PL68466Y1 - Urządzenie do przykrywania miejsca wkłucia - Google Patents

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest urządzenie do przykrywania miejsca wkłucia z taśmą z urządzeniem zamykającym do pierścieniowego unieruchamiania taśmy i z płytką dociskową.

Zabiegi medyczne wymagają często celowo umieszczania w ciele pacjenta kaniuli, służącej na przykład dla wstrzykiwania leków lub pobierania płynów ustrojowych.

Po wykorzystaniu takiego wkłucia kaniula jest wyciągana z ciała, pozostawiając w miejscu wkłucia małą ranę, z której wypływa krew. Takie krwawienie można zatrzymać za pomocą opatrunku nałożonego i dociskanego do rany i utrzymywanego na ranie aż do ponownego zamknięcia się rany.

Czas docisku opatrunku do miejsca wkłucia może ulegać, zależnie od medycznego zastosowania, dużym zmianom. W czasie hemodializy, a więc podczas sztucznego oczyszczania krwi u osób z niewydolnością nerek, dla wystarczającego przepływu krwi przez aparat do dializy wymagane jest wkłucie tzw. przetoki tętniczo-żylnej (shunt). Chodzi przy tym o operacyjne wykonanie przed hemodializą dostępu do naczyń, polegającego na wykonaniu tzw. „zwarcia” pomiędzy żyłą i tętnicą. Takie „zwarcie” zapewnia wystarczająco silny przepływ krwi. Z drugiej strony taki silny przepływ krwi wymaga, aby miejsce wkłucia było odpowiednio długo połączone z przetoką a mianowicie aż do czasu zatrzymania krwawienia. Zależnie od położenia przetoki, do rzadkości nie należą przy tym czasy wynoszące od 5 do 60 minut. W tym czasie wskazane jest bezpieczne „naciskanie” na wkłucie ze stałym naciskiem. Samoczynne i ręczne przytrzymywanie opatrunku na wkłuciu przez pacjenta może być odbierane, przy tak długich czasach, jako nieprzyjemne. Poza tym może to stwarzać trudności zwłaszcza starszym osobom.

Znany jest więc sposób utrzymywania opatrunku na wkłuciu, przy odpowiednim ustawianym docisku, za pomocą opracowanego w tym celu urządzenia. Tego rodzaju urządzenie posiada taśmę, którą można założyć na kończynę, na której znajduje się wkłucie. W wyniku zastosowania urządzenia zamykającego taśma jest dociskana i unieruchamiana przy pewnym ustawianym docisku na odpowiedniej kończynie, a więc na przykład na ramieniu. Taśma posiada przy tym dodatkowo płytkę dociskową, która po nałożeniu opatrunku działa dociskowo na miejsce wkłucia. W stanie zamkniętym urządzenia zamykającego opatrunek jest utrzymywany przez wymagany czas na miejscu wkłucia bez udziału pacjenta. Tego rodzaju urządzenie ma jednak z jednej strony pewną wadę, a mianowicie opatrunek pomiędzy płytką dociskową i kończyną może się łatwo przesunąć. Może to nastąpić zwłaszcza podczas zamykania urządzenia zamykającego lub w wyniku ruchu pacjenta. Skutkiem tego będzie niewystarczające „dociskanie” miejsca wkłucia i konieczność ewentualnego dodatkowego ustawienia urządzenia. Z drugiej strony taśma może się również łatwo ześlizgnąć podczas zamykania i otwierania urządzenia zamykającego, na przykład w wyniku nieuwagi osoby zakładającej pacjentowi urządzenie. Podczas zamykania urządzenia zamykającego osoba manipulująca urządzeniem musi je wówczas ponownie założyć; podczas otwierania urządzenia zamykającego dochodzi często do niepożądanych, niekontrolowanych ruchów urządzenia.

Zadaniem wzoru użytkowego jest więc zapewnienie bezpiecznego posługiwania się i niezawodnego działania urządzenia do przykrywania miejsca wkłucia.

Zadanie to jest rozwiązywane w urządzeniu wymienionego na wstępie rodzaju dzięki temu, że płytka dociskowa posiada stronę czynną, której powierzchnia jest wyposażona w strukturę z wczepów.

Strona czynna płytki dociskowej jest przy tym tą stroną, która po podłożeniu opatrunku lub podobnego odpowiedniego materiału wywiera nacisk na miejsce wkłucia. Struktura z wczepów na powierzchni strony czynnej wczepia się w opatrunek. Struktura wytwarza więc zwiększony współczynnik tarcia opatrunku lub nawet wytwarza na stronie czynnej połączenie kształtowe. Uzyskuje się lepsze trzymanie opatrunku i zabezpieczenie przed przesunięciem również podczas ruchu pacjenta lub podczas operacji zakładania urządzenia. Zakładanie urządzenia do przykrywania miejsca wkłucia może się na przykład odbywać w sposób, jaki został opisany podczas omawiania urządzeń znanych ze stanu techniki. Przesuwanie się opatrunku w stosunku do płytki dociskowej i miejsca wkłucia zostało w wyniku wczepiania się struktury z wczepów w opatrunek wyeliminowane, zwłaszcza podczas zamykania urządzenia zamykającego. Posługiwanie się urządzeniem zostało ułatwione i dzięki temu eliminuje się ewentualnie konieczność dodatkowego ustawiania urządzenia. Uzyskuje się również dopasowane i wystarczające "dociskanie" do miejsca wkłucia.

Struktura posiada przeważnie wiele przestrzennie rozłożonych wczepów. Wczepy wczepiają się w rozłożone przestrzennie punkty w opatrunku. Daje to łącznie określone unieruchomienie i lepszy efekt mocowania w porównaniu ze strukturą posiadającą jedynie jeden wczep. Przy wielu wczepach problemem nie jest słabsze zaczepianie pomiędzy niektórymi wczepami i opatrunkiem. Dodatkowo opatrunek jest tak samo unieruchamiany tylko częścią jego powierzchni. Unika się w ten sposób nadmiernego ścinania w wyniku mechanicznych obciążeń, na przykład na obrzeżach opatrunku, co miałoby miejsce przy punktowym zaczepie tylko przez jeden wczep. Tak samo można znacznie poprawić działanie mocujące w stosunku do struktury powierzchni zwiększając jedynie tarcie, a więc na przykład poprzez zastosowanie powierzchni o większej szorstkości.

Korzystne jest przy tym, że wczepy występują tylko na części powierzchni. Dzięki temu zapewnia się przede wszystkim łatwiejsze i tańsze wytwarzanie czynnej strony płytki dociskowej. Poza tym uzyskuje się również określone położenie opatrunku na płytce dociskowej. Można na przykład tak zwymiarować opatrunek w jego promieniowym rozwinięciu, że będzie akurat przykrywał powierzchnię strony czynnej wyposażoną we wczepy. Ponieważ w przypadku miejsca wkłucia chodzi o ranę stosunkowo małych rozmiarów, przeważnie odpowiednio wymiaruje się również część powierzchni wyposażoną w wczepy. W wyniku tego, że tylko część powierzchni posiada wczepy, zapewnione zostało również bezpieczne manipulowanie płytką dociskową; unika się jakichkolwiek skaleczeń pacjenta lub osób manipulujących urządzeniem w wyniku nieuwagi.

Wczepy są korzystnie rozmieszczone na koncentrycznych okręgach. Rozmieszczenie wczepów na koncentrycznych okręgach służy nadaniu strukturze z wczepów geometrycznego wzoru. Wzór powinien przy tym przeważnie tak wyglądać, aby wczepy były w przybliżeniu równomiernie rozłożone na części powierzchni, na której są przewidziane. Również i ta regularność zapewnia równomierne zaczepianie wczepów o opatrunek i dodatkowo poprawia się trzymanie na stronie czynnej. Prócz rozmieszczenia w postaci koncentrycznych okręgów możliwe są również inne rozmieszczenia, dające na przykład wzór prostokątny, trójkątny lub szachownicowy.

Korzystna jest stożkowa postać wczepów. Dzięki szerokiej, kołowej bazie, wczepy mogą być bezpiecznie utrzymywane na powierzchni strony czynnej i wytrzymywać mechaniczne obciążenia bez obawy ich wyłamania. Czubek stożkowej postaci wczepu umożliwia bezproblemowe wnikanie wczepów w materiał opatrunku. Zapewnia to pewne trzymanie na czynnej stronie płytki dociskowej.

Korzystna jest przy tym długość wczepów większa od ich średnicy. Zapewnia to wczepom „ostrość” i wyklucza ich „spłaszczenie” w kierunku promieniowym. Uzyskuje się w ten sposób głębokie wnikanie wczepów w materiał opatrunku, co zapobiega ponownemu zwolnieniu i zapewnia niezawodne trzymanie. Z drugiej strony grubość opatrunku musi być oczywiście dopasowana do długości wczepów, aby w kierunku poosiowym płytki dociskowej pozostał wystarczająco duży, wypełniony materiałem opatrunku odstęp pomiędzy końcami wczepów i skórą pacjenta wokół miejsca wkłucia.

Korzystne jest wyposażenie wczepów w zakrzywione haczyki. W ten sposób powstaje pomiędzy wczepem i materiałem opatrunku pewnego rodzaju połączenie, które dodatkowo, do już opisanych zabezpieczeń, zapobiega przed przesunięciem opatrunku w kierunku promieniowym płytki dociskowej, jak również zapobiega ześlizgnięciu się opatrunku w kierunku poosiowym płytki dociskowej. Odpada więc dodatkowe ręczne unieruchamianie opatrunku przez osobę zakładającą urządzenie. Możliwe jest przy tym nie tylko makroskopowe tworzenie zakrzywionych haczyków, ale również mikroskopowe za pomocą odpowiedniej szorstkości struktury powierzchni.

Korzystne jest, jeżeli wczepy stanowią jedną część z płytką dociskową. Płytka dociskowa jest korzystnie wykonana z materiału, który jest tolerowany przez większość pacjentów. Ponieważ urządzenie może być umieszczone na ciele pacjenta przez kilkadziesiąt minut, postarano się o uniknięcie alergicznych lub podobnych reakcji, na przykład skóry wokół miejsca wkłucia. Płytka dociskowa jest typowo wykonywana z tworzywa sztucznego. Przy wytwarzaniu płytki dociskowej proste i tanie jest jej wytwarzanie jako jednostki, na przykład za pomocą odlewania. Wczepy są wówczas wykonane z tego samego materiału co płytka dociskowa.

Alternatywnie korzystne jest wykonywanie wczepów jako jednej części połączonej materiałowo z płytką dociskową. Podczas wytwarzania płytki dociskowej i wczepów z tworzywa sztucznego możliwe jest ich materiałowe połączenie, na przykład za pomocą spawania ultradźwiękowego. Oddzielne wykonywanie płytki dociskowej i wczepów ułatwia przy tym, po pierwsze wykonywanie specjalnie ukształtowanych wczepów, na przykład takich o strukturze powierzchni z zagiętymi haczykami. Po drugie umożliwia to w prosty sposób rozmieszczanie wczepów na płytce dociskowej według wymaganego wzoru. Możliwe jest również wykonywanie wczepów z innego materiału niż płytka dociskowa i mocowanie ich na stronie czynnej na przykład przy użyciu kleju.

Korzystne jest wykonywanie strony biernej płytki dociskowej o strukturze z wczepów na jej powierzchni. Strona bierna płytki dociskowej jest przy tym stroną przeciwległą do strony czynnej płytki dociskowej. Podczas zamykania urządzenia zamykającego taśma urządzenia jest zakładana pierścieniowo wokół części ciała pacjenta z miejscem wkłucia i dochodzi przy tym odcinkami powierzchni do styku ze stroną bierną płytki dociskowej. Taśma może na przykład stanowić taśmę flauszową. W takim przypadku struktura z wczepów może przejmować odpowiednią współpracującą część z haczykami i w wyniku zaczepienia się o taśmę flauszową tworzyć połączenie pomiędzy taśmą i stroną bierną płytki dociskowej. Ponadto struktura z wczepów może posiadać również korzystne postacie wymieniane dotychczas dla strony czynnej.

Alternatywnie korzystne jest wykonanie na stronie czynnej innej struktury z wczepów niż struktura z wczepów na stronie biernej. Mogą z tego wynikać różne korzystne zalety konstrukcyjne. Między innymi korzystne jest utworzenie na stronie pasywnej prostokątnego lub szachownicowego wzoru z wczepów, ponieważ może być tam zastosowana taśma flauszowa przylegająca odcinkami powierzchni do strony pasywnej. Wynikiem tego będzie niezawodne połączenie pomiędzy taśmą i wczepami. Dla zakładania opatrunków na stronie czynnej korzystniejsze może być wybieranie koncentrycznej struktury z wczepów. Różnić się może również wytwarzanie względnie umieszczanie wczepów na stronie czynnej i stronie biernej, na przykład w postaci jednostkowej lub w postaci połączenia materiałowego.

Poza tym alternatywnie korzystne jest wyposażenie strony biernej w kanałek prowadzący, w którym mogą przylegać powierzchniowe odcinki taśmy. Takie rozwiązanie może być dodatkowo lub alternatywnie przewidziane przy tworzeniu struktury z wczepów na stronie biernej. Umieszczanie taśmy w kanałku prowadzącym daje przy tym niezawodne prowadzenie taśmy podczas otwierania i zamykania urządzenia zamykającego. Uniknąć można dzięki temu niepożądanych i niekontrolowanych ruchów urządzenia podczas tych czynności. Posługiwanie się urządzeniem jest pewniejsze, a działanie bardziej niezawodne.

Korzystne jest również wykonanie płytki dociskowej przynajmniej z dwóch części, które są wzajemnie połączone i przylegają do powierzchniowych odcinków taśmy. Taśmę ustawia się pomiędzy obydwoma częściami w taki sposób, że po wzajemnym połączeniu obydwóch części powodują zaciśnięcie taśmy. Połączenie może się odbywać od zewnątrz wokół taśmy lub przez taśmę. Przy tym ułatwia to wytwarzanie urządzenia.

Korzystne jest przy tym wykonanie przynajmniej jednej części z uzębieniem, które zaczepia 0 taśmę. Taśma jest trzymana w płytce dociskowej kształtowo i w ten sposób powstają zwiększone opory przy wyciąganiu taśmy z płytki dociskowej. W końcu korzystne jest również wykonanie strony czynnej i strony biernej na każdej z przynajmniej dwóch części płytki dociskowej. Strona czynna i strona bierna płytki dociskowej mogą być wówczas wykonywane niezależnie od siebie i zależnie od danych wymagań konstrukcyjnych 1 korzystnych rozwiązań. Powoduje to uproszczenie wytwarzania.

Wzór użytkowy zostanie dalej opisany w oparciu o korzystne przykłady wykonania w połączeniu z rysunkami.

Pokazują one:

Fig. 1 - płytkę dociskową urządzenia do przykrywania miejsca wkłucia,

Fig. 2 - stronę czynną płytki dociskowej,

Fig. 3 - stronę bierną płytki dociskowej,

Fig. 4 - zmienioną postać wykonania strony biernej płytki dociskowej.

Rysunki na fig. 1 do 4 pokazują płytkę dociskową urządzenia do przykrywania miejsca wkłucia. Urządzenie posiada prócz płytki dociskowej 1. jeszcze taśmę i urządzenie zamykające, które pozwala na pierścieniowe zaciskanie taśmy, zrezygnowano jednak całkowicie z pokazania tego rozwiązania. Płytka dociskowa 1 posiada górną część 2 i dolną część 3. Górna część 2 posiada natomiast stronę czynną 4 o strukturze 5 z wczepów 6. Część dolna 3 posiada stronę bierną 7, która alternatywnie do struktury 15 z wczepów 16, może posiadać kanałek prowadzący 8. Na dolnej części 3 pokazane są również czopy 9 służące do połączenia części górnej 2 z częścią dolną 3 płytki dociskowej 1. W stanie połączonym pomiędzy górną częścią 2 i dolną częścią 3 pozostaje kanałek na taśmę 1_0, w którym mocowana jest taśma w płytce dociskowej 1.

Fig. 1 pokazuje płytkę dociskową 1 złożoną z górnej części 2 i dolnej części 3. Płytka dociskowa 1 składa się więc z dwóch, wzajemnie połączonych części. W tym wykonaniu taśma (niepokazana) jest mocowana jednym końcem w kanałku na taśmę 1_0. Opatrunek (niepokazany) może wówczas przylegać do strony czynnej górnej części 2. Płytka dociskowa 1 po umieszczeniu opatrunku jest kładziona z dociskiem na miejsce wkłucia. Taśma może być wówczas swoim drugim końcem, po zamocowaniu odcinka powierzchni w kanałku prowadzącym 8 strony biernej 7, poprowadzona wokół odpowiedniej części ciała. Dla unieruchomienia urządzenia w tym położeniu taśma jest ponownie umieszczana odcinkiem powierzchni do przylgnięcia w kanałku prowadzącym 8, razem ze znajdującym się tam już innym odcinkiem powierzchni. Powierzchnia odcinka powierzchni taśmy leżąca teraz w kanałku prowadzącym 8 „na dole” może być wykonana w postaci taśmy flauszowej. Powierzchnia leżącego na górze odcinka powierzchni może być jako współpracująca odpowiednio wykonana jako taśma haczykowa. Urządzenie może być więc pewnie umieszczone pod dociskiem na miejscu wkłucia. Umieszczenie taśmy w kanałku prowadzącym 8 zapobiega poślizgom w kierunku promieniowym płytki dociskowej I.

Fig. 2 pokazuje część górną 2 płytki dociskowej 1. Posiada ona stronę czynną 4, na której jest umieszczona struktura 5 z wczepów 6. Strona czynna 4 może przy tym, dla zwiększenia nacisku na miejsce wkłucia, posiadać pewną wypukłość. Wczepy 6 struktury 5 są rozmieszczone na koncentrycznych okręgach, odchodzących od środka strony czynnej 4 w kierunku jej obrzeża. W każdym przypadku okręgi te pokrywają tylko część powierzchni strony czynnej 4. Część ta służy jako powierzchnia oparcia dla opatrunku. Wczepy 6 mają postać stożkową. Stożkowa postać ma długość stożka, a więc jego wysokość, większą od jego średnicy u podstawy. Wczepy 6 są więc wystarczająco ostre, aby zapewnić pewne trzymanie opatrunku za pomocą ich odpowiednio głębokiego wejścia w materiał.

Wczepy 6 mogą stanowić jedną część ze stroną czynną 4 płytki dociskowej 1_. Alternatywnie możliwe jest na przykład ich mocowanie za pomocą klejenia lub spawania ultradźwiękowego. Jest to korzystne szczególnie wówczas, gdy wczepy 6 i płytka dociskowa 1, względnie strona czynna 4, są wykonane z takiego samego tworzywa sztucznego. Ale można je również, zależnie od wymagań dla materiału, wykonywać z różnych tworzyw sztucznych lub przewidywać na przykład wykonanie wczepów 6 na metalu oblanym przez otaczający materiał.

Fig. 3 pokazuje postać wykonania części dolnej 3 płytki dociskowej 1_. W tym wykonaniu strona bierna 7 płytki dociskowej 1 posiada kanałek prowadzący 8, w którym odcinkami powierzchni przylega taśma urządzenia do przykrywania miejsca wkłucia. Szerokość kanałka prowadzącego 8 jest dopasowana do szerokości taśmy. W ten sposób taśma nie posiada w kanałku prowadzącym 8 żadnego luzu w kierunku promieniowym płytki dociskowej 1. Umożliwia to niezawodne działanie urządzenia, ponieważ nie może ono wykonywać podczas otwierania i zamykania urządzenia zamykającego żadnych niekontrolowanych i niepożądanych ruchów. Taśma jest mocowana w urządzeniu w sposób zabezpieczający przed przesunięciem. Urządzenie zamykające oznacza w tym przypadku na ogół mechanizm, który umożliwia pierścieniowe zakładanie taśmy. Może to być na przykład już opisana postać wykonania taśmy, w której taśma posiada stronę flauszową i haczykową.

Na fig. 3 dolna część 3 płytki dociskowej 1 pokazana jest również z czopami 9. Służą one do wzajemnego mocowania części górnej i dolnej 2, 3. Czopy 9 wchodzą przy tym (niepokazane) we współpracujące zagłębienia w drugiej części. Do wprowadzenia czopów 9 we współpracujące zagłębienia wymagana jest pewna siła, co zapewnia podczas pracy urządzenia niezawodne mocowanie pomiędzy górną i dolną częścią 2, 3. Podczas łączenia górnej i dolnej części 2, 3 jeden z końców taśmy jest zakleszczany między nimi, a odpowiednio w innej postaci wykonania dodatkowo jeszcze za pomocą (niepokazanej) zębatej geometrii. Taka zębata geometria, która może być każdorazowo przewidziana na jednej lub na obydwóch częściach płytki dociskowej 1, wchodzi w taśmę i tworzy połączenie kształtowe oraz trzyma ją dodatkowo przy już istniejącym połączeniu ciernym.

Fig. 4 pokazuje zmienioną postać wykonania części dolnej 3 płytki dociskowej 1_. W tej postaci wykonania kanałek prowadzący 8 jest zastąpiony przez strukturę 1_5 z wczepów 16. Geometryczne rozmieszczenie wczepów 16 ma w tym przypadku postać prostokąta. Ponieważ taśma urządzenia ma również kształt prostokąta, przewidziano następujący rodzaj urządzenia zamykającego. Wczepy 16 posiadają (niepokazane) makroskopowe lub mikroskopowe zagięte haczyki. Taśma jest odpowiednio wykonywana jako taśma flauszowa i może tym samym zaczepiać o zagięte haczyki. Urządzenie może być więc zgodnie z podanym już opisem umieszczone pierścieniowo, bez potrzeby podwójnego prowadzenia przy tym taśmy przez stronę bierną 7. Wymiary prostokątnej struktury 1_5 z wczepów 16 są przy tym, dla zapewnienia możliwie niezawodnego ich połączenia, dobrane do wymiarów taśmy flauszowej.

Claims (15)

1. Zastrzeżenia ochronne

   1. Urządzenie do przykrywania miejsca wkłucia z taśmą, z urządzeniem zamykającym umożliwiającym pierścieniowe unieruchamianie taśmy i z płytką dociskową, znamienne tym, że płytka dociskowa (1) posiada na swojej powierzchni stronę czynną (4) ze strukturą (5) z wczepów (6).
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że struktura (5) składa się z wielu przestrzennie rozdzielonych wczepów (6).
3. 3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że wczepy (6) znajdują się tylko na części powierzchni.
4. 4. Urządzenie według jednego z zastrz. 2 albo 3, znamienne tym, że wczepy (6) są rozmieszczone na koncentrycznych okręgach.
5. 5. Urządzenie (1) według jednego z zastrz. 1 do 4, znamienne tym, że wczepy (6) mają kształt stożka.
6. 6. Urządzenie według jednego z zastrz. 1 do 5, znamienne tym, że długość wczepów (6) jest większa od ich średnicy.
7. 7. Urządzenie według jednego z zastrz. 1 do 6, znamienne tym, że wczepy (6) są wyposażone w zagięte haczyki.
8. 8. Urządzenie według jednego z zastrz. 1 do 7, znamienne tym, że wczepy (6) stanowiąjedną część z płytką dociskową (1).
9. 9. Urządzenie według jednego z zastrz. 1 do 7, znamienne tym, że wczepy (6) są materiałowo połączone z płytką dociskową (1J.
10. 10. Urządzenie według jednego z zastrz. 1 do 9, znamienne tym, że płytka dociskowa Q) posiada na swojej powierzchni stronę bierną (7) ze strukturą (5) z wczepów (6).
11. 11. Urządzenie według jednego z zastrz. 1 do 10, znamienne tym, że struktura (5) z wczepów (6) na stronie czynnej (4) różni się od struktury (15) z wczepów (16) na stronie biernej (7).
12. 12. Urządzenie według jednego z zastrz. 1 do 11, znamienne tym, że strona bierna (7) posiada kanałek prowadzący (8), w którym przylegają odcinki powierzchni taśmy.
13. 13. Urządzenie według jednego z zastrz. 1 do 12, znamienne tym, że płytka dociskowa (1) składa się przynajmniej z dwóch części (2, 3), wzajemnie połączonych i przylegających do odcinków powierzchni taśmy.
14. 14. Urządzenie według zastrz. 13, znamienne tym, że przynajmniej jedna z części (2, 3) posiada zębatą geometrię, która zaczepia o taśmę.
15. 15. Urządzenie według jednego z zastrz. 13 albo 14, znamienne tym, że strona czynna (4) i strona bierna (7) są utworzone na każdej z przynajmniej dwóch części (2, 3) płytki dociskowej (1).