a-FeO(OH) poddaje sie wówczas od¬ wodnieniu w temperaturze 250°—300°C doa-Fe203 i redukuje sie do Fe304 wodorem lub innymi ga¬ zami redukujacymi w temperaturze 300°—400°C.Wiadomo, ze igielkowate krysztaly tlenku ze¬ laza zmieniaja swa postac w wyzszych tempera¬ turach. W celu unikniecia zmiany ich postaci na¬ lezy w poszczególnych etapach procesu wytwa¬ rzania scisle zachowywac górne temperatury gra¬ niczne. Wymaga to znacznych nakladów technicz¬ nych i starannej kontroli. Jesli jednak proces prze¬ biega w temperaturach lezacych znacznie ponizej tych temperatur granicznych, czas reakcji ulega niekorzystnemu przedluzeniu. Np. górna tempera¬ tura graniczna procesu redukcji wynosi okolo 400°C. Z wymienionych powodów pozadane jest 5 jednak prowadzenie redukcji w temperaturze po¬ wyzej 4CG°C, aby uniknac niekorzystnego wplywu na zdolnosc orientacji czastek tlenku w polu ma¬ gnetycznym.Celem wynalazku jest znalezienie sposobu, któ- 10 ry pozwolilby zmniejszyc niezbedne dotychczas naklady techniczne w procesie wytwarzania ^-Fe203 oraz zmniejszyc niebezpieczenstwo nie¬ pozadanej przemiany krystalicznej postaci daja¬ cych sie magnesowac tlenków zelaza. 15 Zadaniem wynalazku jest ustabilizowanie igiel- kowatego a-FeO(OH) w taki sposób, aby igielko- wata postac krysztalów zostala zachowana pod¬ czas nastepnych etapów procesu wytwarzania równiez w temperaturze wyzszej od temperatur 20 granicznych.Cel ten osiaga sie wedlug wynalazku w ten spo¬ sób, ze a-FeO(OH) traktuje sie roztworami soli glinu, tytanu, cyrkonu lub krzemianów metali al¬ kalicznych, przy czym wartosc pH tych roztwo- 25 rów nastawia sie na wartosc, odpowiadajaca poczatkowi hydrolizy tych soli. Szczególnie ko¬ rzystne okazalo sie stosowanie wymienionych zwiazków w postaci roztworów o stezeniu 1—5%. 30 Ilosc stosowanych zwiazków w odniesieniu do 598253 ilosci a-FeO(OH) sa rózne i zaleza od wielkosci jego powierzchni. Na ogól stosuje sie tyle roz¬ tworu-stabilizatora, aby na czastkach a-FeO(OH) powstala warstwa monomolekularna.Wartosci pH, przy których rozpoczyna sie hy- 5 droliza stosowanych soli, sa znane i wynosza dla szkla wodnego okolo 8,5—11,2, dla soli cyrkonu 1,1—3,5, dla soli glinu 3,1^,5 lub 8,0—11,4, a dla soli tytanu okolo 1,1—3,8.Przez obróbke a-FeO(OH) sposobem wedlug wy- 10 nalazku uzyskuje sie nieoczekiwanie znaczna sta¬ bilizacje postaci igielkowej czastek tlenku zelaza.Dzieki tej stabilizacji mozliwe jest nastepne pro¬ wadzenie procesów odwodnienia, redukcji i utle¬ nienia w wyzszej temperaturze i w wiekszym 15 przedziale temperatur w taki sposób, ze pierwotna postac czastek zostaje optymalnie zachowana.Dzieki temu mozna uproscic urzadzenia technicz¬ ne i zwiekszyc ich moc przerobowa. 20 Przyklad I. Wilgotna pozostalosc po saczeniu, zawierajaca 250 kg a-FeO(OH), zadano 500 1 3% wodnego roztworu Na2Si03 przy wartosci pH 11,15, osad oddzielono mozliwie dokladnie od przylega¬ jacego roztworu i przemyto za pomoca 600 1 wody 25 do obojetnego odczynu przesaczu. Zawartosc Si02 w suchym produkcie koncowym wzrosla przy tym 4 o 0,8%. Po wysuszeniu i odwodnieniu do a-Fe203 nastapila redukcja do Fe304 w atmosferze wil¬ gotnego wodoru w temperaturze 330°—430 °C.Utlenienie do y-Fe203 przeprowadzono goracym powietrzem w temperaturze 320°—450°C. Zewne¬ trzna postac igielkowatych czastek o dlugosci okolo 1 ^m podczas tych etapów procesu nie ulegla zmianie.Przyklad II. Wilgotna pozostalosc po sacze¬ niu, zawierajaca 250 kg a-FeO(OH) zadano 350 1 5% roztworu chlorku cyrkonohydroksoniowego, a nastepnie wartosc pH roztworu nastawiono na 3,0—3,5. Podczas dalszej obróbki otrzymanego w ten sposób produktu, jak opisano w przykladzie I, tlenki zelaza zachowaly swa igielkowata postac. PL