PL70137Y1 - Płytka - Google Patents

Abstract

Płytka charakteryzuje się tym, że jej rzut z przodu jest wielobokiem o kształcie zbliżonym do prostokąta, zawierającego pierwszą podstawę (1), pierwszy bok (2), drugi bok (8) oraz drugą podstawę stanowiącą linię łamaną składającą się z pięciu odcinków (3, 4, 5, 6, 7), przy czym powierzchnia zewnętrznej strony płytki posiada fakturę imitującą wygląd kamienia naturalnego.

Description

Opis wzoru

Wzór użytkowy dotyczy płytki służącej do tworzenia pokryć na zewnętrznych i wewnętrznych ścianach budynków, które imitują wygląd kamienia naturalnego.

Pokrycia wykonywane z kamienia naturalnego znane są od wielu lat. Ze względu na różnorodność kolorów i kształtów, kamień naturalny to materiał zapewniający niepowtarzalne wzory wizualne. Elewacje i ściany uzyskane przy pomocy takich materiałów są bardzo trwałe, ale zarazem bardzo kosztowne.

Materiały elewacyjne i ścienne wykonane z kamieni naturalnych obejmują kamienie surowe, krojone, łupane, płytki, panele, listwy i płyty wielkoformatowe.

Montaż takich materiałów zależy od wykorzystywanego ich rodzaju oraz miejsca montażu.

Drobne elementy kamienne przykleja się do ścian budynku w sposób podobny do montażu pokryć ceramicznych lub klinkierowych, przy pomocy zaprawy klejącej. Montaż ten jest jednak znacznie trudniejszy ze względu na nieregularny kształt materiałów z kamienia naturalnego , co wymusza stosowanie spoin o różnych szerokościach. Grubość płytek z kamienia naturalnego jest również zmienna, co wymusza stosowanie zmiennej grubości zaprawy klejowej. Dodatkowo, ze względu na różne właściwości różnych kamieni (np. różna nasiąkliwość) w trakcie montażu konieczne może być stosowanie dodatkowych preparatów, np. zamykających pory. Ponadto, w przypadku stosowania pokryć wyższych niż 3 metry, konieczne często bywa zastosowanie dodatkowych elementów wspornikowych lub kotw. Z kolei, ciężkie płyty kamienne mocuje się na regulowa nych kotwach dystansowych lub szynach montażowych. W stanie techniki podejmowano próby opracowania materiałów elewacyjnych i ściennych, które nie tylko zapewniałyby wygląd podobny do kamienia naturalnego, lecz równocześnie byłyby łatwiejsze do montażu i mniej kosztowne.

Znane są płytki w formie prostokątnych lub kwadratowych paneli składających się z połączonych ze sobą płytek ceramicznych lub na przykład wykonanych z betonu lub gipsu. Wadą tych rozwiązań jest to, że w sposób niedoskonały imitują powierzchnie z kamienia naturalnego ze względu na obecne w nich kąty proste, bardzo rzadko występujące w przypadku materiałów naturalnych.

Ponadto, znane są płytki podłogowe utworzone z siatki z tworzywa sztucznego, do której przyklejone są niewielkie kamienie. Po umieszczeniu na podłodze, płytki tego typu wymagają nałożenia zaprawy mocującej płytkę do podłogi i tworzącej spoiny między poszczególnymi kamieniami.

Znane są również sprzedawane przez firmę Bruk Bet płyty brukowe „Monoryt” imitujące połączone ze sobą kawałki skał. Płyty brukowe „Monoryt” występują w dwóch wariantach - w formie wie-loboku o powierzchni przedniej przypominającej sześciokąt i wieloboku o powierzchni przedniej przypominającej trapez. Płyty te składają się z elementów (odpowiednio sześciu albo dwóch) połączonych ze sobą na stałe spoinami i umożliwiają wykonanie nawierzchni uformowanej jakby z docinanych odłamków skalnych.

Celem przedmiotowego wzoru jest zapewnienie płytek pozbawionych wad rozwiązań znanych ze stanu techniki. Płytka według przedmiotowego wzoru charakteryzuje się tym, że jej rzut z przodu jest wielobo-kiem o kształcie zbliżonym do prostokąta, zawierającego pierwszą podstawę, pierwszy bok, drugi bok oraz drugą podstawę stanowiącą linię łamaną składającą się z pięciu odcinków, gdzie kąty wewnętrzne zawarte między kolejnymi odcinkami tworzącymi kontur wspomnianego wieloboku, począwszy od narożnika utworzonego przez pierwszą podstawę i pierwszy bok wynoszą: około 90,00°, około 90,00°, około 73,30°, około 213,40°, około 146,60°, około 213,40°, około 146,60° i około 106,70°, przy czym powierzchnia zewnętrznej strony płytki posiada fakturę imitującą wygląd kamienia naturalnego.

Powierzchnia wewnętrznej strony płytki, która jest skierowana w stronę ściany jest zasadniczo płaska, względnie posiada rowki.

Zaletą płytki według przedmiotowego wzoru jest to, że dzięki jej zastosowaniu ułatwione jest tworzenie pokryć ściennych imitujących materiały naturalne, takich jak kamienie czy skały, ze względu na imitację naturalnych linii rozdzielających, typowych dla pokryć wykonanych przy pomocy kamieni naturalnych. Jest to uzyskiwane dzięki kształtowi płytek, w szczególności dzięki łamanym liniom tworzącym ich boki. Uzyskanie tego efektu nie jest możliwe w przypadku znanych w stanie techniki płytek prostokątnych kwadratowych. Ponadto, płytki w takim kształcie umożliwiają łatwe i stosunkowo mało kosztowne uzyskanie pokryć imitujących kamień naturalny.

Rolą faktury znajdującej się na powierzchni zewnętrznej strony płytki według przedmiotowego wzoru jest imitacja wyglądu pokrycia wykonanego z kamienia naturalnego, na przykład z granitu, kwarcytu, gnejsu, piaskowca, dolomitu i wapienia, itp. Typowo, faktura taka zawiera elementy wypukłe imitujące wygląd kamieni naturalnych oraz szczeliny między tymi elementami wypukłymi.

Dzięki zastosowaniu płaskiej powierzchni wewnętrznej strony płytki, która jest skierowana w stronę ściany, ułatwiony jest montaż płytek do ściany budynku, ze względu na możliwość stosowania niezmiennej grubości zaprawy. Alternatywnie, możliwe jest zastosowanie na wspomnianej powierzchni wewnętrznej płytki znanych w stanie techniki elementów zwięk szających powierzchnię styku między płytką a zaprawą klejową, np. rowków.

Grubość płytki może mieścić się w zakresie od około 1,2 cm do około 3,8 c m, przy czym ze względu na nieregularności faktury znajdującej na powierzchni zewnętrznej strony płytki, grubość płytki może się różnić w zależności od miejsca pomiaru. Płytki według przedmiotowego wzoru mogą być wytwarzane z materiałów wybranych z grupy zawierającej gips i beton. Oczywiście, możliwe jest wytwarzanie płytek z innych znanych w dziedzinie materiałów, typowo stosowanych w tym celu. Płytki według przedmiotowego wzoru można wytwarzać ręcznie albo w sposób zautomatyzowany dowolnym sposobem znanym w dziedzinie. W przypadku płytek z gipsu, korzystnie wytwarza się je sposobem obejmującym etapy: • dozowania składników mieszanki (woda, gips, mączka, barwnik płynny), • mieszania odmierzonych składników, • barwienia powierzchniowego form do odlewania, • zraszania form środkiem antyadhezyjnym, • formowania - napełniania form mieszanką, • dojrzewania płytek w formach, • rozformowania, • dojrzewania płytek w komorach suszenia lub w warunkach atmosferycznych. W przypadku płytek z betonu, korzystnie wytwarza się je sposobem obejmującym etapy: • dozowania składników mieszanki (woda, kruszywa, spoiwo, domieszki chemiczne, pigmenty), • mieszania odmierzonych składników, • ręcznego wykładania form na taśmę podawczą, • barwienia powierzchniowego form do odlewania, • zraszania form środkiem antyadhezyjnym, • formowania - napełniania form mieszanką betonową, • wstępnego dojrzewania płytek w formach (12 godzin), • rozformowania, • dosuszania płytek. Płytka według przedmiotowego wzoru stanowi element opracowanego przez twórców systemu służącego do łatwego uzyskiwania pokryć imitujących pokrycia z kamieni naturalnych na wewnętrznych i zewnętrznych ścianach budynków - zarówno płaskich, jak i narożnych. Płytka według przedmiotowego wzoru pełni we wspomnianym systemie rolę tzw. płytki podstawowej, to jest elementu, z którego składa się większość pokrycia ściany lub elewacji. Oprócz płytki według przedmiotowego wzoru, w skład wspomnianego systemu wchodzą cztery inne rodzaje płytek - płytki narożnikowe (dwa rodzaje), listwy startowe i listwy narożnikowe-startowe. Wspomniane pozostałe elementy systemu są przedmiotem odrębnych zgłoszeń wzorów użytkowych.

Zgodnie z wzorem użytkowym, wyraz około należy rozumieć jako tolerancję wymiarową +/-5%, odzwierciedlającą niedokładności wymiarowe mogące pojawić się w trakcie prowadzenia procesu wytwórczego. Analogicznie, określenie „zasadniczo płaska” oznacza, że wewnętrzna powierzchnia płytki jest płaska, ale mogą na niej znajdować się niedoskonałości wynikające z procesu wytwarzania płytek, sprawiające, że powierzchnia ta nie jest idealnie płaska.

Określenie „kąt wewnętrzny” stosowane jest w niniejszym opisie zgodnie ze zwykłym jego znaczeniem, odnoszącym się do kąta, na którego ramionach leżą dwa sąsiednie boki wielokąta i dla którego istnieje otoczenie wierzchołka takie, że wszystkie punkty kąta zawarte w tym otoczeniu są punktami leżącymi wewnątrz wielokąta.

Przedmiot wzoru użytkowego uwidoczniony jest na rysunku przedstawiającym na Fig. 1 widok perspektywiczny płytki według wzoru od strony zewnętrznej, na Fig. 2 widok płytki według wzoru w rzucie od przodu, na Fig. 3 schematyczny widok pokrycia wykonanego na płaskiej ścianie budynku zawierającej między innymi płytkę według przedmiotowego wzoru, a na Fig. 4 schematyczny widok pokrycia wykonanego na narożniku ściany budynku zawierającego między innymi płytkę według przedmiotowego wzoru. Płytka według wzoru jest bryłą, której przednia i tylna płaszczyzna są wielobokami o kształcie zbliżonym do prostokąta, zawierającego pierwszą podstawę 1, pierwszy bok 2, drugi bok 8 oraz drugą podstawę stanowiącą linię łamaną składającą się z pięciu odcinków 3, 4, 5, 6, 7.

Linie tworzące boki wieloboku są tak uformowane, że: kąt wewnętrzny a zawarty między podstawą 1 a drugim bokiem 8 wynosi około 90,00°, kąt wewnętrzny b zawarty między podstawą 1 a pierwszym bokiem 2 wynosi około 90,00°, kąt wewnętrzny c zawarty między pierwszym bokiem 2 a odcinkiem 3 wynosi około 73,30°, kąt wewnętrzny d zawarty między odcinkiem 3 a odcinkiem 4 wynosi około 213,40°, kąt wewnętrzny e zawarty między odcinkiem 4 a odcinkiem 5 wynosi około 146,60°, kąt wewnętrzny f zawarty między odcinkiem 5 a odcinkiem 6 wynosi około 213,40°, kąt wewnętrzny g zawarty między odcinkiem 6 a odcinkiem 7 wynosi około 146,60°, kąt wewnętrzny h zawarty między drugim bokiem 8 a odcinkiem 7 wynosi około 106,70°.

Powierzchnia zewnętrznej strony płytki posiada fakturę imitującą wygląd kamienia naturalnego, zaś powierzchnia wewnętrznej, skierowanej w stronę ściany, strony płytki jest zasadniczo płaska. Alternatywnie, powierzchnia wewnętrznej, skierowanej w stronę ściany, strony płytki może posiadać rowki.

Na fig. 3 przedstawione jest w sposób schematyczny przykładowe pokrycie wykonane na płaskiej ścianie przy pomocy płytki według wzoru. Na fig. 3 widoczne jest, że płytki według przedmiotowego wzoru (jedna z nich jest wyróżniona przez zakreskowanie) umożliwiają łatwe uzyskanie pokrycia płaskiej ściany o dowolnych rozmiarach. Ponadto, z fig. 3 wynika, że łączenia między płytkami według przedmiotowego wzoru, oraz między płytkami według przedmiotowego wzoru a płytkami podstawowymi 9 nie tworzą kątów prostych, przez co możliwe jest łatwe uzyskanie pokrycia dobrze imitującego kamień naturalny.

Fig. 4 przedstawia w sposób schematyczny przykładowe pokrycie wykonane na narożniku ściany budynku, gdzie oprócz płytek według przedmiotowego wzoru (jedna z nich jest wyróżniona przez zakreskowanie) uwidocznione są również inne elementy systemu (płytki podstawowe 9, płytki narożnikowe 10, 11 (dwa typy), i listwy narożnikowe-startowe 12). Fig. 4 potwierdza zalety płytki według przedmiotowego wzoru.

Claims (3)

1. Zastrzeżenia ochronne

   1. Płytka, znamienna tym, że jej rzut z przodu jest wielobokiem o kształcie zbliżonym do prostokąta, zawierającego pierwszą podstawę (1), pierwszy bok (2), drugi bok (8) oraz drugą podstawę stanowiącą linię łamaną składającą się z pięciu odcinków (3, 4, 5, 6, 7), gdzie kąt wewnętrzny (a) zawarty między podstawą (1) a drugim bokiem (8) wynosi około 90,00°, kąt wewnętrzny (b) zawarty między podstawą (1) a pierwszym bokiem (2) wynosi około 90,00°, kąt wewnętrzny (c) zawarty między pierwszym bokiem (2) a odcinkiem (3) wynosi około 73,30°, kąt wewnętrzny (d) zawarty między odcinkiem (3) a odcinkiem (4) wynosi około 213,40°, kąt wewnętrzny (e) zawarty między odcinkiem (4) a odcinkiem (5) wynosi około 146,60°, kąt wewnętrzny (f) zawarty między odcinkiem (5) a odcinkiem (6) wynosi około 213,40°, kąt wewnętrzny (g) zawarty między odcinkiem (6) a odcinkiem (7) wynosi około 146,60°, kąt wewnętrzny (h) zawarty między drugim bokiem (8) a odcinkiem (7) wynosi około 106,70°, przy czym powierzchnia zewnętrznej strony płytki posiada fakturę imitującą wygląd kamienia naturalnego.
2. 2. Płytka według zastrz. 1, znamienna tym, że powierzchnia wewnętrznej strony płytki, która jest skierowana w stronę ściany jest zasadniczo płaska.
3. 3. Płytka według zastrz. 1, znamienna tym, że powierzchnia wewnętrznej strony płytki, która jest skierowana w stronę ściany posiada rowki.