TH68859A - สารผสมก๊าซโซลีน - Google Patents

Abstract

DC60 การประดิษฐ์จัดให้มีสารผสมก๊าซโซลีนประกอบรวมด้วยเชื้อเพลิงมีพื้นฐานของไฮโดร คาร์บอนซึ่งมี 5 ถึง 20เปอร์เซ็นต์ ปริมาตร โอเลฟิน, ไม่มากกว่า 5เปอร์เซ็นต์ ปริมาตรโอเลฟินของอย่างน้อยที่สุด 10 คาร์บอนอะตอม, ไม่มากกว่า 5เปอร์เซ็นต์ ปริมาตรอะโรเมติกของอย่าง น้อยที่สุด 10 คาร์บอนอะตอม, จุดเดือด เริ่มต้นในช่วง 24 ถึง 45 องศาเซลเซียส, T10 ในช่วง 38 ถึง 60 องศาเซลเซียส, T50 ในช่วง 77 ถึง 110 องศาเซลเซียส, T90 ในช่วงจาก 130 ถึง 190 องศาเซลเซียส และจุดเดือดสุดท้าย ไม่มากกว่า 220 องศาเซลเซียส วิธีการของการปฏิบัติการของรถยนต์โดยการใช้ สาร ผสมก๊าซโซลีนเป็นเชื้อเพลิง, และการใช้สารผสมก๊าซโซลีนเป็น เชื้อเพลิงกับเสถียรภาพถูก ปรับปรุงของสารหล่อลื่นเครื่อง ยนต์และที่มีการลดความถี่ของการเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง การประดิษฐ์จัดให้มีสารผสมก๊าซโซลีนประกอบรวมด้วยเชื้อเพลิงมีพื้นฐานของไฮโดร คาร์บอนซึ่งมี 5 ถึง 20% ปริมาตร โอเลฟิน, ไม่มากกว่า 5% ปริมาตรโอเลฟินของอย่างน้อยที่สุด 10 คาร์บอนอะตอม, ไม่มากกว่า 5% ปริมาตรอะโรเมติกของอยาง น้อยที่สุด 10 คาร์บอนอะตอม, จุดเดือด เริ่มต้นในช่วง 24 ถึง 45 ํซ, T10 ในช่วง 38 ถึง 60 ํซ, T50 ในช่วง 77 ถึง 110 ํซ, T90 ในช่วงจาก 130 ถึง 190 ํซ และจุดเดือดสุดท้าย ไม่มากกว่า 220 ํซ วิธีการของการปฏิบัติการรถยนต์โดยการใช้สาร ผสม ก๊าซโซลีนเป็นเชื้อเพลิง, และการใช้สารผสมก๊าซโซลีนเป็น เชื้อเพลิงกับเสถียรภาพถูกปรับปรุงของ สารหล่อลื่นเครื่อง ยนต์และที่มีการลดความถี่ของการเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง

Claims (9)

แก้ไข 18/08/2559 10 คาร์บอนอะตอม, ไม่มากกว่า 5% ปริมาตรอะโรเมติกของอย่างที่สุด 10 คาร์บอนอะตอม, จุดเดือดเริ่มต้นในช่วง 24 ถึง 45๐ซ, T10 ในช่วง 38 ถึง 60๐ซ, T30 ในช่วง 77 ถึง 110๐ซ, T90 ในช่งวจาก 130 ถึง 190๐ซ และจุดเดือดสุดท้ายไม่มากกว่า 220๐ซ ปริมาณโอเลฟินด้วยกันกับช่วง T10 เท่ากับ 38 ถึง 60๐ซ เชื่อว่าเป็นตัวแปรหลักในการได้ เสถียรภาพเพิ่มขึ้นของสารหล่อลื่นเครื่องยนต์ (สารหล่อลื่นห้องข้อเหวี่ยง), ในเครื่องยนต์ได้รับ เชื้อเพลิงโดยสารผสมก๊าซโซลีนของการประดิษฐ์นี้การหยุดและการเดินเครื่องยนต์บ่อยครั้ง- การเดินทางระยะทางสั้นๆ โดยสารหล่อลื่นห้องข้อเหวี่ยงไม่อุ่นเครื่องยนต์ทั้งหมด-แทนสภาวะ รุนแรงสำหรับออกซิเดชันของสารหล่อลื่น สภาพในการระเหยช่วงจุดเดือดต่ำที่สูง (T10 ต่ำ), และ ปริมาณโอเลฟิน ถูกชี้ชัดเชื่อว่าทำให้เกิดการลดลงในการเป่าก๊าซจากการเผาไหม้ที่เป็นอันตรายเข้าสู่ ห้องข้อเหวี่ยงของเครื่องยนต์ โดย “ไม่มากกว่า 5% ปริมาตรโอเลฟินอย่างน้อยที่สุด 10 คาร์บอนอะตอม” และ “ไม่มากกว่า 5% ปริมาตรอะโรเมติกอย่างน้อยที่สุด 10 คาร์บอนอะตอม” หมายถึงว่าเชื้อเพลิงมีพื้นฐานของไฮโดร คาร์บอนมีปริมาณของโอเลฟินซึ่งมี 10 คาร์บอนอะตอมหรือมากกว่า, และปริมาณของอะโรเมติก ซึ่งมี 10 คาร์บอนอะตอม หรือมากกว่า ตามลำดับในช่วง 0 ถึง 5 % ปริมาณ, มีพื้นฐานของเชื้อเพลิง พื้นฐาน ก๊าซโซลีนมีของผสมของไฮโดรคาร์บอน, ช่วงจุดเดือดเหมาะสมและเส้นโค้งการกลั่น ของก๊าซโซลีนเปลี่ยนแปลงตามสภาพอากาศและฤดูของปี ไฮโดรคาร์บอนในก๊าซโซลีนดังกำหนด ข้างต้นอย่างสะดวกอาจได้มาในลักษณะที่รู้จักดีจากก๊าซโซลีนหอกลั่นโดยตรง, ของผสมอะโรเมติก ไฮโดรคาร์บอนถูกผลิตโดยสังเคราะห์, ไฮโดรคาร์บอนแตกโมเลกุลด้วยความร้อนหรือแตกโมเลกุล ด้วยตัวเร่งปฏิกิริยา, สารส่วนย่อยปิโตรเลียมแตกโมเลกุลด้วยไฮโดรเจนหรือไฮโดรคาร์บอนเปลี่ยนรูป โครงสร้างด้วยตัวเร่งปฏิกิริยาและของผสมของสารเหล่านี้ ออกซิจิเนต อาจถูกรวมอยู่ในก๊าซโซลีน, และสารเหล่านี้รวมถึงแอลกอฮอล์ (เช่น เมทานอล, เอทานอล, ไอโซโพรพานอล, เทอร์ทบิวทานอล และไอโซบิวทานอล) และอีเทอร์, ที่ควรใช้อีเทอร์ซึ่งมี 5 หรือมากกว่าของคาร์บอนอะตอมต่อ โมเลกุล, เช่น เมทิลเทอร์บิวทิลอีเทอร์ (MTBE) หรือ เอทิลเทอร์ทบิวทิลอีเทอร์ (ETBE) อีเทอร์ซึ่งมี 5 หรือมากกว่าของคาร์บอนอะตอมต่อโมเลกุลอาจถูกใช้ในปริมาณจนถึง 15% ปริมาตร/ปริมาตร, แต่ถ้า เมทานอลถูกใช้, เมทานอลอยู่ในปริมาณจนถึง 3% ปริมาตร/ปริมาตร, และสารทำให้เสถียรจะเป็นที่ ต้องการ สารทำให้เสถียรอาจจำเป็นสำหรับเอทานอล, ซึ่งอาจถูกใช้จนถึง 5% จนถึง 10% ปริมาตร/ (xxi) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี T10 จนถึง 103๐ซ (xxii) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี T90 อย่างน้อยที่สุด 135๐ซ, (xxiii) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี T90 อย่างน้อยที่สุด 140๐ซ, (xxiv) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี T90 อย่างน้อยที่สุด 142๐ซ, (xxv) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี T90 จนถึง 170๐ซ, (xxvi) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี T90 จนถึง 150๐ซ, (xxvii) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี T90 จนถึง 145๐ซ, (xxxviii) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี T90 จนถึง 143๐ซ, (xxix) เชื้อเพลิงพื้นฐานมีจุดเดือดสุดท้าย (FBP) ไม่มากกว่า 200๐ซ, (xxx) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี FBP ไม่มากกว่า 195๐ซ, (xxxi) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี FBP ไม่มากกว่า 190๐ซ, (xxxii) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี FBP ไม่มากกว่า 185๐ซ, (xxxiii) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี FBP ไม่มากกว่า 180๐ซ, (xxxiv) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี FBP ไม่มากกว่า 175๐ซ, (xxxv) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี FBP ไม่มากกว่า 172๐ซ, (xxxvi) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี FBP ไม่มากกว่า 165๐ซ, และ (xxxvii) เชื้อเพลิงพื้นฐานมี FBP ไม่มากกว่า 168๐ซ ตัวอย่างของสารรวมที่ควรใช้ของลักษณะข้างต้นรวมถึง (i) และ (iv), (ii) และ (v), (iii) และ (v), (vi), (viii), (x), (xii), (xvi), (xix), (xxii), (xxv) และ (xxix), (vii), (ix), (xi), (xiv), (xvii), (xx), (xxiii), (xxvi) และ (xxxiii); และ (vii), (ix), (xii), (xv), (xviii), (xxi), (xxiv), (xxviii) (xxxvi) และ (xxxvii) ตามการประดิษฐ์นี้ เชื้อเพลิงพื้นฐานมีจุดเดือดเริ่มต้นในช่วง 28 ถึง 40 ๐ซ, T10 ในช่วง 42 ถึง 58๐ซ, T50 ในช่วง 80 ถึง 105๐ซ, T90 ในช่วง 135 ถึง 170๐ซ และจุดเดือดสุดท้ายไม่มากกว่า 200๐ซ โดยที่ควรใช้คือ เชื้อเพลิงพื้นฐานมีจุดเดือดเริ่มต้นในช่วง 30 ถึง 40๐ซ, T10 ในช่วง 45 ถึง 57๐ซ, T50 ในช่วง 82 ถึง 104๐ซ, T90 ในช่วง 140 ถึง 150๐ซ และจุดเดือดสุดท้ายไม่มากกว่า 180๐ซ การประดิษฐ์นี้ต่อมาจัดให้มีวิธีการของการปฏิบัติการของรถยนต์ที่ได้รับกำลังโดยเครื่องยนต์ จุดระเบิดด้วยประกายไฟ, ซึ่งประกอบรวมด้วยการนำเข้าสู่ห้องเผาไหม้ของเครื่องยนต์ดังกล่าวด้วย สารผสมก๊าซโซลีนดังกำหนดข้างต้น การใช้สารผสมก๊าซโซลีนเป็นเชื้อเพลิงสำหรับเครื่องยนต์จุดระเบิดด้วยประกายไฟให้หนึ่ง ในประโยชน์จำนวนหนึ่ง, รวมถึงเสถียรภาพถูกปรับปรุงของสารหล่อลื่นเครื่องยนต์ (สารหล่อลื่น ห้องข้อเหวี่ยง), นำไปสู่ความถี่ลดลงของการเปลี่ยนน้ำมัน, ลดความสึกหรอของเครื่องยนต์, เช่น ความสึกหรอของตลับลูกปืนของเครื่องยนต์, ความสึกหรอของส่วนประกอบเครื่องยนต์, (เช่น เพลาลูกเบี้ยวและความสึกหรอของห้องข้อเหวี่ยงลูกสูบ), ปรับปรุงประสิทธิภาพการเร่ง, กำลังที่ออก มาสูงที่สุดได้สูงขึ้น, และ/หรือ การประหยัดเชื้อเพลิงถูกปรับปรุง ดังนั้น, โดยเพิ่มเติมการประดิษฐ์จัดให้มีการใช้สารผสมก๊าซโซลีนของการประดิษฐ์ ดังกำหนดข้างต้นเป็นเชื้อเพลิงสำหรับเครื่องยนต์จุดระเบิดด้วยประกายไฟสำหรับการปรับปรุง เสถียรภาพออกซิเดชันของสารหล่อลื่นห้องข้อเหวี่ยงเครื่องยนต์ และ/หรือ สำหรับการลดความถี่ ของการเปลี่ยนสารหล่อลื่นเครื่องยนต์ การประดิษฐ์จะเป็นที่เข้าใจจากตัวอย่างแสดงให้เห็นต่อไปนี้, โดย, เว้นแต่บ่งออกเป็นอย่าง อื่น, อุณหภูมิในองศาเซลเซียสและส่วน, เปอร์เซ็นต์และอัตราส่วนเป็นโดยปริมาตรผู้เชี่ยวชาญใน ศิลปวิทยาการจะพร้อมชื่นชอบที่ว่าเชื้อเพลิงหลายชนิดถูกเตรียมในลักษณะที่รู้จักดีจากกระแสจาก โรงกลั่นน้ำมันที่รู้จักดีและพร้อมผลิตได้จากความรู้ของตัวแปรสารผสมที่กำหนดให้ ในตัวอย่าง, การทดสอบเสถียรภาพจากออซิเดชันต่อสารหล่อลื่นในเครื่องยนต์ได้รับ เชื้อเพลิงโดยเชื้อเพลิงทดสอบได้รับผลโดยการใช้วิธีการต่อไปนี้ เครื่องยนต์เรียงแถว, Renault Megane (K7M702) 1.6 ลิตร, เครื่องยนต์จุดระเบิดด้วย ประกายไฟ 4-สูบ (ก๊าซโซลีน) ถูกดัดแปลงด้วยการขัด เพื่อเพิ่มเส้นผ่าศูนย์กลางกระบอกสูบและ การบดส่วนปลายของแหวนลูกสูบเพื่อเพิ่มช่องว่างส่วนปลาย, เพื่อเพิ่มอัตราของการเป่าออกของก๊าซ เผาไหม้, นอกจากนี้, ท่อบายพาสถูกสอดระหว่างผนังส่วนบนของกระบอกสูบเหนือแผ่นส่วนบนของ วาล์วเครื่องยนต์, และห้องข้อเหวี่ยงเพื่อจัดให้มีเส้นทางเพิ่มเติมสำหรับการเป่าออกของก๊าซเผาไหม้ไป สู้ห้องข้อเหวี่ยง ตัวปิดแขนกระเดื่องมีตัวหุ้ม (RAC) ถูกสอดเข้ามาเพื่อช่วยให้ง่ายต่อการควบคุมของ บรรยากาศล้อมรอบชุดวาล์วเครื่องยนต์ ก่อนการทดสอบและระหว่างแต่ละการทดสอบ, เครื่องยนต์ถูกชำระล้างโดยทั่ว, เพื่อแยก ปริมาณทั้งหมดของสิ่งปนเปื้อนที่เป็นไปได้ เครื่องยนต์ถูกเติมด้วยน้ำมันเครื่อง 15W/40 เป็นไป ตามข้อกำหนด API SG, และระบบการทำให้เย็น, ทั้งสองสำหรับสารหล่อเย็นของเครื่องยนต์และ สารหล่อเย็นของ RAC, ถูกเติมด้วยของผสมน้ำ : สารต่อต้านการเยือกแข็ง 50:50 การทดสอบเครื่องยนต์กระทำเป็นเวลา 7 วันตามวัฏจักรทดสอบโดยแต่ละช่วงเวลา 24 ชั่วโมง เกี่ยวข้องกับห้าวัฏจักร 4-ชั่วโมง ตามตาราง 1 :- ตาราง 1 ตัวแปรควบคุม ขั้นตอน 1 ขั้นตอน 2 ขั้นตอน 3 ช่วงเวลา (นาที) 120 75 45 อัตราเร็ว (รอบต่อนาที) 2500(สูตร)11 2500(สูตร)11 850(สูตร)100 แรงบิด (นิวตันเมตร) 70(สูตร)3 70(สูตร)3 0 ทางเข้าน้ำมัน๐ซ 69(สูตร)2 95(สูตร)2 46(สูตร)2 สารหล่อเย็น๐ซ 52(สูตร)2 85(สูตร)2 46(สูตร)2 ทางเข้า RAC๐ซ 29(สูตร)2 85(สูตร)2 29(สูตร)2 ตามด้วยวัฏจักรการเก็บตัวอย่างน้ำมันโดยขั้นตอน 3 ของตาราง 1 ถูกแทนโดยขั้นตอนถูก ดัดแปลงโดยในช่วงเวลาเดินเบา 10 นาที (850(สูตร)100 รอบต่อนาที) ตัวอย่างน้ำมัน 25 กรัมถูกแยกออก (ทุก ๆ วันที่สองและในวันที่เจ็ด (เท่านั้น) ตัวอย่างถูกแยกออก) เครื่องยนต์ต่อมาหยุดลงและปล่อย ทิ้งไว้เป็นเวลา 20 นาที ในช่วง 12 นาทีต่อมาการอ่านเหล็กวัดระดับน้ำมันถูกตรวจสอบและน้ำมัน เครื่องยนต์ถูกเติมลง (เพียงในช่วงทดสอบ, ไม่ใช่สิ้นสุดการทดสอบ) ในช่วง 3 นาทีสุดท้ายของ ขั้นตอน 45 นาทีนี้ เครื่องยนต์ต่อมาทำงานซ้ำ การวัดการทดสอบต่อตัวอย่างน้ำมันถูกกระทำเพื่อประเมินสารไม่ละลายในเฮปเทน (ตาม DIN 51365 ยกเว้นว่ากรดโอเลอิกไม่ถูกใช้เป็นสารทำให้จับตัวเป็นก้อน), แอซิดนัมเบอร์ทั้งหมด (TAN) (ตาม IP177), เบสนัมเบอร์ทั้งหมด (TBN) (ตาม ASTMD4739), และปริมาณของโลหะ สึกหรอ (Sn, Fe และ Cr) ตาม ASTM 5185 ยกเว้นว่าตัวอย่างเจือจางโดยตัวประกอบ 20 ใน ไวท์สปิริต, แทนตัวประกอบ 10) จากค่า TAN และ TBN (หน่วยเป็นมิลลิกรัม KOH/กรัม สารหล่อลื่น) จุดติด TAN/TBN ถูกคำนวณ (ชั่วโมงทดสอบ) ตัวอย่างที่ 1 เชื้อเพลิงก๊าซโซลีนพื้นฐานไฮโดคาร์บอนสามชนิดถูกทดสอบ ตัวอย่างเปรียบเทียบ A เป็น เชื้อเพลิงพื้นฐานถูกใช้อย่างกว้างขวางในเชื้อเพลิงขายในเนเธอร์แลนด์ใน 2002 ตัวอย่างเปรียบเทียบ B สมนัยกับตัวอย่างเปรียบเทียบ A กับการเติมแพลตฟอร์เมตชนิดหนัก (สารส่วนย่อยจุดเดือดสูงขึ้นของ กระแสจากโรงกลั่นน้ำมันผลิตโดยรีฟอร์มมิงแนฟธาบนตัวเร่งปฏิกิริยาพลาทินัม) เพื่อเพิ่มอะโรเมติก ตัวอย่างที่ 1 สมนัยกับตัวอย่างเปรียบเทียบ A, กับการเติมก๊าซโซลีนแตกโมเลกุลด้วยตัวเร่งปฏิกิริยา ชนิดเบา (สารส่วนย่อยจุดเดือดต่ำลงของกระแสจากโรงกลั่นน้ำมันผลิตโดยการแตกโมเลกุลด้วย ตัวเร่งปฏิกิริยาของไฮโดรคาร์บอนหนักกว่า), เพื่อเพิ่มโอเลฟินปริมาณซัลเฟอร์ของเชื้อเพลิงถูกปรับ จนได้ 50 pprnw S โดยการเติม, โดยจำเป็น, ของไดเมทิลซัลไฟด์, เพื่อกำจัดผลที่เป็นไปได้เกิดจาก ความแตกต่างในระดับซัลเฟอร์ เชื้อเพลิงที่ได้มีคุณสมบัติกำหนดในตาราง 2 -----------------------------------------------------------------------------

1.สารผสมก๊าซโซลีนประกอบรวมด้วยเชื้อเพลิงพื้นฐานของไฮโดรคาร์บอนซึ่งมี 5 ถึง 20% ปริมาตรโอเลฟิน, ไม่มากกว่า 5% ปริมาตรโอเลฟินของอย่างน้อยที่สุด 10 คาร์บอนอะตอม, ไม่ มาก กว่า 5% ปริมาตรอะโรเมติกของอย่างน้อยที่สุด 10 คาร์บอน อะตอม, จุดเดือดเริ่มต้นในช่วง 24 ถึง 45 ํซ, T10 ในช่วง 38 ถึง 60 ํซ, T50 ในช่วง 77 ถึง 110 ํซ, T90 ในช่วงจาก 130 ถึง 190 ํซ และจุดเดือด สุดท้ายไม่มากกว่า 220 ํซ

2.สารผสมก๊าซโซลีนตามข้อถือสิทธิข้อที่ 1 โดยที่มี 0 ถึง 10% ปริมาตรของอย่างน้อยที่สุด หนึ่งออกซิจีเนตถูกเลือก จากเมทานอล, เอทานอล, ไอโซโพรพานอลและไอโซบิวทานอล

3.สารผสมก๊าซโซลีนตามข้อถือสิทธิข้อที่ 1 หรือข้อที่ 2 ข้อ ใดข้อหนึ่ง โดยเชื้อเพลิงมี พื้นฐานของไฮโดรคาร์บอนมี 10 ถึง 20% ปริมาตรโอเลฟิน

4.สารผสมก๊าซโซลีนตามข้อถือสิทธิข้อที่ 3 โดยเชื้อเพลิงมี พื้นฐานของไฮโดรคาร์บอนมี 12 ถึง 18% ปริมาตรโอเลฟิน

5.สารผสมก๊าซโซลีนตามข้อถือสิทธิข้อที่ 1 ถึงข้อที่ 4 ข้อ ใดข้อหนึ่ง โดยเชื้อเพลิงพื้นฐาน มีจุดเริ่มต้นในช่วง 28 ถึง 42 ํซ, T10 ในช่วง 42 ถึง 58 ํซ, T50 ในช่วง 80 ถึง 105 ํซ, T90 ในช่วง 135 ถึง 170 ํซ และจุดเดือดสุดท้ายไม่ มากกว่า 200 ํซ

6.สารผสมก๊าซโซลีนตามข้อถือสิทธิข้อที่ 1 ถึงข้อที่ 5 ข้อ ใดข้อหนึ่ง โดยเชื้อเพลิงพื้นฐาน มีจุดเดือดเริ่มต้นในช่วง 30 ถึง 40 ํซ, T10 ในช่วง 45 ถึง 57 ํซ, T50 ในช่วง 82 ถึง 104 ํซ, T90 ในช่วง 140 ถึง 150 ํซ และจุดเดือดสุดท้ายไม่ มากกว่า 180 ํซ

7.วิธีของการปฏิบัติการรถยนต์ได้รับกำลังโดยเครื่องยนต์จุด ระเบิดด้วยประกายไฟ, ซึ่ง ประกอบรวมด้วยการนำเข้าสู่ห้องเผา ไหม้ของเครื่องยนต์ดังกล่าวสารผสมก๊าซโซลีนตามข้อถือ สิทธิ ข้อที่ 1 ถึงข้อที่ 6 ข้อใดข้อหนึ่ง

8.การใช้สารผสมก๊าซโซลีนตามข้อถือสิทธิข้อที่ 1 ถึงข้อที่ 6 ข้อใดข้อหนึ่ง เป็นเชื้อเพลิงใน เครื่องยนต์จุดระเบิดด้วย ประกายไฟสำหรับการปรับปรุงเสถียรภาพออกซิเดชันของสารหล่อ ลื่นห้อง ข้อเหวี่ยงของเครื่องยนต์

9.การใช้สารผสมก๊าซโซลีนตามข้อถือสิทธิข้อที่ 1 ถึงข้อที่ 6 ข้อใดข้อหนึ่ง เป็นเชื้อเพลิงใน เครื่องยนต์จุดระเบิดด้วย ประกายไฟสำหรับการลดความถี่ของการเปลี่ยนสารหล่อลื่น เครื่องยนต์