PL69523Y1 - Płyta prowadnicowa dla łuków w torach kolejowych - Google Patents

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest monolityczna płyta prowadnicowa, przeznaczona do stosowania na łukach torów kolejowych, która umożliwia mocowanie prowadnicy przy szynie jezdnej dla ochrony główki szyny jezdnej przed przedwczesnym zużyciem na łuku toru oraz dla zabezpieczenia taboru kolejowego przed wykolejeniem. W przypadku budowy szlaków kolejkowych w terenie górzystym często zachodzi konieczność prowadzenia torów w ostrych łukach o promieniu mniejszym niż 300 m. Koła taboru kolejowego przy przejeżdżaniu przez łuki o tak małym promieniu intensywnie naciskają obrzeżami na zewnętrzny tok toru, co jest zasadniczą przyczyną przedwczesnego bocznego ścierania się główki szyny, jak również powoduje zagrożenie wykolejenia się taboru nawet przy niewielkich odchyłkach w utrzymaniu toru.

Aby ograniczyć to niekorzystne zjawisko, w łukach torów kolejowych o małym promieniu mocuje się przy szynach toku dodatkowe szyny, zwane prowadnicami lub odbojnicami, które przejmują na siebie część nacisku obrzeży kół taboru na główki szyn jezdnych oraz ograniczają ryzyko wykolejenia. Z praktyki budownictwa kolejowych nawierzchni torowych oraz z literatury znanych jest szereg rozwiązań płyt (podkładek) szynowych umożliwiających montaż szyny prowadnicy (odbojnicy) przy szynie toku.

Przykładowo, znana i stosowana w latach 70-tych XX wieku stalowa podkładka szynowa dla mocowania odbojnicy przy szynie toku jest uformowana jako płyta złożona z kształtowej znormalizowanej kolejowej podkładki żebrowej klinowej typu ZM, połączonej za pośrednictwem spoiny z półpłytą (połową płyty) znormalizowanej kolejowej podkładki żebrowej płaskiej typu BI-3.

Ta znana podkładka zawiera trzy pary żeber mocujących zaopatrzonych w gniazda dla śrub stopowych. Pomiędzy żebrami znajdują się gniazda do osadzenia szyn, przy czym powierzchnia gniazda dla stopy szyny jezdnej jest odchylona od płaszczyzny podstawy płyty, z nieznacznym nachyleniem (1:20 dla szyn typu S42 i S49) w kierunku gniazda dla stopy odbojnicy. Natomiast gniazdo dla posadowienia odbojnicy ma powierzchnię zasadniczo równoległą do płaszczyzny podstawy płyty, z tym iż przebiega przez nie spoina łącząca obie płyty tworzące znaną podkładkę. Ponadto podkładka ma trzy otwory przelotowe do mocowania jej znanymi śrubami do podkładu kolejowego.

Znana jest również z praktyki budownictwa kolejowego stalowa podkładka podszynowa w formie płyty zespawanej z dwóch płyt kształtowych, umożliwiająca mocowanie prowadnicy przy szynie jezdnej, zatwierdzona do stosowania w 1988 r. przez Naczelny Zarząd Utrzymania Kolei Dyrekcji Generalnej PKP w Warszawie.

Podkładka ta jest złożona z kształtowej znormalizowanej kolejowej podkładki żebrowej klinowej typu ZM, połączonej za pośrednictwem spoiny z półpłytą (połową płyty) drugiej znormalizowanej kolejowej podkładki żebrowej klinowej typu ZM.

Znana podkładka zawiera trzy pary żeber mocujących zaopatrzonych w gniazda dla śrub stopowych. Pomiędzy żebrami znajdują się gniazda do osadzenia szyn, przy czym powierzchnia gniazda dla stopy szyny jezdnej jest odchylona od płaszczyzny podstawy płyty, z nachyleniem w kierunku gniazda dla szyny prowadnicy.

Przez gniazdo dla posadowienia stopy prowadnicy przebiega spoina łącząca obie płyty tworzące znaną podkładkę, lecz w przeciwieństwie do już przedstawionego powyżej rozwiązania, powierzchnia gniazda dla prowadnicy ma uskok, który powoduje, że stopa osadzonej w gnieździe prowadnicy jest odchylona od płaszczyzny podstawy płyty z pochyleniem rzędu kilkunastu stopni w kierunku gniazda szyny jezdnej. Poza tym podkładka ma cztery przelotowe otwory, usytuowane przy narożach i służące do mocowania jej znanymi śrubami do podkładu kolejowego. Z opisu wzoru użytkowego PL 65580(Y1) znany jest ponadto półwyrób w postaci odkuwki przeznaczonej do wykonywania z niej płyty zabezpieczającej przed wykolejeniem na łukach torów kolejowych.

Znana odkuwka zawiera trzy pary żeber mocujących, między którymi znajdują się gniazda (pola) dla posadowienia szyn, przy czym płaszczyzna gniazda dla szyny jezdnej jest nieznacznie odchylona w stosunku do podstawy płyty, zaś płaszczyzna gniazda dla szyny prowadnicy jest odchylona w granicach kilkunastu stopni od podstawy w kierunku gniazda dla szyny jezdnej. Nachylenie to tworzy podpora w kształcie klina z wybraniem części środkowej w kształcie litery „U”. Żebra mają w części środkowej wgłębienia, a ponadto ukośna klinowa podpora jest zakończona poprzecznym rowkiem dla odprowadzania wody spod szyny.

Zastosowanie półwyrobu w postaci odkuwki znanej ze wzoru użytkowego PL 65580(Y1) w budowie toru nie jest możliwe bez uprzedniego przekształcenia tej odkuwki w inny przedmiot, tj. w płytę zabezpieczającą stanowiącą gotowy produkt. Jest przy tym zrozumiałe i oczywiste dla przeciętnego fachowca, iż takie przekształcenie przedmiotu wzoru wymaga obróbki mechanicznej odkuwki przynajmniej dla uformowania między żebrami trzech gniazd dla śrub stopowych, a poza tym przelotowych otworów dla znanych śrub kolejowych, którymi gotowy produkt w postaci płyty zabezpieczającej będzie mocowany do podkładu.

Celem wzoru jest uzyskanie takiej monolitycznej płyty prowadnicowej, pozwalającej na zamocowanie prowadnicy przy szynie jezdnej na łukach toru kolejowego, która po jej uformowaniu stanowiłaby finalny produkt nadający się dla zastosowania w torze kolejowym.

Zgodnie ze wzorem, płyta prowadnicowa dla łuków w torach kolejowych zawierająca trzy pary żeber mocujących zaopatrzonych w gniazda dla śrub stopowych, dwa pola dla posadowienia szyny jezdnej i szyny prowadnicy, usytuowane między żebrami mocującymi, a ponadto przelotowe otwory uformowane w podstawie płyty, przy czym płaszczyzna pola dla szyny jezdnej jest odchylona względem podstawy płyty z nachyleniem w kierunku pola dla szyny prowadnicy, zaś płaszczyzna pola dla szyny prowadnicy jest odchylona względem podstawy płyty z nachyleniem w kierunku pola dla szyny jezdnej, charakteryzuje się tym, że ma postać odlewu o czworobocznym obrysie, w którym pomiędzy parami żeber mocujących są usytuowane kształtowe gniazda dla śrub stopowych, przy czym pole dla szyny prowadnicy ma płaską powierzchnię, zaś pod polem dla szyny prowadnicy jest w podstawie płyty uformowana klinowa wnęka.

Rozwiązanie według wzoru eliminuje niedogodności znanego stanu techniki związane z koniecznością uciążliwej obróbki półfabrykatów płyt w operacjach spawania i obróbki mechanicznej, względnie konieczności prowadzenia operacji obróbki mechanicznej odkuwki, w celu uzyskania gotowego produktu, tj. płyty prowadnicowej o trzech gniazdach dla śrub stopowych i otworach mocujących pozwalających na zabudowanie płyty wtórze kolejowym.

Przedmiot wzoru uwidoczniono na załączonym rysunku, na którym: fig. 1 - przedstawia płytę prowadnicową w widoku z góry; fig. 2 - płytę prowadnicową w widoku z boku; fig. 3 - przekrój A-A na fig. 1; fig. 4 - przekrój B-B na fig. 1; fig. 5 - przekrój C-C na fig. 1; fig. 6 - przekrój D-D na fig. 1; fig. 7 - widok z boku przykładowego mocowania płyty prowadnicowej i szyn do podkładu na łu-ku toru kolejowego. Płyta prowadnicowa dla łuków w torach kolejowych ma postać odlewu, korzystnie z żeliwa sfe-roidalnego lub żeliwa stopowego, o czworobocznym obrysie, który zawiera trzy pary żeber mocujących: pierwszych 1, drugich 2 i trzecich 3.

Między parami pierwszych 1, drugich 2 i trzecich 3 żeber mocujących są usytuowane kształtowe gniazda 4 dla znormalizowanych śrub stopowych 5. Górna powierzchnia płyty prowadnicowej zawiera pierwsze pole 6 dla posadowienia stopy szyny jezdnej 7 i drugie pole 8 dla posadowienia stopy szyny prowadnicy 9.

Pierwsze pole 6 jest usytuowane między pierwszymi 1 i drugimi 2 żebrami mocującymi, natomiast drugie pole 8 jest usytuowane między drugimi 2 i trzecimi 3 żebrami mocującymi.

Ponadto płyta ma cztery przelotowe otwory 10, uformowane w jej podstawie przy narożach i służące do mocowania płyty znanymi kolejowymi śrubami 11 do podkładu 12 toru kolejowego. Płaszczyzna pierwszego pola 6 dla szyny jezdnej 7 jest nieznacznie odchylona względem podstawy płyty z nachyleniem w kierunku drugiego pola 8 dla szyny prowadnicy 9. Zrozumiałym jest przy tym dla przeciętnego fachowca, że dla zachowania w danym torze kolejowym poprawnego nachylenia szyn toku, odchylenie pierwszego pola 6 dla szyny jezdnej 7 w płycie prowadnicowej według wzoru, stosowanej na łukach, jest takie jak w znormalizowanych podkładkach szynowych, stosowanych w prostych odcinkach tego toru kolejowego. Z kolei płaszczyzna drugiego pola 8 dla szyny prowadnicy 9 jest odchylona względem podstawy płyty z nachyleniem w granicach kilkunastu stopni w kierunku pierwszego pola 6 dla szyny jezdnej 7, co umożliwia zamocowanie szyny prowadnicy 9 z zachowaniem wymaganej przepisami kolejowymi odległości rzędu 60 mm (z dopuszczalnymi odchyłkami: +5 mm, -3 mm) pomiędzy główką szyny jezdnej 7 i główką szyny prowadnicy 9 szyn.

Drugie pole 8 dla szyny prowadnicy 9 ma płaską powierzchnię, przy czym pod drugim polem 8 jest w podstawie płyty uformowana klinowa wnęka 13.

W przypadku zabudowy płyty według wzoru w tor kolejowy, przykręca się ją czterema znanymi kolejowymi śrubami 11 do podkładu 12. Następnie w pierwsze pole 6 wkłada się podszynową przekładkę 14 i osadza na nim stopę szyny jezdnej 7, zakłada śruby stopowe 5 w gniazda 4 żeber mocujących 1, 2 i 3, osadza stopę szyny prowadnicy 9 w drugim polu 8, po czym mocuje obie szyny 7 i 9 za pośrednictwem znormalizowanych łapek 15, które nasadza się na śruby stopowe 5 i dociska nakrętkami 16 do stóp szyn 7 i 9 poprzez podkładki sprężyste 17.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie ochronne

   1. Płyta prowadnicowa dla łuków w torach kolejowych zawierająca trzy pary żeber mocujących zaopatrzonych w gniazda dla śrub stopowych, dwa pola dla posadowienia szyny jezdnej i szyny prowadnicy, usytuowane między żebrami mocującymi, a ponadto przelotowe otwory uformowane w podstawie płyty, przy czym płaszczyzna pierwszego pola dla szyny jezdnej jest odchylona względem podstawy płyty z nachyleniem w kierunku drugiego pola dla szyny prowadnicy, zaś płaszczyzna drugiego pola dla szyny prowadnicy jest odchylona względem podstawy płyty z nachyleniem w kierunku pierwszego pola dla szyny jezdnej, znamienna tym, że ma postać odlewu o czworobocznym obrysie, w którym pomiędzy parami żeber mocujących (1), (2), (3) są usytuowane kształtowe gniazda (4) dla śrub stopowych (5), oraz że drugie pole (8) dla szyny prowadnicy (9) ma płaską powierzchnię, zaś pod drugim polem (8) jest w podstawie płyty uformowana klinowa wnęka (13).