca wyjściem kroku 50 zapoczątkowuje krok 52, w którym wypatruje się ostatniego sygnału HEX w danym przedziale wygaszania pola. Gdy odpowiedź po realizacji kroku 52 jest twierdząca, po krótkim opóźnieniu odwzorowanym krokiem 54, rozpoczyna się wytwarzanie impulsu bramkującego wyzwalającego sygnał synchronizacji linii, co jest odwzorowywane krokiem 56.

Jak pokazano na fig. 2, impuls bramkujący wyzwalający impuls synchronizacji Unii rozpoczyna się w przedziale przednim i trwa do końca przypadającego na przedział tylny. Fluktuacje jednomikrosekundowe sygnału taktującego wytwarzanego przez mikroprocesor 32, które mają miejsce na początku i na końcu impulsu wyzwalającego sygnał synchronizacji linii i

163 971 które są odwzorowywane na wykresie dla odtworzonego impulsu synchronizacji linii nie wpływają na odtworzony sygnał synchronizacji. Po włączeniu impulsu bramkującego, co jest odwzorowane jako krok 56, następuje krótkie opóźnienie odwzorowywane przez krok 58, natomiast następny krok 60 odwzorowuje operację sprawdzania, czy wytworzony został sygnał HEX. Jeśli sygnał HEX został wytworzony, wówczas, po krótkim opóźnieniu, odwzorowanym przez krok 62, sygnał wyzwalający impuls synchronizacji zostanie wyłączony, co jest odwzorowywane jako krok 64. Jeśli sygnał HEX nie został wytworzony w kroku 60, wprowadza się krótkie opóźnienie plus 1 mikrosekunda, co jest odwzorowywane jako krok 66, po którym sygnał bramkujący wyzwalający sygnał synchronizacji zostaje wyłączony.

Różnica między opóźnieniami wprowadzanymi w krokach 62, 66 jest wynikiem jednomikrosekundowego cyklu rozkazowego mikroprocesora 32 i faktu, że odstęp między impulsami synchronizacji linii wynosi około 63,5 mikrosekundy. Mikroprocesor 32 powiniem przełączać między przedziałami bramkowania impulsów synchronizacji linii, to znaczy między 63-cią a 64-tą mikrosekundą. Impuls HEX jest wyzwalany przez odtworzony impuls synchronizacji linii, a mikroprocesor 32 sprawdza obecność sygnału HEX krótko po rozpoczęciu sygnału bramkującego wyzwalanie sygnału synchronizacji. Jeśli sygnał HEX jest w tym czasie obecny, wówczas zostaje wybrany odstęp 63-cio mikrosekundowy. Jeśli sygnału HEX w tym czasie nie ma, odstęp wynosi 64 mikrosekundy.

Gdy impuls bramkujący wyzwalający impuls synchronizacji jest wyłączony, co jest odwzorowywane jako krok 64, następnym krokiem staje się krok, w którym się określa, czy część obrazowa sygnału wizyjnego jest zakończona, co jest odwzorowywane jako krok 68. Jeśli część obrazowa sygnału wizyjnego nie jest zakończona, program powraca ku punktowi przed krokiem 54, aby wytworzyć impulsy bramkujące wyzwalające impulsy synchronizacji linii celem podwyższenia poziomu kolejnych impulsów synchronizacji linii w części obrazowej sygnału wizyjnego do ich odpowiednego poziomu IRE. Jeśli natomiast część obrazowa sygnału wizyjnego została zakończona, program powraca ku krokowi początkowemu, a mikroprocesor 32 znów rozpoczyna badanie obecności sygnału VEX w kolejnym przedziale wygaszania pola.

Moduł dekodowania 20, z fig. 1, zawierający mikroprocesor 32 programowany zgodnie ze schematem blokowym realizacji operacji, z fig. 3, wytwarza impulsy bramkujące sygnały synchronizacji linii w celu odtworzenia impulsów synchronizacji linii z tłumionego sygnału synchronizacji, pokazanego na fig. 2, do postaci pełnopoziomowego sygnału synchronizacji przedstawionej na fig. 2. Ten szczególny przykład wykonania wynalazku stosuje kodowanie w postaci zmiany poziomu o 70 IRE impulsów synchronizacji linii w części obrazowej sygnału wizyjnego przy pozostawieniu nietłumionych impulsów synchronizacji linii i pola w przedziale wygaszania pola. Mikroprocesor 32, gdy jest programowany w ten sposób, może funkcjonować jako urządzenie sterujące dekodowaniem jakiegokolwiek sygnału, który został uprzednio zakodowany.

Wiele innych systemów kodowania sygnałów wizyjnych również wykorzystuje odwracanie biegunowości sygnału wizyjnego jako formę kodowania. Moduł dekodowania 20, z fig. 1. zawiera mikroprocesor 32 programowany tak, że może być zastosowane takie odwrócenie biegunowości. Przy tym odwaracane są tylko aktywne, lub obrazowe, części sygnału wizyjnego, które mieszczą się między impulsami synchronizacji linii. System kodowania zawiera obwód odwracania biegunowości sygnału wizyjnego, jeżeli odwracanie biegunowości sygnału wizyjnego stanowi normalną część kodowania. Sygnał o odwróconej biegunowości jest wytwarzany przez mikroprocesor 32 i wyprowadzany na łącze 40, którym ten sygnał jest dostarczany do wejścia procesora wizyjnego w celu wykorzystania go do sterowania odwracaniem biegunowości sygnału wizyjnego.

Gdy sygnał powrotu pola ma być odwrócony, linia podczas poprzedzającego przedziału wygaszania pola jest podnoszona do 100 IRE. Część linii normalnie ma poziom równy zero IRE. Wskaźnik inwersji 100 IRE w przedziale wygaszania linii jest określany przez mikroprocesor 32 na wejściu wizyjnym, a sygnał bramkujący wyzwalający inwersję jest wytwarzany przez mikroprocesor 32 i doprowadzany do procesora wizyjnego 22 w okresie między sygnałami bramkującymi wyzwalającymi impulsy synchronizacji linii.

163 971

Część modułu dekodowania 20 dekodująca odwrócenie sygnału wizyjnego została pokazana w połączeniu ze szczególnym rodzajem kodowania opartego na tłumieniu impulsu synchronizacji. Należy rozumieć, że odwrócenie biegunowości sygnału wizyjnego może być wykorzystane z jakąkolwiek postacią kodowania polegającego na tłumieniu impulsów synchronizacji.

Figury 4, 5, 6 dotyczą wykorzystania modułu dekodowania opartego na zastosowaniu mikroprocesora do dekodowania sygnału, gdy każdy impuls synchronizacji linii jest tłumiony w przedziale czasowym zajmowanym przez część obrazową sygnału wizyjnego i cały przedział wygaszania pola, włączając impulsy synchronizacji linii i pola, również jest tłumiony. Tłumienie jest realizowane przez bramkowany częstotliwością radiową obwód tłumiący w koderze. Aby zapewnić dekodowanie zakodowanych w taki sposób sygnałów wizyjnych, należy wytworzyć sygnał taktujący i usytuować go w przedziale wygaszania pola. Zwykle takie systemy realizują dekodowanie poprzez zastosowanie nośnej sygnału taktującego jako zmodulowaną amplitudowo nośną dźwięku towarzyszącego. Jednakże takie same funkcje dekodowania mogą być realizowane poprzez zastosowanie sygnału taktującego w przedziale wygaszania linii. W mieszanych systemach dekoderów, z dodanymi dekoderami uniwersalnymi, oby sygnały taktujące są przenoszone jednocześnie: sygnał nośnej dźwięku towarzyszącego dla uprzednio istniejących dekoderów i sygnał w przedziale wygaszania pola dla dekoderów uniwersalnych.

Jak pokazano na fig. 5, sygnał taktujący, który będzie odczytywany przez układ reagujący na dodatnie wartości szczytowe w module dekodera, rozpoczyna się jednocześnie z sygnałem o poziomie 100 IRE w linii 10, która funkcjonuje w celu ładowania kondensatora w układzie do odczytywania -wartości- szczytowych. Linia 11 pokazuje znany sygnał taktujący o maksymalnym poziomie 100 IRE. Linia 12 jest odwrotnością linii 11. Szczególna kombinacja poziomów sygnałów jest małoprawdopodobna, aby mogła się pojawić w kolejnych liniach części aktywnej sygnału wizyjnego i dlatego nie jest prawdopodobne, aby fałszywy sygnał taktujący mógł być wykorzystany przez mikroprocesor. Sygnał taktujący ustalający przedział wygaszania pola, jak pokazano na fig. 5, będzie miał częstotliwość dostatecznie małą, aby mógł być odczytywany bezpośrednio przez mikroprocesor w module dekodera. Procesor wizyjny w części początkowej, w której następuje dodawanie sygnału taktującego wyznaczającego przedział wygaszania linii może sprzęgać się z koderem dla określania, kiedy takie wprowadzane elementy, jak głębokość tłumienia sygnału synchronizacji, są zmieniane dynamicznie, i takie zmiany mogą być wprowadzane jako dane do innej linii odchylania w przedziale wygaszania pola i przepuszczone do dekodera w czasie rzeczywistym.

Ponieważ koder synchronizacji bramkowany sygnałem o częstotliwości radiowej tłumi sygnały synchronizacji, odwrotnie do przesunięcia poziomu, zgodnie z przykładem wykonania przedstawionym na fig. 1-3, obwód przeciągania sygnałów synchronizacji, przedstawiony na fig. 1, nie będzie dokładnie odtwarzać sygnałów synchronizacji linii i impulsów synchronizacji kolorów. Bramkowany częstotliwością radiową obwód tłumiący przy przetworniku częstotliwości pośredniej będzie w sposób właściwy odtwarzać impulsy synchronizacji.

J ak pokazano na fig. 4, głowica wejściowa 80 ma wejście kablowe 82. Bramkowany obwód tłumiący 84 jest dołączony do wyjścia częstotliwości pośredniej głowicy wejściowej 80, przy czym wyjście obwodu tłumiącego 84 jest połączone ze wzmacniaczem częstotliwości pośredniej 86. Demodulator sygnału wizyjnego 88, głowica wejściowa 80, procesor wizyjny 92, układ wyjściowy 94 stanowiący modulator, obwód automatycznej regulacji wzmocnienia 96 z dekoderem wartości szczytowej oraz separator impulsów synchronizacji 98 są porównywalne z podobnymi obwodami z fig. 1. Zasadnicza różnica polega na tym, że sygnał bramkujący impulsy synchronizacji z mikroprocesora 90 raczej zwiększa amplitudę impulsów synchronizacji linii, niż powoduje zmianę tłumionych impulsów synchronizacji linii.

Na fig. 6, krokiem początkowym 100 jest ustawienie licznika impulsów odchylania pola w stan początkowy. Ten licznik steruje następnym krokiem określonym jako krok 102, który polega na wyszukiwaniu informacji taktującej przedziałem wygaszania pola pokazanym na fig.

5. Gdy informacja taktująca jest znaleziona, sygnał wejściowy bramkowania sygnału synchronizacji doprowadzany do bramkowanego obwodu tłumiącego 84 będzie zwiększał wzmocnienie podczas przedziału wygaszania linii, co jest zaznaczone jako krok 104. Wzmocnienie będzie

163 971 pozostawało na zwiększonym poziomie, aby podnieść amplitudę impulsów synchronizacji linii i pola w przedziale wygaszania pola dopóki nie zakończy się krok 106, który ma wyjście TAK w końcu przedziału wygaszania pola. Taktowanie bramkowania przedziału wygaszania pola od kroku 102 danych taktowania do końca kroku 106 jest określone przez wewnętrzny zegar w mikroprocesorze 90. Następnie wzmocnienie się zmniejsza, jak określono w kroku 108, który uruchamia krok 110 przed końcem pola. Na końcu pola wzmocnienie znów się zwiększa, co jest odwzorowane krokiem 112. Wzmocnienie pozostanie na zwiększonym poziomie w czasie, w którym mikroprocesor 90 wyszukuje dane, wyznaczające przedział wygaszania pola, co jest odwzorowane krokiem 114. To poszukiwanie będzie kontynuowane dopóki nie zostaną znalezione dane taktujące przedział wygaszania pola lub dopóki nie zostanie osiągnięty okres realizacji przeszukiwania przedziału wygaszania pola, co jest odwzorowane krokiem 116. Jeśli upływa czas przeszukiwania przedziału wygaszania pola, wzmocnienie będzie obniżone, co zaznaczone jest krokiem 118, a zostanie zapoczątkowany pełny cykl rozpoczynający się w położeniu początkowym licznika pola. Jeśli dane taktujące przedziału wygaszania pola są znalezione wewnątrz zlokalizowanego okresu przeszukiwania, sprrawdza się liczbę zliczanych pól w kroku 120. Jeśli wzmocnienie w przedziale wygaszania pola jest bramkowane dla mniej niż dwudziestu kolejnych pól, licznik pól zwiększa swoją zawartość o wartość przyrostową w kroku 122 i cykl się powtarza dla innego pola. Jeśli zawartość licznika odpowiada 20, w kroku 120 wzbudza się operację pobrania programu.

Wynikiem realizacji programu, przedstawionego na fig. 6, jest ustalenie sterowania automatyczną regulacją wzmocnienia w celu zapewnienia odpowiedniego wzmocnienia sygnału o częstotliwości pośredniej i poziomu sygnału wizyjnego. Schemat blokowy realizaji programu, z fig. 6, opisuje to, co może być nazwane jako realizacja części dekodowania. Jak tylko zostają skuteczne osiągnięte dane taktujące przedział wygaszania pola przez mikroprocesor 90, mikroprocesor 90 wchodzi w tryb dekodowania. Ten tryb jest realizowany zgodnie z programem z fig. 3, z wyjątkiem tego, że sygnał taktowania przedziału wygaszania pola jest wykorzystywany zamiast sygnału VEX, a bramkowany obwód tłumiący 84 jest wykorzystywany do zwiększania poziomu sygnału w całym przedziale wygaszania pola. Poprzez zwiększenie wzmocnienia w całym przedziale wygaszania pola, w przedziale tym są otrzymywane impulsy synchronizacji linii dla wykorzystania przez dekoder w celu wytworzenia sygnałów bramkujących impulsy synchronizacji linii dla tłumionych impulsów synchronizacji linii każdej linii części obrazowej sygnału wizyjnego. Tak więc program dla dekodowania w mikroprocesorze 90 dla systemu kodowania impulsów synchronizacji, poprzez ich tłumienie, będzie funkcjonować tak samo, jak program dla dekodowania w systemach kodowania z przesunięciem poziomu impulsów synchronizacji, jak pokazano na fig. 1-3, w których odtworzone impulsy synchronizacji linii i pola w przedziale wygaszania pola zapewniają taktowanie dla bramkowania synchronizacji linii, które z kolei zwiększa wzmocnienie bramkowanego obwodu tłumiącego 84 w okresie synchronizacji linii.

Wynalazek przedstawia realizację uniwersalnego dekodera, który ma mikroprocesor z kilkoma programami dla wykorzystania w różnych rodzajach dekodowania zakodowanych sygnałów wizyjnych. Gdy zostanie określony rodzaj kodowania stosowany w konkretnym systemie telewizji kablowej, wówczas, w zależności od tego, czy system ten ma adresowalne przetworniki wybór konkretnego programu wymagającego dekodowania zakodowanych sygnałów wizyjnych może być zakomunikowany abonentowi lub, jeżeli indywidualni abonenci nie są adresowani indywidualnie, każdy moduł dekodera może być mechanicznie dostosowany do akceptowania szczególnego rodzaju kodowania. Takie mechaniczne przystosowanie mogłoby polegać na zastosowaniu techniki obliczeniowej, przełączników i innych.

Wynalazek przedstawia środki techniczne, za których pomocą konkretny system kablowy nie musi być na stałe połączony z przetwornikami/dekoderami wytwarzanymi przez konkretnego producenta. Uniwersalny dekoder jest w stanie, za pomocą jednego ze swoich różnych programów, dekodować różne sygnały wizyjne kodowane tłumienie impulsów synchronizacji, niezależnie od tego, czy zastosowanajest inwersja sygnału wizyjnego czy też nie. Rozwiązanie według wynalazku ma tę zaletę, że operator systemu kablowego może zastosować różne urządzenia programowane techniki cyfrowej wytwarzane przez różne firmy, a dekoder może być zastoso8

163 971 wany jako dodatek do przetwornika, zapewniający dekodowanie, który nie realizuje dekodowania innego rodzaju. Jednakże niektóre przetworniki lub dekodery mogą nie zawierać niektórych obwodów, które są przewidziane w przykładach realizacji wynalazku opisanych powyżej, na przykład przetworniki sygnału wizyjnego lub separator impulsów synchronizacji. Wówczas te obwody powinny być dodane.

163 971

F i cg. 3.

163 971

Fi tg.3.

163 971

WYJŚCIE

163 971

WYJŚCIE

IRE

TŁUMIONY SYGNAŁ

SYNCHRONIZACJI

LINII JO

SYNCHRONIZACJA

LINII

SYGNAŁ

SYNCHRONIZACJI ^KOLORU /0

PRZERWA

ΗΕΧ I_

F i tg. Z.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 10 000 zł

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Dekoder telewizyjny sygnałów wizyjnych kodowanych poprzez tłumienie impulsów synchronizacji, zbudowany z demodulatora sygnałów wizyjnych, układu wejściowego dołączonego do wejścia demodulatora sygnałów wizyjnych i separatora sygnałów synchronizacji dołączonego do wyjścia demodulatora sygnałów wizyjnych, znamienny tym, że zawiera mikroprocesor (32, 90) połączony z wyjściem demodulatora sygnałów wizyjnych (16, 88) i z wyjściem separatora sygnałów synchronizacji (24, 98), procesor wizyjny (22, 92), do którego wejść są dołączone wyjścia separatora sygnałów synchronizacji (24,98), wyjście mikroprocesora (32, 90) i, korzystnie poprzez mikroprocesor (90), wyjście demodulatora sygnałów synchronizacji (16, 88), oraz układ wyjściowy (30, 94) dołączony do wyjścia procesora wizyjnego (22,92).