PL243822B1 - Sposób rozpierania oczepów w konstrukcji oporowej obudowy wykopu oraz układ elementów do realizacji tego sposobu - Google Patents

Abstract

Sposób dotyczy rozpierania oczepów w czworokątnym układzie wieńca oczepów. Zgodnie ze sposobem, do jednego końca każdego oczepu (2) mocuje się teleskopowy rozpierak (3), a do drugiego końca tegoż oczepu (2) mocuje się rozsuwalną końcówkę naprężającą (4). Następnie wsuwa się oczepy (2) w wykop tak, aby w narożach wykopu końce oczepów (2), zakończone rozpierakami (3), łączyły się z zakończonymi końcówką naprężającą końcami kolejnych oczepów (2). Po zespoleniu ze sobą wszystkich oczepów (2), w narożach wykopu dociska się do ścianek szczelnych końce oczepów (2) z przymocowanymi rozpierakami (3) za pomocą końcówek naprężających (4), przymocowanych do kolejnych oczepów (2). W układzie według zgłoszenia, do jednego końca każdego z oczepów (2) wieńca oczepów zabezpieczających ścianki szczelne wykopu przymocowany jest rozpierak (3), a do drugiego końca tegoż oczepu (2) przymocowana jest końcówka naprężająca (4). Końcówka naprężająca (4) składa się z dwuteownika, do którego na jednym końcu przymocowane jest ucho wzdłużne (42), a na drugim końcu zamocowany jest sztywno blok oporowy. Pomiędzy uchem wzdłużnym (42), a blokiem oporowym znajduje się przesuwna łapa, która składa się z wychodzącej poza profil dwuteownika płyty bazowej, płyt dystansowych oraz płyt ograniczających, razem obejmujących półki dwuteownika. Na płycie bazowej znajdują się poprzeczny element oporowy (55) oraz dwa ucha poprzeczne (57). Poprzez otwór bloku oraz otwór naprężający przeprowadzona jest śruba napinająca (7). W każdym z naroży wieńca oczepów (2), rozpierak (3) przymocowany do oczepu (2) pierwszej pary oczepów połączony jest z końcówką naprężającą (4) oczepu (2) drugiej pary oczepów, z wykorzystaniem sworzni.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób rozpierania oczepów w konstrukcji oporowej obudowy wykopu oraz układ elementów do realizacji tego sposobu.

Znany jest sposób rozpierania oczepów w konstrukcji oporowej obudowy w ykopu z wykorzystaniem rozpór narożnych oraz rozpór prostopadłych względem ścian wykopu, w którym siłę docisku oczepu do ścianki szczelnej konstrukcji oporowej uzyskuje się dzięki wykorzystaniu teleskopowego rozpieraka hydraulicznego o skoku około 60 - 70 cm oraz połączonych z nim, jak również między sobą, sztywnych belek rozporowych o długościach 0,5 m, 1 m, 2 m, itd. W zależności od wariantu zabezpieczenia ścian wykopu, elementy te montowane są pomiędzy oczepami, które podpierają ściany oporowe wykopu, i przymocowane są do nich za pomocą usadzonych na dwut eownikowych oczepach zdejmował nych łap rozpory. Łapy te zabezpieczane są przed niekontrolowanym przesunięciem wzdłuż oczepu, przyspawanymi do nich elementami blokady przesuwu, każdorazowo dla określonego indywidualnie miejsca rozłożenia rozpory. Stosowanie rozpór według znanego sposobu w zabezpieczaniu konkretnego wykopu polega na wstępnym ustaleniu ich długości, odpowiadającym dystansom pomiędzy odpowiednimi punktami łączenia rozpór z oczepami, co dokonuje się poprzez regulację wysunięcia tłoka wpiętego w rozporę rozpieraka hydraulicznego, zaś po połączeniu wszystkich rozpór z łapami rozpory, podaje się ciśnienie robocze równocześnie na wszystkie rozpieraki hydrauliczne, w efekcie czego uzyskuje się równomierny docisk ścianek szczelnych do gruntu ścian wykopu . Zluzowanie nacisków rozpór na oczepy odbywa się poprzez równoczesne zmniejszenie ciśnienia roboczego we wszystkich rozpierakach hydraulicznych. Przykładowe rozwiązanie, nawiązujące do omówionego sposobu, przedstawione jest w opisie urządzenia szalunkowego według patentu US 4787781.

Wadą znanego sposobu jest konieczność, w przypadku wielokrotnego użycia tych samych oczepów, przyspawania nowych elementów blokady przesuwu w innych niż dotychczasowe miejscach oczepów. Powoduje to konieczność wykonania dodatkowych czynności przy usuwaniu starych elementów, oczyszczaniu powierzchni oczepu z farby, spawaniu nowych elementów blokady oraz ich pomalowania. Inną wadą znanego sposobu jest konieczność pozostawiania rozpieraka hydraulicznego w konstrukcji rozpory na cały okres zabezpieczania wykopu, co poza związanymi z tym wysokimi kosztami, przy stosowaniu najczęściej wielu rozpór w jednym wykopie, wiąże się również z ryzykiem przecieków oleju z cylindrów rozpieraków, mogącym prowadzić z biegiem czasu do osłabienia całej konstrukcji wsporczej wykopu.

Sposób rozpierania oczepów według wynalazku dotyczy konstrukcji oporowej obudowy wykopu w czworokątnym układzie wieńca oczepów. Zgodnie ze sposobem, do jednego końca każdego oczepu mocuje się, stanowiący jego przedłużenie, korzystnie teleskopowy rozpierak, a do drugiego końca tegoż oczepu mocuje się, stanowiącą jego przedłużenie, rozsuwalną końcówkę naprężającą z funkcją blokady rozsunięcia Następnie, po dokonaniu pomiaru odległości pomiędzy przeciwległymi ściankami szczelnymi wykopu i wstępnym ustawieniu długości tak przygotowanych oczepów zgodnie z uzyskanym wynikiem tego pomiaru, wsuwa się oczepy w wykop na założoną głębokość tak, aby w narożach wykopu końce oczepów, zakończone rozpierakami, łączyły się z zakończonymi końcówką naprężającą końcami kolejnych oczepów. Następnie po zespoleniu ze sobą wszystkich oczepów, korzystnie za pomocą sworzni, w narożach wykopu dociska się do ścianek szczelnych oraz blokuje położenie końców oczepów z przymocowanymi rozpierakami za pomocą końcówek naprężających, przymocowanych do kolejnych oczepów.

Układ elementów do rozpierania oczepów według wynalazku stanowi wyposażenie jednego z czterech naroży czworokątnego wieńca oczepów zabezpieczających ścianki szczelne wykopu. Istota rozwiązania polega na tym, że do jednego końca każdego z czterech oczepów przymocowany jest, stanowiący jego przedłużenie, korzystnie teleskopowy rozpierak, który zakończony jest uchem mocującym rozpieraka. Do drugiego końca tegoż oczepu przymocowana jest, stanowiąca jego przedłużenie, końcówka naprężająca. Końcówka naprężająca składa się z dwuteownika, do którego na jednym końcu przymocowane jest ucho wzdłużne, a dalej na tym dwuteowniku zamocowany jest sztywno blok oporowy z umieszczonym pośrodku niego przelotowym otworem bloku. Za elementem oporowym, na dwuteowniku osadzona jest przesuwna łapa. Łapa składa się z wychodzącej poza profil dwuteownika płyty bazowej oraz przymocowanych do brzegów tej płyty, za pośrednictwem płyt dystansowych, dwóch płyt ograniczających. Płyty ograniczające przymocowane są do płyty bazowej za pomocą dwóch rzędów śrub mocujących, przy czym po skręceniu ze sobą płyty bazowej, płyt dystansowych oraz płyt ograniczających, obejmują one luźno półki dwuteownika. Na płycie bazowej znajdują się przypawane do niej poprzeczny element oporowy z umieszczonym pośrodku niego przelotowym otworem naprężającym, oraz dwa równoległe ucha poprzeczne. Poprzez otwór bloku oraz otwór naprężający przeprowadzona jest śruba napinająca, na której końcach znajdują się nakrętki robocze. W każdym z czterech naroży wieńca oczepów, przymocowany do oczepu pierwszej pary oczepów rozpierak połączony jest z końcówką naprężającą, która przymocowana jest do oczepu drugiej pary oczepów. Połączenie w narożu wieńca oczepów rozpieraka z końcówką naprężającą zrealizowane jest za pomocą sworznia, wsuniętego w nałożone na siebie otwory ucha mocującego rozpieraka oraz pary uszu poprzecznych.

Wynalazek pokazany został w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia część wieńca oczepów zabezpieczających ścianki szczelne wykopu, a fig. 2 - jeden z naroży wieńca oczepów w powiększeniu, natomiast na fig. 3 przedstawiono końcówkę naprężającą w widoku aksonometrycznym, zaś na fig. 4 pokazano częściowy przekrój wzdłużny końcówki naprężającej.

Jak przedstawiono w przykładzie wykonania, czworokątny wieniec zabezpieczający ścianki szczelne 1 wykopu zawiera dwie pary przeciwległych oczepów 2. Do jednego końca każdego z oczepów 2 przymocowany jest, stanowiący jego przedłużenie, teleskopowy rozpierak 3, który zakończony jest uchem mocującym 31. Do drugiego końca tegoż oczepu 2 przymocowana jest, stanowiąca jego przedłużenie, końcówka naprężająca 4. Końcówka naprężająca 4 składa się z dwuteownika 41, do którego na jednym końcu przymocowane jest ucho wzdłużne 42, a na drugim końcu zamocowany jest sztywno blok oporowy 43 z umieszczonym pośrodku niego przelotowym otworem bloku 44. Pomiędzy uchem wzdłużnym 42, a blokiem oporowym 43 na dwuteowniku 41 osadzona jest przesuwna łapa 5. Łapa 5 składa się z wychodzącej poza profil dwuteownika 41 płyty bazowej 51 oraz przymocowanych do brzegów tej płyty, za pośrednictwem płyt dystansowych 52, dwóch płyt ograniczających 53. Płyty ograniczające 53 przymocowane są do płyty bazowej 51 za pomocą dwóch rzędów śrub mocujących 54, przy czym po skręceniu ze sobą płyty bazowej 51, płyt dystansowych 52 oraz płyt ograniczających 53, obejmują one luźno półki dwuteownika 41. Na płycie bazowej 51 znajdują się, przypawane do niej, poprzeczny element oporowy 55 z umieszczonym pośrodku niego przelotowym otworem naprężającym 56, oraz dwa równoległe ucha poprzeczne 57. Poprzez otwór bloku 44 oraz otwór naprężający 56 przeprowadzona jest śruba napinająca 7, na której końcach znajdują się nakrętki robocze 71. W każdym z czterech naroży wieńca oczepów, przymocowany do oczepu 2 pierwszej pary oczepów rozpierak 3 połączony jest z końcówką naprężającą 4, która przymocowana jest do oczepu 2 drugiej pary oczepów. Połączenie w narożu wieńca oczepów rozpieraka 3 z końcówką naprężającą 4 zrealizowane jest za pomocą sworznia 8, wsuniętego w nałożone na siebie otwory ucha mocującego rozpieraka 31 oraz pary uszu poprzecznych 57.

Stosowanie rozwiązania według wynalazku polega na tym, że przed umieszczeniem oczepów 2 w wykopie dokonuje się pomiaru odległości pomiędzy najbardziej wysuniętymi powierzchniami przeciwległych ścianek szczelnych 1 naroży wykopu, po czym składa się indywidualne oczepy 2, dobierając odpowiednio ilość i długości jednostkowe segmentów składowych każdego oczepu wraz z zamontowanymi na ich końcach rozpierakiem 3 oraz końcówką naprężającą 4, tak aby ich sumaryczna długość mieściła się w granicy uzyskanych wyników pomiaru. Na tym etapie dobiera się zgrubnie stopień rozsunięcia rozpieraka 3, tak aby możliwa była korekta jego rozsunięcia po umieszczeniu oczepu 2 w wykopie. Ponadto w końcówce naprężającej 4 wykręca się maksymalnie nakrętki 71 na śrubie 7, tak aby możliwe było maksymalne oddalenie łapy 5 z uszami 57 od bloku oporowego 43. Po umieszczeniu wszystkich czterech oczepów 2 w wykopie na ustalonej wysokości względem ścianek szczelnych 1, łączy się ze sobą w poszczególnych narożach za pomocą sworzni 8 uszy mocujące 31 rozpieraka 3 oraz uszy poprzeczne 57 końcówki naprężającej 4, po czym poprzez rozsunięcie teleskopowych tłoczysk rozpieraków 3 dopasowuje się wstępnie długości oczepów 2 do wymiarów ścian wykopów. Następnie, skracając nakrętkami roboczymi 71 długość śruby napinającej 7, dociska się koniec sąsiedniego oczepu 2 do zabezpieczanej ścianki szczelnej 1. Czynność tę powtarza się we wszystkich kolejnych narożach wykopu, uzyskując równomierną siłę nacisku całego wieńca oczepów 2 na wszystkie ścianki szczelne 1.

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest brak konieczności stosowania dla uzyskania odpowiedniego nacisku oczepów na ścianki szczelne kosztownych teleskopowych rozpieraków z zabudowanymi wewnątrz siłownikami hydraulicznymi o dużej nośności i skoku. Dodatkową zaletą jest znaczące zwiększenie bezpieczeństwa konstrukcji, ponieważ parcie gruntu przekazane jest na elementy, za których nośność odpowiada rozciągana śruba, a nie jak w tradycyjnych rozwiązaniach, ściskany siłownik hydrauliczny, którego możliwe rozszczelnienie mogłoby doprowadzić do awarii lub katastrofy budowlanej. Należy podkreślić, że każde rozszczelnienie siłownika hydraulicznego w obecnie stosowanych na rynku rozwiązaniach doprowadza do zanieczyszczenia gleby i wód gruntowych. W związku z powyższym rozwiązanie według wynalazku ogranicza również ryzyka zanieczyszczenia środowiska naturalnego i koszty usuwania potencjalnych zanieczyszczeń.

Claims (2)

1. Sposób rozpierania oczepów w konstrukcji oporowej obudowy wykopu w czworokątnym układzie wieńca oczepów z wykorzystaniem rozpieraków, znamienny tym, że do jednego końca każdego oczepu (2) mocuje się, stanowiący jego przedłużenie, korzystnie teleskopowy rozpierak (3), a do drugiego końca tegoż oczepu (2) mocuje się, stanowiącą jego przedłużenie, rozsuwalną końcówkę naprężającą (4) z funkcją blokady rozsunięcia, a następnie, po dokonaniu pomiaru odległości pomiędzy przeciwległymi ściankami szczelnymi (1) wykopu i wstępnym ustawieniu długości tak przygotowanych oczepów (2) zgodnie z uzyskanym wynikiem tego pomiaru, wsuwa się oczepy (2) w wykop na założoną głębokość tak, aby w narożach wykopu końce oczepów (2), zakończone rozpierakami (3), łączyły się z zakończonymi końcówką naprężającą końcami kolejnych oczepów (2), a następnie po zespoleniu ze sobą wszystkich oczepów (2) korzystnie sworzniami (8), w narożach wykopu dociska się do ścianek szczelnych (1) oraz blokuje położenie końców oczepów (2) z przymocowanymi rozpierakami (3) za pomocą końcówek naprężających (4), przymocowanych do kolejnych oczepów (2).

2. Układ elementów do rozpierania oczepów w konstrukcji oporowej obudowy wykopu zawierającej rozpieraki oraz tworzące czworokątny wieniec dwie pary przeciwległych oczepów zabezpieczających ścianki szczelne wykopu, znamienny tym, że do jednego końca każdego z oczepów (2) przymocowany jest, stanowiący jego przedłużenie, korzystnie teleskopowy rozpierak (3), który zakończony jest uchem mocującym rozpieraka (31), a do drugiego końca tegoż oczepu (2) przymocowana jest, stanowiąca jego przedłużenie, końcówka naprężająca (4), przy czym końcówka naprężająca (4) składa się z dwuteownika (41), do którego na jednym końcu przymocowane jest ucho wzdłużne (42), a na drugim końcu zamocowany jest sztywno blok oporowy (43) z umieszczonym pośrodku niego przelotowym otworem bloku (44), natomiast pomiędzy uchem wzdłużnym (42), a blokiem oporowym (43) na dwuteowniku (41) osadzona jest przesuwna łapa (5), która składa się z wychodzącej poza profil dwuteownika (41) płyty bazowej (51) oraz przymocowanych do brzegów tej płyty za pośrednictwem płyt dystansowych (52), dwóch płyt ograniczających (53), zaś płyty ograniczające (53) przymocowane są do płyty bazowej (51), przy czym skręcone ze sobą płyta bazowa (51) płyty dystansowe (52) oraz płyty ograniczające (53) obejmują luźno półki dwuteownika (41), ponadto na płycie bazowej (51) znajdują się przypawane do niej poprzeczny element oporowy (55) z umieszczonym pośrodku niego przelotowym otworem naprężającym (56), oraz dwa równoległe ucha poprzeczne (57), zaś poprzez otwór bloku (44) oraz otwór naprężający (56) przeprowadzona jest śruba napinająca (7), na której końcach znajdują się nakrętki robocze (71), przy czym w każdym z czterech naroży wieńca oczepów (2), przymocowany do oczepu (2) pierwszej pary oczepów rozpierak (3) połączony jest z końcówką naprężającą (4), która przymoc owana jest do oczepu (2) drugiej pary oczepów, co zrealizowane jest za pomocą sworznia (8), wsuniętego w nałożone na siebie otwory ucha mocującego rozpieraka (31) oraz pary uszu poprzecznych (57).