PL69003Y1

PL69003Y1 - Zestaw modułów konstrukcyjnych ścian bocznych silosu

Info

Publication number: PL69003Y1
Application number: PL123331U
Authority: PL
Inventors: Zygmunt Babiński
Original assignee: Zygmunt Babiński
Priority date: 2014-08-19
Filing date: 2014-08-19
Publication date: 2017-04-28
Also published as: PL123331U1

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest zestaw modułów konstrukcyjnych ścian bocznych silosu, zwłaszcza przejazdowego, przeznaczonego na kiszonki oraz do składowania materiałów sypkich. W gospodarstwach rolnych coraz powszechniejsze staje się stosowanie silosów najczęściej wykonanych z betonu, przeznaczonych głównie do produkcji oraz składowania kiszonek stanowiących karmę dla zwierząt hodowlanych. Mogą być one również wykorzystywane do przechowywania zbóż lub innych sypkich produktów. Silosy tego typu składają się z płyty dennej oraz ścian oporowych. Ściany oporowe wraz z płytą denną tworzą jedną lub więcej komór, w której składuje się produkty. Silosy tego typu można podzielić na silosy nie przejazdowe oraz silosy przejazdowe. Silosy nieprze-jazdowe posiadają ściany boczne oraz jedną ścianę szczytową. Z kolei silosy przejazdowe posiadają tylko ściany boczne. Można wyróżnić dwa najbardziej popularne sposoby wykonania silosów betonowych. Pierwsza metoda polega na betonowaniu płyty dennej oraz ścian bocznych we wcześniej przygotowanych szalunkach. W tym przypadku uzyskuje się monolityczną konstrukcję, której raz nadanego kształtu oraz wymiarów nie można zmienić bez znacznej ingerencji i nakładów. Przykładowo by podwyższyć ściany oporowe lub gdy to konieczne zdemontować je tymczasowo. Ponadto do wykonania silosu tą metodą najczęściej konieczne jest skorzystanie z usług profesjonalnych firm budowlanych. Druga metoda budowy silosu polega natomiast na wybetonowaniu płyty dennej oraz ułożeniu ścian bocznych z prefabrykowanych elementów - najczęściej ścian oporowych typu T i/lub ścian oporowych typu L. Metoda ta zapewnia większą swobodę w konfiguracji kształtu i wymiarów silosu. Dzięki zastosowaniu modułowej budowy ścian bocznych można je łatwo demontować, przesuwać i wymieniać. Dzięki temu w razie potrzeby ściany oporowe można wymienić na model o większej wysokości lub innym kształcie np. pochylone. Można także dopasować wielkość silosu do potrzeb przestawiając poszczególne moduły. Można w końcu podzielić komorę silosu na kilka mniejszych. Istotną cechą silosów tego typu jest to, że mogą być one wykonywane w dużej mierze systemem gospodarskim przez rolnika, bez konieczności korzystania z pomocy profesjonalnej firmy budowlanej.

Znane są także silosy, w których również płyta denna wykonana jest z prefabrykowanych elementów w postaci płyt. Tego typu rozwiązanie zostało ujawnione we francuskim opisie patentowym FR-2585054. Opisany wynalazek dotyczy betonowego poziomego silosu przeznaczonego do składowania materiałów sypkich. Silos ten składa się z prefabrykowanych elementów modułowych wykonanych z żelbetu. Elementy modułowe zestawiane są ze sobą tworząc silos poziomy mający w przekroju poprzecznym kształt odwróconej litery U. Tak zbudowany silos może być zarówno typu przejazdowego lub nieprzejazdowego. W ujawnionym rozwiązaniu ściany boczne silosu mogą być wykonane z elementów w kształcie litery L. W innym przykładzie wykonania ściany boczne mogą być wykonane z elementów w kształcie odwróconej litery T. Dno silosu z kolei tworzą płaskie płyty. Zestawione w docelowej konfiguracji elementy są ze sobą łączone za pomocą kabli sprężających, czopów i wpustów. Kable sprężające są wykorzystywane do łączenia elementów tworzących ściany boczne oraz oddzielnie elementów tworzących płytę denną. Z kolei czopy i wpusty służą do łączenia ze sobą ścian bocznych i płyty dennej. Dodatkowo w modułach tworzących ściany boczne oraz płytę denną znajdują się otwory i kanały by wstrzyknąć w nie płynny beton tworzący dodatkowe usztywniające połączenie. Z uwagi na to, że silosy wykorzystywane są głównie do produkcji oraz składowania kiszonek, w celu rozpoczęcia i utrzymania odpowiednich procesów konieczne jest szczelne przykrycie składników umieszczonych w komorze materiałem nieprzepuszczającym wilgoci i powietrza. Najczęściej materiałem takim jest folia. W celu zmniejszenia przenikania wody i powietrza w głąb kiszonki stosuje się różnie sposoby uszczelniania silosów folią. Najprostszym sposobem takiego uszczelnienia jest przyciśnięcie folii przy ścianach bocznych silosu ziemią lub innymi obciążnikami np. zużytymi oponami. Sposób ten przy braku staranności nie zapewnia jednak skutecznego zabezpieczenia materiału w komorze silosu przed dostępem powietrza i wilgoci z zewnątrz. Dlatego też coraz częściej stosuje się silosy wyposażone w specjalne elementy służące jak najlepszemu zamocowaniu i uszczelnieniu powłoki przy ścianach bocznych. Elementami tego typu są najczęściej specjalne podłużne rowki znajdujące się na szczycie ścian bocznych. W rowkach tych mocuje się końcową część folii zakrywającej materiał na kiszonkę, po czym dociska się ją różnymi sposobami. Z patentu europejskiego EP-2317155 znane jest zamknięcie silosu, które stanowi elastyczna rura umieszczona wewnątrz przytrzymującego profilu w kształcie trapezu. Między ściankami rury oraz profilem znajduje się warstwa powłoki przykrywającej komorę silosu. Profil w kształcie trapezu ma otwór w swojej krótszej podstawie, dwa wypukłe elementy na krawędziach otworu. Na ściankach wewnętrznych profilu oraz wypu- kłych elementach na krawędziach otworów znajdują się wcięcia i wypusty, które przytrzymują powłokę znajdującą się między ściankami elastycznej rury a ściankami tego profilu. Przez dociśnięcie do siebie ścianek uzyskuje się wytrzymałe i szczelne mocowanie powłoki przykrywającej kiszonkę znajdującą się w silosie. Mocowanie takie znajduje się na szczycie ścian bocznych silosu.

Istotą rozwiązania według wzoru użytkowego jest zestaw modułów konstrukcyjnych ścian bocznych silosu składający się z prefabrykowanej ściany oporowej typu L oraz prefabrykowanej ściany oporowej typu T. Rozwiązanie charakteryzuje się tym, że część pionowa ściany oporowej typu L ma postać figury przestrzennej składającej się z podstawy, ściany bocznej, dwóch ścian poprzecznych oraz ściany górnej, która posiada zagłębienie rozciągające się na całej jej długości. Część poziomą ściany oporowej typu L stanowi płyta. Część pionowa ściany oporowej typu T ma postać figury przestrzennej składającej się z dwóch ścian bocznych, dwóch ścian poprzecznych oraz ściany górnej, która posiada dwa zagłębienia rozciągające się na całej jej długości. Część poziomą ściany oporowej typu T stanowią dwie jednakowe płyty, między którymi znajduje się część pionowa.

Korzystnie, część pionowa ściany oporowej typu L zwęża się stopniowo w kierunku ściany górnej. Także część pionowa ściany oporowej typu T zwęża się stopniowo w kierunku ściany górnej. Część pozioma ściany oporowej typu L zwiększa stopniowo swoją grubość w kierunku przejścia w część pionową. Także część pozioma ściany oporowej typu T zwiększa stopniowo swoją grubość w kierunku przejścia w część pionową. Jedną ze ścianek zagłębienia znajdującego się w ścianie górnej części pionowej ściany oporowej typu L stanowi wypust, zaś drugą ściankę stanowi wypust wysoki. Jedną ze ścianek każdego z zagłębień znajdujących się w ścianie górnej części pionowej ściany oporowej typu T stanowi wypust, zaś ich drugą ściankę stanowi wypust wysoki, przy czym ścianka, którą stanowi wypust wysoki jest wspólna dla obu zagłębień. W dnie każdego z zagłębień znajdują się dwa otwory. W wypustach oraz wypustach wysokich znajdują się po dwa poziome otwory rozmieszczone współosiowo z otworami w dnie każdego z zagłębień. Na jednej ze ścian poprzecznych części pionowej ściany oporowej typu L znajdują się dwa okrągłe wypusty, zaś na jej drugiej ścianie poprzecznej znajdują się dwa okrągłe zagłębienia, z kolei na jednej ze ścian poprzecznych części pionowej ściany oporowej typu T znajdują się trzy rozmieszczone na planie trójkąta równoramiennego okrągłe wypusty, zaś na jej drugiej ścianie poprzecznej znajdują się trzy okrągłe zagłębienia, przy czym wypusty i zagłębienia są współosiowe względem siebie. Każdy wypust oraz każde zagłębienie posiadają otwór. Każda ściana poprzeczna części pionowej ściany oporowej typu L zawiera rowek, zaś każda ściana poprzeczna części pionowej ściany oporowej typu T zawiera dwa rowki, przy czym każdy rowek rozciąga się wzdłuż ściany bocznej oraz jest do niej równoległy. Każda ściana poprzeczna części pionowej ściany oporowej typu T posiada duży, centralnie umieszczony, prostokątny otwór. Płyta stanowiąca część poziomą ściany oporowej typu L zawiera sześć otworów, przy czym cztery z nich znajdują się przy krawędzi płyty równoległej do części pionowej, przy której z kolei znajdują się pozostałe dwa otwory. Każda z płyt stanowiących część poziomą ściany oporowej typu T zawiera po cztery otwory znajdujące się przy krawędzi równoległej do części pionowej. Część pozioma ściany oporowej typu L oraz część pozioma ściany oporowej typu T zawierają podłużne wcięcia rozciągające się od krawędzi do otworów znajdujących się przy tych krawędziach.

Zaletą zestawu modułów konstrukcyjnych ścian bocznych silosu według niniejszego wzoru użytkowego jest uzyskanie bardzo prostego w budowie skutecznego i szczelnego systemu mocowania folii lub innych podobnych powłok zakrywających silos. Kształt zagłębień na szczycie prefabrykowanych ścian oporowych jest uformowany tak, by przyciśnięta powłoka szczelnie przylegała do powierzchni ścian oporowych ograniczając tym samym przedostawanie się powietrza i wilgoci do wnętrza silosu. Kształt zagłębień umożliwia także łatwe i szybkie usunięcie ciężaru przyciskającego folię. Kolejną zaletą rozwiązania jest możliwość umieszczenia przesuwnego zadaszenia nad silosem. Wysokie wypusty w ścianach górnych części pionowych ścian oporowych pełnią funkcję toru, po którym mogą poruszać się rolki przesuwnego zadaszenia. Zaletą rozwiązania jest także duża szczelność połączeń dwóch sąsiadujących ze sobą ścian oporowych, uzyskana dzięki zastosowaniu rowków w ścianach poprzecznych części pionowych. W rowki te można włożyć gumowe uszczelki lub wtłoczyć piankę montażową.

Przedmiot wzoru użytkowego został przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia ścianę oporową typu L w rzucie aksonometrycznym, ukazującym ścianę boczną oraz ścianę poprzeczną z dwoma okrągłymi zagłębieniami, fig. 2 przedstawia ścianę oporową typu L w rzucie aksonometrycznym ukazującym ścianę boczną oraz ścianę poprzeczną z dwoma okrągłymi wypustami, fig. 3 przedstawia ścianę oporową typu T w rzucie aksonometrycznym ukazującym jedną ze ścian bocznych oraz ścianę poprzeczną z trzema okrągłymi zagłębieniami, fig. 4 pokazuje ścianę oporową typu T w rzucie aksonometrycznym ukazującym jedną ze ścian bocznych oraz, ścianę poprzeczną z trzema okrągłymi wypustami, zaś fig. 5 przedstawia fragment gotowego silosu przejazdowego z dwiema komorami, w którym zastosowano ściany oporowe typu L oraz ściany oporowe typu T.

Zestaw modułów konstrukcyjnych ścian bocznych silosu składa się z prefabrykowanej ściany oporowej typu L 1 oraz prefabrykowanej ściany oporowej typu T 2. Ściana oporowa typu L 1. składa się z części pionowej 3 oraz części poziomej 4. Część pionowa 3 ma postać figury przestrzennej, którą tworzy podstawa 5, ściana boczna 6, dwie ściany poprzeczne 7 oraz ściana górna 8. Dzięki temu, że część pionową 3 stanowi figura przestrzenna, której środek jest pusty. Zredukowano w ten sposób znacząco ciężar całej ściany oporowej typu L 1. Jednocześnie skrzynkowa konstrukcja części pionowej 3 zapewnia jej dużą sztywność i wytrzymałość, zwłaszcza na siły działające prostopadle do płaszczyzny ściany bocznej 6. Ściana górna 8 posiada zagłębienie 9 rozciągające się na całej jej długości. Zagłębienie 9 stanowi część systemu mocowania powłoki (niepokazana na rysunku) przykrywającej produkty znajdujące się w komorze silosu zbudowanego m. in. ze ścian oporowych typu L 1. oraz ścian oporowych typu T 2. System mocowania sprowadza się do umieszczenia w zagłębieniu 9 fragmentu powłoki oraz dociśnięciu jej do powierzchni zagłębienia ciężarem (niepokazany na rysunku) w postaci np. luźniej ziemi. Część pionowa 3 zwęża się stopniowo w kierunku ściany górnej 8. Taki kształt części pionowej 3, zwłaszcza odchylenie ściany bocznej 6, pozwala zwiększyć kubaturę komory silosu oraz ułatwia zagęszczanie materiału znajdującego się przy ścianie silosu. Część poziomą 4 ściany oporowej typu L 1 stanowi płyta o budowie monolitycznej. Część pozioma 4 zwiększa stopniowo swoją grubość w kierunku przejścia w część pionową 3. Z kolei ściana boczna typu T 2 składa się z części pionowej 10 oraz części poziomej H. Część pionowa 10 ma postać figury przestrzennej, którą tworzą dwie ściany boczne 6, dwie ściany poprzeczne 12 oraz ściana górna 13. Figura przestrzenna tworząca część pionową 10 nie ma podstawy. Podobnie jak w przypadku części pionowej 3 pusty środek figury przestrzennej stanowiącej część pionową 1_0 pozwolił na zredukowanie w sposób znaczący ciężaru całej ściany oporowej typu T 2, a skrzynkowa konstrukcja zapewnia dużą sztywność i wytrzymałość, zwłaszcza na siły działające prostopadle do płaszczyzny ścian bocznych 6. Ściana górna 13 posiada dwa zagłębienia 9 rozciągające się na całej jej długości. Zagłębienia 9 stanowią część systemu mocowania powłoki przykrywającej komorę silosu. Część pionowa 10 zwęża się stopniowo w kierunku ściany górnej 13. Odchylenie ścian pionowych 6 będące konsekwencją takiego kształtu części pionowej 10 pozwala zwiększyć kubaturę komory silosu oraz ułatwia zagęszczanie materiału znajdującego się przy ścianie silosu. Część poziomą H stanowią dwie jednakowe płyty o budowie monolitycznej, między którymi znajduje się część pionowa 10. Część pozioma 11 zwiększa stopniowo swoją grubość w kierunku przejścia w część pionową 10. Jedną ze ścianek zagłębienia 9 znajdującego się w ścianie górnej 8 tworzy wypust 14, zaś jego drugą ściankę - wypust wysoki 15. Wypust 14 tworzy łagodne przejście zagłębienia 9 i ściany górnej 8 w ścianę boczną 6. Dzięki temu unika się ostrych załamań i krawędzi, które mogłyby uszkodzić przyciśniętą powłokę. Wypust wysoki 1_5, po złożeniu kompletnego silosu, stanowi rodzaj toru, po którym poruszają się rolki ruchomego zadaszenia. Zastosowanie ruchomego zadaszenia zapewnia przykrycie części komory silosu, która nie jest osłonięta powłoką, a w której nadal znajduje się kiszona lub inny podobny produkt. Dzięki możliwości zamontowania na ścianach silosu ruchomego zadaszenia można ciągle ochraniać produkt przed deszczem i słońcem. Wysokość wypustu wysokiego 1_5, większa niż wypustu 14, sprawia że poruszające się rolki nie są blokowane przez dociskający powłokę ciężar znajdujący się w zagłębieniu 9. Z kolei jedną ze ścianek każdego z dwóch zagłębień 9 znajdujących się w ścianie górnej 13 tworzy wypust 16, zaś ich drugą ściankę tworzy wypust wysoki 17. Ścianka, którą tworzy wypust wysoki 17 jest wspólna dla obu zagłębień 9. Wypusty 16 tworzą łagodne przejście zagłębień 9 i ściany górnej 13 w ściany boczne 6. Wypust wysoki 17 znajdujący się między zagłębieniami 9, po złożeniu kompletnego silosu, stanowi rodzaj toru, po którym poruszają się rolki ruchomego zadaszenia. W dnie każdego z zagłębień 9 znajdują się dwa otwory 18, które służą do odprowadzenia zbierającej się wody oraz do montażu tymczasowych barierek (niepokazane na rysunku). Ponadto w wypuście 14, wypuście wysokim 1_5, dwóch wypustach 16 oraz wypuście wysokim 17 znajdują się po dwa poziome otwory 19. Są one rozmieszczone współosiowo z otworami 18. Otwory 19 służą do transportu oraz ustawiania poszczególnych ścian oporowych za pomocą specjalnego zawiesia. Na jednej ze ścian poprzecznych 7 części pionowej 3 ściany oporowej typu L 1 znajdują się dwa okrągłe wypusty 20. Na drugiej ścianie poprzecznej 9 znajdują się natomiast dwa okrągłe zagłębienia 21_. Ponadto na jednej ze ścian poprzecznych H części pionowej 1_0 ściany oporowej typu T 2 znajdują się trzy, rozmieszczone na planie trójkąta

równoramiennego, okrągłe wypusty 20, zaś na drugiej ścianie poprzecznej H znajdują się trzy okrągłe zagłębienia 21_. Wypusty 20 i zagłębienia 21 znajdujące się w ścianie oporowej typu L 1 są współosiowe względem siebie. Analogicznie, współosiowe względem siebie są wypusty 20 i zagłębienia 21 w ścianie oporowej typu T 2. Wypusty 20 i zagłębienia £1 tworzą sztywne połączenie zestawionych ze sobą modułów konstrukcyjnych tworzących ściany boczne silosu. Każdy wypust 20 oraz każde zagłębienie 21_ posiadają otwór 22. Otwory 22 służą do połączenia ze sobą dwóch sąsiadujących ścian oporowych za pomocą śrub, sworzni lub innych podobnych elementów. Każda ze ścian poprzecznych 7 części pionowej 3 ściany oporowej typu L1 zawiera rowek 23, który rozciąga się wzdłuż ściany bocznej 6 oraz jest do niej równoległy. Z kolei każda ze ścian poprzecznych 12 części pionowej 10 ściany oporowej typu T 2 zawiera dwa rowki 23, z których każdy rozciąga się wzdłuż innej ściany bocznej 6 oraz jest do niej równoległy. Po zestawieniu ze sobą ścian oporowych typu L1 lub ścian oporowych typu T 2 w rowki 23 wprowadza się uszczelnienie w postaci np. pianki montażowej. W rowkach 23 można także wklejać gumowe uszczelki. Dzięki temu uzyskuje się szczelne połączenie sąsiadujących ścian oporowych, ograniczając tym samym dostęp powietrza do komory silosu. Każda ściana poprzeczna 12 ściany oporowej typu T 2 posiada duży, centralnie umieszczony, prostokątny otwór 24. Służy on temu by zmniejszyć ciężar ściany oporowej typu T 2 oraz by mieć dostęp do otworów 22 przy łączeniu sąsiadujących ścian oporowych. Płyta stanowiąca część poziomą 4 ściany oporowej typu L1 zawiera sześć otworów 25. Cztery z nich znajdują się przy krawędzi płyty równoległej do części pionowej 3, przy której z kolei znajdują się pozostałe dwa otwory 25. Natomiast każda z płyt stanowiących część poziomą H ściany oporowej typu T 2 zawiera po cztery otwory 25 znajdujące się przy krawędzi równoległej do części pionowej 10. Otwory są wykorzystywane do łączenia ze sobą części poziomych sąsiadujących ścian oporowych oraz do łączenia z płytą denną silosu za pomocą ścisków. Część pozioma 4 ściany oporowej typu L1 oraz część pozioma H ściany oporowej typu T 2 zawierają podłużne wcięcia 26 rozciągające się od krawędzi do otworów 25 znajdujących się przy tych krawędziach. Zastosowanie wycięć 26 pozwala zrównać wysokość łączenia za pomocą ścisków z powierzchnią płyt stanowiących części poziome ścian oporowych. Jest to ważne zwłaszcza przy korzystaniu ze zmechanizowanych ładowarek i spychaczy w komorze silosu. Ściana oporowa typu L 1 oraz ściana oporowa typu T 2 wykonane są z żelbetu.

Claims

Zastrzeżenia ochronne

1. Zestaw modułów konstrukcyjnych ścian bocznych silosu składający się z prefabrykowanej ściany oporowej typu L oraz prefabrykowanej ściany oporowej typu T, znamienny tym, że część pionowa (3) ściany oporowej typu L (1) ma postać figury przestrzennej składającej się z podstawy (5), ściany bocznej (6), dwóch ścian poprzecznych (7) oraz ściany górnej (8), która posiada zagłębienie (9) rozciągające się na całej jej długości, zaś część poziomą (4) ściany oporowej typu L (1) stanowi płyta, z kolei część pionowa Q0) ściany oporowej typu T (2) ma postać figury przestrzennej składającej się z dwóch ścian bocznych (6), dwóch ścian poprzecznych (12) oraz ściany górnej (131 która posiada dwa zagłębienia (9) rozciągające się na całej jej długości, zaś część poziomą (H) ściany oporowej typu T (2) stanowią dwie jednakowe płyty, między którymi znajduje się część pionowa (10).
2. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że część pionowa (3) ściany oporowej typu L (1) zwęża się stopniowo w kierunku ściany górnej (8), a także część pionowa (10) ściany oporowej typu T (2) zwęża się stopniowo w kierunku ściany górnej (13).
3. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że część pozioma (4) ściany oporowej typu L (1) zwiększa stopniowo swoją grubość w kierunku przejścia w część pionową (3), a także część pozioma (11) ściany oporowej typu T (2) zwiększa stopniowo swoją grubość w kierunku przejścia w część pionową (10).
4. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że jedną ze ścianek zagłębienia (9) znajdującego się w ścianie górnej (8) części pionowej (3) ściany oporowej typu L (1) stanowi wypust (14), zaś drugą ściankę stanowi wypust wysoki (15), z kolei jedną ze ścianek każdego z zagłębień (9) znajdujących się w ścianie górnej (13) części pionowej (10) ściany oporowej typu T (2) stanowi wypust (16), zaś ich drugą ściankę stanowi wypust wysoki (17), przy czym ścianka, którą stanowi wypust wysoki (17) jest wspólna dla obu zagłębień (9).
5. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że w dnie każdego z zagłębień (9) znajdują się dwa otwory (18).
6. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że w wypuście (14), wypuście wysokim (15). obu wypustach (16) oraz wypuście wysokim (17) znajdują się po dwa poziome otwory (19) rozmieszczone współosiowo z otworami (18).
7. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że na jednej ze ścian poprzecznych (7) części pionowej (3) ściany oporowej typu L (1) znajdują się dwa okrągłe wypusty (20), zaś na jej drugiej ścianie poprzecznej (7) znajdują się dwa okrągłe zagłębienia (21), z kolei na jednej ze ścian poprzecznych (12) części pionowej Q0) ściany oporowej typu T (2) znajdują się trzy, rozmieszczone na planie trójkąta równoramiennego, okrągłe wypusty (20), zaś na jej drugiej ścianie poprzecznej Ql) znajdują się trzy okrągłe zagłębienia (21). przy czym wypusty (20) i zagłębienia (21) są współosiowe względem siebie.
8. Zestaw według zastrz. 7, znamienny tym, że każdy wypust (20) oraz każde zagłębienie (21) posiadają otwór (22).
9. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że każda ściana poprzeczna (7) części pionowej (3) ściany oporowej typu L (1) zawiera rowek (23), zaś każda ściana poprzeczna (12) części pionowej (10) ściany oporowej typu T (2) zawiera dwa rowki (23), przy czym każdy rowek (23) rozciąga się wzdłuż ściany bocznej (6) oraz jest do niej równoległy.
10. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że każda ściana poprzeczna (12) części pionowej (10) ściany oporowej typu T (2) posiada duży, centralnie umieszczony, prostokątny otwór (24).
11. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że płyta stanowiąca część poziomą (4) ściany oporowej typu L (1) zawiera sześć otworów (25). przy czym cztery z nich znajdują się przy krawędzi płyty równoległej do części pionowej (3), przy której z kolei znajdują się pozostałe dwa otwory (25). zaś każda z płyt stanowiących część poziomą (1J.) ściany oporowej typu T (2) zawiera po cztery otwory (25) znajdujące się przy krawędzi równoległej do części pionowej (10).
12. Zestaw według zastrz. 11, znamienny tym, że część pozioma (4) ściany oporowej typu L (1) oraz część pozioma (11) ściany oporowej typu T (2) zawierają podłużne wcięcia (26) rozciągające się od krawędzi do otworów (25) znajdujących się przy tych krawędziach.