PL230887B1 - Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, zwłaszcza dla zastosowania w medycynie - Google Patents

Abstract

Sposób polega na tym, że występują kolejno po sobie proces modyfikacji nanorurek węglowych w polarne grupy funkcyjne, następnie realizuje się proces stabilizacji układu w roztworze, podczas którego nanorurki po reakcji utlenienia poddaje się zobojętnieniu w stężonym amoniaku, korzystnie jeśli proces zobojętnienia prowadzi się w środowisku ultradźwięków, po czym przeprowadza się proces modyfikacji struktury, w którym zmodyfikowane nanorurki węglowe dysperguje się w roztworze bromu w bromowodorze w stosunku 1:1, a następnie w polu mikrofalowym prowadzi się syntezę kompozytu nanorurkowo polimerowego, po czym separuje się gotowy kompozyt poddając produkt reakcji odfiltrowania pod próżnią na filtrze polietylenowym. Sposób charakteryzuje się tym, że podczas modyfikacji nanorurek węglowych mieszaninę reakcyjną, zawierającą kwas siarkowy, kwas azotowy i surowe nanorurki poddaje się wstępnemu zdyspergowaniu na mieszadle szybkoobrotowym w przedziale czasowym od 1 do 60 min. przy prędkości obrotowej od 5000 do 30000 obr./min., po czym mieszaninę reakcyjną zawierającą kwas siarkowy, kwas azotowy i surowe nanorurki poddaje się działaniu ultradźwięków, w temperaturze od 10 do 80°C, w przedziale czasowym od 1 do 120 min., przy jednoczesnym mieszaniu, przy czym reakcję utleniania nanorurek prowadzi się w temperaturze wrzenia mieszaniny reakcyjnej w przedziale czasowym od 1 do 48 h, pod chłodnicą zwrotną. Ponadto w trakcie procesu stabilizacji układu produkt zobojętnia się mieszaniną stężonego amoniaku 20-30%, a następnie przemywa się tetrahydrofuranem, przy czym reakcję zobojętnienia prowadzi się przy ciągłym mieszaniu na mieszadle szybko obrotowym z prędkością obrotową w przedziale od 300 do 3000 obr./min.. W trakcie separacji gotowego kompozytu produkt reakcji przemywa się wodą.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, zwłaszcza dla zastosowania w medycynie.

Wypadki komunikacyjne są przyczyną poważnej liczby zgonów. Pierwsza pomoc dla ofiar wypadków komunikacyjnych jest realizowana głównie na miejscu zdarzenia. Kolejnym krokiem jest jak najszybszy transport pacjenta do wyspecjalizowanej placówki medycznej, zajmującej się leczeniem urazów wielonarządowych. Jednym z problemów z którym spotykają się lekarze po przejęciu pacjenta w placówce medycznej jest konieczność przeniesienia ofiary wypadku z noszy transportowych na stół operacyjny lub łóżko szpitalne. Obrażenia wielonarządowe, w tym urazy kręgosłupa, wymagają aby jakakolwiek zmiana położenia pacjenta, przed jego pełną diagnostyką była ograniczona do minimum. Dlatego też standardem w postępowaniu z pacjentami z takim obrażeniami, jest założenie kołnierza ortopedycznego wraz z materacem próżniowym. Podstawą dalszego postępowania jest pełna diagnostyka z wykorzystaniem MRI i/lub CT, a najczęściej wykonywane prześwietlanie promieniami Roentgena (promieni X). Metody te pozwalają praktycznie na pełny wgląd w ciało pacjenta, dzięki czemu lekarz może postawić właściwą diagnozę. Problemem technicznym, który występuje w przypadkach stosowania diagnostyki MRI oraz diagnostyki korzystającej z promieni Roentgena jest konieczność wyeliminowania jakichkolwiek przedmiotów metalowych z najbliższego otoczenia ciała pacjenta. Z tego powodu pacjenta przenosi się ze standardowych noszy lub łóżek szpitalnych na płaszczyznę cechującą się niska absorpcja promieniowania X oraz fal elektromagnetycznych o częstotliwości radiowej.

Znane są sposoby wytwarzania materiału konstrukcyjnego, które opierają się na wykorzystaniu włókien węglowych jako materiału przenoszącego obciążenia mechaniczne oraz pian poliuretanowych będących wypełniaczem. Nie jest to rozwiązanie optymalne ze względu na wysoką cenę oraz spadek wytrzymałości mechanicznej materiału pod wpływem promieniowania X. Z uwagi na to gwarancja producentów jest ograniczona w czasie.

Z opisu patentowego US Patent 7988896 znane jest trwale połączenie nanorurek węglowych z polimetakrylanem etylu. Wytworzony kompozyt można krystalizować w postaci cienkiego filmu. Modyfikacja tej metody opiera się na wytwarzaniu włókien, jednakże ich własności mechaniczne odbiegają od kompozytów opartych na włóknach węglowych lub ich połączeniach z włóknami aramidowymi lub poliestrowymi.

Z opisu patentowego US 20120114947 A1 znana jest synteza kompozytu polimer/nanorurka węglowa. Najlepsze do tego celu są nanorurki wzbogacane grupami aminowymi. Dobre efekty uzyskuje się również za pomocą układów polimerowych posiadających zarówno grupy aminowe jak również pierścienie aromatyczne lub heterocykliczne.

W opisie patentowym US 6426134 B1 ujawniono sposób wytwarzania kompozytów jednościennych nanorurek z polimerami poliolefinowymi lub podobnymi. W sposobie tym synteza trwałych kompozytów umożliwia wytworzenie włókien i cienkich warstw, nadających się do ochrony powierzchni materiałów przed działaniem czynników fizycznych i mechanicznych.

Z opisu patentowego US 20040096388 A1 znany jest sposób otrzymywania struktur hybrydowych, będących połączeniem nanorurek z włóknami węglowymi. Kompozyt uzyskany w tym procesie charakteryzuje się zwiększonymi parametrami wytrzymałościowymi w stosunku do włókien węglowych, przy niższej gęstości.

W opisie patentowym US 6979709 B2 ujawniono przebieg syntezy kompozytu składającego się z jednościennych nanorurek węglowych i włókien węglowych. Proces wytwarzania odbywa się na drodze fizycznej, poprzez kontrolowaną reakcję termolizy prekursorów włókien węglowych i jednościennych nanorurek węglowych. Wytworzony tym sposobem kompozyt posiada cechy zarówno włókien węglowych jak i nanorurek.

Celem wynalazku jest sposób otrzymywania materiału konstrukcyjnego cechującego wysoką wytrzymałością mechaniczną, niską masą oraz wysoką przenikalnością dla promieniowania X, a także przepuszczalnością dla fal radiowych o różnych częstotliwościach i zwiększoną odpornością na spadek wytrzymałości mechanicznej pod wpływem działania promieniowania X.

Istota sposobu wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, zwłaszcza dla zastosowania w medycynie, w którym zgodnie z wynalazkiem, występują kolejno po sobie proces modyfikacji nanorurek węglowych w polarne grupy funkcyjne, następnie realizuje się proces stabilizacji układu w roztworze, podczas którego nanorurki po reakcji

PL 230 887 Β1 utlenienia poddaje się zobojętnieniu w stężonym amoniaku, korzystnie jeśli proces zobojętnienia prowadzi się w środowisku ultradźwięków, po czym przeprowadza się proces modyfikacji struktury, w którym zmodyfikowane nanorurki węglowe dysperguje się w roztworze bromu w bromowodorze w stosunku 1:1, a następnie w polu mikrofalowym prowadzi się syntezę kompozytu nanorukowo polimerowego, po czym separuje się gotowy kompozyt poddając produkt reakcji odfiltrowaniu pod próżnią na filtrze polietylenowym, charakteryzuje się tym, że podczas modyfikacji nanorurek węglowych mieszaninę reakcyjną, zawierającą kwas siarkowy, kwas azotowy i surowe nanorurki poddaje się wstępnemu zdyspergowaniu na mieszadle szybkoobrotowym w przedziale czasowym od 1 do 60 min przy prędkości obrotowej od 5000 do 30000 obr/min, po czym mieszaninę reakcyjną zawierającą kwas siarkowy, kwas azotowy i surowe nanorurki poddaje się działaniu ultradźwięków, w temperaturze od 10 do 80°C, w przedziale czasowym od 1 do 120 min, przy jednoczesnym mieszaniu, przy czym reakcję utleniania nanorurek prowadzi się w temperaturze wrzenia mieszaniny reakcyjnej w przedziale czasowym od 1 do 48 h, pod chłodnicą zwrotną, ponadto w trakcie procesu stabilizacji układu produkt zobojętnia się mieszaniną stężonego amoniaku 20-30%, a następnie przemywa się tetrahydrofuranem, przy czym reakcję zobojętnienia prowadzi się przy ciągłym mieszaniu na mieszadle szybko obrotowym z prędkością obrotową w przedziale od 300 do 3000 obr/min, ponadto w trakcie separacji gotowego kompozytu produkt reakcji przemywa się wodą.

Według innej, korzystnej cechy wynalazku w procesie modyfikacji nanorurek węglowych do reakcji utleniania powierzchni nanorurek używa się mieszaninę kwasu siarkowego i azotowego w proporcji od 1:1 do 1:10, w ilości 5-20 ml względem 1 g nanorurek. Według kolejnej, korzystnej cechy wynalazku w procesie modyfikacji nanorurek węglowych do reakcji utleniania powierzchni nanorurek do zawierającej kwas azotowy mieszaniny utleniająco oczyszczającej nanorurki węglowe doprowadza się ozon, przy czym reakcję ozonolizy prowadzi się w temperaturze wrzenia kwasu azotowego. Według następnej, korzystnej cechy wynalazku reakcję ozonolizy prowadzi się przy jednoczesnym mieszaniu na mieszadle magnetycznym.

Według innej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie modyfikacji nanorurek węglowych, po 4 h reakcji utleniania, produkt odseparowuje się od mieszaniny reakcyjnej, a następnie proces kontynuuje się po uzupełnieniu mieszaniny w nową porcję kwasu azotowego i siarkowego. Według kolejnej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie modyfikacji nanorurek węglowych prowadzi się wymianę mieszaniny kwasów siarkowego i azotowego w przedziałach czasowych od 4 do 12 h. Według następnej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie procesu stabilizacji układu gotowy produkt dokładnie przemywa się mieszaniną amoniaku 0,01-30% i etanolu w proporcji od 1:1 do 1:10.

Według innej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie procesu modyfikacji struktury nanorurki węglowe otrzymane w poprzednim etapie poddaje się zdyspergowaniu w mieszaninie tetrahydrofuranu z octem butylu w stosunki 3:1. Według kolejnej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie procesu modyfikacji struktury do zdyspergowanych w węglowodorach nanorurek dodaje się jod w stosunku masowym 3:1 względem nanorurek. Według następnej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie procesu modyfikacji struktury nanorurki uzyskane w reakcji oczyszczania rozpuszcza się w 5% jodku potasu i 2% roztworze jodu w wodzie. Według innej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie procesu modyfikacji struktury reakcję przyłączania halogenów prowadzi się w polu mikrofalowym o mocy od 200 do 1200 W w przedziale czasowym do 1 do 60 min. Według kolejnej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie procesu syntezy kompozytu nanorukowo polimerowego nanorurki zmodyfikowane halogenem dysperguje się w heptanie. Według następnej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie procesu syntezy kompozytu nanorukowo polimerowego nanorurki zmodyfikowane halogenem zostaną zdyspergowane w mieszaninie heptanmetanol w stosunku 1:4.

Według innej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie procesu syntezy kompozytu nanorukowo polimerowego alkohol poliwinylowy zostanie zdyspergowany w wodzie. Według kolejnej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie procesu syntezy kompozytu nanorukowo polimerowego połączenie dyspersji nanorurek i polimeru realizuje się na mieszadle szybkoobrotowym w przedziale prędkości obrotowej od 300 do 3000 obr/min. Według następnej, korzystnej cechy wynalazku w trakcie procesu syntezy kompozytu nanorukowo polimerowego jako polimer wiążący stosuje się zdyspergowany w rozpuszczalniku polarnym polimetakrylan sodu lub polimetakrylan potasu. Według kolejnej, korzystnej cechy wynalazku polimetakrylan sodu rozpuszcza się w metanolu do stężenia od 0,01 do 10%. Według następnej, korzystnej cechy wynalazku metanolowy roztwór polimetakrylanu sodu łączy się z metanolową dyspersją halogenowanych nanorurek na mieszadle magnetycznym w temperaturze od 20 do 80°C. Według innej,

PL 230 887 Β1 korzystnej cechy wynalazku w trakcie separacji gotowego kompozytu produkt reakcji przemywa się mieszaniną tetrahydrofuran metanol w proporcjach od 1:1 do 1:10.

Korzystnym skutkiem stosowania wynalazku jest możliwość otrzymania szeregu kompozytów, stanowiących materiały konstrukcyjne cechujące się wysoką wytrzymałością mechaniczną, niską masą oraz wysoką przenikalnością dla promieniowania X, a także przepuszczalnością dla fal radiowych o różnych częstotliwościach i zwiększoną odpornością na spadek wytrzymałości mechanicznej pod wpływem działania promieniowania X.

Sposób według wynalazku zostanie bliżej przedstawiony za pomocą jednego z wielu możliwych przykładów jego realizacji.

Przykład g surowych nanorurek o zawartości co najmniej 50% czystych nanoukładów w stosunku do całkowitej ilości węgla umieszcza się w kolbie okrągłodennej 2 I i dodaje 500 ml kwasu azotowego i 150 ml kwasu siarkowego. Całość dokładnie miesza się na mieszadle szybkoobrotowym, pracującym z prędkością obrotową 12000 obr/min, w ciągu 30 min, a następnie umieszcza się w łaźni ultradźwiękowej w temperaturze 60°C, w czasie 1 h. Po tym czasie mieszaninę powtórnie miesza się na mieszadle szybkoobrotowym, w ciągu 30 min. Następnie stosuje się zagotowanie mieszaniny reakcyjnej pod chłodnicą zwrotną przez okres 8 h. Po tym czasie mieszaninę przesącza się na filtrze polietylenowym i przemywa wodą, w celu odseparowania resztek kwasów, a następnie powtórnie umieszcza się w kolbie okrągłodennej 2 I. Następnie dodaje się 500 ml kwasu azotowego i 100 mnl kwasu siarkowego. Całość miesza się w mieszadle szybkoobrotowym 12000 obr/min przez okres 1 h. Po tym czasie miesza się w stanie ogrzanym do temperatury wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez okres 8 h. Po reakcji mieszaninę przesącza się i przemywa bardzo dokładnie 2 I wody destylowanej, a następnie zbiera się, umieszcza w kolbie Elemayera o pojemności 3 I, dodaje 500 ml wody i dokładnie miesza się w mieszadle szybkoobrotowym, pracującym z prędkością obrotową 12000 obr/min. W międzyczasie, podczas mieszania dodaje się 300 ml 20% roztworu amoniaku. Po dodaniu całej ilości związku mieszanie przerywa się, odseparowuje produkty reakcji od roztworu. Gotowy produkt suszy się. Stanowi on bazę do dalszych modyfikacji. Wytworzone, zmodyfikowane nanorurki węglowe - 1 g umieszcza się w żaroodpornym naczyniu szklanym i dodaje się 50 ml stężonego kwasu bromowodorowego i 15 ml bromu. Naczynie z mieszaniną reakcyjną umieszcza się w łaźni ultradźwiękowej w temperaturze 60°C na czas 1 h. W następnym kroku mieszaninę umieszcza się w reaktorze mikrofalowym pod chłodnicą zwrotną. Reakcje prowadzi się za pomocą reaktora o mocy 500 W, w czasie 20 min. Surowy produkt separuje się na filtrze z tworzywa sztucznego o wielkości porów co najwyżej 200 nm. Uzyskany produkt suszy się pod próżnią z nadmiaru bromowodoru i bromu. Uzyskany w poprzednim etapie produkt rozpuszcza się w mieszaninie tetrahydrofuran-etanol w stosunku 5:1 w ilości 150 ml na jeden gram. Osobno przygotowuje się roztwór polimetakrylanu sodu w tetrahydrofuranie w ilości 1 g na 150 g rozpuszczalnika. Obie substancje bardzo dokładnie dysperguje się na łaźni ultradźwiękowej do uzyskania homogenicznych koloidów. Następnie dyspersję nanorurkową umieszcza się w mieszadle szybkoobrotowym pracującym z prędkością obrotową 500 obr/min i powoli, w czasie 30 min wkrapla się roztwór polimetakrylanu sodu. Po dodaniu całej ilości polimeru mieszaninę dokładnie miesza się w czasie 30 min. Produkt reakcji separuje się na filtrze polipropylenowym, przemywa się wodą destylowaną w ilości 200 ml, a następnie etanolem.

Gotowy kompozyt dysperguje się w izopropanolu na mieszadle szybkoobrotowym, pracującym z prędkością obrotową 10000 obr/min i umieszcza się w formie. Po odparowaniu rozpuszczalnika uzyskuje się kompozyt o pożądanych parametrach w zakresie transmitancji promieni X. Otrzymany kompozyt cechuje się wysoką wytrzymałością mechaniczną przy niskiej gęstości właściwej, ponadto - zależnie od metody chemicznej modyfikacji, jej połączenia z polimerami - wykazuje różny stopień absorpcji fal elektromagnetycznych z zakresu promieniowania X. Może być stosowany jako wypełniacz i materiał konstrukcyjny do urządzeń medycznych, gdzie wymagany jest wysoki stopień transmitancji fal elektromagnetycznych z zakresu X oraz fal radiowych.

Tak otrzymany kompozyt jest lekki, wytrzymały oraz konkurencyjny cenowo i jednocześnie nie wykazuje wad typowych dla włókien węglowych. Dodatkową zaletą jest możliwość modelowania jego powierzchni i struktury przestrzennej zależnie od potrzeb oraz możliwość formowania różnych docelowych kształtów przy użyciu standardowych urządzeń wykorzystywanych do obróbki skrawaniem.

Claims (19)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, zwłaszcza dla zastosowania w medycynie, w którym występują kolejno po sobie proces modyfikacji nanorurek węglowych w polarne grupy funkcyjne, następnie realizuje się proces stabilizacji układu w roztworze, podczas którego nanorurki po reakcji utlenienia poddaje się zobojętnieniu w stężonym amoniaku, korzystnie jeśli proces zobojętnienia prowadzi się w środowisku ultradźwięków, po czym przeprowadza się proces modyfikacji struktury, w którym zmodyfikowane nanorurki węglowe dysperguje się w roztworze bromu w bromowodorze w stosunku 1:1, a następnie w polu mikrofalowym prowadzi się syntezę kompozytu nanorukowo polimerowego, po czym separuje się gotowy kompozyt poddając produkt reakcji odfiltrowaniu pod próżnią na filtrze polietylenowym, znamienny tym, że podczas modyfikacji nanorurek węglowych mieszaninę reakcyjną, zawierającą kwas siarkowy, kwas azotowy i surowe nanorurki poddaje się wstępnemu zdyspergowaniu na mieszadle szybkoobrotowym w przedziale czasowym od 1 do 60 min przy prędkości obrotowej od 5000 do 30000 obr/min, po czym mieszaninę reakcyjną zawierającą kwas siarkowy, kwas azotowy i surowe nanorurki poddaje się działaniu ultradźwięków, w temperaturze od 10 do 80°C, w przedziale czasowym od 1 do 120 min, przy jednoczesnym mieszaniu, przy czym reakcję utleniania nanorurek prowadzi się w temperaturze wrzenia mieszaniny reakcyjnej w przedziale czasowym od 1 do 48 h, pod chłodnicą zwrotną, ponadto w trakcie procesu stabilizacji układu produkt zobojętnia się mieszaniną stężonego amoniaku 20-30%, a następnie przemywa się tetrahydrofuranem, przy czym reakcję zobojętnienia prowadzi się przy ciągłym mieszaniu na mieszadle szybko obrotowym z prędkością obrotową w przedziale od 300 do 3000obr/min, ponadto w trakcie separacji gotowego kompozytu produkt reakcji przemywa się wodą.
2. 2. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1, znamienny tym, że w procesie modyfikacji nanorurek węglowych do reakcji utleniania powierzchni nanorurek używa się mieszaninę kwasu siarkowego i azotowego w proporcji od 1:1 do 1:10, w ilości od 5 do 20 ml względem 1 g nanorurek.
3. 3. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1, znamienny tym, że w procesie modyfikacji nanorurek węglowych do reakcji utleniania powierzchni nanorurek do zawierającej kwas azotowy mieszaniny utleniająco oczyszczającej nanorurki węglowe doprowadza się ozon, przy czym reakcję ozonolizy prowadzi się w temperaturze wrzenia kwasu azotowego.
4. 4. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1, znamienny tym, że reakcję ozonolizy prowadzi się przy jednoczesnym mieszaniu na mieszadle magnetycznym.
5. 5. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1, znamienny tym, że w trakcie modyfikacji nanorurek węglowych, po 4 h reakcji utleniania, produkt odseparowuje się od mieszaniny reakcyjnej, a następnie proces kontynuuje się po uzupełnieniu mieszaniny w nową porcję kwasu azotowego i siarkowego.
6. 6. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1, znamienny tym, że w trakcie modyfikacji nanorurek węglowych prowadzi się wymianę mieszaniny kwasów siarkowego i azotowego w przedziałach czasowych od 4 do 12 h.
7. 7. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1, znamienny tym, że w trakcie procesu stabilizacji układu gotowy produkt dokładnie przemywa się mieszaniną amoniaku 0,01-30% i etanolu w proporcji od 1:1 do 1:10.
8. 8. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1, znamienny tym, że w trakcie procesu modyfikacji struktury nanorurki węglowe otrzymane w poprzednim etapie poddaje się zdyspergowaniu w mieszaninie tetrahydrofuranu z octem butylu w stosunki 3:1.

   PL 230 887 Β1
9. 9. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1 albo 8, znamienny tym, że w trakcie procesu modyfikacji struktury do zdyspergowanych w węglowodorach nanorurek dodaje się jod w stosunku masowym 3:1 względem nanorurek.
10. 10. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1 albo 8, znamienny tym, że w trakcie procesu modyfikacji struktury nanorurki uzyskane w reakcji oczyszczania rozpuszcza się w 5% jodku potasu i 2% roztworze jodu w wodzie.
11. 11. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1 albo 8, znamienny tym, że w trakcie procesu modyfikacji struktury reakcję przyłączania halogenów prowadzi się w polu mikrofalowym o mocy od 200 do 1200 W w przedziale czasowym od 1 do 60 min.
12. 12. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1, znamienny tym, że w trakcie procesu syntezy kompozytu nanorukowo polimerowego nanorurki zmodyfikowane halogenem dysperguje się w heptanie.
13. 13. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1 albo 12, znamienny tym, że w trakcie procesu syntezy kompozytu nanorukowo polimerowego nanorurki zmodyfikowane halogenem dysperguje się w mieszaninie heptan-metanol w stosunku 1 A.
14. 14. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1 albo 12, znamienny tym, że w trakcie procesu syntezy kompozytu nanorukowo polimerowego alkohol poliwinylowy dysperguje się w wodzie.
15. 15. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1 albo 12, znamienny tym, że w trakcie procesu syntezy kompozytu nanorukowo polimerowego połączenie dyspersji nanorurek i polimeru realizuje się na mieszadle szybkoobrotowym w przedziale prędkości obrotowej od 300 do 3000 obr/min.
16. 16. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1 albo 12, znamienny tym, że w trakcie procesu syntezy kompozytu nanorukowo polimerowego jako polimer wiążący stosuje się zdyspergowany w rozpuszczalniku polarnym polimetakrylan sodu lub polimetakrylan potasu.
17. 17. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1 albo 16, znamienny tym, że polimetakrylan sodu rozpuszcza się w metanolu do stężenia od 0,01 do 10%.
18. 18. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1 albo 17, znamienny tym, że metanolowy roztwór polimetakrylanu sodu łączy się z metanolową dyspersją halogenowanych nanorurek na mieszadle magnetycznym w temp, od 20 do 80°C.
19. 19. Sposób wytwarzania materiału konstrukcyjnego nisko absorpcyjnego dla fal elektromagnetycznych wysokiej energii, według zastrz. 1, znamienny tym, że w trakcie separacji gotowego kompozytu produkt reakcji przemywa się mieszaniną tetrahydrofuran-metanol w proporcjach od 1:1 do 1:10.