Sposób wytwarzania nowych pochodnych n-aminoalkilobenzenosulfonamidu Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarza¬ nia nowych pochodnych p-ammoalkilobenzenosulfo- namidu.Pochodne p-aminoalkiilobenzenosulfonamidu sta¬ nowiace zwiazki o ogólnym wzorze 1, w którym m oznacza liczbe 2 lub 3, Ri oznacza rodnik alki¬ lowy prosty lub rozgaleziony o najwyzej 6 ato¬ mach wegla lub rodnik allillowy, cykloalkilowy, cykloalkenylowy o 5—9 atomach wegla lub rodnik fenyloalkilowy o najwyzej 9 atomach wegla, R2 oznacza atom wodoru, rodnik metylowy lub ety¬ lowy, R3 oznacza rodnik alkilowy prosty lub roz¬ galeziony o 'najwyzej 7 aitomach wegla lub rodnik alkenylowy o 3'—5 atomach wegla, rodnik cyklo- alkilenowy o najwyzej 18 atomach wegla, rodnik fenyIowy albo p-tolilowy oraz ich sole addycyjne z kwasami nieorganicznymi lub organicznymi, nie byly dotychczas znane.Stwierdzono, ze nowe zwiazki podane doustnie lub stosowane zewnetrznie dzialaja hipoiglikemicz- nie i nadaja sie do leczenia cukrzycy.W zwiazkach o ogólnym wzorze ii podstawnik Ri jako rodnik alkilowy oznaczac moze na przyklad rodnik: metylowy, etylowy, propylowy, izopropy¬ lowy, butylowy, ll-rzedowy-butylowy, IJI-rzed.-bu- tylowy, izobutylowy, pentylowy, izopentylowy, 2,2- -dwumetylopropylowy, 1-metyldbutylowy, 1-eitylo- propylowy, 1,2-dwumetylopropylowy lub rodnik heiksylowy; jako rodnik cykloalkilowy oznaczac moze na przyklad rodnik: cyklopropylowy, cyklo- butylowy, cyklopentylowy, 2- i 4-metylocyklohek- sylowy, cykloheksylowy lub cykloneptyIowy; jako rodnik fenyloalkilowy oznaczac moze na przyklad rodnik: benzylowy, fenyloetylowy, lub dwu-a-me- 3 tylofenylowy. Jako rodnik alkilowy podstawnik R3 moze miec znaczenie podane przy omówieniu pod- stawnika Ri. R3 moze oznaczac równiez rodnik alkenylowy na przyklad: allilowy, 1-metyloallilowy, 2-metyloallilowy, butenylowy lub pentenylowy, 10 oraz rodnik cykloalkilowy na przyklad: cyklopro¬ pylowy, cyklopropylometylowy, cyklobutylowy, cy- klobutylornetyIowy, cykloheksylowy, cykloneksylo- etylowy, cykloheksylometylowy, cykloheptylowy, cykloheptylometylowy lub cyklooktylowy. 15 'Sposób wedlug wynalazku wytwarzania nowych pochodnych p-aminoalkilo-benzenosulfonamidu o ogólnym wzorze 1, polega na tym, ze ester kwasu dwutiokarboksylowego, a zwlaszcza ester benzylo¬ wy o ogólnym wzorze 2, w którym R3 ma zna- 20 czenie podane przy omawianiu wzoru 1, a R4 oznacza rodnik weglowodorowy o najwyzej 7 ato¬ mach wegla, poddaje sie reakcji ze zwiazkiem o ogólnym wzorze 3, w którym m, Ri i R2 maja znaczenie podane przy omawianiu wzoru 1, a pro- 25 dukt reakcji ewentualnie przeksztalca sie z kwa¬ sem nieorganicznym lub organicznym w sól addy¬ cyjna.Reakcje dwutioestru o ogólnym wzorze 2 z amlina o ogólnym wzorze 3 prowadzi sie na przy- 30 klad w obojetnym rozpuszczalniku organicznym 734063 73406 4 lub bez stasowania rozpuszczalnika. Jako odpo¬ wiednie rozpuszczalniki organiczne stosuje sie we¬ glowodory, np. ibenzen, toluen, ksylen, weglowo¬ dory chlorowane, np. chlorek metylenu, ciecze o charakterze eteru, np. eter etylowy, dioksan lub czterowodorofuran oraz- nizsze ketony na przy¬ klad aceton lub metyloetyloketon. Reakcje prowa¬ dzi sie w temperaturze 0—il50°C, korzystnie w temperaturze okolo 80°C.Sposób wytwarzania niektórych estrów kwasu dwutiokarboksylowego stosowanych jako substan¬ cje wyjsciowe jest opisany w literaturze (Marvel i inni Joun. Am. Chem. Soc. 7.7 C1&55), 5997—5909).Inne estry wytwarza sie analogicznie przez dzia- laniic odpowfiedmiiimi merkaptanami na odpowiednie cyjanki w obecnosc} chlorowodoru otrzymujac esljry kwasu iminotioijarboksylowego, który za po- moc^ siarkowodoru przeksztalca sie w estry kwasu d^uAkfckarbfttegylowegoj Reakcje te przedstawiono na scnematach "''tiTTz, w których podstawniki R3 i R4 maja znaczenie podane przy omawianiu ogól¬ nego wzoru 1. iNie znane dotychczas substancje wyjsciowe o ogólnym wzorze 3 wytwarza sie na przyklad pod¬ dajac reakcji p^aminoalkiloHbenzenosulfonamidy o ogólnym wzorze 4 [wytworzone metoda podana pnzez Millera i innych w Journ. Am. Soc. 62, 2101 (1940)] z N-(2-chlorowcoalkilo)-cyjanoamidami w srodowisku alkalicznym.Zwiazki o ogólnym wzorze 1 wytworzone spo¬ sobem wedftug wynalazku ewentualnie przeksztal¬ ca sie w sole addycyjne z nieorganicznymi lub organicznymi kwasami. Sole te wytwarza sie pod¬ dajac reakcji zwiazki o ogólnym wzorze 1 z rów¬ nowazna iloscia kwasu w srodowisku wodno-orga- nicznego lub organicznego rozpuszczalnika, takiego jak metanol, etanol, eter etylowy, chloroform lub chlorek metylu.Zamiast wolnych zwiazków o ogólnym wzorze 1 mozna stosowac jako srodki lecznicze ich sole z kwasami dopuszczalnymi farmakologicznie. Odpo¬ wiednimi solami addycyjnymi sa na przyklad sole z kwasem solnym, bromowodorowym, siarkowym, fosforowym, metanosulfonowym, etanosulfonowym, ^-hydroksyetanosullfonowym, octowym, mlekowym, bursztynoiwym, szczawiowym, fumarowym, malei¬ nowym, jablkowym, winowym, cytrynowym, salicy¬ lowym, -fenylooctowym, migdalowym, embonowym oraz sole z sulfonylomocznikami obnizajacymi po¬ ziom cukru we krwi, np. z p-toluenosulfonylobu- tylomocznikiem, p^chlorofoenzenosulfonylopropylo- mocznikiem lub z p-[2-{B-metoksy^5-chlorobenzo- amidoetylo] - fenylosulfonylocykloheksylomoczni- kiem.Nowe substancje czynne korzystnie podaje sie doustnie. Stosuje sie dawki dzienne substancji czynnej w ilosci 0,1—I1G0 mig/kg wagi stalociepl¬ nych. Odpowiednie dawki jednostkowe w postaci tabletek i drazetek zawieraja korzystnie 30—30Omg substancji czynnej, skladajacej sie z 20—SfJP/o zwiaz¬ ku o ogólnym wzorze 1.W celu wytwarzania tabletek i rdzeni drazetek, substancje czynna miesza sie ze stalymi sproszko¬ wanymi nosnikami takimi jak laktoza, sacharoza, sorbit, mannit, skrobia, np. skrobia ziemniaczana, kukurydziana, lub amylopektyna, sproszkowany blaszeniec, sproszkowana pulpa cytrusowa, pochod¬ ne celulozy lub zelatyna, ewentualnie dodaje sie równiez srodki antyadhezyjne, takie jak steary- 5 nian magnezu lub wapnia albo poliglikole etyle¬ nowe. Rdzenie powleka sie na przyklad stezonymi roztworami cukru, które moga zawierac dodatkowo na przyklad gume arabska, talk i/lub dwutlenek tytanu albo lakierem rozpuszczonym w latwo lot- 10 nym rozpuszczalniku organicznym lub w mieszani¬ nie rozpuszczalników. W celu oznakowania róz¬ nych dawek substancji czynnej mozna do powlok dodawac barwniki.Inna postacia dawek jednostkowych stosowanych 15 doustnie sa kapsulki suche laczone z zelatyny oraz kapsulki miejkkie zamkniete z zelatyny zawieraja¬ cej zmiekczacz na przyklad gliceryne. Do napelnie¬ nia kapsulek suchych stosuje sie substancje czyn¬ na korzystnie w postaci granulatu zmieszana z no- 20 snikami takimi, jak skrobia kukurydziana i/lub z dodatkiem srodków antyadhezyjnych takich, jak talk lub stearynian magnezu oraz ewentualnie ze stabilizatorami takimi jak pirosiarczyn sodu (Na2S205) lub kwas askorbinowy. Kapsulka miek- 25 ka zawiera substancje czynna rozpuszczona lub zawieszona w odpowiednich cieczach, takich jak poliglikole etylenowe, ewentualnie z dodatkiem sta¬ bilizatorów. iPodane nizej receptury wyjasniaja blizej sposób 30 wytwarzania tabletek i drazetek: a) 1000 g il-to-<2-i;ioacetamidoetylo)-fenylosulfo- nylo]-2-imino-3-{2 metylocykloheksylo)-imidazolidy- my miiesza siie z 500glaktozy li 270 g skrobi ziemnia¬ czanej, nawilza wodnym roztworem 8,0 g zelatyny 35 i granuluje przez sito. Po wysuszeniu dodaje sie 60,0 g talku, 10,0 g stearynianu magnezu, 20,0 g koloidalnego dwutlenku krzemu, prasuje sie i wy¬ twarza 10 000 tabletek o wadze 200 mg. Kazda ta¬ bletka zawiera 100 mg substancji czynnej. Tabletki 40 posiadaja awentualmtie karb podzialowy ulatwiaja¬ cy podzielenie tabletki na mniejsze lepiej dosto¬ sowane dawki. b) Z 10O0 g l-[ipH(2-tioacetamidoetyio)-fenylosul- fonylo] - 2 -. imino - 3 - 45 345,0 g laktozy i 0,0 g wodnego roztworu zelatyny wytwarza sie granulat, który po wysuszeniu mie¬ sza sie z 10,0 g koloidalnej krzemionki, 40,0 g (talku, 40,0 skrobi ziemniaczanej, 5,0 g stearynianu magnezu, i z mieszaniny wytlacza sie 10 000 rdzeni 50 drazetowych. Rdzenie te powleka sie stezonym syropem zawierajacym 533,0 g krystalicznej sacha¬ rozy, 20,0 g szelaku, 75,0 g gumy arabskiej, 250 g talku, 20 g koloidalnej krzemionki, 1,5 g barwnika i suszy. Kazda z wytworzonych drazetek wazy 55 po 240 mg i zawiera po 100 mg substancji czynnej.Podane nizej przyklady objasniaja blizej sposób wytwarzania zwiazków o ogólnym wzorze 1 i sub¬ stancji wyjsciowych dotychczas nieznanych, nie ograniczajac zakresu wynalazku. Temperature po- 60 dano w stopniach Celsjusza.Przyklad I. a) 41,5 g wodzianu dwuchloro- wodorku 1- [p-(2-aminoetylo)-fenylosulfonylo]-2- -imino-3-izobutyloimidazoliny rozpuszcza sie w 200 ml wody i zadaje 300 ml 2n lugu sodowego. 65 Wydzielona zasade ekstrahuje sie chlorkiem me-5 73406 6 tylenu, suszy siarczanem sodu i odparowuje do sucha, a otrzymana w postaci oleju pozostalosc zadaje sie 18,2 g estru benzylowego kwasu dtwu- tiooetowego w temperaturze 30—40° w atmosferze azotu. Mieszanine reakcyjna dokladnie wymieszana przez wstrzasanie, ogrzewa sie na lazni wodnej w temperaturze okolo 80° w ciagu pólgodziny, w tym czasie zabarwienie dwutioestru znika, a otrzy¬ many produkit wykrystalizowuje. Powstaly równiez w czasie reakcji merkaptan benzylu usuwa sie czterema porcjami po 100 ml eteru naftowego.Przekrystailizowana z acetonu l-<[p-2-tioacetami- dóetylo) - benzenosulfonylo]-2-imino-3-izobutyloimi- dazolidyna wykazuje temperature topnienia 180— 182°.W analogiczny sposób z 43,8 g dwuchlorowodorku 1-{p-i(2-aminoetylo)-fenylosulfonylo]-2-imino - 3 - (2- -metylocykloheksylo)-imidazolidyny i 18,2 g estru benzylowego kwasu dwutiooctowego wytwarza sie 1-[p-{2-tioacetamidoetylo)-fenylosulfonylo]-2-imino- -3-{2-metylocykloheksylo)-imidazolidyne o tempera¬ turze topnienia 17©—il?7°.Zwiazki stosowane jako substancje wyjsciowe wytwarza sie nastepujaco: to) do mieszaniny 44 g acetonitrylu i 13,3 g ben¬ zylomerkaptanu wprowadza sie w temperaturze —110° 3,8 g gazowego chlorowodoru i pozostawia roztwór w ciagu kilku dni w lodówce w tempera¬ turze —5° do ^10° az do wykrystalizowania. Otrzy¬ many chlorowodorek estru aceto-imino-tiobenzylo- wego rozciera sie z eterem naftowym, przemywa i suszy pod próznia. Zanieczyszczona substancja topi sie z rozkladem w temperaturze 160—164°C. c) '204 g chlorowodorku estru acetoiminotioben- zylowego zawiesza sie w 60 ml absolutnej pirydy¬ ny a otrzymana zawiesine mieszajac i chlodzac (suchym lodem i acetonem) nasyca siarkowodo¬ rem w ciagu 2 godzin. Po ogrzaniu sie miesza¬ niny do temperatury 0°, w tej temperaturze mie¬ sza sie ja jeszcze w ciagu godziny, nastepnie chlo¬ dzi lodem i wkrapla 120 ml wody w ciagu 10 minut.Otrzymana emulsje wlewa sie do mieszaniny za¬ wierajacej 270 ml stezonego kwasu solnego i 430 ml wody, a wydzielona czerwonozólta substancje olei¬ sta ekstrahuje sie trzykrotnie eterem. Polaczone fazy eterowe przemywa sie woda, suszy siarcza¬ nem sodu i odparowuje. Otrzymany jako pozo¬ stalosc ester benzylowy kwasu dwutiooctowego de¬ styluje sie w prózni. Otrzymany produkt wrze w temperaturze 111—113° pod cisnieniem 0,2 mm Hg. d) Mieszanine 100 ml sulfotlenku metylowego, lly2 g sproszkowanego wodorotlenku potasu, 23,63 g chlorowodorku p-{2-aminoetylo)^benzylosuMonami- du [wedlug E. Millera i innych, J. Am. Chem.Soc. 62, '2101, il940] i "20^5 g N-{2-.bromoetylo)-N- -izobtftylocyjanamidu mieszajac ogrzewa sie na lazni olejowej w temperaturze 110° w ciagu go¬ dziny. Po ochlodzeniu mieszanine wlewa sie do wody.Otrzymany metny roztwór alkalizuje sie stezo¬ nym lugiem sodowym, nasyca sie chlorkiem sodu i ekstrahuje trzykrotnie chlorkiem metylenu. War¬ stwy organiczne suszy sie siarczanem sodu, prze¬ sacza i odparowuje. Otrzymana wolna zasade w postaci oleju rozpuszcza sie w alkoholu i zakwasza nasyconym alkoholowym roztworem kwasu solne¬ go. Po ochlodzeniu i ewentualnie rozcienczeniu eterem wytraca sie wodzian dwuchlorowodorku 5 l-[p-(2-aminoetylo)-fenylosulfonylo] - 2-imino-3-izo- butyloimidazoii-dyny o temperaturze topnienia 151— 15S°. - W analogiczny sposób z 23,66 g chlorowodorku p-<2-aminoetylo)-fenylosulfonamidu: 10 i z 11,8 g N^(i2-chloroetylo)^N-metylocyjanamidu otrzymuje sie dwuchlorowodorek l-[p-(2-aminoety- lo)-fenylosulfonylo]-^-imino^-metyloimidazolidy- ny o temperaturze topnienia 230°—235°; i z 13,0 g N^2-chloroetylo)-'N-etylocyjanamidu !5 otrzymuje sie dwuchlorowodorek l-[p-(aminoetylo)- -fenylosulfonylo]-2-imino-3-etyloimidazolidyny o temperaturze topnienia 242°—244°; i z 14,4 g N-i(fi-chloroetylo)-N-allilocyjanamidu otrzymuje sie dwuchlorowodorek l-[p^(2-aminoety- 20 lo)-.fenylosulfonylo]2-imino-3-alliloimidazolidyny o temperaturze topnienia 232°—233°; i z 16,0 g NHC2-chloroetylo)-N-(butylocyjanamidu otrzymuje sie dwuchlorowodorek l-[p-<2-amino- etylo)nfenylosulfonylo]H2-imino-3-butyloimidazolidy- 25 ny o temperaturze topnienia 231°—233°; i z 20,5 g N-2-foromoetylo<-N-II.rzed.-butylocyjana- midu otrzymuje sie dwuchlorowodorek l-[p-(2- -aminoetylo) - fenylosulfonylo] - 2-imino-3-II.-rzed.- -butyloimidazolidyny o temperaturze topnienia so 250° (z rozkladem); i z 16,0 g N^(2^chloroetylo)^N^III.-rzejd.butylocy- janamidu otrzymuje sie wodzian dwuchlorowodor- ku ii- [p-i(2-aminoetylo)-fenylosulfonylo]-2-imino-3- -IH.rzed.butyloimidazolidyny o temperaturze top- 35 nienia 232°—234°; i z 17,2 g N-<2-chloroetylo)nN-cyklopentylocyjana- midu otrzymuje sie dwuchlorowodorek l-|jp-<2- -aminoetylo) -fenylosulfonylo] -2-imino-3-cyklopen- tyloimiidazolidyny o temperaturze topnienia 270° 40 (z rozkladem); i z 234 g N-^2-lbromoetylo)-N-cybloheksylocyjananii- du otrzymuje sie dwuchlorowodorek l-[p-(2-ami- noetylo)-fenylosulfonylo] - 2- imkio- 3- cykldheksylo- imidazolidyny o temperaturze topnienia 247°—260°; 45 i z 204 g N-<2-chloroetylo)-N-<4Hmetylocykloheksy- lo)-cyjanamidu otrzymuje 1 - [p-^-aminoetylo)-*enylosulfonylo] - 2 -imino - 3 -(4- -metylocykloheksylo) imidazolidyny o temperaturze topnienia 21610° (rozklad); 50 i z 20,1 g N-(2rchloroetylo)-iN-(2-metyloheksylo)- -cyjanamidu otrzymuje sie l-[p-(aminoetylo)-feny¬ losulfonylo]-2-imino- 3 - 02-metylocykloheksylo)-imi- dazolidyne w postaci oleju; i z 22,9 g N- 55 heksylo)-cyjanamidu otrzymuje sie dwuchlorowo¬ dorek i-[p-<2-aminoetylo)-ifenylosulfonylo]-2-imino- -3-i(8'y3^-itrójmetylocyklolheksylo)-imidazolidyny w postaci pianki.(Przyklad II. a) 42,3 g dwuchlorowodor- oo ku 1 - [p-<(2-aminoetylo)Hfenylosulfonylo]-2-iniiino-3- -cykloneksyloimidazolkiy rozpuszcza sie w 200 ml wody i zadaje 300 ml 2ln lugu sodowego. Wydzie¬ lona zasade rozpuszcza1sie wchlorku metylenu. Wy¬ suszony siarczanem sodu roztwór zasady w chlor- 65 ku metylenu odparowuje sie, a pozostala zasade73406 8 oleista zadaje sie 21,0 g estru benzylowego kwasu dwuitiornaslowego w temperaturze 3<0—40°, w atmo¬ sferze azotu. Dokladnie zmieszana przez wstrzasa¬ nie mieszanine reakcyjna ogrzewa sie na lazni wodnej w temperaturze okolo 80°. W czasie ogrze¬ wania zabarwienie dwutioestru znika, a produkt krystalizuje. Powstaly równiez w procesie benzylo- merkaptan usuwa sie przez plukanie krysztalów czterema porcjami eteru naftowego po 10 ml. Prze- krystalizowana z octtanu etylu l-[p-(2-tidbutyroami- doetylo)-fenylosulfonylo] - 2 - imino - 3 -cykloheksylo- -imidazolidyna wykazuje temperature topnienia 134^135°.:W analogiczny sposób: z 3i9,7 g dwuichlorowodorlku l-[p-i(2-aminoetylo)-fe- nylosulfonylio]-2-imino-31-[butyloimidazoliidyny i 21,0 g estru benzylowego kwasu dwutiomaslowegó otrzymuje sie 1-[lp-i(2-tiobutyramidoetylo)-fenylo¬ sulfonylo] -E-imido-iS-butyloimidazoline o tempera¬ turze topnienia VQ&—ii62°; z 4|1,!5 g wodzianu dwuchlorowodorku l-[p-(2-aimi- noetylo)-fenylosulfonylo] -'2-imino-S-III-rzed.-buty- loiniidazolidyny i 2il,0 g estru benzylowego kwasu dwutiomaslowegó otrzymuje sie l-[p-i(2-tiobutyra- midoetylo)-ifenylosulfonylo] -2 - imino-3-III-rzed.-bu- tyloimidazolidyne o temperaturze topnienia 16'5— 166°C; z 40,9 g dwuchlorowodorku l-[p-(2-aminoetylo)-fe- nylosulfanylo]-2-imino-l3-'cyklopentyloamidazollidyny i 21,0 kwasu dwutiomaslowegó otrzymuje sie l-[p- -(^'-itiobu-tyramiidoetylo)-fenylosulfonylo]-2-imino-3- -cyklopeintyloimiidazolidyne o temperaturze topnie¬ nia isoi—raH°; z 43,7 g dwuchlorowodorku l-[jp-i(:2-aminoetylo)-fe- nylasulfonylo]-'2-imino-!3-i(2-metylocykloheksylo)-i- midazolidyny i 21,0 g estru benzylowego kwasu dwutiomaslowegó otrzymuje -sie l-[p-(2.-tiobutyra- midoeitylo) -fenylosulfonylo] -3-imino - 3 - (2-metylocy- kldheksylo)-dmidazolidyne o temperaturze topnie¬ nia 152^153°; z 43,7 g dwuchlorowodorku l-|jp-(2-aminoetylo)-fe- nylosulfonylo] -2-i'mino-!3-(4-imetylocykloheksylo)-i- midazolidyny i 211,0 g estru benzylowego kwasu dwutiomaslowegó otrzymuje sie l-[p-i(2:-tiobutyra- md d oety1o)-fenylosulfonylo] - 2-imino-3 -i(4-metylocy- kloheksylo)-imidazolidyne o temperaturze topnie¬ nia 152v5H154,5°; ib) iStoisowany jako produkt wyjsciowy ester ben¬ zylowy kwasu dwutiomaslowegó otrzymuje sie nastepujaco: do mieszaniny 6,9 g butyronitrylu i 13,3 g ibemzylomer kaptanu wprowadza sie w tem¬ peraturze —10° 3,8 g chlorowodoru i pozostawia roztwór w ciagu kilku dni w lodówce w tempera¬ turze —15° do —ilO* do wykrystalizowania. Powsta¬ ly chlorowodorek esitru Ibuityroiminotiobenzylowego rozciera sie z eterem naftowym, plucze i suszy pod próznia. Otrzymany produkt surowy wykazuje temperature topnienia !liQ5—16i8°. c) 23 g chlorowodorku estru butyroimimotioben- zylowego zawiesza sie w 60 ml absolutnej pirydy¬ ny, a otrzymana zawiesine nasyca siarkowodorem w ciagu 2 godzin, mieszajac i chlodzac suchym lo¬ dem i acetonem. Mieszanine ogrzewa sie do tem¬ peratury 0° i miesza. Nastepnie chlodzi sie ja lo¬ dem i wfkrapla 1'20 ml wody w ciagu liO mannit.Otrzymana emulsje wlewa sie do mieszaniny za¬ wierajacej 270 ml stezonego kwasu solnego i 430 ml wody, a wydzielona czerwono-zólta substancje oleista ekstrahuje sie trzykrotnie eterem. Polaczo- 5 ne warstwy eterowe przemywa sie woda, suszy "siarczanem isodu i odparowuje. Otrzymany jako pozostalosc ester benzylowy kwasu dwutiomaslo¬ wegó destyluje sie w wysokiej prózni. Produkt wykazuje temperature wrzenia 112—114° pod -ci- io snieniem 0,05 tor.Przyklad III. a) 43,7 g dwudhlorowodor- ku l- [ip-i(2-amlinoetylo)-fenylosulfonylo] -i2-iimino-(4- -metyloeykloheksyloj-iniidazolidyny rozpuszcza sie w 2€i0 ml wody i zadaje 3i00 ml 2 n lugu sodo- 15 wego. Wydzielona zasade ekstrahuje sie chlorkiem metylenu. Roztwór chlorku metylenu suszy sie siarczanem sodu, odparowuje, a pozostala zasade oleista zadaje sie 21,0 g estru benzylowego kwasu dwuitiomaslowego w temperaturze 30—4.0° w atmo- 20 sferze azotu.Mieszanine reakcyjna miesza sie dokladnie przez wstrzasanie i ogrzewa w ciagu godziny na lazni wodnej w temperaturze okolo 80°. Podczas ogrze¬ wania zabarwienie dwutioestru znika d produkt 25 krystalizuje. Powstaly równiez w czasie reakcji benzylomerkaptan usuwa sie przez plukanie krysz¬ talów czterema porcjami eteru naftowego po 100 ml. Przekrystalizowana z acetonu l-[p-i(2l-tioizobu- tyramidoetylo)-fenylosulfonylo] -:2-iimdno-3i-(4-imety- 30 locykloheksylo)-imidazolidyna wykazuje tempera¬ ture topnienia 17!5—H77i°.•W analogiczny sposób: z 315,8 g dwuchlorowodorku l-|jp-i(2-aminoetylo)-2- -imiino-3-imetyloimidazoliny i 211,0 g estru benzylo- 35 wego kwasu dwutioizomaslowego otrzymuje sie 1- - [p-i(2-tioizdbultyroamidoetylo)-ifenylosulfonylo] -2- -taino-ft-metyloimidazolidyine o temperaturze top¬ nienia lBOHlfll0, z 3i9,7 g dwuchlorowodorku l-[p-('2-aminoetylo)-fe- 40 nylosulfonylo]-2-imino-3-II. rzed. butyloimidazoli- ny i 2,1,0 g estru benzylowego kwasu dwutiomaslo¬ wegó otrzymuje sie l-[p-i(2-tioizobutyraniidoetylo)- -fenylosulfonylo]-2-imino-3-II. rzed. butyloimdda- zoline, o temperaturze topnienia 154.—156°, 45 z 40,9' g dwuchlorowodorku l-|p-i(2-aminoetylo)-fe- nylosulfonylo]-i2-imino-i3-cyklopentyloimidazolidyny i 2il,0 g estru benzylowego kwasu dwutioizomaslo¬ wego otrzymuje sie l-[p-(2-tioizobutyraimidoetylo)- -fenylosulfonylo] -,2-imino-3-cyklopentyloimidazoli- 50 dyne o temperaturze topnienia ,182—18|30, z 43,7 g dwuchlorowodorku l-[p-.(2-aminoetylo)-fe- nylosulfonylo] -'2-iimino- 3 -cyMoheptyloimidazolidyny i 21,0 g estru benzylowego kwasu dwutioizomaslo¬ wego otrzymuje sie l-[p-l(2-tioizobutyroaimidoety- 55 lo)^fenylosulfonylo]-2-iimiino-3i-cyklo(heptyloimiidazo- lidyne o temperaturze topnienia 169—(170°. b) Stosowany jako produkt wyjsciowy ester ben¬ zylowy kwasu dwutioizomaslowego otrzymuje sie nastepujaco: 60 do mieszaniny 6,9* g izobutyronitrylu i 13,3 g benzylomerkaptainu wprowadza sie w temperatu¬ rze —10!° 3,8 g chlorowodoru i pozostawia roztwór w 'Ciagu kilku dni w lodówce w temperaturze —5 do —10° do wykrystalizowania. Otrzymany chlo- 65 rowodorek estru izObutyriminotiiObenzylowego roz-73406 9 ciera sie z eterem naftowym, plucze i suszy w prózni. Otrzymuje sie produkt surowy o tempe¬ raturze topnienia 16)5—1168°. c) 2i2i,6 g chlorowodorku estru izotoutyroimino- benzylowego zawiesza sie w 60 ml absolutnej piry¬ dyny a zawiesine nasyca siarkowodorem w ciagu 2 godzin, mieszajac i -chlodzac suchym lodem i ace¬ tonem. Nastepnie ogrzewa sie mieszanine reakcyj¬ na do temperatury 0° i w tej temperaturze miesza sie ja jeszcze w ciagu godzimy. Po czym, chlodzac lodem, wkrajpla sie 1,20 ml wody w ciagu 10 mi¬ nut. Powstala emulsje wlewa sie do mieszaniny skladajacej sie z 270 ml stezonego kwasu solnego i 4:30 ml wody, a wydzielona czerwono-zólta sub¬ stancje oleista ekstrahuje sie trzykrotnie eterem.Polaczone warstwy eterowe przemywa sie woda, suszy siarczanem sodu i odparowuje. Otrzymany jako pozostalosc ester benzylowy kwasu dwutio- maslowego destyluje sie w wysokiej prózni. Otrzy¬ many produkt wrze w temperaturze 10l3)—10'7° pod cisnieniem 0,02; mm Hg.Przyklad IV. a<) 42y3 g dwuohlorowodor- ku 1- [p-!(i2-aminoetylo)-fenylosulfonylo] -2-imino-3- -cykloheksyloimidazolidyny rozpuszcza sie w 200 ml wody i zadaje 300 ml 2n lugu sodowego. Wy¬ dzielona zasade rozpuszcza sie w chlorku metyle¬ nu. Roztwór chlorku metylenu suszy sie siarcza¬ nem sodu i odparowuje, a pozostala oleista zasa¬ de zadaje sie 22,4 g estru benzylowego kwasu dwu- tiowalerianowego w temperaturze 3-0—40° w atmo¬ sferze azotu. zmieszana dokladnie przez wstrzasanie miesza¬ nine reakcyjna ogrzewa sie na lazni wodnej w ciagu pól godziny w ternperaturze okolo 80°. Pod¬ czas ogrzewania zabarwienie dwutioestru znika, a produkt krystalizuje. Otrzymany podczas reakcji benzylomerkaptan usuwa sie przez plukanie krysz¬ talów czterema porcjami eteru naftowego po 100 ml. Przekrystalizowana z acetonu 1-[p-(ti owalera- midoetylo) -fenylosulfonylo] -.2-imino-3-cykloheksy- loimidazolidyna wykazuje temperature topnienia Ucil—ll'5|2°.W analogiczny sposób: z 4ll,5 g wodzianu dwudhlorowodorku l-[p-(2-ami- noetylo) -fenylosulfonylo] -2-imino-3-izofoutyloimida- zolidyny i 2:2^4 g estru benzylowego kwasu dwu¬ tiowalerianowego otrzymuje sie l-[p-(2-tiowalera- midoetyllo)-fenylosulfonylO']-:2-imino-:3-ii)zolbuty,loinia- dazoline o temperaturze topnienia 1G6i—168°, z 40,9 g dwuchlorówodórku l-|p-i(:2-aiminoetylo)-fe- nylosulfonylo] -2-i!miino-3-cyklopentyloimidazoliny i 22,4 g estru benzylowego kwasu dwutiowaleriano¬ wego otrzymuje sie l-Cp-^-tiowaleraimidoetylo)- -fenylosulfonylo] -2 -imino - 3 - cyklopentyloimidazoli- dyne o temperaturze topnienia 15i2—il54°, z 46,5 g dwuchlorowodorku 1 -[p-(2-aiminoetylo)-fe¬ nylasulfonylo] - 2 -imino-;3-(3,3^5-trójmetylocyklohek- sylo)-imidazolidyny i 22,4 g estru benzylowego kwasu dwutiowalerianowego .otrzymuje sie l-[p- -(^-itiowaleramidoetylo) -fenylosulfonylo] -2-imino-'3- -(3r3l55-trójmetylocykloheksylo)-imidazolidyne o tem¬ peraturze topnienia 1113i—Hi15° ib) Stosowany jako produkt wyjsciowy ester ben¬ zylowy kwasu dwutiowalerianowego otrzymuje sie nastepujaco: 10 do mieszaniny 8,3 g waleronitrylu i 13,3 g benzy- lomerkaptanu wprowadza sie w temperaturze —10° 3,8 g chlorowodoru i pozostawia roztwór w ciagu kilku dni w lodówce w temperaturze —15 do —10° 5 do wykrystalizowania. Powstaly chlorowodorek estru waleroiminotiobeinzylowego rozciera sie z eterem naftowym, przemywa i suszy pod próz¬ nia. Otrzymany produkt surowy topi sie z rozkla¬ dem w temperaturze 1312—139°. !0 c) 2,4^4 g chlorowodorku estru waleroiminotio- benzylowego zawiesza sie w 60 ml afbsolutnej pi¬ rydyny i nasyca siarkowodorem wyciagu 2 godzin mieszajac i chlodzac sudhym lodem i acetonem.Nastejpnie ogrzewa sie mieszanine reakcyjna do 15 temperatury 0° i w tej temperaturze miesza sie ja jeszcze w ciagu 1 godziny, po czym chlodzac lodem wkrapla sie 120 ml wody w ciagu 10 mi¬ nut. Powstala emulsje wlewa sie do mieszaniny skladajacej sie z 270 mil stezonego kwasu solnego 20 i 43i0 ml wody, a wydzielona czerwono-zólta sub¬ stancje oleista ekstrahuje sie trzykrotnie eterem.Polaczone fazy eterowe przemywa sie woda, su¬ szy siarczanem sodu i odparowuje. Pozostaly ester benzylowy kwasu dwutiowalerianowego destyluje 25 sie w wysokiej prózni. Otrzymany produkt wrze w temperaturze 120—1125° pod cisnieniem 0,02 tor.Przyklad V. a) 423 g dwuchlorowodor¬ ku 1 - [p-{2-aminoetylo)-fenylosulfonylo] -2!-rmino-3- -cykloheksyloimidazolidyny rozpuszcza sie w 200 30 ml wody i dodaje 300 ml 2n lugu sodowego. Wy¬ dzielona zasade rozpuszcza sie w chlorku metyle¬ nu. Roztwór chlorku metylenu suszy sie nad siar¬ czanem sodu i odparowuje do sucha. Pozostala oleista zasade zadaje sie 24,4 g estru benzylowego 35 kwasu dwutiobenzoesowego w temperaturze 30— 40° w atmosferze azotu. Mieszanine reakcyjna miesza sie dokladnie przez wstrzasanie i ogrzewa w ciagu pól godziny na laztni wodnej o tempera¬ turze okolo #0°, przy czym znika zabarwienie dwu- 4o tioestru i produkt krystalizuje. Powstaly benzylo¬ merkaptan usuwa sie przez plukanie krysztalów czterema porcjami eteru naftowego po 100 ml. Wy¬ tworzona l-[p-i(2-tiobenzoamidoetylo)-fenylosulfo- nylo] -i2;-imino-3-cykloheksyloimidazolidyne prze- 45 krystalizowuje sie z dodatkiem 1/2 OH3COCH3.Temperatura topnienia otrzymanego produktu wy¬ nosi 194H19i5°.W analogiczny sposób: z 37,2 g l-tp-iC^-aminoetyloJ-fenylosulfonylo]-2-imi- 50 no-i3'-etyloimidazoliny i 24,4 g estru benzylowego kwasu dwuitiolbenzoesiowego otrzymuje sie l-[p-(2- -tiolbenzoaimidoetylo) -fenylosulfonylo] - 2-imino-3-e- tyloimidazoline o temperaturze topnienia 216— 217°, 55 z 3!9,7 g dwuchlorowodorku l-[p-i(2-aminoetylo)-fe- nylosulfonylo]-2-imino-3-H. rzed. butyloimidazoli- dyny i 24,4 g estru benzylowego kwasu dwutio- benizoesowego otrzymuje sie l-[p-(2-tiobenzoamido- etylo)-fenylosulfonylo] -2-imiino-3-II. rzed. butylo- 60 imidazolidyne o temperaturze topnienia 188—|1I890, z 43,7 g dwudhlorowodorku l-[p-i(2-aimmoetylo)-fe- nylosulfonylo]-2-imino-3 -i(12 -metylocykloheksylo)-i- midazolidyny i 24,4 g estru benzylowego kwasu dwutiobenzoesowego otrzymuje sie l-'[p-i(2-tioben- 65 zoamidoetylo)-fenylosulfonylo]H2-imino-3-(metylocy-73406 11 kloheksylo)-imidazolidyne o temperaturze topnie¬ nia 2113—ai5°. b) Stosowany jako substancja wyjsciowa ester benzylowy kwasu dwutiobenzoesowego otrzymuje sie nastepujaco: do mieszaniny 10,3 g benzonitrylu i 13,3 g benzylomerkaptanu wprowadza sie w tem¬ peraturze —110° 3,8 g chlorowodoru i pozostawia roztwór w ciagu kilku dni w lodówce w tempera¬ turze —!5 do —10° do wykrystalizowania. Powstaly chlorowodorek estru benzoiminotiobenzylowego rozciera sie z eterem naftowym, plucze i suszy w prózni. Otrzymany produkt surowy topi sie w tem¬ peraturze 174—178° (rozklad). c) 26,4 g chlorowodorku estru benzoiminotioben¬ zylowego zawiesza sie w 60 ml absolutnej pirydy¬ ny i nasyca siarkowodorem w ciagu 2 godzin, mie¬ szajac i chlodzac suchym lodem i acetonem, po czym ogrzewa sie mieszanine do temperatury 0° i w tej temperaturze miesza sie ja jeszcze w cia¬ gu godziny. Nastepnie chlodzac lodem wkrapla sie 12)0 ml wody w ciagu 10 minut. Powstala emulsje wlewa sie do mieszaniny zawierajacej 270 ml ste¬ zonego kwasu solnego i 430 ml wody, a wydzie¬ lona czerwono-zólta substancje oleista ekstrahuje sie trzykrotnie eterem. Polaczone fazy eterowe przemywa sie woda, suszy siarczanem sodu i od¬ parowuje. Pozostaly ester benzylowy kwasu dwu¬ tiobenzoesowego destyluje sie w wysokiej prózni.Otrzymany produkt wrze w temperaturze 174° pod cisnieniem 0,05 mm Hg.Przyklad VI. a) 41 g dwuchlorowodor- ku 1- [p-(E-aminoetylo)-fenylosulfonylo] -2-Lmino-3- -Cyklopentyloimiidazolidyny rozpuszcza sie w 200 ml wody i zadaje 300 ml 2tti lugu sodowego. Uwol¬ niona zasade rozpuszcza sie w chlorku metylenu.Roztwór chlorku metylenu suszy sie siarczanem sodu i odparowuje do sucha. Pozostala oleista za¬ sade zadaje sie 25,i0 g estru benzylowego kwasu dwutiocykloneksanokarboksylowego w temperatu¬ rze 30—40° w atmosferze azotu. Mieszanine reak¬ cyjna miesza 'sie dokladnie przez wstrzasanie i ogrzewa w ciagu pól godziny na lazni wodnej w temperaturze okolo 80°. Podczas ogrzewania zni¬ ka stopniowo zabarwienie spowodowane dwutio- estrem a produkt krystalizuje. Powstaly podczas reakcji benzylomerkaptan usuwa sie przez pluka¬ nie krysztalów czterema porcjami po 100 ml eteru naftowego. Otrzymana l-tp-<2-tiocyklohekisanokar- boksyamidoetylo)-fenylosulfonylo]-2-imino-3-cyklo- pentyloimidazoline przekrystalizowuje sfie z aceto¬ nu. Temperatura topnienia produktu wynosi 190^- 104°.W analogiczny sposób: z 35,8 g dwuchlorowodorku l-[pH(2-amkioetylo)-fe- nylosulfoftylol-^-imino-S-metyloknidazoliny i 25,0ig estru benzylowego kwasu dwutiocyklohetesanokar- boksylowego otrzymuje sie l-[jpH(2-tiocykloheksa- nokarboksyamidoetylo) -fenylosulfonylo] ^2(-imino-3- -metyloimidazoline o temperaturze topnienia H9-5— 198°, z 3!7;2 g dwuchlorowodorku l-[p-i(2-aminoetylo)-fe- nylosulfonylo]-a-imino-3-etyloimidazoliny i 26,0 g estru benzylowego kwasu dwutiocykloheksanokar- boksylowego otrzymuje sde l-|jp-(2Htiocykloiheksa- nokarboksyamidoetylo)-fenylosulfonylo] -12-imino-3 - 12 -etyloimidazoline o temperaturze topnienia 191— 193°, z 38,2 g dwuchlorowodorku 1-[p-i(2-aminoetylo)-fe¬ nylosulfonylo]-2-imino-3-alliloimidazoliny i 25,0 g 5 estru benzylowego kwasu dwutiocykloheksanokar- boksylowego otrzymuje sie l-[p-{2-tiocykloheksa- nokarboksyamlidoetylo)-fenylosulfonylo]-2- imino-3- -alliloimidazolidyne o temperaturze topnienia 1612,5^164,'S0. 10 ib) Stosowany jako substancja wyjsciowa ester benzylowy kwasu dwutiocykloheksanokarboksylo- wego otrzymuje sie nastepujaco: do mieszaniny 10,9 g nitrylu kwasu cykloheksanokarboksylowego i 113,3 g benzylomerkaptanu wprowadza sie w tem- !5 peraturze -^10° .3$ g chlorowodoru i pozostawia mieszanine w ciagu kiilku dni w lodówce w tempe¬ raturze —& do —ll0° do wykrystalizowania.Powstaly chlorowodorek estru cykloheksanokar- boiminotiobenzylowego rozciera sie z eterem na- 20 ftowyim, pluicze i suszy pod zmniejszonym cisnie¬ niem. Otrzymany produtat surowy wykazuje tem¬ perature topnienia 16Bh-il67°. c) 27,0 g chlorowodorku cykloheksanokarboksy- iminotiiobenzyloestru zawiesza sie w 60 ml abso- 25 lutnej pirydyny, nasyca siarkowodorem w ciagu 2 godzin mieszajac i chlodzac suchym lodem i ace¬ tonem. Mieszanine ogrzewa sie do temperatury 0° i w tej temperaturze miesza sie ja jeszcze w cia¬ gu godziny. Nastepnie chlodzac lodem wkrapla sie 30 120 ml wody w cliagu 1,0 minut.Powstala emulsje wlewa sie do mieszaniny skla¬ dajacej sie z 270 ml stezonego kwasu solnego i 430 ml wody, a wydzielona czerwono-zólta substancje oleista ekstrahuje sie trzykrotnie eterem. Pola- 35 czone fazy eterowe przemywa sie woda, suszy siarczanem sodu i odparowuje. Pozostaly ester benzylowy kwasu dwutiocykloheksanokariboksylo- wego destyluje sie w wysokiej prózni. Otrzymany produkt wrze w temperaturze 156° pod cisnieniem 4« 0,01 mm Hig.Przyklad VII. Analogicznie jak w przykla¬ dzie VI z 43,7 g dwuchlorowodorku l-[p^2-amino- etylo) -fenylosulfonylo] - 2-imino-3^cyklopentylo-4-e- tyloimidazolidyny i 211,0 g estru benzylowego kwa- « su dwutioizomaslowego otrzymuje sie l-[p-<2-tio- -izobutyramidoetylo)-fenylosulfonylo] H2-imino-3-cy- klopentylo-4-etyloimidazolidyne o temperaturze topniienia 105^107°, z 45,1 g dwuchlorowodorku l-{p- M nylosulfonylo]-2-imino^3-cykloheksylo-4-metyloimi- dazolidyny i 25,0 g estru benzylowego kwasu dwu- tiocykloheksylokarlboksylowego otrzymuje sie l-[p- - (12- tiocykloheksanokarbonamidoetylo) - fenylosulfo- nylo]-2-imino-3-cykloheksylo-4-metyloimidazolidyne 55 o temperaturze topnienia "1713—il74°, z 42,5 g dwuchlorowodorku l-[p-i(2-aminoetylo)-fe- nylosulfonylo]-i2Mimino-0-i(ll,2-dwumetylobutylo)-imi- dazolidyny i 26,8 g estru benzylowego kwasu dwu- tio-p-tolilowego otrzymuje sie l-|2-(2-(p-tolilotio- oo karbonamido)-etylo)-fenylosulfonylo] -2-imino-3- -dwumetylobutylo)imidazolidyne o temperaturze topnienia 1'58—|H60o, z 42,3 g dwuchlorowodorku l-[p-(2-aminoetylo)-fe- nylosulfonylo] -2-limino- 3-cykloheksyloimidazolidyny 65 i 20,8 g estru benzylowego kwasu dwutio-2-prope-73406 13 14 no-1-karboksylowego otrzymuje sie l-[ip-(2.-(2^pro- peno-1-itiokarbonamido)- etylo)-fenylosulfonylo] ^2-i- mino-3-cykloheksyloimidazolidyaie, z 40,9 g dwuchlorowodorku l-[p-!(2-amiinoetylo)-fe- nylosulfonylo]-i2-iimino-3-cyklopentyloimidazolidyny i 18,3 g estru benzylowego kwasu dwutiooctowego otrzymuje sie l-[p-i(2-tiioacetamidoetylo)-fenylosul- fonylo]-2-imino-3i-cyklopentyloimidazolidyne o tem¬ peraturze topnienia 17I6M1770, z 42,3 g chlorowodorku l-[p-{2-aminoetylo)-feny- losiilfonylo] -2-iniimo-i3-cykloheksyloiinidazolidyny i 18,3 g estru benzylowego kwasu dwuitiooctowego otrzymuje sie l-[p-(2-tioacetamiidoetylo)-fenylosul- fonylo] -2-imino-3-cylrioheksyloimidazolidyne o tem¬ peraturze topnienia ii74^-1716°, z 43,1 g dwuchlorowodorku l-[p-(2-aminoetylo)-fe- nylosulfonylo]-l2-iimino-3-benzyloimidazoliidyny i 18,3 g estru benzylowego kwasu dwutiooctowego otrzy¬ muje sie l-[p-(2-ittioacetaimidoetylo)-fenylosulfony- lo]-2-imino-3-benzyloimidazolidyne o temperatu¬ rze topnienia. 182M1830, z 43,7 g dwuchlorowodorku l-[p-'(2-ammopropylo)- -fenylosulfonylo] -;2 -imino-i3-icykloheksyloimidazoli- dymy i 21,0 g estru benzylowego kwasu dwutioma- slowego otrzymuje sie ,l-[p-i(2-tiobutyraimiidopropy- lo-fenylosulfonylo] -2-imino-13-icykloheksyloimidazo- lidyne w postaci oleju, z 43,7 g dwuchlorowodorku l-tp-^-aminopropylo)- -fenylosulfonylo] H2-imino- 3-cyMoheksyloimidazoli- dyny i 183 g estru benzylowego kwasu dwuitio¬ octowego otrzymuje sie l-[p-(!2-itioacetatmiidopropy- lo) -fenylosulfonylo] -,2-imino-3.-cykloheksyloi!midazo- lidyne o [temperaturze topnienia 145—»146<°, z 42,3 g dwuchlorowodorku il-[p^2-am!inoetylo)-fe- nylosulfonylo]-fi-iimino-3-'Cykloheksyloimidazolidyaiy i 25,2 g estru benzylowego kwasu dwutioheptano- wego otrzymuje sie l-Cp-(2-1iiohepitanoaimidoetylo)- -fenylosulfonylo] - 2 -imino-3-cykloheksyloiinidazoli- dyne o temlperaturze topnienia 141i—143j°, z 42,3 g dwuchlorowodorku l-[pH(2-a!minoetylo)-fe- nylosulifonylo]-2^imino-i3-cyklohekisyloimidazolidyiiy i 20,8 g estru benzylowego kwasu dwutiocyklopro- panokarboksylowego otrzymuje sie l-[ip-(2-cyklo- propanotiokarbonamGdoetylo)-fenylosulfonylo] -2 -i - mmo-3-cyfcloheksyloiimdazolidyne o temperaturze topnienia 197—1^9°, z 42,3 g dwuchlorowodorku l-[p- losulfonylo] -2-imino-3-cykloheksyloimidazolidyny i 23,6 g estru benzylowego kwasu dwutiocy^klopenta- nokarboksylowego otrzymuje sie l-[p-(2-cyklopen- tanotiokarbonamidoetylo)-fenylosulfonylo] -2Himino- -3-cykloiheksyloimidazolidyne o temperaturze top¬ nienia 207^2109°, z 42^1 g dwuchlorowodorku l-0p-(2-aminoetylo)-fe- nylosulfonylo] h2-imdno- 3 -< 1 - cyklohekseno- 3-y 1)-imi- dazolidyny i 18,2 g estru benzylowego kwasu dwu¬ tiooctowego 1 -[p-(tioacetamidoetylo)-fenylosulfony¬ lo] -;2-imttno-3-i(,l-cykloheksen-3-yl)-imidazolidyne o temperaturze topnienia 17I2M17I30.Substancje wyjsciowe otrzymuje sie analogicz¬ nie jak w przykladach I do VI. ¦ PL PL