PL65777B1 - - Google Patents

Description

Pierwszenstwo: Opublikowano; 20.VI.1972 65777 KL 02p,9 MKP C07d 49/36 UKD Wspóltwórcy wynalazku: Andrzej Zmójdzin, Boguslaw Hoffmann Wlasciciel patentu: Chemiczna Spóldzielnia Pracy „Synteza", Poznan (Polska) Sposób wytwarzania 2-metyloimidazolu Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania 2-me¬ tyloimidazolu przez reakcje glioksalu, acetaldehydu i amoniaku.Dotychczas znana byla metoda wytwarzania 2-metyloiniidazolu polegajaca na tym, ze najpierw poddawano reakcji aldehyd octowy z amoniakiem i nastepnie roztwór poreakcyjny, zawierajacy wy¬ tworzony aldehydoamoniak oraz nadmiar amonia¬ ku, laczono z glioksalem (dodajac glioksal do roz¬ tworu, przy chlodzeniu i mieszaniu). Wiadomo by¬ lo równiez, ze zmieszanie glioksalu z amoniakiem i nastepna kondensacja z aldehydem octowym nie prowadzi do otrzymania 2-metylóimidazolu. . ., Obecnie stwierdzono^ ze mozna otrzymac 2-me- tyloimidazol sposobem wedlug wynalazku, przez kondensacje z amoniakiem wytworzonej uprzednio mieszaniny aldehydu octowego z gflioksalem i/lub polaczenia glioksalowo-acetaldehydowego.W przypadku stosowania substratów oczyszczo¬ nych, sposób wedlug wynalazku daje podobne wy¬ niki, jak dotychczas stosowany — z tym, ze wpro¬ wadzenie aldehydu octowego do glioksalu jest do¬ godniejsze, niz stosowane dotychczas wprowadze¬ nie do roztworu amoniaku.• 'Natomiast sposób wedlug wynalazku nabiera istotnego znaczenia w przypadku wytwarzania 2-metyloimidazolu sposobem znanym z opisu pa¬ tentowego nr 5181122, przy zastosowaniu nieoczysz- czonego, surowego roztworu otrzymanego przez utlenienie paraldehydu kwasem azotowym. 10 15 25 30 Roztwór ten, jak obecnie stwierdzono, zawiera oprócz glioksalu i innych zwiazków organicznych, powazna ilosc aldehydu octowego, wynoszaca za¬ zwyczaj 5—llOtyo wagowych. Tak duza zawartosc aldehydu octowego w roztworze .poreakcyjnym by¬ la zupelnie niespodziewana, poniewaz reakcja utleniania przy /produkcji glioksalu przebiega w temperaturze AÓ—i50^Q oraz towarzyszy jej intenT sywne wydzielanie, gazpw, , zawierajacych miedzy innymi aldehyd octowy — który jak wiadonio. m^ niska temperature wrzenia (Okolo 19°C). Nalezalo¬ by wiec przypuszczac, ze roztwór po utlenianiu bedzie zawierac najwyzej- slady aldehydu octo¬ wego.W znanej z opisu patentowego nr 581122 metodzie cala stechiometryczna ilosc aldehydu octowego wprowadzono do amoniaku, natomiast aldehyd octowy zwiazany z glioksalem nie byl wykorzy¬ stywany do kondensacji 2-metydoimidazolu; pow¬ stawala z niego smola aldehydowa, stanowiaca bardzo uciazliwe zanieczyszczenia, utrudniajaca dalszy przerób, a zwlaszcza destylacje.Dzieki zastosowaniu metody wedlug wynalazku, mozliwe stalo sie wykorzystanie aldehydu octowe¬ go zwiazanego w roztworze glioksalowym, do wy¬ tworzenia 2-metyloimidazolu.Poniewaz ilosc tego aldehydu octowego -zawar¬ tego w roztworze glioksalowym jest na ogól mniej¬ sza od stechiometrycznej, konieczne j^t odpo¬ wiednie skorygowanie stosunku reagentów. W tym 65 77765 777 3 celu oblicza sie brakujaca ilosc aldehydu octowego i ilosc te wprowadza do roztworu glioksalu, przy równoczesnym chlodzeniu i mieszaniu roztworu ze wzgledu na zachodzaca egzotermiczna reakcje.Oczywiscie, jak to wyjasniono powyzej taka uzu¬ pelniajaca ilosc aldehydu octowego moze byc rów¬ niez Wprowadzona do amoniaku — to znaczy pro¬ ces wedlug wynalazku moze byc przeprowadzony w sposób kombinowany ze znana metoda. Dla isto¬ ty wynalazku oraz uzyskanych rezultatów nie ma znaczenia, czy ta korygujaca ilosc aldehydu zosta¬ je dodana-do roztworu glioksalowego czy tez amo¬ niakalnego.Zastosowanie sposobu wedlug wynalazku w przypadku uzycia do kondensacji nieoczyszczonego roztworu glioksalu zapewnia powazne korzysci technologiczne i techniczne, gdyz nie tylko pozwa¬ la na zmniejszenia zuzycia jednego z 'surowców przez wykorzystanie do kondensacji aldehydu oc¬ towego, zawartego w roztworze glioksalowym, ale jednoczesnie umozliwia otrzymanie roztworu po- kondensacyjnego o mniejiszej ilosci zanieczyszcze^ i z tego .powodu radykalnie ulatwia dalszy prze¬ rób i wydzielenie produktu. Na przyklad w przy¬ padku odparowania roztworu i nastepnie desty¬ lacji rozkladowej, powaznie zmniejfsza sie ilosc swistajacej smoly aldehydowej. * Zmniejszenie ilosci paku podestylacyjnego powoduje zwieksze¬ nie ilosci wydestylowanego produktu o 1'0—15°/o (wzglednie zmniejszenie zuzycia wszystkich surow-. ców). Oprócz tego sposób wedlug wynalazku wply¬ wa równiez na ulatwienie i zmniejszenie robociz¬ ny, zmniejsza zuzycie aparatury (oczyszczenie kotlów destylacyjnych) oraz zwieksza moc produk¬ cyjna.Przyklad I. Do oczyszczonego okolo 30% roz¬ tworu wodnego, zawierajacego 58 kig glioksalu, wprowadzono stopniowo pod powierzchnie cieczy 44 kg aldehydu octowego chlodzac i mieszajac w taki sposób, zeby zachodzaca egzotermiczna reak¬ cja nie spowodowala wzrostu temperatury ponad 35°C. Nastepnie roztwór ten dodano stopniowo, równiez przy chlodzeniu i mieszaniu, do 200 1 oko¬ lo 20% wody amoniakalnej, po czym w znany sposób wydzielono 56 kg 2-metyloimidazolu.Przyklad II. Do roztworu 200 1 surowego gjiofcteahi, o zawartosci okolo 18°/o glioksalu^ i oko¬ lo 9*/©' aldehydu octowego, wprowadzono przy chlo¬ dzeniu i mieszaniu 9 kg aldehydu octowego. Wlas¬ ciwy stosunek reagentów sprawdzono na drodze próbnych kondensacji w nastepujacy sposób: z roztworu pobrano szereg próbek po 200 ml i do próbek tych dodano progresywne ilosci 50% roz¬ tworu wodnego aldehydu octowego: 0 g, 2 g, 4 g, 6 g iid. Nastepnie kazda z tych próbek zmieszano z 250 inl 25% wody amoniakalnej i po okolo 10 minutach odparowano, po czym doprowadzono temperature do 220^230^C. W tych warunkach produkty kondensacji otrzymane z niedomiarem acetaldehydu wykazuja barwe ciemna, prawie 5 czarna — a z nadmiarem barwe jasnobrazowa.Próbka nr 1 byla ciemna, zmiana barwy na jas¬ na uwidocznila sie poczawszy od próbki nr 2. Na tej podstawie przyjeto jako wlasciwy sklad z naj¬ mniejszym nadmiarem acetaldehydu próbke nr 2 10 i ilosc acetaldehydu dodanego do kondensacji pro¬ dukcyjnej skorygowano dodatkowo o 1 kg. Po wprowadzeniu aldehydu octowego, roztwór zmie¬ szano z 2O0 1 25% wody amoniakalnej i nastepnie w znany sposób wydzielono 33,5 kg 2-metyloimi- 15 dazolu.Przyklad III. Z roztworu nieoczyszczonego glioksalu o zawartosci okolo 18% glioksalu i oko¬ lo 7,5% aldehydu octowego, pobrano szereg pró¬ bek po 200 ml. Do próbek tych dodano progresyw- 20 ne ilosci 2 g, 4 g, 6 g, 8 g.... itd. aldehydu octowego w postaci roztworu wodnego 50% i nastepnie kaz¬ da z próbek zmieszano bepzosrednio z 250 ml 25% wody amoniakalnej, po czym ustawiono je szere¬ giem w zlewkach szklanych. Po uplywie 5—10 mi- 25 nut stwierdzono, ze próbki do nr 11 maja barwe ciemnobrunatna i sa metne, natomiast poczawszy od nr 12 wystepuje wyrazna zmiana — wszystkie próbki sa klarowne, barwy jasnozóltej. Ta dosko¬ nale widoczna zmiana barwy wystepuje od Chwili 30 przekroczenia stechiometrycznego stosunku alde¬ hydu octowego. Na tej podstawie przyjeto, ze wlasciwy sklad odpowiada próbce .nr 12, która za¬ wiera ilosc stechiometryczna oraz najmniejszy nadmiar aldehydu octowego. 35 Obliczono, ze do roztworu nalezy dodac 6% al¬ dehydu octowego. Do 200 1 25% wody amoniakal¬ nej wprowadzono 12 kg aldehydu octowego i nas¬ tepnie roztwór ten zmieszano z 200 1 roztworu • glioksalowego. W znany isposób wydzielono 31,7 kg 40 2-metyloimidazolu. PL PL

Claims (1)

1. Zastrzezenia pa te n t o w e 45 ,1. Sposób wytwarzania 2jmetyloimidazolu przez reakcje glioksalu, aldehydu octowego i amoniaku, znamienny tym, ' ze kondensacji z amomiakiem poddaje sie aldehyd octowy w postaci uprzednio wytworzonej mieszaniny z glioksalem i/lub pola- 50 czenia glioksalowo-acetaldehydowego. ,2. Sposób wedlug zastrz. 1, znamienny tym, ze do kondensacji stosuje sie surowy roztwór gliok¬ salu, otrzymany przez utlenienie paraldehydu i/lub aldehydu octowego kwasem azotowym i za- 5o wierajacy obok glioksalu i innych zwiazków orga¬ nicznych, aldehyd octowy. ZF „Ruch" W-wa, z. 495-72. nakl. 200 + 20 egz. Cena zl 10,— PL PL