.VII.1963 dla zastrz. 1—9 W. Brytania 09.IV.1964 dla zastrz. 12, 13, 16—36 W. Brytania Opublikowano: 10.VI.1967 53343 KI. 12 p, 4/01 MKP C 07 d UKD »/*<( Wspóltwórcy wynalazku: Brian Richard Cowley, Szephen Fardley, Gor¬ don Jan Gregory, John Kevin Lazenby, Alan Gibson Long Wlasciciel patentu: Glaxo Laboratories Limited, Greenford (Wielka Bry¬ tania) Sposób wytwarzania pochodnych cefalosporyny Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania po¬ chodnych cefalosporyny C o wzorze 1, w którym R1 oznacza grupe acylowa, przy czym pierscien pi¬ rydynowy moze byc podstawiony jednym lub kil¬ koma atomami lub grupami.W celu wytworzenia 7^acyloamidowych pochod¬ nych cefalosporyny C przedstawionej wzorem 2, w którym R oznacza grupe a-aminoadipylowa prze¬ prowadza sie cefalosporyne C w kwas 7-aminoce- falosporanowy (7-ACA) i acyluje sie uzyskana amine rozmaitymi czynnikami acylujacymi. Na przyklad, kwas 7-fenyloacetoamidocefadosporanowy (74FAC), wytworzony droga reakcji 7-ACA z halo¬ genkiem fenyloacetylowym, wykazuje duzo wiek¬ sza aktywnosc wobec pewnych ustrojów, niz cefa- losporyna C. W ten sposób mozna wytworzyc zwiazki o wzorze 2, w którym R oznacza grupe acylowa inna niz a-aminoadrpylowa.Aktywnosc zwiazków o wzorze 2, w którym Ifc oznacza grupe acylowa, a-aminoadipylowa lub in¬ na, mozna zmodyfikowac droga reakcji z nukleo- filem, którym mozna zastapic grupe octanowa znajdujaca sie przy egzOcykOioznym rodniku mety¬ lenowym. Otrzymuje sie wtedy zwiazki o wzorze 3, w którym R1 oznacza grupe acylowa, a Z oznacza reszte nukleofilu. Z moze na przyklad oznaczac grupe pirydyniowa, a R1 — fenyloacetylowa, jak w zwiazku o wzorze 4, który wytwarza sie droga reaikclji pirydyny z 7-(FAC w srodowisku wodnym.Wedlug belgijskiego opisu patentowego nr 617687 15 20 Z moze równiez oznaczac reszte nukleofilu zawie¬ rajacego siarke.Zwiazki o wzorze 3, w którym Z oznacza grupe pirydyniowa lub podstawiona grupe pirydyniowa, wykazuja interesujace wlasciwosci antybiotyczne.Dotychczasowe sposoby ich wytwarzania prowadza jednak do osiagania niskiej wydajnosci produktu.Tak oia przyklad, w wyniku reakcji 7-[PAC z piry¬ dyna w srodowisku wodnym wedlug Hale'a, New¬ ton^ i Abrahama, Biochem. J., (1961) 79, str. 403, uzyskano wydajnosc zaledwie 22%.Z drugiej strony, w wyniku reakcji kwasów 7-'acyloamidocefalosporanowych z siarkowymi nu- kleofilami, mozna uzyskac wyzsza wydajnosc, lecz wytworzone zwiazki wykazuja niekorzystna slaba rozpuszczalnosc w wodzie, co zmniejsza ich prak¬ tyczne zastosowanie jako antybiotyków. Próby za¬ stapienia siarkowej reszty nukleofiilowej nukleofi- le'm typu pirydyny nie przyniosly sukcesu, Stwierdzono, ze zastapienie to ulatwia zastoso¬ wanie pewnych soli metali. Wydajnosc wytworzo¬ nych pirydyniowych lub podstawionych pirydynio- wych pochodnych cefalogporyny jest co najmniej równa, a nawet wyzsza od wydajnosci zwiazków wytworzonych droga bezposredniej reakcji.Przedmiotem wynalazku jest wiec sposób wy¬ twarzania pochodnych cefalosporyny o wzorze ogólnym 1, w którym R1 oznacza grupe acylowa, przy czym pierscien pirydynowy moze byc podsta¬ wiony jednym lulb kilkoma atomami lub grupami. 5334353343 3 Sposób ten polega na reakcji zwiazku siarkowe¬ go o wzorze ogólnym 5, w którym R2 oznacza gru¬ pe acylowa lub atom wodoru, reszta -S-Y oznacza reszte nukleofilu, a X oznacza kation na przyklad wodór, metal alkaliczny, grupe amonowa lub czwartorzedowa grupe amoniowa, z pirydyna lub podstawiona pirydyna, w roztworze soli rteci, sre¬ bra lub zlota, która to sól moze tworzyc kompleks z reszta -S-Y i dysocjowac w wodzie, a nastepnie 1 w przypadku, gdy R2 oznacza atom wodoru, acylo- waJSki otrzymanego zwiazku.Nalezy zwrócic uwage, ze poniewaz reakcja za¬ chodzi przy egzocyklicznym rodniku metyleno¬ wym, grupy R1 i R2 nie maja istotnego znaczenia dla przeibiegu reakcji.Zwiazek o wozrze 5 wytwarza sie droga reakcji zwiazku o Wzorze 6, w którym RM X maja zna¬ czenie wyzej podane, z nukleofiletm zawierajacym siarke (YSH luib jego sól) lub sposobem opisanym w belgijskim opisie patentowym nr 621.452. Jako odipowiednie nukleofile zawierajace siarke stosuje sie np. nukleofile opisane w belgijskim opasie pa¬ tentowym nr 617 687, czyli tiosiarczany, merkap- tany, tiomoczniki, tioamidy lub tiofenoile.Doibre wyniki osiagnieto stosujac 2-merkaptopl- rymidyny, np. 2-merkapto-4-metylopirymidyny i tiosiarczany metalu alkalicznego. Mozna równiez stosowac dwutiokarbaminiany opisane w belgij¬ skim opisie patentowym nr 637 547, lub zwiazki o wzorze RSOZ^SH lub R3S02SH, w których Z oznacza siarke lub tlen, a R8 oznacza rodnik alifa¬ tyczny, arylowy, aralifatyczny, heterocykliczny lub rodnik alifatyczny podstawiony grupa hetero¬ cykliczna badz tez ich rozpuszczalne sole. Mozna poza tym równiez stosowac zwiazki o wzorze Alk—O—COSH, w którym Alk oznacza rodnik alki¬ lowy lub ich rozpuszczalne sole.Szczególnie dobre wyniki uzyskano stosujac kwas tiobenzoesowy i jego sole z metalami alka¬ licznymi, np. tioibenzoesan sodowy, zwiazki o wzo¬ rze 7, w którym grupa HS—CO jest zwiazana w pozycji a, fi, lub y, korzystnie a lub y, R4 oznacza rodnik alkilowy o 1 — 4 atomach wegla lub pier¬ scien benzoesowy, a n oznacza 0, 1 lub 2, ich sole z metalami alkalicznymi, nip. kwas tiopikolinowy i tiopikolinian sodowy, oraz zwiazki o wzorze 8, w którym m oznacza 0 lub 1, Q oznacza tlen, siar¬ ke, NH lub azot podstawiony grupami alkilowymi o 1 — 4 atomach wegla, a R4 i n maja znaczenie wyzej podane i ich sole z metalami alkalicznymi, np. 2-tiolokaribokisymetylotiofen i jego sól sodowa.W przypadku gdy Q oznacza NH, podczas wytwa¬ rzania tio-kwasu moze zajsc koniecznosc ochrony atomu wodoru. Stosujac powyzsze nukleofile uzy¬ skano wysoka wydajnosc zwiazku o wzorze 5.Zwiazki o wzorze 5 mozna wytwarzac sposobami opisanymi w belgijskich opisach patentowych nr 617687 i 637547.R1 w zwiazku o wzorze 1 oznacza grupe acylowa lub pochodna acylowa o wzorach: R,(CH2)nCO, w którym R' oznacza fenyl, cykloalkil, podstawiony fenyl, podstawiony cykloalkil albo grupe zawiera¬ jaca O, N lub S, zwlaszcza piecio- lub szescioczlo- nowy pierscien heterocykliczny, a n oznacza 1 — 4, przy czym przykladami tych pochodnych sa feny- 15 loacetyl, nitrofenyloacetyl, fenylopropionyl, cyklo- pentyloacetyl, tienylo-3-acetyl i <;ykloheksyloace- tyl; CrtH2n + tCO—, w którym n oznacza 2^7, rod¬ nik alkilowy moze byc prosty luib rozgaleziony 5 i moze zawierac w lancuchu atom tlenu lu'b siarki, badz moze byc podstawiony jednym lub kilkoma atomami chlorowca, przy czym przykladami tych grup sa heksanoil, heptanoil, oktanoil i butylotio- acetyl.CnH2n — iOO, w którym n oznacza 2 — 7, rodnik alkenylowy moze byc prosty lub rozgaleziony i mo¬ ze zawierac w lancuchu atom tlenu lub siarki, przy czym przykladami takich ;grup sa akrylil, krotonyl, i allilotioaicetyl; RMDCR^R"'—CO, w którym R' ma znaczenie wyzej podane liiib oznacza rodnik alkilo¬ wy, a R" i R'", rózniace sije lub nie rózniace miedzy soba, oznaczaja atomy wodoru lub rodniki alkilo¬ we, arylowe lub heterocykliczne, przy czym przykladem takiej grupy jest fenoksyacetyl; 20 R^SOR^R'"—CO, w którym R', R" i R'" maja znaczenie wyzej podane, przy czym przykladami takich grup sa S-fenylotioacetyl, S-chlorofenylotioacetyl i S-bromofenylotioacetyl; R,(CH2)mS^CH2)nCR,,R,,,^CO, w którym R', R" 25 i R"' maja znaczenie podane wyzej, m oznacza 1 — 4, a n oznacza 0 lub 1 — 4, przy czym przy¬ kladami takiej grupy sa /?nbenzylotioacetyl, benzy- lotiopropionyl i /?-fenetylotioacetyl; R'CO, w któ¬ rym R' ma znaczenie wyzej podane, przy czym 30 przykladami takich grup sa "benzoil, podstawiony benzoil i cyklopentanoil.Korzystnie R1 oznacza grupe acylowa o pierw¬ szym z powyzszych wzorów R,(CH2)nCO.Nalezy zaznaczyc, ze R1 moze oznaczac a-ami- noadipyl, czyli grupe acylowa cefalosporyny C lub jakakolwiek grupe acylowa zawierajaca grupe aminowa, np. grupy opisane w belgijskim opisie patentowym nr 635137. 40 w procesie prowadzonym sposobem wedlug wy¬ nalazku zamiast pirydyny mozna stosowac podsta¬ wione pirydyny, takie jak a-, fi- i y-pikolina, lu- tydyny, amid kwasu nikotynowego, amid kwasu izonikotynowego, kwas nikotynowy, kwas izoniko- 45 tynowy oraz ich estry. Reagent pirydynowy nie powinien korzystnie zawierac siarki. Jezeli grupa A1 zawiera siarke lub atom chlorowca, to reagent pirydynowy moze równiez atakowac te grupe. 35 50 Rodzaj stosowanej pirydyny zalezy od rodzaju zadanego produktu koncowego i jego wlasciwosci przeciwbakteryjnych. Reagentem pirydynowym mo¬ ze wiec byc sama pirydyna lub zwiazek o wzorze 9, w którym R5 oznacza nizszy alkil, karbamyl, kar¬ bamyl podstawiony przy azocie nizszym rodnikiem 55 alkilowym, karbamyl dwupodstawiony przy azocie nizszymi rodnikami alkilowymi, nizszy alkoksy- kartoonyl, nizszy alkil podstawiony grupa hydro¬ ksylowa, kartoamyl podstawiony przy azocie niz¬ szym rodnikiem alkilowym "podstawionym grupa 60 hydroksylowa lub nizszy alkil podstawiony grupa karlbamylowa, a p oznacza 1^3.Terminy „nizszy alkil" i-„nizsza grupa alkoksy- lowa" oznaczaja tu grupy zawierajace 1—6, korzy- gg stnie 1—2 amotów wegla. Czasteczka pirydyny mo-53343 ze byc podstawiona dwoma luib wiecej róznymi ro¬ dzajami grupy R5.Jako isole metalu stosuje sie sole srefcra, rteci lulb zlota z tym, ze szczególnie korzystne sa sole rteciowe (Hg++). Skutecznosc ireakcji zalezy rów¬ niez od innych czynników, takich jak rodzaj anio¬ nu soli, rodzaj kationów, wytwarzanych w roztwo¬ rze wodnym oraz rozpuszczalnosc soli w wodzie.Korzystnie stosuje, sie sól o wzorze HgD2 lub HgD wytwarzajaca w roztworze wodnym kationy Hg++ i/albo HgD+ (korzystnie ten pierwszy rodzaj) gdzie D— oznacza anion slabo nukleofilowy, sól rteci z dwu- lub wielowartosciowym anionem HignE2, gdzie E oznacza anion n-wartosciowy, przy czym n oznacza 2 lub wiecej, albo sól o wzorze AgmF, w którytm F oznacza m-wartiosciowy anion slabo nukleofiloiwy, przy czym m oznacza 1 lub wiecej.Anion soli winien byc zasadniczo anionem nie- utleniajajcytm w stosunku do zwiazku o wzorze 5, a zwlaszcza do reszty -S-Y w warunkach reakcji i winien byc korzystnie anionem silnego kwasu, np. kwasu o wartosci pKa w roztworze wodnym mniejszej od 2, co ulatwia tworzenie sie zadanych kationów.CNukleofilowe wlasciwosci anionu moga rywali¬ zowac z wlasciwosciami wybranego nukleofilu, po¬ zadane jest zatem, aby stala nukleofilowa anionu byla mniejsza od stalej nukleofilowej jonu octano^ wego dla zwyklego jednostopniowego podstawienia nukleofilowego w srodowiskach wodnych przy te- traediryoznym centrum weglowym (patrz np. Hi- ne'a „Physical Organie Chemistry", Mc Graw-Hill, (1962), str. 159 — 161).Sole rteciowe z anionami o stalej nukleofilowej mniejszej od stalej jonu octanowego powoduja zwykle szybki przebieg reakcji. Waznym czynni¬ kiem jest równiez rozpuszczalnosc soli w wodzie; siarczan rteciowy daje w wodzie aniony o stalej nukleofilowej nieco mniejszej od stalej octanu, lecz jest slabiej rozpuszczalny w wodzie od octanu rte¬ ciowego i, jak stwierdzono, jest gorszym promoto¬ rem przy podstawianiu reszty tiobenzoilowej.Jako sole rteci i srebra o powyzszych cechach stosuje sie nadchloran, azotan, trójfluorooctan i czterofluoroboran. Równiez nadchloran rteciawy posiada zadane wlasciwosci.Sól metalu stosuje sie w ilosci co najmniej rów¬ nowaznej do ilosci zwiazku o wzorze 5, korzystnie w kilkakrotnym nadmiarze, np. 2 — 5 równowaz¬ ników.Zamiast stosowac oddzielnie sól metalu i zwiazek o wzorze 5, mozna stosowac sól od^wdedniego metalu ze zwiazkiem o wzorze 5, np. sól srebra, która wytwarza sie wstepnie lulb in situ w miesza¬ ninie reakcyjnej.Poniewaz reagenty pirydynowe reaguja z solami metali tworzac koimipleksy, kompleksy te mozna stosowac zamiast pojedynczych soli metali. Na przyklad pirydyna i nadchloran rteciowy reaguja w wodzie tworzac zwiazek prawdopodobnie o wzo¬ rze 10. Zastosowanie kompleksów zamiast pojedyn¬ czych soli metali jest korzystne wtedy, gdy sole takie ulegaja rozkladowi w roztworze wodnym; umozliwia ono bowiem dokladniejsza kontrole ste¬ zenia jonów metalu.Jako srodowisko reakcyjne stosuje sie korzyst¬ nie wode, mimo, ze moze ona wejsc w reakcje i rywalizowac jako nukleofil z reagentem pirydy¬ nowym. Chociaz mozna pomyslnie prowadzic reak- 5 cje w srodowisku niewodnym, najlepsza wydajnosc przy tych samych pozostalych czynnikach, osiaga sie przy zastosowaniu wody jako srodowiska re¬ akcyjnego, prawdopodobnie dlatego, ze ulatwia ona tworzenie sie zadanych kationów soli metalu, które 10 z kolei stanowia o pomyslnym przebiegu reakcji.Wode wprowadza sie do reakcji stosujac roztwór wodny reagentu pirydyny badz soli metalu lub tez dodaje sie ja do innych reagentów.Jezeli reagent pirydynowy slabo rozpuszcza sie 15 w wodzie, to dla zwiekszenia rozpuszczalnosci sto¬ suje sie mieszajace sie z woda rozpuszczalniki or¬ ganiczne. Reakcje prowadzi sie korzystnie w tem¬ peraturze 20° — 100°C, przy czym szczególnie ko¬ rzystna jest temperatura w granicach 35° —- 71°C. 20 Zasadniczo reakcje prowadzi sie w czasie krótszym niz przy bezposrednim podstawieniu grupy octa¬ nowej, co zmniejsza reakcje uboczne.Przebieg reakcji sledzi sie przy .pomocy elektro¬ forezy bibulowej. Zwiazki o wzorze 1 sa zwykle M betainami, jednak przy pH=l,9 zachowuja sie one jak slabe zasady tak, ze mozna je wyosobnic z surowych mieszanin droga elektroforezy (bibulo¬ wej. Frakcje wystepuja w postaci ciemnych plam widocznych pod swiatlem nadfioletowym; strefe wycina sie i nawadnia po czym ustala sie ilosc be^ tainy na podstawie alfrsorpcji wodnego roztworu w nadfiolecie. Na przyklad, w przypadku gdy R1 w zwiazku o wzorze 1 oznacza tcenyloacetyl, sto¬ sunek gestosci optycznej przy 240 m^a do gestosci optycznej w pasmie 255 m/bt okresla czystosc frak- 35 cji. Dla tej szczególnej betainy stosunek ten winien 40 45 wynosic 1,09 :1, a Ej i% 384 w pasmie 240 m^ i 351 w pasmie 255 m/*.Po zakonczeniu reakcji, otrzymany produkt za¬ wiera sól reszty -S-Y, która mozna odsaczyc.Pozostale jony metaliczne usuwa sie przez strace¬ nie, np. w postaci ich siarczków, przy pomocy H2S.Produkty koncowe sa rozpuszczalne w wodzie; oczyszcza sie je z zanieczyszczen kwasowych przez perkolowanie przez zywice amonitowa. Wodne eluaty steza sie nastepnie droga zamrozenia, a osad oczyszcza sie przez krystalizacje.Ze wzgledu na to, ze obecnosc soli rteci, srebra lub zlota jest konieczna dla pomyslnego przebiegu reakcji oraz,, ze sole te pelnia funkcje jonizujaca, 50 zadziwiajacy jest fakt, ze reakcje mozna .prowadzic w zasadniczo niewodnych srodowiskach organicz¬ nych bez wzgledu na stopien ich biegunowosci, przy czym warunki reakcji i reagenty sa zwykle inne niz w warunkach opisanych wyzej. Reakcje 55 prowadzi sde jednak w dowolnej temperaturze az do temperatury wrzenia mieszaniny reakcyjnej, odipowiedniej do trwalosci reagentów. Przebieg re¬ akcji sledzi sie przy pomocy elektroforezy, tak jak przy zastosowaniu srodowiska wodnego. 60 Mozna wiec stosowac jako srodowisko nitryle nizszego kwasu alkanokartooksylowego, np. apeto- nitryl lub propiondtryl; chlorowcowane weglowo¬ dory, np. chlorek metylenu, czterochlorek wegla, chloroform, chlorek etylenu lub czterochloroetylen, 65 nizsze nitroalkany, np. nitrometan; zwiazki nitro^.53343 we aromatyczne, np. nitrobenzen; etery cykliczne np. dioksan lub czterowodorofuran; amidy o wzo¬ rze ogólnym R8—OO—N!R7—R8, w którym R6 ozna¬ cza atom wodoru lub rodnik alkilowy o 1—5 ato¬ mach wegla, a R7 i R8, rózniace sie lub nie rózniace miedzy soba, oznaczaja atomy wodoru lub rodniki alkilowe o 1—5 atomach wegla, badz R7 i R8 two¬ rza dwuwartosciowa igrupe alifatyczna, która .wraz z sasiednim atomem azotu stanowi pierscien hete¬ rocykliczny.Przykladami takich amidów sa N,N-dwumetylo- formamid, N,N-dwuetylofO'rmamid, N,N-dwumety- loacetamid, formamid i N-metyloformamid. Poza tym mozna stosowac pirolidony podstawione przy azocie nizszym rodnikiem alkilowym, np. N-mety- lopirolidon i sulfotlenki dwupodstawione nizszymi rodnikami alkilowymi np. dwumetylosulfotlenek (chociaz ten ostatni tworzy mieszanine wybuchowa z nadchloranem rteciowym).Reagenty pirydynowe moga byc stosowane jako srodowisko reakcyjne, o ile wystepuja w stanie cieklym w temperaturze reakcji.Srodowisko reakcji nie musi byc ciekle w tem¬ peraturze pokojowej. Mozna tu stosowac substan¬ cje stale, np. formamid, o ile przechodza one w stan ciekly w temperaturze reakcji.Kompleksy reagentów pirydynowych i soli me¬ tali stosuje sie korzystnie w srodowiskach niewod- nych dzieki ich dobrej rozpuszczalnosci w tych srodowiskach.W praktyce, zwiazek o wzorze 5 rozpuszcza sie lub zawiesza w wybranym srodowisku zawieraja¬ cym reagent pirydynowy, korzystnie w nadmiarze; dogodnym stosunkiem reagentu pirydynowego i srodowiska jest stosunek 1:1. Nastepnie dodaje sie sól, np. nadchloran rteciowy, w ilosci 2 równo¬ wazników molowych w stosunku do jednego rów¬ nowaznika zwiazku o wzorze 3, przy czym zaleca 10 15 20 25 30 35 sie utrzymywanie tego stosunku ponizej 6:1. Reak¬ cje prowadzi sie w temiperaturze okolo 50°C. Przy stosunku 2:1 /wiekszosc rteci straca sie, tak, ze uni¬ ka sie dalszych kroków (np. przepuszczenia siar¬ kowodoru) w celu jej usuniecia.Pochodna pirydyniowa ekstrahuje sie woda w niemal czystym stanie, po czym usuwa sie nad¬ miar reagentu pirydyniowego przez ponowna eks¬ trakcje, np. chlorkiem metylenu. Zanieczyszczenia jonowe usuwa sie z fazy wodnej przy pomocy od¬ powiednich wymieniaczy jonowych. Betaine otrzy¬ muje sie w postaci osadu przez odparowanie badz tez straca sie ja jako sól przez dodanie kwasu, np. kwasu azotowego lub nadchlorowego, jak podano w brytyjskim opisie patentowym nr 43441/63.Ponizsze przyklady objasniaja wynalazek. Naz¬ wy zwiazków w przykladach pochodza od substan¬ cji cefam wedlug wzoru 11.Przyklady I — XIa. sów i ich soli sodowych.Wytwarzanie tiokwa- Tiokwasy i ich sole sodowe wytwarza sie: A. Z chlorków kwasowych sposobem przezna¬ czonym do wytwarzania kwasu tiobenzoesowego (Organie Synthesis, (1952), 32, str. 101), kwasu tio- anisowego (Block i Bergmann, Ber. (1920), 53, str. 975), kwasu p-nitrotiobenzoesowego (Khaletskij i Janowickaja, J. Gen. Chem. USSR., (1949), 19, str. 1193); CA., (1950), 44 str. 2952), kwasu 2-tiopi- rosluzowego (Patton, J. Amer. Chem. Soc. (1949), 71, str. 3571) i kwasu tionikotynowego (Bohm i Mi¬ chalski, Roczniki Chem., (1954), 28, str. 501).B. Z mieszaniny bezwodnika z chloromrówcza- nem etylowymi, jak opisano przez Cronyn i Jui. w J. Amer. Chem. Soc, (1952), 74, str. 4726).W tablicy I podaje sie wlasciwosci tiokwasów i ich soli.Tablica I Przy¬ klad Nr I II III IV V VI VII VIII IX X XI XIa W z ó r p—CH30C6H4COSNa p-^ONAH^COSH p—CN—C6H4COSNa o—N02-C6H4COSNa o^CH8OC6H4COSNa o^CH8SCffH4COSNa wzór 12 wzór 13 wzór 14 wzór 15 wzór 16 wzór 17 Me- to- da A A A A A A B A A B A B Tempe¬ ratura topnie¬ nia — — — 90-1 174-5 — 130-1 — — 162 - 160 max m [i 261 293 245 290-1 343 290 249 259 258-9 263-4 311-3 258 308 260-1 300 239-40 281-2 239 271-3 305inf e 9,930 11,500 17,200 6,460 17,350 6,750 13,070 6,350 9,800 6,180 4,000 9,750 8,300 8,080 11,600 31,600 7,100 14,200 5,000 3,060 Stwierdzono C 50,4 59,2 47,2 39,5 49,4 47,0 51,8 34,5 38,3 53,0 — 51,8 H 3,9 3,2 2,3 2,4 4,0 3,5 3,9 2,3 2,8 4,0 — 3,7 N — 8,9 7,3 7,0 — — 10,4 — —~ 7,8 — 9,8 s 16,4 19,1 16,3 14,8 16,3 30,8 22,9 34,5 18,1 16,4 — 22,6 Wzór empiryczny C*H702SNa C8H5NOS C8H4NOSNaH20 C7H4NO!rSNa1/2H20 C8HTNaO2S1/2H20 C8HTOS2Na C«H^NOS CsHsOSgNa^/sHjiO CsHaOfcSiNa^/AO C10H7NOS CHgOSjjNa C6HsNOS Wymagane C 50,5 58,9 47,3 39,25 49,4 46,6 51,8 34,3 37,7 63,4 — 51,8 H | N 3,7 3,1 3,0 2,35 3,9 3,4 3,6 2,3 2,5 3,7 — 3,6 — 8,6 6,9 6,5 — — 10,1 — — 7,4 — 10,1 s 16,9 19,7 15,8 15.0 16,5 31,1 23,0 36,6 20,1 16,9 —'¦ 23,0 inf = ugiecie (zalamanie)9 Pr z y k l a d XII-Wytwarzanie kwasu 3-pikolino- ilotiometylo-7-(2,-tienyli)aicetalmido) - cefemo-3-kar- boksylowego-4. a) 13,9 ig (100 imiilimoli) kwasu tiopikolinowego 5 rozpuszcza sie w 250 ml wody zawierajacej 8,4 g (100 miHimoli) kwasnego weglanu sodowego i uzy¬ skany roztwór miesza sie z roztworem 20,9 g 7-(2'-tienyloacetaimido)-cefalosporanianu sodowego w 250 ml wody i mieszanine te ogrzewa sie w cia- 10 gu 29 godzin w tem"peraturze 50°C w atmosferze azotu.Nastepnie ochladza sie ja i odsacza s'zarawobialy osad, z którego po wysuszeniu otrzymuje sie 11,6 g (46,7%) surowej soli sodowej. Sól te w (polaczeniu 15 z 290 ml acetonu i 290 ml wody wstrzasa sie z 500 ml octanu etylu i zakwasza 12,5 ml 2iN kwasu solnego. Warstwe wodna (pH okolo 2) ekstrahuje sie dwukrotnie po 250 ml octanu etylu, a polaczone ekstrakty plulcze sie kolejno 250 ml 10 procento- 2o wego chlorku sodowego i 2 x 250 ml wody, po czym suszy sie je -nad siarczanem sodowytm.Po odparowaniu do objetosci okolo 50 ml otrzy¬ muje sie 10,44 g (43,9%) ibialego krystalicznego pro¬ duktu stalego o [a]JJ— 78,6° X max. (H20) 274 — 276 m^ (s — 17,500) i 232 m/i (s — 21,f00).Stwierdzono: C — 50,8% H — 3,65% C20H17N8O5S3 wymaga: C — 50,5% H - 3,6%).Substancja ta daje zadowalajace widma w pod¬ czerwieni oraz protonowego rezonansu magnetycz¬ nego, a chromatografia bibulowa z zastosowaniem mieszaniny octanu etylu, nnbutanolu, 0,1 M octanu sodowego (pH 5,0) w stosunku 8:1:8, ujawnia tylko jedna plame, przy czym stosuje sie papierek Whatman^ nr 1 buforowany 0,1M octanem sodo¬ wym fipH — 5,0).Wydajnosc 59 — 63% uzyskuje sie prowadzac reakcje przy nizszej wartosci pH, np. 4,5 — 5.W przykladach tych do mieszaniny reakcyjnej za¬ wierajacej kwasny fosforan dwusodowy wprowa¬ dza sie powoli kwas fosforowy, do uzyskania zada¬ nej wartosci pH.Jesizcze wyzsza wydajnosc uzyskuje sie prowa- 45 dzac reakcje w wyzszej temperaturze i w ciagu krótszego okresu czasu oraz stosujac wartosc pH 3,6 — 4,6 uzyskana przy pomocy roztworu kwasu tiopikolinowego z 7-(2,-tienyloacetamido)-cefalo- sporanianem sodowym, jak wynika z przykladu XIIb. M b) 6,8 g kwasu tiopikolinowego rozpuszcza sie mieszajac w 150 ml wody w temperaturze 75°C, dodaje sie 9,93 g 7-(2,-tienyloaicetamido)-cefalospo- ranianu sodowego i mieszanine te o pH = 3,6 mie¬ sza sie w ciagu 2 godizin w temperaturze 75°C. Na¬ stepnie ochladza sie gesta zawiesine o pH = 4,6 miesza w ciagu 1 godziny w temperaturze 5 i odsacza. \ Wilgotny osad rozpuszcza sie w mieszaninie N 240 ml acetonu i 80 ml wody w temlperaturze 40°C i dodaje sie 8,5 ml stezonego kwasu solnego. Na¬ stepnie dodaje sie powoli 400 ml wody, mieszanine ochladiza sie do temperatury 5°C, miesza sie ja przez 2 godziny i odsacza. Przesacz plucze sie 65 10 25 ml wody i po wysuszeniu przez noc w tempe¬ raturze 40°C pod próznia otrzymuje sie 9,42 g (83,5%) kwasu 3-pikolinoilotiometylo-7-<2,-tienylo- acetamido)-cefemo-3-karboksyIowego 4 o [o]i —79,8° (c — 0,8 w dioksanie).Wyniki przykladu XIIa oraz przyklady podobne¬ go wytwarzania zwiazków ófwzorze 5, w którym R1 oznacza tienylo-2-acetyl, podaje sie w tablicach Ha i Ilb.Objasnienia do tablic Ha 1 Ilb Metody wyosobniania: A. Utworzone nierozpuszczalne sole sodowe oczy¬ szcza sie lub przeprowadza w wolny kwas jak w przykladzie XIIb.B. Najlepsza wydajnosc uzyskuje sie w drodze podstawienia nukleofilowego przy pH = 5,0.C. Oczyszczanie poprzez sól cykloheksyloaminowa.D. Zakwasza sie surowa mieszanine reakcyjna i oczyszcza jako wolny kwas.E. Okolo 50% wyosobnionego produktu straca sie podczas reakcji lub po ochlodzeniu do tempe¬ ratury 0°C przy koncu reakcji. Reszte wyosob¬ nia sie przez zakwaszenie roztworu macierzy¬ stego i oczyszcza przez stracenie kwasem z obojetnego roztworu, a nastepnie z rozpu¬ szczalników organicznych przez dodanie wody.* Skrecalnosc optyczna wyznaczono w dioksanie (c — 1%) z wyjatkiem soli sodowej z przykla¬ du XVI, która badano w mieszaninie EtOH—H20 w stosunku 2:1, soli sodowej zprzy¬ kladu XXIII i kwasów z przykladów XVIII, XXIV, XXIX i XXX, których skrecalnosc op¬ tyczna wyznaczono w dwumetylosulifotlenku, oraz soli potasowej z przykladu XXV, gdzie zasitosowano mieszanine acetonu z woda w sto¬ sunku 1:1.** Absorpcje w nadfiolecie wyznaczono w roz¬ tworach 0,1M buforze fosforanowym o pH = 6,0, z wyjatkiem zwiazku z przykladu XII, którego absorpcje wyznaczono w wodzie oraz zwiazków z przykladów XVIII i XXI, których absorpcje wyznaczono w etanolu.P. Widma w podczerwieni (nujol) i protonowego rezonansu magnetycznego (pirydyna) kazdego zwiazku byly zgodne z budowa chemiczna.Zwiazki z przykladu XII z tablicy Ha i Ilb pod¬ dano reakcji promotowanej przez zwiazki rteciowe w mieszaninie wody z pirydyna w stosunku obje¬ tosciowym 1:1, w temperaturze 50°C, jak opisano w przykladzie LIII. Wyniki podaje sie w tabli¬ cy III.Objasnienia do tablicy III ** Stosowano temperature 25°C * Wydajnosc wzrasta po 1' godzinie *** Stosowano temperature IWC.53343 Tablica Ha Przyklad Nr XHa XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI XXII XXIII XXIV xxv XXVI XXVII XXVIII XXIX xxx S,Y = iwzór 5) wzór 18 wzór 19 wzór 20 wzór 21 wzór 22 wzór 23 ¦wzóf 24 wzór 25 wzór 26 wzór 27 wzór 28 wzór 30 wzór 31 —SCO(CH2 wzór 32 wzór 33 wzór 34 wzór 35 wzór 36 X = (wzór 5) H H H H Na H H H H H H H wzór 29 Na H H )2CH8 K H H H H H Tempe¬ ratura^ 50 50 46 37 60 50 50 50 50 50 50 50 52 50 100 100 100 50 60 Czas w godzi¬ nach 29 32 15,5 140 42,5 30 30 26 26 29 31 i 21,5 23 16 25 minut 25 minut 25 minut 29 15,5 Sposób wyosob¬ nienia A,B A A A A A A i A A ¦ A C A D B E E E A,B A 1 Md* -79° -114° —140° —147° — 24° —147° —201° —48° —150° —103° -22,5° — —274° -333° —18° +3° —88° —72° —114° —87° • —82° Xmax" rop* 274-6 289 268,9 276-7 266 266 234-5 271-3 295-7 292 269-74 263 (Sh) 298-301 296-302 270 260-263 266 (Sh) 262 (Sh) 260 (Sh) 273 273-4 1 £** 17,500 26,100 21,400 20,600 18,600 19,800 31,300 13,600 16,700 22,700 16,700 12,900 16,600 15,300 11,700 10,500 18,400 18,100 17,800 17,800 16,400 max m[J. 232 239 242-3 243-4 232-5 232-5 273-4 238-9 241-3 232-8 243-4 236 229-232 229-232 227-8 236-7 240 240-1 241-2 231 — E»* 21,700 16,200 19,100 30,600 21,000v 22,500 17,500 19,000 17,500 15,600 51,200 24,100 19,400 18,700 20,200 16,000 22,400 21,200 21,600 21,003 — Sh = ugiecie Tablica IIb Przyklad Nr XIIa XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI XXII xxm XXIV xxv XXVI XXVII XXVIII XXIX xxx.Stwierdzono % c 51,45 53,6 48,6 53,7 47,7 47,6 49,7 51,9 47,75 48,8 55,7 52 4 48,1 47,2 49,6 49,3 49,6 51,5 50,8 H 3,8 4,85 3,6 3,6 3,7 z 4,1 3,7 3,9 3,9 5,4 3,6 3,9 4,3 4,5 3,9 3.6 3,8 N 4,9 8,2 8,2 7,9 8,4 5,2 5,8 5,7 5,7 7,8 6,8 5,7 5,75 11,9 12,0 11,5 8,5 8,& s 17,1 18,6 19,3 17,7 17,8 24,2 18,7 26,0 20,0 18,0 21,0 27,8 23,5 20,7 19,8 20,1 19,7 19,7 Wzór CaoH^NaOaSs C22H20N2O,Sr CsHtOH (krystalizacja z propanolu) CjiH^NjOtS, C^H^NiOfiSs CnHj^NgOfSiNa C21H17N*OtS8 • 1/2H2C C22H20H2O5S4 C22H2oN20(jS8 C19H16N205S4 CigHiff^^eSs C24HlftN805S8 C26H81N305S4 C,iH17N204S4Na CaHi.NtOA-UHiO ClflH18N4S,04 C2oH2oN4Si04 C18H16N4S^4!£C4HA (krystalizacja z wodnego roztworu dioksanu) c10H17NfolSfiic«H-o ; (krystalizacja z wodnego roztworu acetonu OjoH^NsOsS, c 50 5 53,2 48,5 52,9 46,6 47,75 49,9 52,4 47,5 49,1 54,9 52,6 49,2 47,3 49,4 49,5 48,9 51,0 50,5 Wymagane w ° 1 H 3,6 5,0 3,3 3,4 3,0 3,4 4,0 4,0 3,4 3,5 3,6 5,3 3,3 3,9 3,9 4,3 3,9 3,9 3,6 1 N — 5,0 8,1 8,4 7,'8 8,0 5,3 5,55 5,8 6,0 8,0 7,1 5,5 5,3 12,1 11,5 11,4 8,5 8,8 * s — 17,0 18,5 19,3 17,8 ' 18,2 24,2 1»,1 26,7 20,7 18,3 21,6 25,0 24,0 20,8 19,8 19,5 19,4 20,253343 Tablica III Przyklad Nr XXXI XXXII XXXIII XXXIV xxxv XXXVI XXXVII XXXVIII XXXIX XL XLI XLII XLIII XLII XLII XLIII XLIV XLV XLVI XLVII XLVIII XLIX L LI LII Lila Lllb Grupa —S.Y wzór 19 wzór 20 wzór 18 wzór 18** wzór 26 wzór 25 wzór 30 wzór 38 —S.C*H5 wzór 39 wzór 40 —S.SO, -^SSO, —S.SO, -^S.SO, -^.OOCH2CH2CH, wzór 41 wzór 20 wzór 42 wzór 43 wzór 43 wzór 44 wzór 28 wzór 24 wzór 45 wzór 36** wzór 36** | Promotor Hg(OAc)2 Hg Hg(NO,)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(NO,)2 Hg(NO,)2 Hg(C104)2 Hg Hg(OAc)2 Hg(NO,)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(NO,)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 , Hg(C104)2 Hg(C104)2 AgNO, Hg(Cl04)2 Hg(C104)2 Stosunek molowy promotoru do substratu 2,0 2,0 1 2,5 2,5 2,5 2,5 % 2,5 s 2,5 2,5 2,5 2,5 3,0 3,0 3,0 2,5 3,0 2,5 2,5 2,5 2,5 3,5 2,5 2,5 2,5 2,5 2,5 2,5 | Czas potrzebny do osiagniecia maksymalnej wydajnosci 1,5 godzin 6—7 godzin 5 minut 30 minut 45 minut 45 minut 1 godzina* 1 godzina* 1 godzina 1 godzina 30 minut 120 minut 60 minut 30 minut 10 minut 15 minut 35 minut 4 godzin 4 godzin 2 godzin 2,75 godzin 1 godzina* 10 minut 1 godzina 2 godziny 1 godzina 45 minut Wydajnosc % 47 28 * 70 86 74 50 52 67,5 44,0 63 55,4 57 55 64 73 60 63 55 ¦ 30 51,5 60 70 63 66 54 20 73 | Stosunek absorpcji Iw nadfiolecie • ui — 1,08 1,02 1,10 1,10 1,11 1,06 1,10 1,10 1,09*** 1,11 1,11 1,10 1,08 1,07 1,04 1,11 1,07 1,10 1,10 — 1,15 1,09 — — — 11 Przyklad LIII. Wytwarzanie soli wewnetrznej kwasu 7-(N-2,-tienyloacetamido)-3-(N-pir^dyno)- -metylo-cafamo-3-kar;boksylowego-4 z kwasu 3- -benzoilOtiometylo-7-(2,-tienyloacetaimido) -cefemo- -3-kairboksylowego-4, z zastosowaniem nadchlora- s nu rteciowego. 9,492 g tiobenzoesanu wyzej wymienionego kwaisu rozpuszcza sie w 100 ml pirydyny w tem¬ peraturze 5PC i do roztworu tego dodaje sie ko¬ lejno, mieszajac, 25 ml wody, 50 ml roztworu nad- ki chloranu rteciowego (uzyskanego przez zawieszenie 0,25 mola zóltego tlenku rteciowego w 100 ml wo¬ dy, dodanie 0,52 mola kwasu nadchlorowego, mie¬ szanie, odsaczenie i rozcienczenie woda do 250 ml) i 25 ml wody, przy czym po kilku minutach za- 15 czyna sie stracac czarny osad. Po 25 minutach umieszcza sie kolibe w wyparce ofcrotowej i w cia¬ gu 25 minut odparowuje sie mieszanine w tempe¬ raturze 50 — 53° przy pomocy pompy wodnej.Nastepnie dodaje, sie 150 ml wody i przez 20 mi- 20 nut przepuszcza sie przez zawiesine siarkowodór, po czym przenosi sie czarna zawiesine na szczyt kolumny o srednicy wewnetrznej 5,4 cm, zawiera¬ jacej mieszanine 150 ml Dowex-l (OAc—) i 150 ml Deacidite FF (OAc-) nad 50 ml Zeo-karb 226 SRC 25 47 (H+), przy czym wielkosc czasteczek tych wszy¬ stkich zywic jest taka, ze przechodza one przez sito o 100 oczkach na dlugosci 1 cala, a zatrzymuja sie na sicie o 200 oczkach na dlugosci 1 cala.Eluowanie woda daje 1560 ml eluatu, który po * wysuszeniu w suszarce sublimacyjnej stanowi kre¬ mowa substancje. Dalsze eluowanie woda daje 12 220 ml eluatu, kftóry przesacza sie i zageszcza do 25 ml droga odparowania obrotowego w tempera¬ turze 30°, po czym stosuje do rozpuszczenia sub¬ stancji otrzymanej w suszarce sublimacyjnej.Uzyskany roztwór odsacza sie i mieszajac pod¬ daje reakcji z 1 ml kwasu azotowego o ciezarze wlasciwym 1,42. Po 2 godzinach mieszania w tem¬ peraturze 5°C, odsacza sie osad i po wysuszeniu go nad P2O5 w temperaturze pokojowej pod cisnie¬ niem 0,5 mm, otrzymuje sie 5,902 g (61,6°/o) soli kwaisu azotowego o Amax- 329) i 255 m^ (Ej°/°m 300). Po odparowaniu przesa¬ czu do okolo 5 ml otrzymuje sie dalsze 0,052 g (0,6°/o) produktu o Amax. (H20) 240 (Ej°£m 309) i 255 m^ (EJ 1% 283). 5,742 g (12 milimoli) soli kwasu azotowego za¬ wiesza sie w 20 ml wody i mieszajac wkrapla sie- amoniak o ciezarze wlasciwym 0,8£, do rozpuszcze¬ nia sie soli (pH — 4,0). Uzyskany brunatnymroztwór rozciencza sie woda do 45 ml i przepuszcza przez kolumne o srednicy wewnetrznej 2,1 cm, ^zawiera¬ jaca mieszanine 15 ml Dowex-l (OAc—) i 15 ml Deacidite FF (OAc—) nad 30 ml Zeo-karb 226 SBC 47 (H+) nad 15 ml Deaciditte FF (OAc-). Po roz¬ cienczeniu woda do 568 ml i wysuszeniu, otrzy¬ muje sie biala substancje, z której po miarecAo- waniu 45 ml suchego metanolu utyskuje sie 4,4Wg (89,3d/o) pochodnej pirydyniowejj o [a]D + W (c, 1,125 w H20),U max , i X (zala-manie) 256 m^ (E,1*^ 348J).53343 13 W tablicy IV podaje sie wydajnosc tego produk¬ tu, wytworzonego z kwasu 343enzoilotiometylo-7- -(2,-tienyloacetamido) - cefemo-3-karlboksylowego-4 14 w (temperaturze 50X1 w roztworze wodnym zawie¬ rajacymi 50% objetosciowych pirydyny w obecnosci róznych soli metali.Taiblica IV Sól HgBr2 Hg(SCN)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg 1(OCOIOF3)2 Hg*(LF04)2 Hg Stosunek molowy katalizatora do tiobenzoesanu 2,0 2,0 2,0 2,5 2,0 2,0 2,0 Czas potrzebny do osiagniecia maksymalnej wydajnosci 4 godziny 1—4 godzin 0—75 godzin 25 minut 2,5 — 3 godzin 0 3^5 godzin Wydajnosc % 13,9 31,4 58 74,0 60 utworzony 25 Stosunek absorpcji 1,07 1,11 1,10 1,11 1,13 — 1,09 'Przyklad LIV. Wytwarzanie soli wewnetrznej kwasu 7-(N-2,-tienyloacetamido) - 3-(N-pirydyno)- -me!tylo-cefemo-3-karlboksylowelgo-4 z 2"-<7-2'-tie- nyloacetamido-4-karboksy-3Jce£emylo - 3 - rnetylo- tio)-4,,-metylolpiry,midyny. 4,98 g pochodnej raierkaptopirymidyny rozpu¬ szcza sie w 40 ml pirydyny w temperaturze 51°C, po czym dodaje sie szybko roztwór 7,7 g (2,25 rów¬ nowazniki) octanu rlteciowego w roztworze wod¬ nym pirydyny 1(25 ml + 10 ml) i splukuje 25 ml wody. Roztwór szybko cielmnieje i zaczyna sie stracac drobny czarny osad.W ciagu 1 godziny miesza sie szybko roztwór, a nastepnie umieszcza sie kolbe w wyparce obro¬ towej i w ciagu 25 minut odiparowuje sie rozpu¬ szczalniki pod obnizonym cisnieniem w tempera¬ turze 60°C. Po dodaniu 10 ml wody odparowuje sie je ponownie w ciagu dalszych 10 minut. Osad rozciencza sie 50 ml wody i przez zawiesine te w ciagu 15^20 minut prze^puszoza sie siarkowodór.Nastepnie przenosi sie czarna zawiesine na wierz¬ cholek wielowarstwowej kolumny zywicy jonito¬ wej, skladajacej sie z 25 ml Zeo-karb 226 SRC 47 (H+), 50 ml Dowex-l (OAc—) i 50 ml Deacidite FF (OAc—), przy czym wielkosc czasteczek tych zywic jest taka, ze przechodza one przez sito o 100 ocz¬ kach na dlugosci 1 cala, a pozostaja na sicie o 200 uczkach na dlugosci 1 cala, a kazda warstwa jest oddzielona papierem (filtracyjnym. Po rozciencze¬ niu woda otrzymuje sie zólty eluat, który suszy sie do stanu suchego. 10 Nastepnie czesciowo rozpuszcza sie substancje w 20 ml wody, przy czym pozostaje 0,8 g blado- zóltego osadu, który na podstawie elektroforezy, chromatografii oraz widm w nadfiolecie i podczer¬ wieni okazal sie 2-merkapto-4-metylopirymidyna.Osad ten odsacza sie i pomaranczowy roztwór pod¬ daje sie reakcji z 0,8 ml kwasu azotowego o cieza¬ rze wlasciwym 1,42. Po ochlodzeniu w temperatu¬ rze 0^, odsaczeniu straconego azotanu pirydynio- wego i wysuszeniu go nad P^05 w prózni otrzymuje sie 2,73 g (53,3%) produktu o Amax. (H20) 240 m^ i% 15 (E Jc°m 315), 255 m/^ 1 g tego azotanu zawiesza sie w 25 ml wodnego roztworu acetonu i zobojetnia 2 N roztworem amo¬ niaku. Brudnozólty osad odsacza sie, a uzyskany bladozólty roztwór wfprowadza sie do 10 ml ko- 20 lumny Dowex-l (OAc—) o wielkosci czasteczek przechodzacych przez sito o 100 oczkach na dlugo¬ sci 1 cala, a pozostajacych na sicie o 200 oczkach na dlugosci 1 cala i rozciencza woda. Niemal bezbarw¬ ne eluaty wyosobnia sie i suszy partiami. Po mia- 25 reczkowaniu metanolem otrzymuje sie 0,75 g (87%) (calkowita wydajnosc 46,4%) bialego proszku (przy czym metanol zachowuje slalbe zólte zabarwienie) o nastepujacych danych w nadfiolecie na najmniej czystej prólbce pierwszej frakcji: X max. (H20) 240 30 (E }°c°m 365) i (zalamanie) 255 mu (E J*£m 333).W tablicy V podaje sie wyniki podobnych do¬ swiadczen, w których 2"-(7-2,-tienyloacetamido-4- -kafboksy-3-cefemylo-3-metylotio) - 4"-metylopiry- midyne przeprowadzono w sól wewnetrzna kwasu 35 7-i(N-2,-tienyloacetamido)-i3^(|N-pirydyno) - metylo- -cefemo-3-karfooksylowego-4.Tablica V Sól HgBr2 Hg(0-OOOH8)2 Hg(NiCyt Hg(NOa)2 i H^C104)2 Hg^OlO^ Hg»(C104)2 Hg(O104)2 Hg(C104)2 1 Temperatura 1 °c 50 50 50 50 50 35 19 35 35 Stosunek pirydyny do wody 50:50 50:60 50:50 50 : 50 50: 50 60: 50 50:50 25 : 75 10 : 90 Czas potrzebny do Osiagniecia maksymalnej wydajnosci w minutach 360 60 . 15 46 10 75 210 160 90 Maksymalna wydajnosc % 25* 50 68 61& 70 75 75 82 42*53343 15 Objasnienia a — W okreslonym czasie nie uzysicano maksymal¬ nej wydajnosci, lecz funkcje wydajnosci i cza¬ su wyrównuja sie w tym momencie. b — Zastosowano 1,25 równowaznika azotanu rte¬ ciowego.Wjftwarzanie soli wewnetrznej kwasu 7-(N-2'-tie- nyloacetamido)-3-(N-pirydyno) - metylo-cefemo-3- -karboksylowego-4 poprzez posredni tiosiarczan 7-(S-2,-tienyloacetamido)-3-'metylo-cefemylu-3 z 7- -(2,-t:enyloacetamido)-'cefalosioranianu sodowego. 4,18 g (10 milimoli) 7-(2,-fcenyloacetam£do)-cefa- losiporanianu sodowego rozpuszcza sie w 28 ml wo¬ dy i do uzyskanego roztworu o pH = 5,8 dodaje sie 2,73 g (11 milimoli) pieciowodzianu tiosiarczanu sodowego w 7 ml wody, po czym rozciencza sie mieszanine do 60 ml i przenosi do naczynia w tem¬ peraturze 90°C.Zamiast soli sodowej mozna zastosowac tiosiar¬ czan amonowy. Po 30 minutach szybkiego miesza¬ nia w tej temperaturze w atmosferze azotu, badz po 64 godzinach w temperaturze 37^C, albo po 40 godzinach w temperaturze 50°C ochladza sie roz¬ twór do 27*TC i dodaje sie don 80 ml pirydyny, po czym w ciagu 7 minut wkrapla sie, mieszajac, 22 ml (22 milimoli) 1 M roztworu Club 4 M roztworu) nadchloranu rteciowego tak, alby temperatura nie przekroczyla 25^. W ciagu nastepnych 53 minut miesza sie mieszanine w temperaturze 25°C (w in¬ nych przypadkach mieszano przez 25 minut w tem¬ peraturze 50°C).Zielony roztwór ochladza sie lodem do tempera¬ tury 10°C i przepuszcza sie siarkowodór w ciagu 7 minut. Stracony siarczek rteciowy wyosobnia sie na zlozu ziemi okrzemkowej i dokladnie plucze wo¬ da, po czym ekstrahuje sie przesacz za pomoca 40 ml Amlberlitu LA-1 w 100 ml benzenu. 20 ml Amiberlitu LA-1 w 50 ml benzenu i 2x100 ml chlorku metylenu. (LA oznacza ciekly anionit).Ekstrakty organiczne ekstrahuje sie ponownie 50 ml wody, a polaczone roztwory odparowuje sie na wyparce obrotowej w temperaturze 30°C w cia¬ gu 0,5 godziny w celu usuniecia rozpuszczalników organicznych, po czym przenosi sie uzyskana sub¬ stancje do kolumny zawierajacej 25 ml kwasowego tlenku glinowego Woelma nad 50 ml octanowej zywicy Dowex-l, nad 10 ml Zeo-karb 226 w po¬ staci wodorowej. Eluowanie woda prowadzi sie do¬ póki skrecalnosc optyczna (rurka 1 dcm), nie be¬ dzie mniejsza niz 0,02°, po czym eluat suszy sie.Uzyskany osad rozpuszcza sie w 40 ml wody 1 traktuje kwasem azotowym w stosunku kwasu do wody 1:1, az pH spadnie do 1,5, po czym ochladza sie mieszanine do temperatury 0°C w "ciagu 1 go¬ dziny, odsacza sie sól addycyjna z kwasem azoto¬ wym i plucze sie ja woda, a nastepnie suszy w prózni nad 'P4O5. Dalsza ilosc produktu otrzy¬ muje sie z roztworu macierzystego. Ogólem uzy¬ skuje sie 2,12 g (44,5 °/o) produktu o X (zalamanie) 238 — 240 m/* (E J'/°m 32Ó), X max. 255 m/* (E \^m 289), [a] £3 + 40° (pH 6 bufor fosfora¬ nowy: C = 0,98). 16 Produkt ten mozna równiez wyosobnic jak w przypadku tiobenzoesanu w przykladzie LIIL 1 g powyzszej soli addycyjnej z kwasem azoto¬ wym zawiesza sie w 10 ml wody i przy pomocy 5 7,5 N roztworu amoniaku podnosi sie pH do 5,0.Mieszanine te eluuje sie z 15 ml kolumny octano¬ wej zywicy Dowex-l, az skrecalnosc eluatu be¬ dzie mniejsza niz 0,02 (rurka 1 dcm). Po wysusze¬ niu eluatu i straceniu osadu z 2fo ml metanolu 16 otrzymuje sie 0,775 g (90% soli z kwasem azoto¬ wym) bialego produktu o X (zalamanie) 240 m/i (E W*m 372), X max. 255 mp (E J"^ 341), [a] g +47,5° (woda, c = 0,965). Calkowita wydajnosc wy¬ nosi 40%. i& Przyklad LVI. a) Wytwarzanie kwasu 3-iben- zoilbtiometylo-7 - (2'-tienyloacetamido - cefemo-3- -karboksylowego-4. 20 Mieszanine 4,27 g 7-(2,-tienyloacetamido)-cefalo- sporanianu sodowego, 5,35 litrów (40% wag./obj.) roztworu tiobenzoeisanu sodowego, 1,88 kg dwuwo- dzianu ortofosforanu jednosodowego, 7,27 ml kwa¬ su ortofosforowego i 27,8 litrów wody ogrzewa sie 25 mieszajac w temiperaturze 90PC w ciagu 1 godziny.Regulowana wartosc pH wynosi na poczatku reak¬ cji 4,5 a po zakonczeniu reakcji — 5,2. Nastepnie ochladza sie mieszanine reakcyjna do temperatury 10°C w ciagu 30 minut i odsacza sie krystaliczny 80 3-(benzoilotiometylo)-7^(2,-tienyloacetamido) - cefe- mo-3-karboksylan sodowy.Surowy produkt rozpuszcza sie w mieszaninie 125 litrów acetonu i 125 litrów wody w tempera¬ turze 35°C i miesza sie roztwór dodajac powoli 3,5 55 litrów stezonego kwasu solnego, po czym ochladza sie mieszanine przez noc do temperatury —5°C. Po odsaczeniu krystalicznej substancji, wyplukaniu jej woda, i wysuszeniu przez noc w temperaturze 40*C w porózni, otrzymuje sie 4,047 kg (83,5%) kwasu 4I 3-benzoilotiomety!o-7 - <2,-tienyloacetamido) - cefe- mo-3-karboksylowego-4 o [a] D —131° (c, 1 w diok¬ sanie, X max. 237 — 238, 272 — 275 m^ (odpowied¬ nio Ej°£m 481 i 372), zidentyfikowanego na pod¬ stawie analizy widma w podczerwieni. 49 Ib) Wytwarzanie soli wewnetrznej kwasu 7-(N- -2,-tienyloacetamido)-3-(N-'piperydyna)-metylo- ce- femo-3-karboksylowego-4. 23,73 g tiobenzoesanu kwasu otrzymanego pod a) rozpuszcza sie w 125 ml pirydyny i uzyskany roz¬ twór ogrzewa sie do temperatury 51°C, po czym dodaje sie 125 ml roztworu nadchloranu rteciowe¬ go, wytworzonego przez zawieszenie 54,15 g (0,25 mola) zóltego tlenku rteci w 100 ml wody, dodanie 55,5 ml (0,52 mola) kwasu nadchlorowego o cieza¬ rze wlasciwym 1,54, mieszanie, odsaczenie i roz¬ cienczenie woda do 250 ml, po czym miesza sie calosc w ciagu 50 minut w temperaturze 51°C.Nastepnie ochladza sie mieszanine do tempera¬ tury 0*TC, dodaje 50 ml kwasu tiotoenzoesowego i kontynuuje mieszanie przez dalsze 10 minut. Roz¬ twór odsacza sie przez warstwe ziemi okrzemko¬ wej i ekstrahuje kolejno 300 ml benzenu roztwo^ 65 rem 150 ml anionitu Amlberlit UA-2 w 300 ml ben- 50 55 6017 * zenu, roztworem 50 ml LA 2 w 100 iml benzenu i 100 ml benzenu. Osad wymywa sie 2 x 100 ml wody, a pluczki stosuje sie do dwukrotnego eks¬ trahowania warstw organicznych."Roztwór i ekstrakty przeniesiono kolejno do wierzcholka kolumny o srednicy wewnetrznej 6,5 cm, zawierajacej 150 ml kwasowego tlenku gli¬ nowego Woelma o aktywnosci 1 nad 25 ml Zeo-karb 226 SRC 43 (H+) o stopniu rozdrobnienia 100—200, nad 150 ml kwasowego tlenku glinowego Woelma o aktywnosci 1, nad 25 ml Sephadex CM C-25 (sredni) (H+). Rozcienczajac wode do uzyskania a = 0,08° (rurka 1 dcm) otrzymuje sie 950 ml roz¬ tworu, który traktuje sie 125 ml 4 N kwasu azo¬ towego i w ciagu 2 godzin utrzymuje sie w tem¬ peraturze 0°C.IPo odsaczeniu krystalicznego osadu, wyplukaniu go 25 ml wody i 300 ml acetonu i 3-godzinnym su¬ szeniu w prózni w temperaturze 40°C otrzymuje sie 15,63 g (65,4°/o) soli addycyjnej z kwasem azo¬ towym o [a] (piH 7 bufor fosforanowy) +42,3° (c 1,20), X max. (bufor pH 7) 239 m/4, (E J'£m 321), X (zalamanie) 255 mp Fischer) 2,7% zawartosc rteci ponizej 10 czesci na milion. 9,561 g (20 milimoli) tej soli kwasu azotowego za¬ wiesza sie w 66 ml wody i wstrzasa z roztworem 10 ml Amlberlitu LiA 2 w 60 ml eteru naftowego o temperaturze wrzenia 40°—60°C. Warstwe wodna ekstrahuje sie kolejno 2 ml LA 2 w 25 ml eteru naftowego, 2 ml LA 2 w 25 ml eteru naftowego i 2 x 25 ml eteru naftowego.Warstwy organiczne ekstrahuje sie kolejno 20 ml i 10 ml wody, po czym roztwór i ekstrakty przepu¬ szcza sie przez kolumne zlozona z 18 ml Dowex-l (OAc—) o takiej wielkosci czasteczek, ze przecho¬ dza przez sito o 100 oczkach na dlugosci 1 cala, a pozostaja na sicie o 200 oczkach na dlugosci 1 ca¬ la nad 18 mil Sephadex XM C-25 (sredni). Po roz¬ cienczeniu woda uzyskuje sie" 170 ml roztworu przy minimalnej rotacji eluatu.Roztwór ten suszy sie otrzymujac biala, stala substancje, która miareczkuje sie 90 ml suchego metanolu i przez 2 godziny utrzymuje sie w tem¬ peraturze 0°C. Po odsaczeniu osadu, wyplukaniu go w 40 ml metanolu i wysuszeniu przez noc w prózni w temperaturze pokojowej, otrzymuje sie 7,304 g (88%) pochodnej pirydyniowej o [a]D +48,1* (c 1,03 H*0), X max. (HfO) 239 m^ (E f*£m 383), X (zalamanie) 255 m/t (Ej°£°m 352), wilgoc (Karl Fi¬ scher) 0,7%, zawartosc rteci ponizej 10 czesci na milion, zalbarwienie Loviibond (10 procentowy roz¬ twór, naczynie 2 cm) 0,8 Y, 0,2 R.Przyklad LVII. a) Wytwarzanie kwasu 3-ben- zoi'lotiometylo-7-(2' - tienyloacetamido) - cefemo-3- -karboksylowego-4.W 125 ml wody rozpuszcza sie 4,975 g (12,5 mi¬ limoli) kwasu 7^tienyloacetamidocefalosporanowe- go, 1,05 g (12,5 milimoli) kwasnego weglanu sodo¬ wego i 4 g (25 milimoli) tiobenzoesanu sodowego, roztwór ten odsacza sie, a przesacz ogrzewa w cia¬ gu 18 godzin w temperaturze 50*C w strumieniu 18 azotu. Po wyosobnieniu* krystalicznego osadu, wy¬ plukaniu go woda i wysuszeniu w prózni nad PfO* otrzymuje sie 4,39 g (70,6%) 3-benzoilotiometylo-7- -(2,-tienyloacetamido)-cefemo^3-karboksylanu-4 so- i dowego o X max. (nujol) 1758 (/Maktam) 1660 (-S-CO-), 1648, 1530 (OONH) i 1625 cm-1 (C02-).Sól sodowa zawiesza sie w 50 ml '50 procentowe¬ go wodnego roztworu acetonu i pokrywa 100 ml 10 octanu etylowego dodajac 2 N kwas solny i uzy¬ skana mieszanine wstrzasa sie do rozpuszczenia niemal calej substancji. Nastepnie usuwa sie ace¬ ton w prózni, po czym rozdziela sie warstwy, war¬ stwe wodna ekstrahuje sie 50 ml octanu etylowego, a ekstrakty laczy sie, plucze woda i suszy nad siar¬ czanem magnezowym.Po odparowaniu otrzymuje sie 4,2 g bialej stalej substancji, która krystalizuje sie z 180 ml wrzacej mieszaniny acetonu z woda w stosunku 2:1, otrzy- a mujac 1,6 g (25,8%) produktu o [a] 2£ —138° (diok¬ san), X max. (bufor fosforanowy pH 6) 238—239 m/t (s 23,500), 273 — 274 mfi ((21,050), X max. (nujol) 1770 (^-laktam), 1722, 1700 (OOOH), 1682 (-SCOPh), 1643, 1538 cm-1 (CONH). 25 Stwierdzono: C - 53,4% H - 4,1% N — 6,1% S — 20,0% CjtHjsNgOsSa wymaga C — 53,1%, H — 3,8%, N — 5,9%, S - 20,3%. Po uzyskaniu dalszych 2,337 g produktu ogólna wydajnosc osiaga 63,5%. 30 b) Wytwarzanie 3-benzoilotiometylo-7-(2,-tieny- loacetamido)-cefemo-3-karboksylanu-4 srebra. 2,32 g (4,7 milimoli) kwasu w 135 ml dioksanu 35 miesza sie z 0,2 N roztworem azotanu srebra, do¬ daje sie 110 ml wody i mieszajac szybko metny zólty roztwór dodaje sie okolo 50 ml 0,1 N wodo¬ rotlenku sodowego ustalajac pH na 7. Po odsa¬ czeniu brunatnego osadu, dokladnym wyplukaniu 40 go woda i wysuszeniu w prózni, otrzymuje sie 2,54 g soli srebra. Stwierdzono: Ag — 19,5%; C21H17N^06S3Ag 45 wymaga Ag — 18,6%. c) Reakcja 3-!benzoilotiometylo-7-(2,-tienyloace- tamido)-cefemo-3-kariboksylanu-4 srebra z wod¬ nym roztworem pirydyny.M 0,58 g (1 milimol) soli srebra w 8 ml pirydyny i 8 ml wody ogrzewa sie w ciagu 17 godzin w tem¬ peraturze 46°C, po czym rozciencza sie mieszanine 25 ml wody, przesacza przez warstwe ziemi okrzemkowej i plucze trzykrotnie chlorkiem mety- 5S lenu. Warstwe wodna suszy sie, (brunatny osad miareczkuje 10 ml wody i odsacza, a po ponownym wysuszeniu przesaczu otrzymuje sie 0,115 g blado- brazowej substancji. Elektroforeza wysokonapie¬ ciowa wykazuje obecnosc pirydynowej pochodnej 30 kwasu 7-(2,-tienyioacettamido)-cefaIosporanowego.Roztwór tej substancji w wodzie przepuszcza sie przez jonitowa kolumne 10 ml Dowex-l (OA i zbiera sie eluaty dopóty, dopóki skrecalnosc op¬ tyczna nie stanie sie minimalna. Po wysuszeniu os polaczonych eluatów otrzymuje sie surowa sól53343 10 wewnetrzna kwasu 7-(2,-tienyloacetamido)-3-(N-pi- rydyno)-metylo-cefemo-3-karboksylowego-4. Elek¬ troforeza wykazuje silna plame odpowiadajaca pla¬ mie czystej próbki zwiazku pirydyniowego.Slepa próba z 0,479 g (1 milimolem) kwasu 3-ben- zorlotiometylo-7^(2,-tienyloacetamido) - eefemo - 3- karkosylowego-4 ogrzewano przez 16 godzin w 8 ml pirydyny i 8 ml wody w temperaturze 46°C, pro¬ wadzona jak wyzej, nie wykazuje tworzenia sie soli wewnetrznej kwasu 7-(2,-tienyloacetamido)-3- -(NHpirydyno)-metylo-cefemo-3-karboksylowego-4.Przyklad LVIII. Wytwarzanie soli wewnetrz¬ nej kwasu 7-(2,-tienyloacetamido)-3-(N-pirydyno)- -metylo-cefemo-3-karboksylowego-4 z kwasu 3^- -benzoilotiometylo-7H(2,-tienyloacetamido) - ceferao- -3-karboksylowego-4 z zastosowaniem azotanu srebra. 4,275 g (9 milimoli) kwasu 3^benzoilotiometylo-7- -(2,-tienyloacetamido) - cefemo-3-karboksylowego-4 rozpuszcza sie w 45 ml pirydyny i dodaje sie w. temperaturze 50°C 3,06 g (18 milimoli) azotanu sre¬ bra w 45 ml wody. W ciagu 5 godzin ogrzewa sie mieszanine reakcyjna w temperaturze 50°C. Elek¬ troforeza i analiza absorpcji w nadfiolecie wyka¬ zuje obecnosc 24% zwiazku pirydyniowego.Ochlodzony roztwór rozciencza sie 50 ml wody, ekstrahuje 50 ml chlorku metylenu i odsacza. Osad plucze sie woda i ekstrakt organiczny plucze sie woda a polaczone pluczki oraz warstwe wodna przepuszcza sie przez kolumne 100 ml Dowex-l (OAc—). Eluowanie kontynuuje sie, az aD spadnie ponizej -i- 0,025°. Objetosc polaczonych eluatów zmniejsza sie do 50 ml droga odtparowania na wy¬ parce obrotowej (< 35°) i roztwór ten przepuszcza sie przez kolumne 40 ml Dowex-l (OAc—).Po wysuszeniu eluatów otrzymuje sie 0,86 g bru¬ natnej zywicy, która miareczkuje sie metanolem otrzymujac 0,43 g ciemnozóltego stalego zwiazku pirydyniowego o X max. (H20) 240 m^ (E J'/°m 342) i 255 m/t (E/£m 309). Po dalszym oczyszczeniu droga miareczkowania jonitem i metanolem otrzy¬ muje sie 0,215 g bladokremowych krysztalów zwia¬ zku pirydyniowego o [a]D +47,6° (c 1,04 w H20), X max. (H20) 240 m/« (E J'£m 358) i X (zalamanie) 255 m^ (Ei°/£m 329), stosunek 1,09. Widma w pod¬ czerwieni i rezonansu magnetycznego potwierdzaja tozsamosc produktu.Przyklad LIX. Wytwarzanie soli wewnetrz¬ nej kwasu 7-(2'-tienyloacetamido)-3-(N-pirydyno)- -metylo-cefemo-3-kanboksylowego-4 z kwasu 3- -benzoilotiometylo-7H(2,-tienyloaoetamido) -cefemo- -3-kafflboksylowego-4 z zastosowaniem chlorku rte¬ ciowego. 20 4,745 g (10 milimoli) kwasu 3-benzoilotiometylo- -7-(2,-tienyloacetamido) - eefemo- 3-karboksylowe- go-4 w 25 ml pirydyny ogrzewa sie w kapieli ter¬ mostatycznej w temperaturze 50°C, miesza sie i la-_ 5 czy z roztworem 5,43 (20 milimoli) chlorku rteciowego w 75 ml wody. Po 3 godzinach próbke 10 ml poddaje sie elektroforezie i identyfikuje sie produkt na podstawie absorpcji w nadfiolecie w pasmach 240 i 255 m (stosunek 1,11). Analiza ta 10 wykazuje obecnosc 30% zadanego produktu.Nastepnie odsacza sie stala substancje, plucze sie ja 25 ml wody, polaczone pluczki i przesacz ekstrahuje sie 3x50 ml chlorku metylenu i odsa¬ cza. Warstwe wodna przepuszcza sie przez kolumne 15 130 mld Dowex-l (OAc—) do uzyskania aD < +0,02° Uzyskana po wysuszeniu brunatna zywice rozpu¬ szcza sie w wodzie i chromatografuje na kolumnie 50 ml Deacidite FF (OAc^-). Wyosobnione dwie frakcje zawieraja odpowiednio 968/o i 88% pro- 20 duktu.Po wyplukaniu tych frakcji metanolem otrzymu¬ je sie 1,2 g (29%) ciemnozóltych krysztalów zwiaz¬ ku pirydyniowego o X max. (H20) 240 m^ E }°/°m 367) i 255 m/* (E J'£m 333). Krysztaly te 25 oczyszcza sie dalej droga chromatografii na 100 ml Deacidite FF (OAc—), przy czym 0,37 g pierwszej brunatnej frakcji odrzuca sie, a nastepne frakcje laczy i ,po przekrystatizowaniu ich z metanolu otrzymuje sie 0,52 g (12% pochodnej pirydyniowej 30 o [a]D + 46, Amax. (H^) 240 m fi (Ef£m 356) i X (za¬ lamanie) 255 mji (Ej°£m324), stosunek w nadfio¬ lecie 1,10. Widma w podczerwieni i rezonansu ma¬ gnetycznego potwierdzaja tozsamosc produktu.Ekstrakty suszy sie i odparowuje, a po miarecz¬ kowaniu produktu acetonem otrzymuje sie 1,38 g (29%) kwasu 3^benzoilotio!metylo-7-(2,-tienyloaceta- mido)-cefemo-3-karboksylowego-4 o czystosci po¬ wyzej 90%.Ponizsza tablica VI podaje maksymalne wydaj- 40 nosci soli wewnetrznej kwasu 7-(2,-tienyloaceta- mido)-3- (N-pirydynometylo- cefemo-3-kanboksylo- wego-4 uzyskane przez ogrzewanie róznych kwa¬ sów 3-Y-S-metylo-7-(2,-tienyloacetamido)-cefemo-3- -kanboksylowych-4 w temperaturze 50X1 w 50 pro- 45 centowym Objetosciowo roztworze wodnym piry¬ dyny w obecnosci róznych soli metali? Dane cyfrowe uzyskano poddaljac 10*iml próbki elektroforezie, odcinajac miejsca odpowiadajace da¬ nemu zwiazkowi pirydyniowemu, rozcienczajac wo- 50 da do 10 ml i dokonujac pomiarów ich absorpcji w nadfiolecie w pasmach 240 i 250 m^. Drugim kryterium czystosci jest stosunek gestosci optycz¬ nych na tych dlugosciach fal (1,10 dla czystej sub¬ stancji). 3553343 Tablica VI Przyklad nr LX LXI LXII LXIII LXIV LXV LXVI LXVII LXVIII LXIX LXX LXXI LXXII LXXIII LXXIV LXXV • sól AgNO, AgNOs AgNO, AgC104 Ag(OCOCH8) Hg(CN)2 HgCl2 HgSC4 HigCOCOCHJa Hg(NO,)2 AgNOs AgNO, Hg(OCOCH,)2 AgNO, NaAuCl4 Na AuCl4 Stosunek molowy kataliza¬ tora do substratu 1 2 3 3 3 2 2 2 2 2 3 3 2,25 3 2,5 2,5 —SY —SCOC6H5 —SCOC6H5 —SCOCflHs —SCOC0H5 —SCOC«H5 —SOOC6H5 ^SCOC6H5 —100008115 iSCOCflHs ¦—SCOCgHs —SSOs-Na+ wzór 46 wzór 32 wzór 32 SCOCgil 5 wzór 18 Czas potrzebny do osiagniecia maksy¬ malnej wydajnosci w godzinach 5 4 4,5 4,5 4,5 — 4,5 4,5 2—3 2,5 5 nie wyznaczono ^1 2 3,5 1,5 Wy¬ daj¬ nosc °/o 12 26,5 31,5 39 38 <5 30 26,5 55 53 25 ca 25 51 28 30 38 Stosunek absorpcji w nadfiolecie 1,18 1,11 1,12 1,11 1,11 — 1,11 1.13 1,10 1,11 Zastosowano pochodna 7-fenyloacetamidowa Zastosowano pochodna 7-fenyloacetamidowa 1,09 1,13 1,09 wydajnosc wzgledem kwasu tiopikolinowego 21 Przyklad LXXIII powtórzono równiez z analo¬ gicznym zwiazkiem 7Hfenyloacetamidowym.Przyklad LXXVI, a) Przeprowadzanie kwa¬ su 3-benzoilotiometylo-7-(2,-tienyloacetamido)-ce- femo-3-karlboksylowego-4 w sól wewnetrzna kwasu 7-(CN- 2,-tienyloacetamido)-3 -(N-pirydyno)-metylo- -cefemo-3-kanboksylowego-4 z zastosowaniem azo¬ tanu rteciowego w srodowisku bezwodnym. 0,237 g (0,5 milimola) tiobenzoesanu wyzej wy¬ mienionego kwasu rozpuszcza sie w 2,5 ml piry¬ dyny, dodaje sie mieszanine 0,406 g (1,25 milimola) suszonego kilka dni nad P2O5 w prózni bezwodnego azotanu rteciowego w 2,5 ml drugiego rozpuszczal¬ nika i ogrzewa sie calosc w ciagu 5 godzin w tem¬ peraturze 50°C.Pobrane w odpowiednich odstepach czasu prób¬ ki poddaje sie elektroforezie, eluujac miejsce od¬ powiadajace zwiazkowi pirydyniowemu i dokonu¬ jac pomiarów absorpcji w nadfiolecie w pasmach 240 i 255 mp. Ponizej podaje sie czas potrzebny do osiagniecia najwyzszej prólbki oraz wydajnosc zwiazku pirydyniowego w mieszaninach pirydyny z kazdym z podanych rozpuszczalników: 15 20 25 22 * jako roztwór zastosowano mieszanine pirydyny z dwuchlorkiem metylenu w stosunku objetos¬ ciowym 2:98. ** czas ten nie zostal ustalony jako najodipowied¬ niejszy. b) Przeprowadzanie kwasu 3Jbenzoilotiometylo-7- -(2,-tienyloacetamido)- cefemo-3 -kairboksylowego-4 w sól wewnetrzna kwasu 7-(N-2,-tienyloacetamido)- -3-(N- pirydyno-metylo- cefemo-3- karboksylowe- go-4 z zastosowaniem nadchloranu rteciowego w srodowisku bezwodnym. 0,238 (0,5 mili i\hqIU* tiobenzoesanu wyzej wymie¬ nionego kwasu rozpuszcza sie w 2,5 ml pirydyny, dodaje sie 1,25 ml milimola mieszaniny bezwodnego nadchloranu rteciowego (wytworzonego przez wy¬ suszenie 1,25 ml IM wodnego roztworu i kilkudnio¬ we suszenie produktu nad P2O5 w prózni) w 2,5 ml drugiego rozpuszczalnika. Po wstetpnyim ogrzaniu calosci do temperatury okolo 35°C pozostawia sie mieszanine na 4 godziny w temperaturze 25°— 30%?, po czym w odpowiednich odstepach czasu po¬ biera sie próbki w celu zfoadania ich w nadfio¬ lecie.Rozpuszczalnik Acetonitryl Aceton Dioksan Chlorek metylenu*** N,N-dwumetylo- fonnamid*** Czas potrzebny do osiagniecia maksymalnej wydajnosci w godzinach 3 2,5—3 3 * **17 Wydaj¬ nosc 27% 12% 7% 6% 11% Rozpuszczalnik Acetonitryl N-metylopirolidon Czas potrzebny do osiagniecia maksymalnej wydajnosci w godzinach okolo 2 <0,5 Wydaj¬ nosc 67% 72% 35 *** jako czynnik elektrofilowy zastosowano azotan sretora Przyklad LXXVII. Wytwarzanie soli wewne¬ trznej kwasu 7-(N-2,-tienyloacetamido)-3^(N~piry- dyno)-metylo-ce£emo^-karboksylowego-4 z 2-(4'- -karboksy-?'- 2"-tienyloacetamido- 3,-cefelmylo-3,- -metylotio)-4-metylopirymidyny.Do wirujacego roztworu 4,6 g (10 midimoli) 2-(4'- -karboksy-7'- 2,,-tienyloacetamido- S^cefemylo-S'- -metylotio)-4-metylopirymidyny w 50 ml pirydyny53343 23 dodaje sie roztwór 8 g (20 milimoli) wysuszonego nadchloranu rteciowego w 50 ml acetonitrylu. Mie¬ szanine te wiruje sie w temperaturze 50 gu 20 minut, po czym odparowuje sie ja do stanu suchego w wyparce oibrotowej w ciagu 35 minut w temperaturze do 40QC. Uzyskany osad zawiesza sie w 100 ml wody i przez 15 minut przepuszcza sie przez zawiesine strumien siarkowodoru.Nastepnie przepuszczajac azot przez 20 minut usuwa sie nadmiar siarkowodoru i odsacza sie siar¬ czek rteciowy przez warstwe ziemi okrzemkowej.Przesacz przepuszcza sie przez kolumne o 3 om srednicy skladajacej sie z 20 ml Zeo-kanb 226 (H+), 60 ml Deacidite EF (OAc—), 20 ml Zeo-karb 226 (H+) i 60 ml Dowex-l (OAc^). Eluowanie kolumny kontynuuje sie dopóty, dopóki nie zbierze sie 1,5 litrów, stosujac pluczki z warstwa ziemi okrzem¬ kowej, po czym suszy sie polaczone eluaty. 3,54 g uzyskanej stalej substancji zawiesza sie w okolo 15 ml wody i przez dodanie amoniaku podnosi sie pH z 3,5 do 4,5.Po odsaczeniu i usunieciu w ten sposób niewiel¬ kiej ilosci substancji nierozpuszczalnej, ustala sie pH na 1,2 przez dodanie kwasu azotowego. Azotan pochodnej pirydyniowej wyosobnia sie w postaci 2,9 g (60%) bladozóltej stalej krystalicznej substan¬ cji o X max. 237—239 m/u, (E }°£L 314), X (zalama- 24 ,-r/c nie) 255 m^ (Ej c°m 286), [a]D + 43° (c 1,1 w bufo¬ rze fosforanowym o pH 7).Postepujac podobnie, lecz stosujac 4 g (12,4 mili¬ moli) azotanu rteciowego otrzymuje sie 0,68 g (35%) pochodnej pirydyniowej o X max. 240 m (Ej0^ 369), X (zalamanie) 255 m^ (E J°/°m 337) (stosunek 1,095), [«]d + 43° (c 1,0 woda). W innym doswiadczeniu z zastosowaniem azotanu rteciowego otrzymuje sie pochodna pirydyniowa o X max. 240 m^ (E J°c°m 363), X (zalamanie) 255 m/u (E/0^ 328) (stosunek 1,09), [a]D + 47° (c 1,0 woda).Elektroforeza wykazuje, ze pochodna pirydynio¬ wa tworzy sie z pochodnej 4-metylo-2-merka.pto- pitrymidynowej, jezeli nastepujace rozpuszczalniki zmiesza sie z pirydyna w róznych objetosciach, a ja¬ ko promotor zastosuje sie azotan rteciowy. W kaz¬ dym przypadku ustala sie tozsamosc pochodnej pi¬ rydyniowej na podstawie stosunku absorpcyjnosci (w wodnych roztworach): gestosc optyczna w pasmie 238 m^ gestosc cJptyczna w pasmie 255 m/u 1) dwumetylosulfotlenek 2) dwumetyloacetamid 3) dwumetyloformamid 4) acetonitryl 5) chlorek metylenu 6) bezwodny alkohol etylowy 7) nitrometan 8) N-metylopirolidon 9) dioksan Ruchliwosc produktów reakcji przy pH = 1,9 porównano ze standartowymi próbkami pochodnej 15 20 25 35 40 45 50 55 60 pirydyniowej, przy czym wykrywanie odbywalo sie pod promieniami nadfioletowymi z natryskiwaniem jodoplatynianem potasowym.Postepujac jak w przykladzie L4XXVII, z tymi samymi substancjami wyjsciowymi stosuje sie róz¬ ne sole rteciowe i rozpuszczalniki, otrzymujac na¬ stepujace wyniki: 10 Sól rteciowa octan azotan octan azotan octan azotan | Rozpuszczalnik1 aceton aceton acetonitryl acetonitryl dioksan dioksan Maksymalna wydajnosc 7o 12 24 10 59 12 55 Czas2 w minutach 60 15 60 40 1508 1808 1. 50% rozpuszczalnika z pirydyna 2. Czas w przyblizeniu dla maksymalnej wydaj¬ nosci. 3. Nie osiagnieto maksymalnej wydajnosci Przyklad LXXVIII. Przeprowadzenie 2-(4,~ -karboksy-7'- 2"-tienyloacetamido-3 -cefemylo-3,- -metylotio)-4-metyloipiirym!idyny w sól wewnetrzna kwasu 7-{N-2,-tienyloacetamido)-3-i(N-pirydyno)- -metylo-cefemo-3-karboksylowego-4 z zastosowa¬ niem soli metali w rozpuszczalnikach bezwodnych.Promoto r Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(C104)2 Hg(BF4)2 Hg(CN)2 AgBF4 Równo¬ waznik 2 3 3 3 2 1—3 2 Rozpusz¬ czalnik acetonitryl acetonitryl nitrometan pirydyna acetonitryl acetonitryl. acetonitryl Maksymalna wydajnosc 80 80 73 -58 60 <10 45 Czas w mi¬ nutach 40 20 40 40 50 120 30 Reakcje prowadzi sie w temperaturze 50° sto¬ sujac mieszanine danego rozpuszczalnika z pirydy¬ na w stosunku 1:1.Przyklad LXXIX. Przeprowadzenie 2-(4'- -karboksy-7'- 2"-tienyloacetamido-3,-cefemylo-3,- -metylotio)-4-metylopirymidyny (A) w ^zwiazku Ca z zastosowaniem nadchloranu rteciowego.Do roztworu 2-merkapto-4-metylopirymidyny w odipowiednim rozpuszczalniku dodaje sie nukleofil i 2 równowazniki wysuszonego nadchloranu rtecio¬ wego. Analize przeprowadza sie po 15. 30 i 60 mi¬ nutach droga elektroforezy bibulowej przy pH 1,9. 30 v/cm na papierze Whatman^ 3 MM w ciagu 1,5—3 godzin. Zwiazki Ca przemieszczaja sie w kie¬ runku katody i obserwuje sie je w postaci plam absorbujacych promienie nadfioletowe i zabarwia¬ jacych sie jodoplatynianem.53343 Przyklad nr I II III IV A mg 20 46 20 20 Nukleofll mg amid kwasu izonikotynowego 378 amid kwasu izonikotynowego 61 a-pikolina 0,25 ml amid kwasu nikotynowego 378 Rozpuszczalnik ml CH*CN Me^N-Ac 1 OHaON 0,25 CH,CN 2 Temperatura °C 35 50 35 35 Czas w minutach 0-60 0—60 0-60 0—60 Przemieszczanie sie ku katodzie podczas elektroforezy 1,2 cm 1,5 cm 1,5 cm 1,1 cm 25 Przyklad LXXX. Wytwarzanie soli wewne¬ trznej kwasu 7-(N-2,-tienyloacetaimido)-3-[{4"-kar- boksyamido)^N-pirydynoj- metylo-cefemo-3-karbo- ksylowego-4.Reakcje prowadzi sie jak w przykladzie LXXIX 5 (1) z tym, ze stosuje sie 23 mg 2-(4,-karboksy-7-2"- -tienyloacetamido-3,- cefemylo-3,-metylotio)-4-me- tylopirymidymy, 9,2 mg amidu kwasu izonikoty¬ nowego, 0,25 ml acetonitrylu i 0,25 ml wo¬ dy. Reakcje prowadzi sie w ciagu 60 minut w tem- 10 peraturze 50<*C. Uzyskany produkt przemieszcza sie 1,5 cm w kierunku katody.Przyklad LXXXI. Reakcja kwasu 3-benzo- ilotiometylo-7- fenyloacetamido- cefemo-3- karbo- ksylowego-4 z nikotynianem etylowym z zastosowa¬ niem nadchloranu rtecioweigo jako promotora.Do roztworu 117 mg (0,25 milimola) kwasu 3-ben- zoilotiometylo-7- fenyloacetamido-cefemo-3-karbo- ksylowego-4 w 1,25 ml nikotynianu etylowego do¬ daje sie 0,625 ml roztworu nadchloranu rteciowego (wytworzonego przez zawieszenie 0,25 mola zóltego tlenku rteciowego w 100 ml wody, dodanie 0,52 mo¬ la kwasu nadchlorowego, mieszanie, odsaczanie i rozcienczenie przesaczu woda do 250 ml), po czym rozciencza sie te mieszanine 0,625 ml acetonitrylu i w ciagu 1 godziny ogrzewa w temperaturze 50°C.Przez nastepne 5 minut przepuszcza sie powolny strumien siarkowodoru, mieszanine odsacza sie, a osad plucze sie 10 ml wody. Polaczone pluczki i przesacz ekstrahuje sie kolejno 2 X 20 ml roztwo- s° ru Amberlite LA 1 w benzenie w stosunku 2:1, 10 ml benzenu i 10 ml chlorku metylenu. W celu usuniecia pozostalosci rozpuszczalników organicz¬ nych odparowuje sie warstwe wodna w wyparce obrotowej, a nastepnie przepuszcza sie te warstwe 35 przez kolumne 10 ml Dowex-l (OAc—). Kolumne te eluuje sie woda do zebrania 76 ml.Po zliofilizowaniu otrzymuje sie bladozólty pro¬ szek, który przy 10-minutowej analizie elektrofo- retycznej z zastosowaniem buiforu o pH 1,9 i gra- ** dientu 75 V/cm, ujawnia pojedyncza plame prze¬ mieszczajaca sie 0,7 cm w kierunku katody i za¬ barwiajaca sie na kolor szarobrunatny pod wply¬ wem wodnego roztworu jodoplatynianu potasowe¬ go. Podolbne wlasnosci wykazuje produkt wytwo- 45 rzony z kwasu 7-fenyloacetamidocefalosiporanowego i nikotynianu etylowego sposobem opisanym przez Hale^, Newtona i Abrahama w Biochemical Jour¬ nal, (1961) 79 str. 403. 15 20 26 26 Przyklad LXXXII, a) Wytwarzanie 2-(7-D- -5"-amino-5"- karboksypentanoamido-^- karbok- sy-S^cefemylo-S'- metylo)-tio-4,6- dwumetylopiry- midyny (soli potasowej).Do goracego (809C) roztworu 4,6-dwumetylo-2- -merkafctopirymidyny, wytworzonego przez roz¬ puszczenie 23,4 g (1,2 równowaznika) chlorowodor¬ ku 4,6-dwumetylo-2-»merkaiptopirymidyny w 200 ml wody i ustalenie pH roztworu na 6,0 przy pomocy roztworu wodorotlenku sodowego, dodaje sie 50 g soli potasowej cefalosporyny C i mieszanine te ogrzewa sie w ciagu 1 godziny w temperaturze 809C w atmosferze azotu.Po ochlodzeniu i pozostawieniu w chlodni na noc otrzymuje sie 6,02 g (10%) niemal czystych krysz¬ talów produktu o Md'-- *1° (c 1,0 H20), X max. 265 mt* (E}^ 339, 18,100; Rf 0,24 wzgledem kwasu 7-fenyloacetamidocefalosporanowego n-PrOH-HfO w stosunku 7:3; o przemieszczeniu w postaci ka¬ tionu 2,5 cm przez 90 minut, przy pH 1,9 i gra¬ diencie 16 V/cm.Po stezeniu przesaczu w prózni otrzymuje sie dalsze 17,92 g (30%) produktu o X max. 265 — 268 mp (E \°£°m 320). Po ostatecznym straceniu przez dodanie etanolu otrzymuje sie 18,91 g (32%) suro¬ wego produktu o X max. 262 — 266 m/* (E ^j?m 254). to) Wytwarzanie soli wewnetrznej kwasu N-<7-D- -5,-amino-5,- karboksy,pentanoamido)-3- (N- piry- dyno)-metylo-cefemo-3-karboksylowego-4.Postepujac jak w przykladzie LIV, lecz z zasto¬ sowaniem 2-(7-D-5"-amino-5"-karfooksypentano- amido-4'- karboksy-3'- cefemylo-3,-metylo)-tio-4,6- -dwumetylopirymidyny, otrzymuje sie powyzszy zwiazek (wydajnosc 63%) o [a] *" +14° (c 1,0 HjO), Rf 0,062 wzgledem kwasu 7Hfenyloacetamidocefalo- sporanowego (n^PrOHHH20 w stosunku 7:3), o prze¬ mieszczeniu w postaci kationu 3,1 cm w ciagu 70 minut, przy gradiencie 16 V/cm i bulforze o pH 1,9.Jest to produkt identyczny z tym, który otrzymuje sie droga bezposredniego zastapienia grupy ace- toksy cefalosporyny C pirydyna.Przyklad LXXXIII, a) Wytwarzanie 2-(7'- -01™™)^^*!*)!^^- cefemylo-3'-metylo)-tio-4,6- -dwumetylopirymidyny." Postepujac jak w przykladzie XII z zastosowa¬ niem kwasu 7-aminocefalosporanowego i 4,6-dwu- metylo-2-merkaptopirymidyny, otrzymuje sie pro-53343 27 28 20° dukt (wydajnosc 53%) o [a] £ — 10 4 ¦« (c 1,0 3-pro- centowy NaHCJO,), X max. 266 — 268 m^ (E \J?m 430, s 15,100), M 0,71 wzgledem kwasu 7-fenylo- acetamidocefalosporanowego (n-P sunku 7:3), o przemieszczeniu w postaci kationu 3,5 cm w ciagu 90 minut przy buforze o pH 1,9 i gradiencie 16 V/cm. to) Wytwarzanie soli wewnetrznej kwasu 7-amino- -3h(N- pirydyno)- metylo- cefemo-3- karboksylowe- go-4.Postepujac jak w przykladzie LVI b) lecz z za¬ stosowaniem 2- (7,-amino-4,-karboksy-3,-cefemylo- -3,-metylo)-tio-4,6-dwumetylopirymidyny, otrzymu¬ je sie surowy produkt z domieszka 4,6-dwumetylo- -2-merkaptopirymidyny o Rf 0,21 wzgledem kwasu 7-fenyloacetamidocefalosporanowego (n-PrOH-H^O) w stosunku 7:3 i o przemieszczeniu w postaci ka¬ tionu 6,2 cm w ciagu 90 minut, przy buforze o pH 1,9 i gradiencie 16 V/cm. Pod wplywem reagentu ninhydrynowego, produkt ten zabarwia sie na kolor zólty.Przyklad LXXXIV. Zastosowanie kompleksu soli metalu z pirydyna. 1) Do 20 ml pirydyny dodaje sie w temperaturze v 0 rteciowego, wytworzonego przez rozpuszczenie zól¬ tego tlenku rteciowego w niewielkim nadmiarze kwasu nadchlorowego, osad plucze sie zimna woda i przekrystalizowuje z wody goracej. Po wysusze¬ niu bezbarwnych igielek w prózni nad P2O5, otrzy¬ muje sie 3,75 g (84°/o) substancji o temperaturze topnienia 343°C (rozklad). Stwierdzono: C — 21,6%; H — 2,1%; Hg — 34,9%; N — 5,3%.C10H10Cl2HgN2O8 wymaga C — 21,6%; H — 1,8%; Hg — 36,0%; N — 5,0%. 2) 1,19 g kwasu 3-pikolinoilotiometylo-7-(2,-tie- nyloacetamido)-cefem-3-karboksylowego-4 rozpu¬ szcza sie w 10 ml pirydyny, dodaje sie 10 ml wody i ochladza sie roztwór do temperatury 23°C. W cia¬ gu 2 minut dodaje sie, mieszajac, roztwór 3,35 g (2,4 równowazniki) nadchloranu dwuipirydynorte- ciowego wytworzonego jak wyzej (1) w 20 ml wod¬ nego roztworu pirydyny w stosunku objetoscio¬ wym 1:1.Po uplywie 1 godziny przepuszcza sie siarkowo¬ dór w ciagu 5 minut i odsacza sie czarny osad.Z przesaczu jak w przykladzie LVI otrzymuje sie sól addycyjna z kwasem azotowym, z której po wy¬ suszeniu nad P2O5 pod cisnieniem 1 mm, otrzy¬ muje sie 0,74 g (62%) produktu o X max. (H*0) 239 m^ (E f^i 354) i X (zalamanie) 255 m// (E \'^ 318). Jak opisano w przykladzie LVI, kwasny azo¬ tan ten mozna przeksztalcic w betaine.Przyklad LXXXV. Wytwarzanie soli we¬ wnetrznej kwasu 7-(N-2,-tienyloacetamido)-3-(N- pirydyno)-metylo-cefemo-3-karboksylowego-4 z cy- kloheksyloaminowej soli S-(7-2'-tienyloacetamido- -4-karboksy-3- cefemylo-3- metylo)-N,N-dwumety- lodwutiokarteminianu z zastosowaniem nadchlora¬ nu rteciowego.Do roztworu 55 mg (1 milimol) cykloheksyloami- nowej soli pochodnej dwumetylodwutiokarbami- nianu w 0,5 ml pirydyny i 0,25 ml wody dodaje sie 0,25 ml (2,5 równowaznika) 1 JVI roztworu nadchlo¬ ranu rteciowego i mieszanine te ogrzewa sie w cia¬ gu 45 minut w temperaturze 50°C. W odpowiednich odstepach czasu pobiera sie próbki i okresla sie ilosc utworzonego zadanego zwiazku pirydyniowe- 5 go droga chromatografii bibulowej.Stos un ek 10 15 30 35 40 45 50 55 60 Czas/ minuty 3 5 7 10 15 30 45 |jilVo ^lcm F1V.W W pasmie 240 .pasmie 255 1,02 U 1,07 1,1 1,09 1,1 1,1 m^ m^ Wydajnosc % 27 29 30 34 36 35 34 Jako rozpuszczalnik stosuje sie górna faze mie¬ szaniny butanolu, etanolu i wody w stosunku 4:1:5 i zrównowaza sie zbiornik faza dolna. Chromato¬ grafie prowadzi sie przez noc przy pomocy papieru Whatman'a nr 3 MM metoda przemieszczania pio¬ nowego. Po umiejscowieniu i wyosobnieniu po¬ chodnej, okresla sie jej wlasciwosci podoibnie jak w przypadku opisanej powyzej elektroforezy, na podstawie charakterystyki widmowej czystej prób¬ ki.Przyklad LXXXVI wykazuje, ze zastosowa¬ nie srodowiska wodnego nie jest konieczne ani przy wytwarzaniu zwiazków o wzorze 5, ani zwiazków o wzorze 1 oraz, ze nie trzdba wyosobniac zwiazku o wzorze 5 przed przeprowadzeniem go w zwiazek o wzorze 1.Przyklad LXXXVI. Wytwarzanie soli we¬ wnetrznej kwasu 7-i(N-2,-tienyloacetamido)-3-(N-pi- rydyno)-metylo-cefemo-3-karboksylowego-4 z kwa¬ su 7H(2,^tienyloacetamido)-cefalos,poranowego w formamidzie, z zastosowaniem tiosiarczanu sodo¬ wego i nadchloranu rteciowego.Do roztworu 0,88 g (1,1 równowaznika) bezwod¬ nego tiosiarczanu sodowego w 25 ml formamidu dodaje sie w temiperaturze 100°C 2,09 g 7-(2,-tieny- loacetamido)-cefalosporanianu sodowego i mieszani¬ ne te ogrzewa sie w ciagu 20 minut w temperatu¬ rze 100*C Po ochlodzeniu okresla sie ilosc utworzo¬ nej pochodnej tiosiarczanowej droga chromatografii bibulowej (okolo 57%), podobnie jak w przykla¬ dzie LXXXV.Do 13,5 ml ochlodzonej do temperatury 40°C mie¬ szaniny reakcyjnej dodaje sie 13,5 ml pirydyny i 2,5 g (2,5 równowaznika) wysuszonego nadchlo¬ ranu rteciowego. Mieszanine te miesza sie w tem¬ peraturze 40°C w ciagu 35 minut, poibierajac prób¬ ki w"odpowiednich odstepach czasu. Podobnie jak wyzej, droga elektroforezy bibulowej okresla sie ilosc utworzonego zwiazku pirydyniowego.Czas/minuty 5 10 15 20 30 35 zwiazku Ilosc pirydyniowego % 30,5 32,5 35 36,5 35 4029 PL