PL248303B1 - Kompozycja poprawiająca penetrację herbicydu przez powierzchnie części nadziemnych organów roślinnych - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest kompozycja poprawiająca penetrację herbicydu przez powierzchnie części nadziemnych organów roślinnych, stanowiąca roztwór wodny mieszaniny od jednego do sześciu penetrantów z herbicydem, przy czym: penetrantem jest niskocząsteczkowy cykliczny ketal o strukturze wiodącej 1,3-dioksolanu o wzorze ogólnym 1, w którym poszczególne podstawniki R¹, R², R³, R⁴ oznaczają niezależnie od siebie atom wodoru (-H) lub grupę hydroksymetylową (-CH₂OH) lub grupę alkilową (C₁-C₃), herbicydem jest glifosat (kwas 2-(fosfonometyloamino)octowy), stężenie zawartości cyklicznego ketalu wynosi od 0,7% do 6,5% obj. w stosunku do całkowitej objętości kompozycji, stężenie zawartości glifosatu wynosi od 250 do 600 mg/L w stosunku do całkowitej objętości kompozycji. Kompozycja według wynalazku może znaleźć zastosowanie w poprawie transportu glifosatu przez powierzchnie części nadziemnych organów roślinnych, przede wszystkim w zwalczaniu chwastów z rodziny wiechlinowatych, chwastów z rodziny szarłowatych, chwastów z rodziny astrowatych, chwastów z rodziny psiankowatych.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest kompozycja poprawiająca penetrację herbicydu przez powierzchnie części nadziemnych organów roślinnych.

Zastosowanie substancji organicznych charakteryzujących się działaniem pomocniczym bądź modyfikującym właściwości fizykochemiczne substancji biologicznie aktywnej w herbicydach jest ideą znaną od lat 50-tych i doskonaloną w latach 80-tych XX wieku. Nowe generacje adiuwantów i/lub penetrantów mogą stanowić środki powierzchniowo czynne, oleje roślinne bądź mineralne z dodatkiem emulgatorów oraz proste sole nieorganiczne. Penetrant i/lub adiuwant powinien dobrze rozpuszczać substancje biologicznie aktywne, przenikać przez błony biologiczne oraz być nieszkodliwy i szybko ulegać metabolizmowi. Zastosowanie penetranta i/lub adiuwanta jest ograniczone poprzez strukturę substancji aktywnej, której masa nie powinna przekraczać 500 g/mol, log P (lipofilowość) powinien mieścić się pomiędzy wartością 1 do 3, a temperatura topnienia nie powinna przekraczać 200°C. Ponadto dobry penetrant i/lub adiuwant po naniesieniu na powierzchnie roślin nie powinien tworzyć mikroplastików. Zasadniczą rolą penetrantów i/lub adiuwantów jest zapobieganie znoszeniu cieczy z powierzchni liści, zapewnienie lepszego przylegania do powierzchni liści, zmniejszenie napięcia powierzchniowego oraz przyśpieszenie procesu wchłaniania substancji biologicznie aktywnych. Idealny penetrant i/lub adiuwant powinien łączyć wszystkie ww. cechy. Obecnie znanych jest ponad 350 substancji chemicznych wzmacniających penetrację (ang. chemical penetration enhancers - CPE) przez błony biologiczne. Sklasyfikowane zostały różne grupy penetrantów z uwagi na ich strukturę chemiczną: sulfotlenki i ich pochodne, alkohole i poliole, amidy acykliczne i cykliczne, kwasy tłuszczowe i ich estry, aminy, aminokwasy i ich pochodne, terpeny, cyklodekstryny, tenzydy oraz inne związki organiczne [J. Jampilek, K. Brychtova, Med Res Rev. 32 (2012) 907-947].

W opisie patentowym US7652071B2 ujawniono rozwiązanie dotyczące zastosowania mieszaniny 5 i 6 członowych 1,3-dioksolanów w stosunku molowym odpowiednio 9:1 z podstawnikami stanowiącymi m.in. długie łańcuchy alkinylowe, alkenylowe i alkilowe (2-30 at. C) podstawione atomami halogenów. Ich stężenia w kompozycji z substancjami czynnymi i pomocniczymi wynosiły powyżej 10% wag. Głównym zastosowaniem kompozycji z substancjami pomocniczymi oraz substancjami farmaceutycznymi stanowiącymi m.in: środki przeciwrobacze, środki przeciwpierwotniacze, antybiotyki, środki wirusostatyczne, chemioterapeutyki, szczepionki, modulatory swoistej i nieswoistej odpowiedzi immunologicznej oraz środki farmaceutyczne do leczenia chorób OUN obejmowało poprawę przenikania substancji farmaceutycznych przez barierę krew mózg.

W opisie patentowym US4294764A ujawniono jedną z kilku odtrutek na herbicydy. Opatentowaną grupą związków charakteryzującą się dobrym wchłanianiem przez organy nadziemne roślin stanowią związki ze strukturą wiodącą 1,3-dioksanów lub 1,3-dioksolanów podstawionych pochodnymi: -2-ylometylo-N-alkilowymi, alkenylowymi lub alkinylo-2,2-dichloroacetamidów. Zastosowanie tych związków obejmuje kompozycje z herbicydami z grupy tiokarbaminianów i/lub chloroacetanilidów stosowanymi do zwalczania chwastów w roślinach uprawnych takich jak soja lub kukurydza oraz zapobieganie ich fitotoksyczności. Opisane związki można stosować w postaci: cieczy do emulgowania, koncentratów do emulgowania, cieczy, zwilżalnych proszków bądź granulek. Najczęściej związki takie podaje się zmieszane wraz z tiokarbaminianami lub chloroacetanilidami i wprowadza do gleby przed sadzeniem nasion, sposób podania nie wpływa na działanie chwastobójcze herbicydów.

W opisie patentowym US4155745A ujawniono zastosowanie pochodnych 2-(chloroacetylamino)metylo-1,3-dioksolanów z grupami funkcyjnymi R i Ri niezależnie od siebie: alkilowymi lub fluorowcoalkilowymi zawierającymi 1 do 4 atomów węgla; podstawnikiem fenylowym bądź atomem wodoru, jako herbicydów. Zastosowanie herbicydu obejmowało zwalczanie chwastów takich jak: Krabowiec włochaty (Digitaris sanguinalis), Wyczyniec żółty (Setaria glauca), Trawa wodna (Echinochloa crusgalli), Owies kalifornijski (Avena sativa), Szarłat czerwony (Amaranthus retroflexus), Gorczyca indyjska (Brassica juncea) i Dok kędzierzawy (Rumex crispus). Związki według tego wynalazku stosowane są jako herbicydy przedwschodowe i powschodowe w kompozycjach chwastobójczych z adiuwantami oraz nośnikami stosowanymi do ułatwienia dyspersji składników czynnych (piasek, ziemię fulerską, glinki bentonitowe, wermikulit, perlit). Kompozycja herbicydu najczęściej występuje w postaci granulek o stosunkowo dużej wielkości cząstek, zwilżalnych proszków, koncentratów do emulgowania lub jako roztworów. Jako środki pomocnicze w tej kompozycji zastosowano również środki zwilżające, środki dyspergujące lub emulgatory; oleje, takie jak ciężkie benzyny aromatyczne, nafta lub inne frakcje ropy naftowej lub oleje roślinne; i/lub lepiszcza, takich jak dekstryny, klej lub żywice syntetyczne. Adiuwantami wymienionymi w opisie wynalazku są środki zwilżające, dyspergujące lub emulgujące zwyczajowo stosowane w preparatach rolniczych np. sulfoniany i siarczany alkilu i alkiloarylu oraz ich sole sodowe; alkohole wielowodorotlenowe; i inne rodzaje handlowo dostępnych środków powierzchniowo czynnych. Adiuwant stanowiący również środek powierzchniowo czynny stosowany jest w stężeniach od 0,1-15%wag. kompozycji chwastobójczej. Kompozycje fitotoksyczne według tego wynalazku mogą być również stosowane z adiuwantem i zawierać inne dodatki, na przykład nawozy sztuczne, pestycydy itp.

W opisie patentowym US9089132B2 ujawniono użyteczne agrochemicznie adiuwanty stanowiące monoestry etoksylowanych kwasów tłuszczowych sorbitanu o długości łańcucha kwasu tłuszczowego od 8 do 14 at. C w stopniu etoksylacji od 7 do 16. Autor wynalazku wykazał ukierunkowane działanie ww. adiuwantów w stosunku do herbicydów z różnych grup o różnych efektach zwalczania chwastów (herbicydy selektywne i/lub nieselektywne). Związki opatentowane jako adiuwanty były szczególnie dobre w synergii z rozpuszczalnym w wodzie herbicydem typu glifosatu z selektywnym środkiem chwastobójczym typu kletodymu (gramicydem) eliminując antagonizmy pomiędzy różnymi typami herbicydów. Kompozycje glifosatu z adiuwantami według tego wynalazku są szczególnie przydatne w zwalczaniu chwastów w uprawach kukurydzy i soi modyfikowanej genetycznie odpornej na glifosat.

Jedną z grup substancji charakteryzujących się działaniem penetrującym tkanki są związki o strukturze wiodącej dioksolanu (preferowane 1,3-dioksoacyklopentany) i dioksanu (preferowane 1,3-dioksoacykloheksany) z różnymi łańcuchami bocznymi. Przykładowo najbardziej znanym penetrantem z tej grupy jest SEPA (2-N-nonylo-1,3-dioksolan) reprezentujący klasę związków zawierających różne podstawniki dla struktury wiodącej 1,3-dioksolanu, gdzie podstawnik R stanowi grupy alkilowe C4-C18 szczególnie preferowane C6-C12. Zakres aplikacji tych grup związków obejmuje zwiększenie wchłaniania środków terapeutycznych przez skórę ludzi i zwierząt. Jako nośnik kompozycji substancji farmaceutycznych i penetrantów przewidziano hydrożele o charakterze hydrofilowym lub hydrofobowym. Substancjami czynnymi opisanymi w przykładach wynalazku były progesteron, indometacyna i kofeina [US4861764A. Wysoki stopień bezpieczeństwa stosowania tych związków związany jest z niską toksycznością na Ośrodkowy Układ Nerwowy (OUN), łagodnym metabolizmem, łatwym wydalaniem oraz brakiem innych niepożądanych aktywności farmakologicznych. Te właściwości bezpieczeństwa są powodem sklasyfikowania go jako „miękkiego wzmacniacza” (ang. soft enhancer) [K.A. Walters, Dermatological and Transdermal Formulations, Marcel Dekker, inc. 2002, New York].

Kolejne rozwiązanie ujawnione w opisie patentowym US20030224937A1 obejmuje zastosowanie haloacetamidu (środka chwastobójczego) do antagonizowania herbicydu, w obecności antidotalnie skutecznej ilości związków o różnorodnych strukturach jako środków zabezpieczających odpowiednich do kontrolowania chwastów w uprawach roślin, w szczególności kukurydzy. Określono również zakres stosowania dawek związków mieszczących się w przedziale 0,001-10 kg/ha lub 0,005-0,5 kg/ha w zależności od struktury stosowanego związku. Podobne rozwiązanie obejmuje zastosowanie selektywnej kompozycji herbicydowej do zwalczania chwastów w roślinach uprawnych. Kompozycja zawiera w składzie oprócz obojętnych nośników i adiuwantów, jako składnik czynny mieszaninę substancji czynnej N-fenylosulfonylo-N'-triazynylomocznika z różnorodnymi podstawnikami do antagonizowania herbicydu, antidotalnie skuteczną ilością środka zabezpieczającego stanowiącego pochodną chinoliny z różnorodnymi podstawnikami [US5618774A].

W opisie patentowym US5648315A ujawniono również kompozycję herbicydów posiadających właściwości regulujące wzrost roślin. W jednym z rozwiązań ujawniono różne pochodne fenylosulfonylomocznika ze specyficznymi rodnikami w pierścieniu fenylowym, które można stosować korzystnie jako herbicydy i regulatory wzrostu roślin. Struktura opisanych związków oraz mechanizm synergistycznego oddziaływania z powszechnie dostępnymi środkami ochrony roślin jest jednak inny niż objęte niniejszym zgłoszeniem patentowym kompozycje pochodnych 1,3-dioksolanów z wybranymi herbicydami.

Opisano również [US6518275B1] kompozycję zawierającą co najmniej jeden składnik grzybobójczy z grupy triazoli (cyprokonazol, epoksykonazol, metkonazol, propikonazol, tebukonazol) nośnik i/lub środek powierzchniowo czynny oraz co najmniej jedną azolopirymidynę podstawioną niezależnie od siebie grupą: alkilową C1-C6, alkilenową C3-C8, alkenylową C3-C6, fluorowcoalkilową C1-C6, atomy fluorowców i/lub atom wodoru. Rozwiązanie umożliwia sposób kontrolowania wzrostu fitopatogennych grzybów poprzez synergistyczne zastosowanie co najmniej jednej azolopirymidyny i środka grzybobójczego.

Podsumowując przegląd dotychczasowego stanu techniki, w większości znanych rozwiązań nie ujawniono, aby niskocząsteczkowe cykliczne ketale o strukturze wiodącej 1,3-dioksolanu (masy molowe poniżej 300 g/mol) posiadały szczególnie dobre własności poprawiające penetrację do wnętrza organów roślinnych. W literaturze patentowej opisano jedynie, że kompozycje wielkocząsteczkowych związków organicznych (masy molowe powyżej 500 g/mol) z dodatkiem substancji czynnych oraz kilku substancji pomocniczych (emulgatory, konserwanty, przeciwutleniacze, stabilizatory) posiadają korzystne działanie w zakresie penetracji tkanek zwierzęcych i roślinnych. Większość rozwiązań obejmowała zastosowanie herbicydów, substancji pomocniczych wraz z adiuwantami w postaci rozpuszczalnych w wodzie granulatów, proszków bądź emulsji. W przywoływanych rozwiązaniach efekt penetracji tkanek roślinnych lub zwierzęcych może stanowić również efekt addytywnej synergii oddziaływania adiuwantów i/lub penetrantów, substancji czynnych i substancji pomocniczych. Niektóre penetranty stanowiące wielkocząsteczkowe związki organiczne mogą tworzyć w kompozycjach mikroplastiki, ze względu na reaktywność grup funkcyjnych w obecności herbicydu. W konsekwencji oprócz efektu chwastobójczego następuje kumulacja herbicydu w organach roślinnych oraz skażenie gleby.

Celem twórców niniejszego wynalazku było opracowanie kompozycji rozpuszczalnej w wodzie bez konieczności stosowania dodatkowych substancji pomocniczych, łatwo biodegradowalnej i nietoksycznej, stosowanej bezpośrednio na organy nadziemne roślin, zawierającej substancję biologicznie aktywną (herbicyd) w celu wzmocnienia jego działania i obniżenia jego dawek skutecznych potrzebnych do osiągnięcia efektów identycznych, jak przy stosowaniu dawek pierwotnie przewidzianych przez producenta.

Istotę wynalazku stanowi kompozycja poprawiająca penetrację herbicydu przez powierzchnie części nadziemnych organów roślinnych, stanowiąca roztwór wodny mieszaniny od jednego do sześciu penetrantów z herbicydem, przy czym:

- penetrantem jest niskocząsteczkowy cykliczny ketal o strukturze wiodącej 1,3-dioksolanu o wzorze ogólnym 1, w którym poszczególne podstawniki R¹, R², R³, R⁴ oznaczają niezależnie od siebie atom wodoru (-H) lub grupę hydroksymetylową (-CH2OH) lub grupę alkilową (C1-C3),

- herbicydem jest glifosat (kwas 2-(fosfonometyloamino)octowy),

- stężenie zawartości cyklicznego ketalu wynosi od 0,7 do 6,5% obj. w stosunku do całkowitej objętości kompozycji, korzystnie 1,0% obj.,

- stężenie zawartości glifosatu wynosi od 250 do 600 mg/L w stosunku do całkowitej objętości kompozycji, korzystnie od 260 do 432 mg/L.

Korzystnie, grupę alkilową stanowi grupa metylowa (-CH3).

Idea rozwiązania polega na zastosowaniu niższych niż standardowo stężeń substancji biologicznie aktywnej (herbicydu). Efektem końcowym stosowania kompozycji według wynalazku jest zwiększenie przenikania do organów roślinnych herbicydu, w konsekwencji prowadzące do wzmocnienia jego działania i ograniczenia konieczności jego nadmiernego stosowania. Rozwiązanie wpisuje się w proekologiczny trend obejmujący redukcję stosowania związków chemicznych stanowiących promotory lub inhibitory wzrostu roślin, przyczyniając się do ograniczenia ich ilości w środowisku naturalnym. Niskocząsteczkowe cykliczne ketale o strukturze wiodącej 1,3-dioksolanu z uwagi na małą reaktywność grup alkilowych mają ograniczoną zdolność wchodzenia w reakcję z substancją biologicznie aktywną i nie kumulują się w roślinie. Ponadto ww. pochodne o strukturze wiodącej 1,3-dioksolanów nie tworzą mikroplastików, umożliwiając ich bezpieczne stosowanie w zwalczaniu chwastów w uprawach roślin użytkowych.

Problemem w rozwiązaniach znanych z dotychczasowego stanu techniki, w tym przytoczonych powyżej, jest długi czas biotransformacji i możliwość akumulacji substancji wzmacniających penetrację w komórkach roślin. W przeciwieństwie do tego, stosowane w rozwiązaniu według niniejszego wynalazku niskocząsteczkowe cykliczne ketale o strukturze wiodącej 1,3-dioksolanu ulegają szybkiej dekompozycji i wbudowaniu w szlaki metaboliczne roślin. Ostatnia cecha jest szczególnie korzystna w odniesieniu do komórek roślinnych, które dostają dodatkową porcję prostych związków organicznych przyśpieszających ich wzrost i rozwój. Kolejną zaletą wynalazku - w porównaniu do ujawnionych rozwiązań - jest mniejsza lipofilowość i większe powinowactwo niskocząsteczkowych cyklicznych acetali do ścian i błon biologicznych w odniesieniu do struktur o długich łańcuchach węglowodorowych. Konsekwencją tego stanu jest zwiększenie penetracji niskocząsteczkowych 1,3-dioksolanów do organów roślinnych. Ponadto niskocząsteczkowe 1,3-dioksolany mogą być stosowane w mniejszych stężeniach jako roztwory rzeczywiste, co ułatwia ich aplikację na powierzchnię zewnętrznych organów roślin w postaci aerozoli. W przeciwieństwie do opublikowanych rozwiązań wielkocząsteczkowe 1,3-dioksolany, na przykład SEPA wymagają zastosowania emulgatorów. Ponadto w żadnym ze znanych dotychczas rozwiązań nie opisano stosowania penetrantów w kompozycjach w wodzie bez substancji pomocniczych.

W rozwiązaniu według niniejszego wynalazku w kompozycji herbicydu z pochodnymi cyklicznych ketali o strukturze wiodącej 1,3-dioksolanu stosuje się od 1 do 6 cyklicznych ketali o stężeniu poniżej 6,5% obj. Stosowanie stężeń cyklicznych acetali w wodzie o koncentracji powyżej 6,5% obj. jest nieuzasadnione ekonomicznie i powoduje rozwarstwienie roztworów na dwie fazy organiczną i nieorganiczną. Ponadto zgłaszane kompozycje sporządza się bezpośrednio przed aplikacją na powierzchnię nadziemnych organów roślinnych z bazy zawierającej wodę z korzystną zawartością wybranych cyklicznych ketali, następnie dodając substancję biologicznie aktywną. W rozwiązaniu według niniejszego wynalazku nie zachodzi zatem konieczność stosowania substancji konserwujących ani pomocniczych, co upraszcza użytkowanie kompozycji. Nieoczywistym wydaje się też fakt zastosowania i przewidzenia efektu działania kompozycji niskocząsteczkowych 1,3-dioksolanów jako penetrantów wzmacniających lub osłabiających działanie substancji biologicznie aktywnych (herbicydów), pomimo opisania związków o strukturze wiodącej 1,3-dioksolanu w literaturze.

Rozwiązanie według wynalazku zostało bliżej przedstawione w poniższych przykładach oraz na rysunku (Fig. 1), który stanowi wykres przeżywalności Komosy białej w funkcji stężenia kompozycji glifosatu (RoundUp® 360 Plus) z dodatkiem 1% obj. wybranych pochodnych 1,3-dioksolanów 21 dni po potraktowaniu wybranymi wariantami kompozycji. Ponadto zalety rozwiązania według wynalazku można lepiej zrozumieć po analizie załączonej tabeli z wynikami badań (tabela 1), w której przedstawiono wartości pomiarów fluorescencji Fo oraz Fv/Fm dla fotosystemu II (PSU) wraz z określeniem śmiertelności roślin po aplikacji roztworów testowych w oparciu o analizą statystyczną.

Przykład 1

Kompozycja glifosatu o stężeniu 260 mg/L z dodatkiem 1% obj. 2,2-dimetylo-1,3-dioksolanu (DMD) w 5 mL wody, do zwalczania Komosy białej.

Roztwory stanowiące próby kontrolne:

Kdmd - próba odniesienia (kontrolna) oprysk wykonany wyłącznie wodą, 1 - próba z dodatkiem 1% obj. 2,2-dimetylo-1,3-dioksolanu - DMD w 5 mL wody, 2 - próba z 260 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) w 5 mL wody,

Skład kompozycji według wynalazku:

- próba z 260 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) z dodatkiem 1% obj. 2,2-dimetylo-1,3-dioksolanu - DMD w 5 mL wody.

Badania przeprowadzono na Komosie białej (Chenopodium album L.). Rośliny wyhodowano z nasion wysianych bezpośrednio na podłoże Jifly o pH 5,5-6,5. Przez cały okres ewaluacji rośliny rosły w warunkach szklarniowych o stałej temperaturze 22°C, przy oświetleniu naturalnym uzupełnionym o oświetlenie sztuczne w warunkach dnia długiego 16 godz. Po upływie 7 dni od wykiełkowania nasion sadzonki 6 roślin przesadzono do pojemników o wymiarach 45 x 45 cm z podłożem Jifly o pH 5,5-6,5 i hodowano przez 14 dni regularnie podlewając wodą wodociągową. Każdorazowo do opryskiwania pojemników stosowano 5 mL odpowiednich roztworów Kdmd, 1, 2, 3, posłużono się 21 dniowymi roślinami a efekty zabiegów obserwowano w okresie od 7 do 21 dnia od oprysku. W 7 dniu od oprysku dla każdej z roślin w pojemniku przeprowadzono badanie indukcji fluorescencji chlorofilu a (test OJIP). Parametry fluorescencji chlorofilu a zmierzono za pomocą urządzenia OS30p+ (Opti Sciences Inc.). Po 14 dniach od potraktowania rośliny opryskiem oceniano śmiertelność roślin przeprowadzając analizę statystyczną za pomocą testu nieparametrycznego (t-test) z poziomem istotności a = 0,05. Uzyskane wyniki dla ewaluowanych parametrów zamieszczono w tabeli 1 oraz na fig. 1.

Zastosowanie kompozycji nr 3 zwiększa śmiertelność chwastów do poziomu 62,5% i zwiększa skuteczność glifosatu o 62,5% w odniesieniu do kompozycji nr 2. Dla porównania obecność glifosatu w roztworze wodnym (kompozycja nr 2) w stężeniu 260 mg/L w 5 mL wody, nie powodowała zamierania Komosy białej. Kompozycja nr 1 stanowiąca wodny roztwór penetranta DMD o stężeniu 1% obj. nie wywoływała śmiertelności, a pozostałe parametry fluorescencji chlorofilu a, takie jak Fc i Fv/FM są porównywalne lub większe niż w próbie kontrolnej. Reasumując redukcja zużycia glifosatu przy stosowaniu do zwalczania Komosy białej kompozycji nr 3, w odniesieniu do kompozycji nr 2 wynosi 38,1% przy śmiertelności chwastów na poziomie 62,5%.

Przykład 2

Kompozycja glifosatu o stężeniu 340 mg/L z dodatkiem 1% obj. 2,2,4-trimetylo-1,3-dioksolanu (TMD) w 5 mL wody, do zwalczania Komosy białej.

Roztwory stanowiące próby kontrolne:

Ktmd - próba odniesienia (kontrolna) oprysk wykonany wyłącznie wodą,

- próba z dodatkiem 1% obj. 2,2,4-trimetylo-1,3-dioksolanu - TMD w 5 mL wody,

- próba z 340 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) w 5 mL wody,

Skład kompozycji według wynalazku:

- próba z 340 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) z dodatkiem 1% obj. 2,2,4-trimetylo-1,3-dioksolanu - TMD w 5 mL wody.

Badania przeprowadzono na Komosie białej (Chenopodium album L.). Rośliny wyhodowano z nasion wysianych bezpośrednio na podłoże Jiffy o pH 5,5-6,5. Przez cały okres ewaluacji rośliny rosły w warunkach szklarniowych o stałej temperaturze 22°C, przy oświetleniu naturalnym uzupełnionym o oświetlenie sztuczne w warunkach dnia długiego 16 godz. Po upływie 7 dni od wykiełkowania nasion sadzonki 6 roślin przesadzono do pojemników o wymiarach 45 x 45 cm z podłożem Jiffy o pH 5,5-6,5 i hodowano przez 14 dni regularnie podlewając wodą wodociągową. Każdorazowo do opryskiwania pojemników stosowano 5 mL odpowiednich roztworów Ktmd, 4, 5, 6, posłużono się 21 dniowymi roślinami, a efekty zabiegów obserwowano w okresie od 7 do 21 dnia od oprysku. W 7 dniu od oprysku dla każdej z roślin w pojemniku przeprowadzono badanie indukcji fluorescencji chlorofilu a (test OJIP). Parametry fluorescencji chlorofilu a zmierzono za pomocą urządzenia OS30p+ (Opti Sciences Inc.). Po 14 dniach od potraktowania rośliny opryskiem oceniano śmiertelność roślin przeprowadzając analizę statystyczną za pomocą testu nieparametrycznego (t-test) z poziomem istotności a = 0,05. Uzyskane wyniki dla ewaluowanych parametrów zamieszczono w tabeli 1 oraz na fig. 1.

Zastosowanie kompozycji nr 6 zwiększa śmiertelność chwastów do poziomu 82% i wpływa na zwiększenie skuteczności glifosatu o 80% w odniesieniu do kompozycji nr 5. Dla porównania obecność glifosatu w roztworze wodnym (kompozycja nr 5) w stężeniu 340 mg/L w 5 mL wody skutkowała śmiertelnością Komosy białej na poziomie 45%. Dodatkowo parametr świadczący o stresie roślin jakim jest Fv/Fm jest obniżony do poziomu koło 94% wartości uzyskanej dla próby kontrolnej, co świadczy o tym, że rośliny, nawet jeśli przeżyją, to będzie to skutkowało ich osłabionym wzrostem. Kompozycja nr 4 zawierająca wodny roztwór penetranta TMD o stężeniu 1% obj. nie powodowała zamierania roślin, a pozostałe parametry fluorescencji chlorofilu a, takie jak Fc i Fv/Fm są porównywalne lub większe niż w próbie kontrolnej. Reasumując redukcja zużycia glifosatu przy stosowaniu do zwalczania Komosy białej kompozycji nr 6, w odniesieniu do kompozycji nr 5 wynosi 34,5% przy śmiertelności chwastów na poziomi 82%.

Przykład 3

Kompozycja glifosatu o stężeniu 432 mg/L z dodatkiem 1% obj. (2,2-dimetylo-1,3-dioksolan-4-yl)metanolu (DDM) w 5 mL wody, do zwalczania Komosy białej.

Roztwory stanowiące próby kontrolne:

Kddm -próba odniesienia (kontrolna) oprysk wykonany wyłącznie wodą,

- próba z dodatkiem 1%obj. (2,2-dimetylo-1,3-dioksolan-4-yl)metanolu - DDM w 5 mL wody,

- próba z 432 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) w 5 mL wody,

Skład kompozycji według wynalazku:

- próba z 432 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) z dodatkiem 1% obj. (2,2-dimetylo-1,3-dioksolan-4-yl)metanolu - DDM w 5 mL wody.

Badania przeprowadzono na Komosie białej (Chenopodium album L.). Rośliny wyhodowano z nasion wysianych bezpośrednio na podłoże Jiffy o pH 5,5-6,5. Przez cały okres ewaluacji rośliny rosły w warunkach szklarniowych o stałej temperaturze 22°C, przy oświetleniu naturalnym uzupełnionym o oświetlenie sztuczne w warunkach dnia długiego 16 godz. Po upływie 7 dni od wykiełkowania nasion sadzonki 6 roślin przesadzono do pojemników o wymiarach 45 x 45 cm z podłożem Jiffy o pH 5,5-6,5 i hodowano przez 14 dni regularnie podlewając wodą wodociągową. Każdorazowo do opryskiwania pojemników stosowano 5 mL odpowiednich roztworów Kddm, 7, 8, 9, posłużono się 21 dniowymi roślinami, a efekty zabiegów obserwowano w okresie od 7 do 21 dnia od oprysku. W 7 dniu od oprysku dla każdej z roślin w pojemniku przeprowadzono badanie indukcji fluorescencji chlorofilu a (test OJIP). Parametry fluorescencji chlorofilu a zmierzono za pomocą urządzenia OS30p+ (Opti Sciences Inc.). Po 14 dniach od potraktowania rośliny opryskiem oceniano śmiertelność roślin przeprowadzając analizę statystyczną za pomocą testu nieparametrycznego (t-test) z poziomem istotności a = 0,05. Uzyskane wyniki dla ewaluowanych parametrów zamieszczono w tabeli 1 oraz na fig. 1.

Zastosowanie kompozycji nr 9 zwiększa śmiertelność chwastów do poziomu 100% i wpływa na zwiększenie skuteczności glifosatu o 39% w odniesieniu do kompozycji nr 8. Dla porównania obecność glifosatu w roztworze wodnym (kompozycja nr 8) w stężeniu 432 mg/L w 5 mL wody skutkowała śmiertelnością Komosy białej na poziomie 72%. Dodatkowo parametr świadczący o stresie roślin jakim jest Fv/Fm jest obniżony do poziomu koło 94% wartości uzyskanej dla próby kontrolnej, co świadczy o tym, że rośliny, nawet jeśli przeżyją, to będzie to skutkowało ich osłabionym wzrostem. Kompozycja nr 7 zawierająca wodny roztwór penetranta DDM o stężeniu 1% obj. nie powodowała zamierania roślin, a pozostałe parametry fluorescencji chlorofilu a, takie jak Fc i Fv/Fm świadczą o niewielkim stresie wywołanym zastosowaniem DDM. Reasumując redukcja zużycia glifosatu przy stosowaniu do zwalczania Komosy białej kompozycji nr 9, w odniesieniu do kompozycji nr 8 wynosi 40,4% przy śmiertelności chwastów na poziomie 100%.

Przykład 4

Kompozycja glifosatu o stężeniu 576 mg/L z dodatkiem 1% obj. mieszaniny dioksolanów (DDM:TMD:DMD = 1:1:1 molowo) w 5 mL wody, do zwalczania Komosy białej.

Roztwory stanowiące próby kontrolne:

Kddm:tmd:dmd - próba odniesienia (kontrolna) oprysk wykonany wyłącznie wodą,

- próba z dodatkiem mieszaniny 1,3-dioksolanów (DDM:TMD:DMD = 1:1:1 molowo) w 5 mL wody,

- próba z 576 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) w 5 mL wody,

Skład kompozycji według wynalazku:

- próba z 576 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) z dodatkiem mieszaniny 1,3-dioksolanów (DDM:TMD:DMD = 1:1:1 molowo) w 5 mL wody.

Badania przeprowadzono na Komosie białej (Chenopodium album L.). Rośliny wyhodowano z nasion wysianych bezpośrednio na podłoże Jiffy o pH 5,5-6,5. Przez cały okres ewaluacji rośliny rosły w warunkach szklarniowych o stałej temperaturze 22°C, przy oświetleniu naturalnym uzupełnionym o oświetlenie sztuczne w warunkach dnia długiego 16 godz. Po upływie 7 dni od wykiełkowania nasion sadzonki 6 roślin przesadzono do pojemników o wymiarach 45 x 45 cm z podłożem Jiffy o pH 5,5-6,5 i hodowano przez 14 dni regularnie podlewając wodą wodociągową. Każdorazowo do opryskiwania pojemników stosowano 5 mL odpowiednich roztworów Kddm:tmd:dmd, 10, 11, 12, posłużono się 21 dniowymi roślinami, a efekty zabiegów obserwowano w okresie od 7 do 21 dnia od oprysku. W 7 dniu od oprysku dla każdej z roślin w pojemniku przeprowadzono badanie indukcji fluorescencji chlorofilu a (test OJIP). Parametry fluorescencji chlorofilu a zmierzono za pomocą urządzenia OS30p+ (Opti Sciences Inc.). Po 14 dniach od potraktowania rośliny opryskiem oceniano śmiertelność roślin przeprowadzając analizę statystyczną za pomocą testu nieparametrycznego (t-test) z poziomem istotności a = 0,05. Uzyskane wyniki dla ewaluowanych parametrów zamieszczono w tabeli 1 oraz na fig. 1.

Zastosowanie kompozycji nr 12 zwiększa śmiertelność chwastów do poziomu 100% i wpływa na zwiększenie skuteczności glifosatu o 23,5% w odniesieniu do kompozycji nr 11. Dla porównania obecność glifosatu w roztworze wodnym (kompozycja nr 11) w stężeniu 576 mg/L w 5 mL wody skutkowała śmiertelnością Komosy białej na poziomie 81%. Kompozycja nr 10 zawierająca wodny roztwór mieszaniny penetrantów DDM:TMD:DMD o stężeniu 1% obj. nie powodowała zamierania roślin, a pozostałe parametry fluorescencji chlorofilu a, takie jak Fc i Fv/Fm świadczą o niewielkim stresie wywołanym zastosowaniem mieszaniny penetrantów DDM:TMD:DMD. Reasumując redukcja zużycia glifosatu przy stosowaniu do zwalczania Komosy białej kompozycji nr 12, w odniesieniu do kompozycji nr 11 wynosi 20,6% przy śmiertelności chwastów na poziomie 100%.

Przykład 5

Kompozycja glifosatu o stężeniu 375 mg/L z dodatkiem 5% obj. (2,2-dimetylo-1,3-dioksolan-4-yl)metanolu (DDM) w 5 mL wody, do zwalczania Trzcinnika piaskowego.

Roztwory stanowiące próby kontrolne:

Kddm - próba odniesienia (kontrolna) oprysk wykonany wyłącznie wodą,

- próba z dodatkiem 5% obj. (2,2-dimetylo-1,3-dioksolan-4-yl)metanolu - DDM w 5 mL wody,

- próba z 375 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) w 5 mL wody,

Skład kompozycji według wynalazku:

- próba z 375 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) z dodatkiem 5% obj. (2,2-dimetylo-1,3-

-dioksolan-4-yl)metanolu - DDM w 5 mL wody.

Badania przeprowadzono na Trzcinniku piaskowym (Calamagrostis epigejos (L.) Roth). Rośliny wyhodowano z nasion wysianych bezpośrednio na podłoże Jiffy o pH 5,5-6,5. Przez cały okres ewaluacji rośliny rosły w warunkach szklarniowych o stałej temperaturze 22°C, przy oświetleniu naturalnym uzupełnionym o oświetlenie sztuczne w warunkach dnia długiego 16 godz. Po upływie 7 dni od wykiełkowania nasion sadzonki 6 roślin przesadzono do pojemników o wymiarach 45 x 45 cm z podłożem Jiffy o pH 5,5-6,5 i hodowano przez 14 dni regularnie podlewając wodą wodociągową. Każdorazowo do opryskiwania pojemników stosowano 5 mL odpowiednich roztworów Kddm, 13, 14, 15, posłużono się 21 dniowymi roślinami, a efekty zabiegów obserwowano w okresie od 7 do 21 dnia od oprysku. W 7 dniu od oprysku dla każdej z roślin w pojemniku przeprowadzono badanie indukcji fluorescencji chlorofilu a (test OJIP). Parametry fluorescencji chlorofilu a zmierzono za pomocą urządzenia OS30p+ (Opti Sciences Inc.). Po 14 dniach od potraktowania rośliny opryskiem oceniano śmiertelność roślin przeprowadzając analizę statystyczną za pomocą testu nieparametrycznego (t-test) z poziomem istotności a = 0,05. Uzyskane wyniki dla ewaluowanych parametrów zamieszczono w tabeli 1.

Zastosowanie kompozycji nr 15 zwiększa śmiertelność chwastów do poziomu 71,25% i wpływa na zwiększenie skuteczności glifosatu o 42,5% w odniesieniu do kompozycji nr 14. Dla porównania obecność glifosatu w roztworze wodnym (kompozycja nr 14) w stężeniu 375 mg/L w 5 mL wody skutkowała śmiertelnością Trzcinnika piaskowego na poziomie 50%. Kompozycja nr 13 zawierająca wodny roztwór penetranta DDM o stężeniu 5% obj. nie powodowała zamierania roślin, a pozostałe parametry fluorescencji chlorofilu a, takie jak fc i Fv/Fm świadczą o niewielkim stresie wywołanym zastosowaniem DDM. Reasumując redukcja zużycia glifosatu przy stosowaniu do zwalczania Trzcinnika piaskowego kompozycji nr 14, w odniesieniu do kompozycji nr 13 wynosi 18,4% przy śmiertelności chwastów na poziomie 71,25%.

Przykład 6

Kompozycja glifosatu o stężeniu 288 mg/L z dodatkiem 3% obj. 2,2-dimetylo-1,3-dioksolanu (DMD) w 5 mL wody, do zwalczania Nawłoci pospolitej.

Roztwory stanowiące próby kontrolne:

Kdmd - próba odniesienia (kontrolna) oprysk wykonany wyłącznie wodą,

- próba z dodatkiem 3% obj. 2,2-dimetylo-1,3-dioksolanu - DMD w 5 mL wody,

- próba z 288 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) w 5 mL wody,

Skład kompozycji według wynalazku:

- próba z 288 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) z dodatkiem 3% obj. 2,2-dimetylo-1,3-

-dioksolanu - DMD w 5 mL wody.

Badania przeprowadzono na Nawłoci pospolitej (Solidago virgaurea L.). Rośliny wyhodowano z nasion wysianych bezpośrednio na podłoże Jiffy o pH 5,5-6,5. Przez cały okres ewaluacji rośliny rosły w warunkach szklarniowych o stałej temperaturze 22°C, przy oświetleniu naturalnym uzupełnionym o oświetlenie sztuczne w warunkach dnia długiego 16 godz. Po upływie 7 dni od wykiełkowania nasion sadzonki 6 roślin przesadzono do pojemników o wymiarach 45 x 45 cm z podłożem Jiffy o pH 5,5-6,5 i hodowano przez 14 dni regularnie podlewając wodą wodociągową. Każdorazowo do opryskiwania pojemników stosowano 5 mL odpowiednich roztworów Kdmd, 16, 17, 18, posłużono się 21 dniowymi roślinami, a efekty zabiegów obserwowano w okresie od 7 do 21 dnia od oprysku. W 7 dniu od oprysku dla każdej z roślin w pojemniku przeprowadzono badanie indukcji fluorescencji chlorofilu a (test OJIP). Parametry fluorescencji chlorofilu a zmierzono za pomocą urządzenia OS30p+ (Opti Sciences Inc.). Po 14 dniach od potraktowania rośliny opryskiem oceniano śmiertelność roślin przeprowadzając analizę statystyczną za pomocą testu nieparametrycznego (t-test) z poziomem istotności a = 0,05. Uzyskane wyniki dla ewaluowanych parametrów zamieszczono w tabeli 1.

Zastosowanie kompozycji nr 18 zwiększa śmiertelność chwastów do poziomu 34% i wpływa na zwiększenie skuteczności glifosatu o 112,5% w odniesieniu do kompozycji nr 17. Dla porównania obecność glifosatu w roztworze wodnym (kompozycja nr 17) w stężeniu 288 mg/L w 5 mL wody skutkowała śmiertelnością Nawłoci pospolitej na poziomie 16%. Kompozycja nr 16 zawierająca wodny roztwór penetranta DMD o stężeniu 3% obj. nie powodowała zamierania roślin, a pozostałe parametry fluorescencji chlorofilu a, takie jak Fc i Fv/FM świadczą o niewielkim stresie wywołanym zastosowaniem DMD. Reasumując redukcja zużycia glifosatu przy stosowaniu do zwalczania Nawłoci pospolitej kompozycji nr 18, w odniesieniu do kompozycji nr 17 wynosi 32,7% przy śmiertelności chwastów na poziomie 34%.

Przykład 7

Kompozycja glifosatu o stężeniu 550 mg/L z dodatkiem 3% obj. 2,2,4-trimetylo-1,3-dioksolanu (TMD) w 5 mL wody, do zwalczania Chwastnicy jednostronnej.

Roztwory stanowiące próby kontrolne:

Ktmd - próba odniesienia (kontrolna) oprysk wykonany wyłącznie wodą,

- próba z dodatkiem 3% obj. 2,2,4-trimetylo-1,3-dioksolanu - TMD w 5 mL wody,

- próba z 550 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) w 5 mL wody,

Skład kompozycji według wynalazku:

- próba z 550 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) z dodatkiem 3% obj. 2,2,4-trimetylo-1,3-

-dioksolanu -TMD w 5 mL wody.

Badania przeprowadzono na Chwastnicy jednostronnej (Echinochloa crus-galli L.). Rośliny wyhodowano z nasion wysianych bezpośrednio na podłoże Jiffy o pH 5,5-6,5. Przez cały okres ewaluacji rośliny rosły w warunkach szklarniowych o stałej temperaturze 22°C, przy oświetleniu naturalnym uzupełnionym o oświetlenie sztuczne w warunkach dnia długiego 16 godz. Po upływie 7 dni od wykiełkowania nasion sadzonki 6 roślin przesadzono do pojemników o wymiarach 45 x 45 cm z podłożem Jiffy o pH 5,5-6,5 i hodowano przez 14 dni regularnie podlewając wodą wodociągową. Każdorazowo do opryskiwania pojemników stosowano 5 mL odpowiednich roztworów Ktmd, 19, 20, 21, posłużono się 21 dniowymi roślinami, a efekty zabiegów obserwowano w okresie od 7 do 21 dnia od oprysku. W 7 dniu od oprysku dla każdej z roślin w pojemniku przeprowadzono badanie indukcji fluorescencji chlorofilu a (test OJIP). Parametry fluorescencji chlorofilu a zmierzono za pomocą urządzenia OS30p+ (Opti Sciences Inc.). Po 14 dniach od potraktowania rośliny opryskiem oceniano śmiertelność roślin przeprowadzając analizę statystyczną za pomocą testu nieparametrycznego (t-test) z poziomem istotności a = 0,05. Uzyskane wyniki dla ewaluowanych parametrów zamieszczono w tabeli 1.

Zastosowanie kompozycji nr 21 zwiększa śmiertelność chwastów do poziomu 93% i wpływa na zwiększenie skuteczności glifosatu o 31% w odniesieniu do kompozycji nr 20. Dla porównania obecność glifosatu w roztworze wodnym (kompozycja nr 20) w stężeniu 550 mg/L w 5 mL wody skutkowała śmiertelnością Chwastnicy Jednostronnej na poziomie 71%. Kompozycja nr 19 zawierająca wodny roztwór penetranta TMD o stężeniu 3% obj. nie powodowała zamierania roślin, a pozostałe parametry fluorescencji chlorofilu a, takie jak Fc i Fv/Fm świadczą o niewielkim stresie wywołanym zastosowaniem TMD. Reasumując redukcja zużycia glifosatu przy stosowaniu do zwalczania Chwastnicy jednostronnej kompozycji nr 21, w odniesieniu do kompozycji nr 20 wynosi 16,5% przy śmiertelności chwastów na poziomie 93%.

Przykład 8

Kompozycja glifosatu o stężeniu 432 mg/L z dodatkiem 5% obj. mieszaniny 1,3-dioksolanów (DDM:TMD:DMD = 1:1:1 molowo) w 5 mL wody, do zwalczania Maruny nadmorskiej.

Roztwory stanowiące próby kontrolne:

Kddm:tmd:dmd - próba odniesienia (kontrolna) oprysk wykonany wyłącznie wodą,

- próba z dodatkiem 5% obj. mieszaniny 1,3-dioksolanów (DDM:TMD:DMD = 1:1:1 molowo) w 5 mL wody,

- próba z 432 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) w 5 mL wody,

Skład kompozycji według wynalazku:

- próba z 432 mg/L glifosatu (RoundUp® 360 Plus) z dodatkiem 5% obj. mieszaniny diokso- lanów (DDM:TMD:DMD = 1:1:1 molowo) w 5 mL wody.

Badania przeprowadzono na Marunie nadmorskiej (Tripleurospermum matritimum L.). Rośliny wyhodowano z nasion wysianych bezpośrednio na podłoże Jiffy o pH 5,5-6,5. Przez cały okres ewaluacji rośliny rosły w warunkach szklarniowych o stałej temperaturze 22°C, przy oświetleniu naturalnym uzupełnionym o oświetlenie sztuczne w warunkach dnia długiego 16 godz. Po upływie 7 dni od wykiełkowania nasion sadzonki 6 roślin przesadzono do pojemników o wymiarach 45 x 45 cm z podłożem Jiffy o pH 5,5-6,5 i hodowano przez 14 dni regularnie podlewając wodą wodociągową. Każdorazowo do opryskiwania pojemników stosowano 5 mL odpowiednich roztworów Kddm:tmd:dmd, 22, 23, 24, posłużono się 21 dniowymi roślinami, a efekty zabiegów obserwowano w okresie od 7 do 21 dnia od oprysku. W 7 dniu od oprysku dla każdej z roślin w pojemniku przeprowadzono badanie indukcji fluorescencji chlorofilu a (test OJIP). Parametry fluorescencji chlorofilu a zmierzono za pomocą urządzenia OS30p+ (Opti Sciences Inc.). Po 14 dniach od potraktowania rośliny opryskiem oceniano śmiertelność roślin przeprowadzając analizę statystyczną za pomocą testu nieparametrycznego (t-test) z poziomem istotności a = 0,05. Uzyskane wyniki dla ewaluowanych parametrów zamieszczono w tabeli 1.

Zastosowanie kompozycji nr 24 zwiększa śmiertelność chwastów do poziomu 67% i wpływa na zwiększenie skuteczności glifosatu o 56% w odniesieniu do kompozycji nr 23. Dla porównania obecność glifosatu w roztworze wodnym (kompozycja nr 23) w stężeniu 432 mg/L w 5 mL wody skutkowała śmiertelnością Maruny nadmorskiej na poziomie 43%. Kompozycja nr 22 zawierająca wodny roztwór mieszaniny penetrantów DDM:TMD:DMD o stężeniu 5% obj. nie powodowała zamierania roślin, a pozostałe parametry fluorescencji chlorofilu a, takie jak Fc i Fv/Fm świadczą o niewielkim stresie wywołanym zastosowaniem mieszaniny penetrantów DDM:TMD:DMD. Reasumując redukcja zużycia glifosatu przy stosowaniu do zwalczania Maruny nadmorskiej kompozycji nr 24, w odniesieniu do kompozycji nr 23 wynosi 22,6% przy śmiertelności chwastów na poziomie 67%.

Kompozycje według wynalazku mogą znaleźć zastosowanie w poprawie transportu substancji biologicznie aktywnej (glifosatu) przez powierzchnie części nadziemnych organów roślinnych. Polepszenie działania komercyjnie stosowanych herbicydów, przez poprawę skuteczności działania substancji biologicznie czynnych w nich zawartych, redukuje ich szkodliwe oddziaływanie na środowisko naturalne. W zależności od wariantu kompozycji, zastosowanie kompozycji według wynalazku pozwala na zmniejszenie ilości stosowanego herbicydu od 16,5% do 40,4%, co wynika z porównania poziomu śmiertelności chwastów w odniesieniu do prób kontrolnych. Ponadto kompozycje według wynalazku mogą mieć zastosowanie w zwiększeniu skuteczności działania herbicydów na chwasty odporne na standardowe dawki zalecane przez producenta lub w zwalczaniu roślin inwazyjnych. Głównym obszarem zastosowania wynalazku jest hodowla i ochrona roślin.

Kompozycja według wynalazku może znaleźć zastosowanie przede wszystkim w zwalczaniu:

- chwastów z rodziny wiechlinowatych, szczególnie korzystnie Palusznika krwawego i/lub Perzu właściwego i/lub Chwastnicy jednostronnej i/lub Trzcinnika piaskowego, i/lub

- chwastów z rodziny szarłowatych, szczególnie korzystnie Komosy białej, i/lub

- chwastów z rodziny astrowatych, szczególnie korzystnie Maruny nadmorskiej lub Nawłoci pospolitej, i/lub

- chwastów z rodziny psiankowatych, szczególnie korzystnie Psianki czarnej.

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kompozycja poprawiająca penetrację herbicydu przez powierzchnie części nadziemnych organów roślinnych znamienna tym, że stanowi roztwór wodny mieszaniny od jednego do sześciu penetrantów z herbicydem, przy czym:

   - penetrantem jest niskocząsteczkowy cykliczny ketal o strukturze wiodącej 1,3-dioksolanu o wzorze ogólnym 1, w którym poszczególne podstawniki R¹, R², R³, R⁴ oznaczają niezależnie od siebie atom wodoru (-H) lub grupę hydroksymetylową (-CH2OH) lub grupę alkilową (C1-C3),

   - herbicydem jest glifosat (kwas 2-(fosfonometyloamino)octowy),

   - stężenie zawartości cyklicznego ketalu wynosi od 0,7 do 6,5% obj. w stosunku do całkowitej objętości kompozycji, korzystnie 1,0% obj.,

   - stężenie zawartości glifosatu wynosi od 250 do 600 mg/L w stosunku do całkowitej objętości kompozycji, korzystnie od 260 do 432 mg/L.
2. 2. Kompozycja według zastrz. 1 znamienna tym, że grupę alkilową stanowi grupa metylowa (-CH3).