PL230574B1 - Sposob otrzymywania stopow ren-kobalt - Google Patents

Sposob otrzymywania stopow ren-kobalt

Info

Publication number
PL230574B1
PL230574B1 PL413729A PL41372915A PL230574B1 PL 230574 B1 PL230574 B1 PL 230574B1 PL 413729 A PL413729 A PL 413729A PL 41372915 A PL41372915 A PL 41372915A PL 230574 B1 PL230574 B1 PL 230574B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
rhenium
cobalt
ppm
solution
electrolyte
Prior art date
Application number
PL413729A
Other languages
English (en)
Other versions
PL413729A1 (pl
Inventor
Dorota Kopyto
Katarzyna Leszczyńska-Sejda
Katarzyna Leszczynska-Sejda
Grzegorz Benke
Andrzej Chmielarz
Wit Baranek
Tomasz Majewski
Jan Piętaszewski
Jan Pietaszewski
Jerzy Michałowski
Jerzy Michalowski
Elżbieta Pietek
Elzbieta Pietek
Grażyna Machelska
Grazyna Machelska
Krystyna Witman
Piotr Grzechca
Original Assignee
Innovator Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia
Inst Metali Niezelaznych
Wojskowa Akademia Techniczna Im Jaroslawa Dabrowskiego
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Innovator Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia, Inst Metali Niezelaznych, Wojskowa Akademia Techniczna Im Jaroslawa Dabrowskiego filed Critical Innovator Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia
Priority to PL413729A priority Critical patent/PL230574B1/pl
Publication of PL413729A1 publication Critical patent/PL413729A1/pl
Publication of PL230574B1 publication Critical patent/PL230574B1/pl

Links

Landscapes

  • Battery Electrode And Active Subsutance (AREA)
  • Electrolytic Production Of Metals (AREA)
  • Inorganic Compounds Of Heavy Metals (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania stopów ren-kobalt w na drodze elektrowydzielania z roztworów wodnych.
Ren jest metalem trudnotopliwym, stosowanym głównie do produkcji superstopów na bazie niklu i/lub kobaltu, wykorzystywanych do wytwarzania łopatek turbin silników odrzutowych i energetycznych. Metaliczny ren produkuje się bądź przez termiczną redukcję wodorem renianu (VII) amonu (metalurgia proszkowa), bądź chemiczne osadzanie z fazy gazowej (CVD - chemical vapor deposition). Metody otrzymywania renu przy użyciu elektrowydzielania również nie znalazły większego zastosowania, głównie ze względu na niską wydajność procesu i niewystarczającą jakość osadów katodowych.
Możliwe jest otrzymywanie renu w postaci stopów z innymi metalami wchodzącymi w skład superstopów, najczęściej niklem lub kobaltem. Stopy takie najczęściej otrzymuje się, podobnie jak sam ren, z wykorzystaniem metalurgii proszkowej poprzez wygrzewanie silnie sprasowanych kształtek w atmosferze redukującej (tlenków i innych związków zawierających metale stopu) lub obojętnej (metale wchodzące w skład stopu). Źródłem renu jest najczęściej renian (VII) amonu lub potasu, czy renian (VII) metalu wchodzącego w skład stopu, znacznie rzadziej proszek metalicznego renu, z uwagi na jego bardzo wysoka cenę.
Znany ze zgłoszenia nr P-403 588 sposób otrzymywania sferycznego proszku stopowego Re-Co o wysokiej zawartości renu i od 4 do 13% wagowych kobaltu charakteryzuje się tym, że surowiec wyjściowy stanowi wysokiej czystości proszek stopowy otrzymany z redukcji w postaci renianu (VII) kobaltu (ll) - Co(ReO4)2, który poddawany jest procesowi rozpylania plazmowego w atmosferze obojętno-redukcyjnej, a proszek wstępny podawany jest w osi prostopadłej do osi płomienia plazmowego, zaś do kolumny reakcyjnej poza argonem doprowadzany jest gaz redukcyjny.
Wytwarzanie stopu renu z kobaltem i/lub niklem, chromem, czy tytanem o zawartości 50% Re i 30% innego metalu stopowego opisano w patencie nr US 6 749 803. Sposób polegał na wygrzewaniu proszków metalicznych renu z metalem/metalami wchodzącymi w skład otrzymywanego proszku stopowego.
Opis patentowy nr PL 211 592 ujawnia otrzymywanie proszku stopowego ren-nikiel z renianu (VII) niklu (ll). Sposób ten polega na wyżarzaniu renianu (VII) niklu (ll) w odmianach Ni(ReO4)2, Ni(ReO4)2 · 2H2O i Ni(ReO4)2 · 4H2O w atmosferze czystego wodoru lub w atmosferze zdysocjowanego amoniaku, czyli w mieszaninie H2 + N2 o podstawowym składzie 75% obj. H2 + 25% obj. N2. Podczas wyżarzania w temperaturach od 800 do 1100°C renian (VII) niklu (ll) redukowano wodorem. Stopy renu mogą być otrzymywane, podobnie jak superstopy, metodą hutniczą, tak jak opisano to w patencie nr EP 0 878 556, gdzie stop o składzie 30-70% Re i 30-70% Fe, Co i/lub Ni otrzymywano przez stopienie składników stopowych. Znane są również metody osadzania bezprądowego stopów renu. W patencie nr US 6 899 926 opisano sposób wytwarzania w warunkach bezprądowych powłok stopowych, zawierających metal trudnotopliwy np. Re, Mo, W oraz pierwiastek stopowy, taki jak Co, Ni, Fe, Cr, z wykorzystaniem stopionych soli chlorku lub fluoru.
Metody te, podobnie jak otrzymywanie metalicznego renu, wymagają bądź stosowania wysokiej temperatury, bądź drogiej i skomplikowanej aparatury. Otrzymywane w procesie elektrodowym metaliczne i jednorodne osady katodowe stanowią doskonały materiał na stopy wstępne, zaprawy w procesach komponowania stopów specjalnych, czy superstopów zawierających ren. Nikiel, jak i kobalt są najczęściej głównymi składnikami superstopów, a jednocześnie mają charakterystyczną cechę „indukowania”, współosadzania metali z grupy trudnotopliwych, takich jak ren, molibden, czy wolfram.
Znany z opisów patentowych nr US 7 368 048, nr JP 3 904 197 i nr JP 3 942 437 sposób wytwarzania powłok ze stopów renu, stosowanych jako powłoki odporne na korozję i wysokie temperatury, polegał na zastosowaniu elektrolitu zawierającego jony renianowe (VII) metalu stopowego wybranego z grupy Ni, Co, Fe oraz Cr, Li i Na. W elektrolitach tych jako czynnik kompleksujący stosowano kwasy organiczne z grupy kwasów karboksylowych (np. kwas cytrynowy) lub aminokarboksylowyc h, z zastosowaniem tej metody uzyskiwano powłoki galwaniczne o odpowiedniej jakości, zawierające 66-98% atomowych renu, w postaci cienkich folii o grubości od 10 do 30 pm, przy gęstości prądu równej 10 A/dm2.
W zgłoszeniu patentowym nr US 3 668 083 przedstawiono sposób elektrowydzielania renu i jego stopów w postaci powłok, charakteryzujących się niskimi naprężeniami wewnętrznymi, z kąpieli zawierającej jony renianowe (VII) oraz siarczan (VI) niklu i/lub kobaltu z dodatkami jednego lub więcej związPL 230 574 B1 ków chemicznych, tj. siarczanu (VI) magnezu, amidosulfonianu magnezu, siarczanu (VI) glinu lub amidosulfonianu glinu. Kąpiel ta zawierała również sól metalu alkalicznego i siarczan (VI) amonu, sulfaminiany oraz chlorany (VII). Stopy renu otrzymywano przy gęstości prądu 2-30 A/dm2 w temperaturze 2095°C.
W opisie patentowym nr US 8 691 678 ujawniono sposób otrzymywania galwanicznych stopów niklowo-kobaltowych z renem o zwiększonej wytrzymałości na naprężenia i pełzanie. Stopy tak uzyskane oprócz bazowego niklu zawierały również Re w ilości 0,1-15%, 5-55% Co i/lub Fe oraz 100-300 ppm S.
W patencie nr US 6 695 960 opisano sposób wytwarzania proszku stopu zawierającego obok Re, Ni i/lub Co i/lub Fe również Cr, Al i Y.
Elektrochemiczne stopy renu w przytoczonych publikacjach najczęściej są wytwarzane jako stopy dwuskładnikowe z niklem, rzadziej z kobaltem, albo jako stopy trój- lub wieloskładnikowe na bazie niklu lub niklowo-kobaltowe. W opisanych technologiach otrzymywania renu i jego stopów, czynnikami zapewniającymi otrzymanie dobrych jakościowo powłok są dodatki do elektrolitu soli przewodzących, związków kompleksujących, soli stabilizujących procesy zachodzące w strefach przyelektrodowych czy jonów amidosulfonowych, powodujących tworzenie osadów drobnokrystalicznych, charakteryzujących się dużą plastycznością i małymi naprężeniami. Dotychczas znane i opisane technologie elektrochemicznego otrzymywania renu i jego stopów odnoszą się jedynie do otrzymywania powłok galwanicznych, najczęściej na podłożu z miedzi lub złota czy platyny, a nie do masowej produkcji stopów renu.
Znany jest wprawdzie z opisu patentowego nr PL 216 443 sposób otrzymywania homogenicznych stopów renu z niklem, który polega na elektrowydzielaniu z roztworów wodnych, jednak bez użycia czynnika kompleksującego. Stosowana tam kąpiel zawierała siarczan (VI) niklu (ll), siarczan (VI) sodu, kwas borowy i jony renianowe (VII) dostarczane w postaci renianu (VII) amonu. Patent ten dotyczył jedynie otrzymywania stopów dwuskładnikowych renu z niklem, który nie zawierał kobaltu.
Istotą wynalazku jest sposób otrzymywania stopów ren-kobalt na drodze elektrowydzielania z roztworów wodnych.
Sposób charakteryzuje się tym, w pierwszym etapie przygotowania elektrolitu do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) zawierającego 30-50 g/dm3 Co, korzystnie 45 g/dm3 Co i podgrzanego do temperatury 30-90°C dodaje się kolejno: wodny roztwór renianu (VII) kobaltu (ll) o zawartości 1-30 g/dm3 Re, korzystnie 15 g/dm3 Re, w takiej ilości aby stosunek molowy kobaltu do renu był większy niż 2,5 i mniejszy niż 10, siarczan (VI) amonu i/lub wodorotlenek amonu w takiej ilości, aby stosunek molowy jonów amonowych do renu był równy 0,5 bądź większy, korzystnie 1,0, kwas borowy w ilości 10-45 g/dm3, korzystnie 25 g/dm3, siarczan (VI) sodu w ilości 10-120 g na każdy 1 dm3 roztworu, korzystnie 15 g na 1 dm3 roztworu oraz wodny roztwór węglanu sodu o stężeniu 2-160 g/dm3 i/lub 20-40% wodnego roztworu wodorotlenku sodu, aż do uzyskania pH elektrolitu na poziomie 1,8-2,5, a w drugim etapie prowadzi się, z wykorzystaniem tego elektrolitu, proces elektrowydzielania stopu w elektrolizerze przepływowym z przepływem laminarnym, wyposażonym w ułożone równolegle względem siebie, w układzie naprzemiennym, stałowymiarowe katody i anody o identycznej powierzchni czynnej, wykonane z miedzi, niklu, kobaltu lub platyny, korzystnie z niklu, w temperaturze nie przekraczającej 90°C, korzystnie 50°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 0,5-15,0 A/dm2, korzystnie 2,0 A/dm2, tak aby pH elektrolitu nie obniżyło się poniżej 1,6 z równoczesnym utrzymaniem stężenia kobaltu i renu na poziomie, odpowiednio, powyżej 25 g/dm3 i 3 g/dm3.
W przedstawionych warunkach otrzymuje się osad stopowy Re-Co, charakteryzujący się metaliczną strukturą i stabilnym składem, z wysoką wydajnością prądową wynoszącą > 98%, przy jednostkowym zużyciu energii elektrycznej w granicach 1,6-2,5 kWh/kg stopu. Szybkość elektrowydzielania stopów mieści się w zakresie od 0,1 do 15 g/A dm3. Otrzymane stopowe osady katodowe zawierają 1080% wagowych renu i są w postaci jednorodnego osadu stopowego ren-kobalt o charakterze roztworu stałego, bądź jednorodnego proszku stopu o stabilnym składzie. Sposób według wynalazku umożliwia otrzymywanie stopów Re-Co zawierających poniżej 1000 ppm zanieczyszczeń metalicznych (Cr, Zn, Al, Mg, Mn, Cu, Pb, Fe, Bi, Ca, As, W, Ni, Na, K).
Sposób według wynalazku ilustrują poniższe przykłady.
P r z y k ł a d I
W pierwszym etapie do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) podgrzanego do temperatury 60°C dodano wodny roztwór renianu (VII) kobaltu (ll) oraz siarczanu (VI) amonu w ilości 8,0 g/dm3, kwas borowy w ilości od 25 g/dm3 i siarczan (VI) sodu w ilości od 15 g/dm3 roztworu. W tak otrzymanym
PL 230 574 B1 roztworze stężenie kobaltu wynosiło 46,2 g/dm3 Co i renu 11,9 g/dm3 Re, a pH roztworu skorygowano poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3 do wartości 2,5.
W drugim etapie tak przygotowany elektrolit umieszczono w elektrolizerze przepływowym o parametrach: wysokość x szerokość x głębokość = 15 cm x 10 cm x 2 cm z przepływem laminarnym, zapewniającym stabilizację pH strefy katodowej oraz wynoszeniem nadmiaru jonów wodorowych na zewnątrz elektrolizera. Elektrody, katody z niklu, anody DSA, były ułożone w elektrolizerze równolegle względem siebie w układzie naprzemiennym. Powierzchnia czynna elektrod wynosiła 0,28 dm2. Proces elektowydzielania prowadzono w temperaturze 50°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 1,5 A/dm2 i pH roztworu w granicach 2,2-2,6,korygując je poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3. Liniowa prędkość przepływu elektrolitu wynosiła 3,0 cm/min, a gęstość objętościowa ładunku elektrycznego wynosiła równa 3,0 Ah/dm3.
W wyniku procesu trwającego 2 godziny otrzymano osad katodowy stopu ren-kobalt błyszczący, metaliczny, drobnokrystaliczny, bez spękań i dendrytów, o zawartości 26,9% wagowych renu oraz 73,1% wagowych kobaltu i zanieczyszczeniach metalicznych poniżej 100 ppm (Cr = 4 ppm, Zn = 7 ppm, Al = 3 ppm, Mg < 3 ppm, Mn < 3 ppm, Cu = 3 ppm, Pb < 5 ppm, Fe = 3 ppm, Bi < 1 ppm, Ca = 4 ppm, As < 1 ppm, Na = 8 ppm, K < 5 ppm). Wydajność prądowa wydzielania tego stopu wynosiła 97,2%, przy jednostkowym zużyciu energii elektrycznej wynoszącym 2,21 kWh/kg stopu.
P r z y k ł a d II
W pierwszym etapie do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) podgrzanego do temperatury 75°C dodano wodny roztwór renianu (VII) kobaltu (ll) oraz siarczanu (VI) amonu w ilości 12,0 g/dm3, kwas borowy w ilości od 25 g/dm3 i siarczan (VI) sodu w ilości od 15 g/dm3 roztworu. W tak otrzymanym roztworze stężenie kobaltu wynosiło 40,8 g/dm3 Co i renu 14,0 g/dm3 Re, a pH roztworu skorygowano poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3 do wartości 2,0.
W drugim etapie tak przygotowany elektrolit umieszczono w elektrolizerze przepływowym, o parametrach: wysokość x szerokość x głębokość = 15 cm x 10 cm x 2 cm z przepływem laminarnym, zapewniającym stabilizację pH strefy katodowej oraz wynoszeniem nadmiaru jonów wodorowych na zewnątrz elektrolizera. Elektrody, katody z niklu, anody DSA, były ułożone w elektrolizerze równolegle względem siebie w układzie naprzemiennym. Powierzchnia czynna elektrod wynosiła 0,28 dm2. Proces elektowydzielania prowadzono w temperaturze 50°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 1,5 A/dm2 i pH roztworu w granicach 1,8-2,0, korygując je poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3. Liniowa prędkość przepływu elektrolitu wynosiła 3,0 cm/min, a gęstość objętościowa ładunku elektrycznego była równa 3,0 Ah/dm3.
W wyniku procesu trwającego 2 godziny otrzymano osad katodowy stopu ren-kobalt w postaci metalicznego proszku, o zawartości 43,9% wagowych renu oraz 56,1% wagowych kobaltu i zanieczyszczeniach metalicznych poniżej 100 ppm (Cr = 3 ppm, Zn = 8 ppm, Al = 4 ppm, Mg < 3 ppm, Mn < 3 ppm, Cu = 3 ppm, Pb < 3 ppm, Fe = 2 ppm, Bi < 1 ppm, Ca = 4 ppm, As < 1 ppm, Na = 10 ppm, K < 5 ppm). Wydajność prądowa wydzielania tego stopu wynosiła 98,2%, przy jednostkowym zużyciu energii elektrycznej wynoszącym 2,01 kWh/kg stopu.
P r z y k ł a d III
W pierwszym etapie do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) podgrzanego do temperatury 50°C dodano wodny roztwór renianu (VII) kobaltu (ll) oraz siarczanu (VI) amonu w ilości 6,0 g/dm3, kwas borowy w ilości od 20 g/dm3 i siarczan (VI) sodu w ilości od 15 g/dm3 roztworu, W tak otrzymanym roztworze stężenie kobaltu wynosiło 44,4 g/dm3 Co i renu 14,4 g/dm3 Re, a pH roztworu skorygowano poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3 do wartości 2,4.
W drugim etapie tak przygotowany elektrolit umieszczono w elektrolizerze przepływowym o parametrach: wysokość x szerokość x głębokość = 15 cm x 10 cm x 2 cm z przepływem laminarnym, zapewniającym stabilizację pH strefy katodowej oraz wynoszeniem nadmiaru jonów wodorowych na zewnątrz elektrolizera. Elektrody wykonane z niklu były ułożone w elektrolizerze równolegle względem siebie w układzie naprzemiennym. Powierzchnia czynna elektrod wynosiła 0,28 dm2. Proces elektowydzielania prowadzono w temperaturze 50°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 2,0 A/dm2 i pH roztworu w granicach 1,9-2,6, korygując je poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3. W roztworze utrzymywano stężenia kobaltu i renu odpowiednio na poziomie 36,0 g/dm3 i 8,5 g/dm3 zapewniającym stabilne warunki elektrowydzielania. Liniowa prędkość przepływu elektrolitu wynosiła 3,0 cm/min, a gęstość objętościowa ładunku elektrycznego była równa 5,0Ah/dm3.
PL 230 574 B1
W wyniku procesu trwającego 24 godziny otrzymano osad katodowy stopu ren-kobalt w postaci metalicznego proszku, o zawartości 47,3% wagowych renu oraz 52,7% wagowych kobaltu i zanieczyszczeniach metalicznych poniżej 100 ppm (Cr = 8 ppm, Zn = 9 ppm, Al. = 5 ppm, Mg < 3 ppm, Mn < 3 ppm, Cu = 9 ppm, Pb < 5 ppm, Fe = 8 ppm, Bi < 1 ppm, Ca = 9 ppm, As < 1 ppm, Na = 15 ppm, K < 5 ppm). Wydajność prądowa wydzielania tego stopu wynosiła 98,9%, przy jednostkowym zużyciu energii elektrycznej wynoszącym 1,90 kWh/kg stopu.
P r z y k ł a d IV
W pierwszym etapie do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) podgrzanego do temperatury 60°C dodano wodny roztwór renianu (VII) kobaltu (ll) oraz wodorotlenku amonu w ilości 5,0 g/dm3, kwas borowy w ilości od 25 g/dm3 i siarczan (VI) sodu w ilości od 15 g/dm3 roztworu. W tak otrzymanym roztworze stężenie kobaltu wynosiło 48,1 g/dm3 Co i renu 15,2 g/dm3 Re, a pH roztworu skorygowano poprzez dodatek wodnego roztworu wodorotlenku sodu o stężeniu 20 g/dm3 do wartości 2,5.
W drugim etapie tak przygotowany elektrolit umieszczono w elektrolizerze przepływowym o parametrach: wysokość x szerokość x głębokość = 15 cm x 10 cm x 2 cm z przepływem laminarnym, zapewniającym stabilizację pH strefy katodowej oraz wynoszeniem nadmiaru jonów wodorowych na zewnątrz elektrolizera. Elektrody, katody z miedzi, anody DSA, były ułożone w elektrolizerze równolegle względem siebie w układzie naprzemiennym. Powierzchnia czynna elektrod wynosiła 0,28 dm2. Proces elektowydzielania prowadzono w temperaturze 55°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 10 A/dm2 i pH roztworu w granicach 1,7-2,6, korygując je poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3. W roztworze utrzymywano stężenia kobaltu i renu odpowiednio na poziomie zapewniającym stabilne warunki elektrowydzielania powyżej 35 g/dm3 Co i 3 g/dm3 Re. Liniowa prędkość przepływu elektrolitu wynosiła 30 cm/min, a gęstość objętościowa ładunku elektrycznego była równa 3,0 Ah/dm3.
W wyniku procesu trwającego 2 godziny otrzymano osad katodowy stopu ren-kobalt w postaci metalicznego proszku, o zawartości 61,1% wagowych renu oraz 38,9% wagowych kobaltu i zanieczyszczeniach metalicznych poniżej 100 ppm (Cr = 11 ppm, Zn = 9 ppm, Al = 7 ppm, Mg < 5 ppm, Mn < 3 ppm, Cu = 11 ppm, Pb < 5 ppm, Fe = 7 ppm, Bi < 1 ppm, Ca = 6 ppm, As < 1 ppm, Na = 12 ppm, K < 5 ppm). Wydajność prądowa wydzielania tego stopu wynosiła 98,8%, przy jednostkowym zużyciu energii elektrycznej wynoszącym 2,5 kWh/kg stopu.

Claims (1)

  1. Zastrzeżenie patentowe
    1. Sposób otrzymywania stopów ren-kobalt na drodze elektrowydzielania z roztworów wodnych, znamienny tym, że w pierwszym etapie przygotowania elektrolitu do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) zawierającego 30-50 g/dm3 Co, korzystnie 45 g/dm3 Co i podgrzanego do temperatury 30-90°C dodaje się kolejno: wodny roztwór renianu (VII) kobaltu (ll) o zawartości 1-30 g/dm3 Re, korzystnie 15 g/dm3 Re, w takiej ilości, aby stosunek molowy kobaltu do renu był większy niż 2,5 i mniejszy niż 10, siarczan (VI) amonu i/lub wodorotlenek amonu, w takiej ilości, aby stosunek molowy jonów amonowych do renu był równy 0,5, bądź większy, korzystnie 1,0, kwas borowy w ilości 10-45 g/dm3, korzystnie 25 g/dm3, siarczan (VI) sodu w ilości 10-120 g na każdy 1 dm3 roztworu, korzystnie 15 g na 1 dm3 roztworu oraz wodny roztwór węglanu sodu o stężeniu 2-160 g/dm3 i/lub 20-40% wodnego roztworu wodorotlenku sodu, aż do uzyskania pH elektrolitu na poziomie 1,8-2,5, po czym w drugim etapie prowadzi się, z wykorzystaniem tego elektrolitu, proces elektrowydzielania stopu w elektrolizerze przepływowym z przepływem laminarnym, wyposażonym w ułożone równolegle względem siebie, w układzie naprzemiennym, stałowymiarowe katody i anody o identycznej powierzchni czynnej, wykonane z miedzi, niklu, kobaltu lub platyny, korzystnie z niklu, w temperaturze nie przekraczającej 90°C, korzystnie 50°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 0,5-15,0 A/dm2, korzystnie 2,0 A/dm2, tak aby pH elektrolitu nie obniżyło się poniżej 1,6 z równoczesnym utrzymaniem stężenia kobaltu i renu na poziomie, odpowiednio, powyżej 25 g/dm3 i 3 g/dm3.
PL413729A 2015-08-28 2015-08-28 Sposob otrzymywania stopow ren-kobalt PL230574B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL413729A PL230574B1 (pl) 2015-08-28 2015-08-28 Sposob otrzymywania stopow ren-kobalt

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL413729A PL230574B1 (pl) 2015-08-28 2015-08-28 Sposob otrzymywania stopow ren-kobalt

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL413729A1 PL413729A1 (pl) 2016-06-20
PL230574B1 true PL230574B1 (pl) 2018-11-30

Family

ID=56120792

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL413729A PL230574B1 (pl) 2015-08-28 2015-08-28 Sposob otrzymywania stopow ren-kobalt

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL230574B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL413729A1 (pl) 2016-06-20

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Naor et al. Electrodeposition of rhenium–nickel alloys from aqueous solutions
Sharma et al. Electrowinning of cobalt from sulphate solutions
US3444058A (en) Electrodeposition of refractory metals
JP2017519103A (ja) 移動する金属ストリップのメッキ法およびそれにより製造された被覆金属ストリップ
Haftbaradaran et al. Electrodeposition and characterization of metallic molybdenum from aqueous electrolytes containing high acetate concentrations
Schlesinger Electroless and electrodeposition of silver
JP2012504192A (ja) 合金被覆装置及びメタライディング方法
CN101815814B (zh) 不使用有毒金属或类似金属由电铸获得黄色金合金沉积物的方法
CN113463148A (zh) 一种在钛或钛合金基材表面电镀金的方法
US3232853A (en) Corrosion resistant chromide coating
JP2017137551A (ja) 溶融塩電解による金属チタン箔の製造方法
CN103806044A (zh) 氯铱酸铯-氯化物熔盐体系中电解制备铱涂层的方法
PL230574B1 (pl) Sposob otrzymywania stopow ren-kobalt
Wu et al. Characterization of electroplated platinum–iridium alloys on the nickel-base single crystal superalloy
PL230575B1 (pl) Sposob otrzymywania stopow ren-kobalt
Gurbanova et al. Electrodeposition of Ni-Mo alloys from ammonium electrolytes
JPS59100280A (ja) 水素発生用陰極
TWI525225B (zh) 鍍鉬電解質及形成含鉬鍍層方法
PL230576B1 (pl) Sposob otrzymywania stopow trojskladnikowych ren-kobalt- -molibden
US3024177A (en) Corrosion resistant coating
PL229596B1 (pl) Sposób otrzymywania stopów trójskładnikowych ren-kobalt-molibden
RU2124072C1 (ru) Электролит для электрохимического осаждения функциональных покрытий никель - бор
JP7575445B2 (ja) チタンめっき用電解質及びチタンめっき用電解質を用いたチタンめっき部材の製造方法
JP2021095638A (ja) 電気アルミニウムめっき液、及び、それを用いたアルミニウム被膜の製造方法、並びにアルミニウム箔の製造方法
Sknar et al. ELECTROCHEMICAL DISCHARGE OF NICKEL WITH LOW INTERNAL STRESSES