PL67990Y1 - Tarcza kotwiąca do płyty styropianowej - Google Patents

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest tarcza kotwiąca do płyty styropianowej mająca zastosowanie do ocieplania ściany zewnętrznej budynku, do użycia zwłaszcza podczas termomodernizacji istniejących budynków mieszkaniowych, przemysłowych oraz użyteczności publicznej.

Celem zwiększenia poziomu izolacyjności termicznej ścian zewnętrznych budynków stosuje się warstwy izolacyjne mocowane do zewnętrznych ścian, wykonane między innymi z płyt styropianowych. Typowo, płyty materiału izolującego mocuje się do ściany nie tylko spoiną klejową ale również mechanicznymi łącznikami. Łączniki dociskające ocieplenie są kotwione w otworze ściany z użyciem wbijanego trzpienia rozpierającego. Znane są różne rozwiązania łączników przeznaczonych do mocowania ociepleń. Opis patentowy PL 199037 ujawnia łącznik z tworzywa sztucznego mający talerz dociskowy połączony przez tulejkę oporową z trzpieniem rozprężnym. Z kolei opis patentowy PL 204626 ujawnia rozwiązanie zapewniające rozłożenie docisku łącznika na większą powierzchnię, które polega na zastosowaniu pierścieniowej podkładki o średnicy zewnętrznej znacznie większej od średnicy talerza dociskowego łącznika. Jednakże pierścieniowe podkładki tego typu są głównie stosowane w przypadku warstw ocieplających wykonanych z wełny lamelowej.

Opis wzoru użytkowego W119534 ujawnia rozwiązanie polegające na tym, że pod talerzem dociskowym łącznika umieszcza się dwa pasy z siatki z włókna szklanego, nałożone na siebie w usytuowaniu równoramiennego krzyża greckiego oraz przebite w osi krzyża trzpieniem łącznika. Szerokość pasów jest nie mniejsza od wymiaru zewnętrznego talerza dociskowego a ponadto odcinki pasów stanowiące ramiona krzyża zatopione są w kleju na ociepleniu. Połączony z ociepleniem krzyż pasów z siatki włókna szklanego rozszerza oddziaływanie łącznika na większą powierzchnię izolacji termicznej, a zarazem wiąże się z warstwą zbrojącą wykorzystując jej sztywność do przeciwdziałania odrywającym siłom wiatru lub okładzin zewnętrznych. Rozwiązanie jest przewidywane także w przypadku mocowania ocieplenia na ścianach uprzednio ocieplonych. W przypadku wykonywania termomodernizacji budynku z zastosowaniem nowej warstwy płyt styropianowych na istniejącym ociepleniu (metodą „styropian na styropian”), mocowanie płyt styropianowych z użyciem łączników dociskających ocieplenie wymaga przeprowadzenia łącznika przez dwie płyty styropianowe dla zakotwienia w ścianie. Ponadto, w środkowo-europejskich warunkach klimatycznych, w przypadku budynków ocieplanych warstwą materiałów izolacyjnych o niewielkiej grubości rzędu 5-8 cm, niejednokrotnie występuje zjawisko wykraplania pary wodnej wewnątrz ścian zewnętrznych. Z analizy modeli cieplno-wilgotnościowych można wnioskować, że zagrożenie wykrapla-niem pary wodnej w strefie klimatycznej Polski występuje przez od 150 do ponad 200 dni w roku. W okresie rocznym ilość wody wykroplonej w ociepleniu może sięgać 6 I na 1 m2 ocieplenia. W przypadku wykonania prac termomodernizacyjnych budynku z nakładaniem kolejnej warstwy płyt styropianowych, następuje osłonięcie zawilgoconej ściany warstwą materiału izolacyjnego o wysokim oporze dyfuzyjnym, co ogranicza a w praktyce nawet uniemożliwia odparowanie wody.

Celem wzoru użytkowego jest dostarczenie tarczy kotwiącej do płyty styropianowej, do stosowania w metodzie termomodernizacji ścian zewnętrznych budynku.

Tarcza kotwiąca do płyty styropianowej, według wzoru użytkowego charakteryzuje się tym, że jest zaopatrzona w płaski segment tarczowy mający powierzchnię czołową i powierzchnię spodnią, która to powierzchnia spodnia jest przeznaczona do przylegania do powierzchni płyty styropianowej, przy czym z płaskiego segmentu tarczowego po stronie powierzchni spodniej pod kątem zasadniczo prostym są wyprowadzone kotwy do wprowadzenia w płytę styropianową, które to kotwy mają wewnętrzne wydrążenie otwarte na zewnątrz poprzez otwory poprowadzone przelotowe przez płaski segment tarczowy do powierzchni czołowej płaskiego segmentu tarczowego. Powierzchnia czołowa płaskiego segmentu tarczowego jest zaopatrzona w powierzchniowe kanaliki obejmujące kanaliki przebiegające powierzchniowo ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu tarczowego oraz kanaliki przebiegające powierzchniowo między czołowymi otworami. Kotwy mają kształt walcowy ze stożkowymi końcami i w kotwach są wykonane boczne otwory przelotowe. Boczne otwory przelotowe są rozmieszczone w rzędach równoległych do tworzącej walca, które to rzędy bocznych otworów są rozmieszczone obwodowo co w przybliżeniu 90°, przy czym korzystnie otwory w rzędach bezpośrednio sąsiadujących są rozmieszczone mijankowo względem siebie. Płaski segment tarczowy ma kształt kołowy, eliptyczny lub wielokąta foremnego. Z płaskiego segmentu tarczowego po stronie powierzchni spodniej są wyprowadzone trzy albo cztery kotwy.

Tarcza kotwiąca według wzoru użytkowego jest tak ukształtowana, aby zapewniać odprowadzanie wilgoci nie tylko z powierzchni, ale i z wnętrza płyty styropianowej. Tarcza według wzoru nadaje się szczególnie do mocowania ocieplenia ponownie wykonywanego na ścianach już ocieplanych płytami styropianowymi metodą lekką-mokrą, gdyż przedmiotowa tarcza zapewnia skuteczniejsze mocowanie nowych płyt styropianowych do starego podłoża, dlatego że segment płaski tarczy pozostając dociśniętym do powierzchni styropianu dostarcza powierzchnię o wytrzymałości mechanicznej, zwłaszcza na ścinanie, znacznie większej niż powierzchnia styropianowa pokryta tylko siatką zatopioną w kleju, nawet w przypadku użycia kilku warstw siatki. Łączniki mocujące dodatkową warstwę styropianu są następnie przeprowadzane przez otwory wiercone tak, aby przechodziły przez segment płaski tarczy kotwiącej. Takie osadzenie ze względu na większy ciężar ocieplenia i dłuższe ramię działania siły odrywającej (spowodowane większym odsunięciem od ściany ciężaru ocieplenia) zapewnia skuteczniejsze mocowanie zewnętrznie osadzanych płyt styropianowych.

Przedmiot wzoru użytkowego jest uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z boku tarczy kotwiącej według wzoru użytkowego, fig. 2 przedstawia widok powierzchni czołowej pierwszej postaci wzoru użytkowego, fig. 3 przedstawia widok przekroju tarczy kotwiącej według wzoru użytkowego, płaszczyzną A-A według fig. 2, prostopadłą do osi kotew, fig. 4 przedstawia widok przekroju tarczy kotwiącej według wzoru użytkowego, płaszczyzną prostopadłą do kotew, fig. 5 przedstawia widok powierzchni czołowej drugiej postaci wzoru użytkowego, fig. 6 przedstawia widok powierzchni czołowej trzeciej postaci wzoru użytkowego, a fig. 7 przedstawia widok powierzchni czołowej czwartej postaci wzoru użytkowego

Fig. 1 przedstawia tarczę kotwiącą według wzoru użytkowego, która składa się z płaskiego segmentu 1 tarczowego mającego powierzchnię czołową 2.1 i powierzchnię spodnią 2.2, oraz z kotew 3. Na powierzchni czołowej 2.1 płaskiego segmentu 1 tarczowego wykonane są powierzchniowe kanaliki 4, natomiast powierzchnia spodnia 2.2 jest przeznaczona do przylegania do powierzchni płyty styropianowej i po stronie tej powierzchni 2.2 z płaskiego segmentu 1 tarczowego są wyprowadzone kotwy 3, pod kątem zasadniczo prostym.

Kotwy 3 mają kształt walcowy ze stożkowymi końcami 5. W kotwach 3 są wykonane boczne otwory 6 przelotowe rozmieszczone w rzędach równoległych do tworzącej walca, przy czym rzędy bocznych otworów 6 są rozmieszczone obwodowe co w przybliżeniu 90°. Otwory 6 w rzędach bezpośrednio sąsiadujących są rozmieszczone w przybliżeniu mijankowo.

Kotwy 3 są wewnętrznie wydrążone, które to wydrążenia stanowią przestrzeń A dostępną z zewnątrz przez boczne otwory przelotowe 6, a także przez czołowe otwory 7 przelotowe wyprowadzone po stronie powierzchni czołowej 2.1.

Fig. 2 pokazuje tarczę kotwiącą w pierwszej postaci, w widoku od góry pokazującym czołową powierzchnię 2.1. W postaci według fig. 2 płaski segment 1 tarczowy ma kształt kołowy. Widoczne są czołowe otwory 7 przelotowe udostępniające wewnętrzną przestrzeń A walcowych kotew 3. Czołowa powierzchnia 2.1 płaskiego segmentu 1 tarczowego jest zaopatrzona w powierzchniowe kanaliki 4, które są rozmieszczone tak, że powierzchniowe kanaliki 4.1 przebiegają ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu 1 tarczowego, a powierzchniowe kanaliki 4.2 przebiegają między czołowymi otworami 7. W postaci według fig. 2 kanaliki 4.2 łączące czołowe otwory 7 udostępniające przestrzeń wewnętrzną A sąsiadujących kotew 3 są poprowadzone bezpośrednio między otworami 7, a kanaliki 4.2 łączące czołowe otwory 7 udostępniające przestrzeń wewnętrzną A nie-sąsiadujących kotew 3 są poprowadzone przez środkowy obszar płaskiego segmentu 1 tarczowego, gdzie krzyżują się ze sobą.

Fig. 3, która przedstawia tarczę kotwiącą w przekroju w płaszczyźnie A-A określonej na fig. 2, ilustruje bardziej szczegółowo wewnętrzne rozwiązanie kotew 3. Wewnętrzne wydrążenie kotew 3 stanowi przestrzeń A dostępną z zewnątrz przez boczne otwory 6 przelotowe w kotwach 3, która to przestrzeń A jest także dostępna z zewnątrz od strony powierzchni czołowej 2.1 płaskiego segmentu 1 tarczowego przez czołowe otwory 7 przelotowe. Średnica czołowych otworów 7 przelotowych odpowiada w przybliżeniu średnicy wydrążenia w kotwach 3.

Rozwiązanie tarczy kotwiącej według wzoru użytkowego zapewnia odprowadzanie wilgoci z wnętrza płyty styropianowej uprzedniego ocieplenia dzięki bocznym otworom 6 przelotowym, poprzez które wilgoć trafia do przestrzeni A w wydrążeniu w kotwach 3, a następnie jest wyprowadzana poza uprzednie ocieplenie przez czołowe otwory 7 w powierzchni czołowej 2.1 i rozpraszana bocznie powierzchniowymi kanalikami 4 do szczeliny powietrznej pozostającej między płytami styropianowymi uprzedniego ocieplenia i nowo-wykonywanego ocieplenia.

Claims (4)

1. Fig. 4 pokazuje widok tarczy kotwiącej w przekroju płaszczyzną równoległą do płaskiego segmentu 1 tarczowego, poprowadzoną prostopadle do kotew 3, co pozwala dodatkowo zilustrować budowę kotew 3, mających kształt walcowy z przestrzenią A wewnątrz kotwy 3. Fig. 5 pokazuje tarczę kotwiącą w drugiej postaci, w widoku od góry pokazującym czołową powierzchnię 2.1. W postaci według fig. 5 płaski segment 1 tarczowy ma kształt ośmiokąta wypukłego. Korzystnie, kształt ten odpowiada ośmiokątowi zasadniczo foremnemu. Tak jak i w pierwszej postaci, widoczne są czołowe otwory 7 udostępniające wewnętrzną przestrzeń A walcowych kotew 3. Powierzchniowe kanaliki 4.1 są poprowadzone ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu 1 tarczowego, a kanaliki 4.2 przebiegają między otworami 7. W postaci według fig. 5 kanaliki 4.2 łączące otwory 7 udostępniające przestrzeń wewnętrzną A sąsiadujących kotew 3 są poprowadzone bezpośrednio między otworami 7, a kanaliki 4.2 łączące otwory 7 udostępniające przestrzeń wewnętrzną A nie-sąsiadujących kotew 3 są poprowadzone przez środkowy obszar płaskiego segmentu 1 tarczowego, gdzie krzyżują się ze sobą. Fig. 6 pokazuje tarczę kotwiącą w trzeciej postaci, w widoku od góry pokazującym czołową powierzchnię 2.1. W postaci według fig. 6 płaski segment 1 tarczowy ma kształt eliptyczny. Podobnie jak i w pierwszej postaci, widoczne są czołowe otwory 7 udostępniające wewnętrzną przestrzeń A walcowych kotew 3. Powierzchniowe kanaliki 4.1 są poprowadzone ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu 1, a kanaliki 4.2 są rozmieszczone między otworami 7. Fig. 7 pokazuje tarczę kotwiącą w czwartej postaci, w widoku od góry pokazującym czołową powierzchnię 2.1. W postaci według fig. 7 płaski segment 1 tarczowy ma kształt kołowy i trzy kotwy 3 rozmieszczone zasadniczo symetrycznie. Czołowe otwory 7 udostępniają wewnętrzną przestrzeń A walcowych kotew 3. Powierzchniowe kanaliki 4.1 są poprowadzone ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu 1, a kanaliki 4.2 przebiegają między otworami 7. W postaci według fig. 7 wykonane są także kanaliki 4.2, które (łącząc otwory 7) są poprowadzone wzdłuż linii prostych jak i linii łamanych, wskutek czego kanaliki 4 krzyżują się ze sobą kilkukrotnie, nie tylko w środkowym obszarze płaskiego segmentu 1 tarczowego. Tarcza kotwiąca według wzoru użytkowego korzystnie jest wykonana integralnie z jednego rodzaju materiału, bardziej korzystnie z tworzywa sztucznego, zwłaszcza z tworzywa sztucznego termo-formowalnego, na przykład z tworzywa wybranego z grupy obejmującej polipropylen i wysokoudarowe kopolimery propylenu, kopolimery styrenu (takie jak akrylonitryl-butadien-styren, akrylonitryl-styren--akrylan, styren-akrylonitryl), poliamidy, politereftalan butylenu. Przeciętna szerokość płaskiego segmentu 1 tarczowego jest tak dobrana, aby 2-6 tarcz kotwiących umieścić na powierzchni odpowiadającej powierzchni jednej płyty styropianowej (zazwyczaj o wymiarach 0,5-0,6 m x 1-1,2 m). W związku z powyższym, szerokość płaskiego segmentu 1 tarczowego wynosi w przybliżeniu 1/5 do 4/5 szerokości płyty styropianowej, korzystnie 10-40 cm, bardziej korzystnie 15-30 cm, a zwłaszcza 18-24 cm. Grubość płaskiego segmentu 1 tarczowego wynosi korzystnie 2-6 mm, zwłaszcza 4-5 mm. Zastrzeżenia ochronne 1. Tarcza kotwiąca do płyty styropianowej, znamienna tym, że jest zaopatrzona w płaski segment (1) tarczowy mający powierzchnię czołową (2.1) i powierzchnię spodnią (2.2), która to powierzchnia spodnia (2.2) jest przeznaczona do przylegania do powierzchni płyty styropianowej, przy czym z płaskiego segmentu (1) tarczowego po stronie powierzchni spodniej (2.2) pod kątem zasadniczo prostym są wyprowadzone kotwy (3) do wprowadzenia w płytę styropianową, które to kotwy (3) mają wewnętrzne wydrążenia otwarte na zewnątrz poprzez czołowe otwory (7) poprowadzone przelo-towo przez płaski segment (1) tarczowy do powierzchni czołowej (2.1) płaskiego segmentu (1) tarczowego.
2. 2. Tarcza kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że powierzchnia czołowa (2.1) płaskiego segmentu (1) tarczowego jest zaopatrzona w powierzchniowe kanaliki (4) obejmujące kanaliki (4.1) przebiegające powierzchniowo ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu (1) tarczowego oraz kanaliki (4.2) przebiegające powierzchniowo między czołowymi otworami (7).
3. 3. Tarcza kotwiąca według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że kotwy (3) mają kształt walcowy ze stożkowymi końcami (5) i w kotwach (3) są wykonane boczne otwory (6) przelotowe.
4. 4. Tarcza kotwiąca według zastrz. 3, znamienna tym, że boczne otwory (6) przelotowe są rozmieszczone w rzędach równoległych do tworzącej walca, które to rzędy bocznych otworów (6) są