PL230576B1 - Sposob otrzymywania stopow trojskladnikowych ren-kobalt- -molibden - Google Patents

Sposob otrzymywania stopow trojskladnikowych ren-kobalt- -molibden

Info

Publication number
PL230576B1
PL230576B1 PL413734A PL41373415A PL230576B1 PL 230576 B1 PL230576 B1 PL 230576B1 PL 413734 A PL413734 A PL 413734A PL 41373415 A PL41373415 A PL 41373415A PL 230576 B1 PL230576 B1 PL 230576B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
cobalt
solution
ppm
rhenium
electrolyte
Prior art date
Application number
PL413734A
Other languages
English (en)
Other versions
PL413734A1 (pl
Inventor
Dorota Kopyto
Katarzyna Leszczyńska-Sejda
Katarzyna Leszczynska-Sejda
Grzegorz Benke
Andrzej Chmielarz
Wit Baranek
Tomasz Majewski
Jan Piętaszewski
Jan Pietaszewski
Jerzy Michałowski
Jerzy Michalowski
Elżbieta Pietek
Elzbieta Pietek
Grażyna Machelska
Grazyna Machelska
Krystyna Witman
Piotr Grzechca
Original Assignee
Innovator Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia
Innovator Spólka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia
Inst Metali Niezelaznych
Instytut Metali Niezelaznych
Wojskowa Akademia Techniczna Im Jaroslawa Dabrowskiego
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Innovator Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia, Innovator Spólka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia, Inst Metali Niezelaznych, Instytut Metali Niezelaznych, Wojskowa Akademia Techniczna Im Jaroslawa Dabrowskiego filed Critical Innovator Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia
Priority to PL413734A priority Critical patent/PL230576B1/pl
Publication of PL413734A1 publication Critical patent/PL413734A1/pl
Publication of PL230576B1 publication Critical patent/PL230576B1/pl

Links

Landscapes

  • Inorganic Compounds Of Heavy Metals (AREA)
  • Electrolytic Production Of Metals (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania stopów trójskładnikowych ren-kobalt-molibden na drodze elektrowydzielania z roztworów wodnych, stosowanych zwłaszcza do produkcji stopów o specjalnym zastosowaniu.
Zarówno ren, jak i molibden są metalami trudnotopliwymi, w dużej mierze stosowanymi do otrzymywania superstopów. Stopy niklowe, bądź kobaltowe, zawierające te metale, wykorzystywane są zwłaszcza w warunkach działania obciążeń mechanicznych, termicznych oraz agresywnego środowiska. Ważne przy ich praktycznym wykorzystaniu jest to, że zachowują one stabilność, twardość oraz odporność na ścieranie i zginanie w wysokiej temperaturze. Powłoki z tych stopów są nanoszone na powierzchnie elementów urządzeń pracujących w zakresie wysokich temperatur, np. łopatki turbin gazowych, silników odrzutowych, czy rur stosowanych w kotłach parowych, w celu poprawy zarówno odporności termicznej, jak i odporności na korozję.
Stopy tego rodzaju bardzo trudno jest otrzymać konwencjonalnymi metodami termicznymi z powodu znacznej różnicy temperatury topnienia poszczególnych składników: Co - 1495°C, Re - 3180°C, Mo - 2620°C, a także ich ograniczoną wzajemną rozpuszczalnością.
Możliwe jest otrzymywanie renu i/lub molibdenu w postaci stopów z innymi metalami wchodzącymi w skład superstopów, najczęściej niklem lub kobaltem. Stopy takie najczęściej otrzymuje się, podobnie jak sam ren, poprzez chemiczne osadzanie z fazy gazowej (CVD - chemical vapor deposition) lub wykorzystując metalurgię proszkową poprzez wygrzewanie silnie sprasowanych kształtek w atmosferze redukującej (tlenków i innych związków zawierających metale stopu) lub obojętnej (metale wchodzące w skład stopu). Źródłem renu, bądź molibdenu jest najczęściej renian (VII) lub molibdenian amonu, lub potasu, czy renian (VII), lub molibdenian (VI) metalu wchodzącego w skład stopu, znacznie rzadziej proszek metalicznego renu czy molibdenu z uwagi na ich bardzo wysoka cenę.
Znane są metody bezprądowe otrzymywania stopów zawierających metal lub metale trudnotopliwe np. Re, Mo, W oraz co najmniej jeden pierwiastek stopowy, taki jak Co, Ni, Fe, Cr, z wykorzystaniem stopionych soli chlorku lub fluoru, tak jak opisano to w patencie nr US 6 899 926. Metoda ta pozwala jedynie na nanoszenie powłok z takich stopów na powierzchnie elementów urządzeń narażonych na działanie wysokiej temperatury, w celu przedłużenia ich żywotności.
Możliwe jest elektrochemiczne otrzymanie stopów zawierających ren i molibden z roztworów wodnych, przy stosowaniu niskiej temperatury, ale jedynie w obecności metalu indukującego ten proces, np. niklu, kobaltu lub żelaza. Metoda elektrowydzielania stopów zawierających ren i molibden z niklem lub kobaltem, przebiegająca w zakresie niskich temperatur, przy użyciu roztworów wodnych i o niskim zużyciu energii, może stanowić alternatywę dla dotychczasowych stosowanych opracowań. Otrzymywane w procesie elektrodowym metaliczne i jednorodne osady katodowe stopu Re-Co-Mo stanowią doskonały materiał na stopy wstępne, zaprawy w procesach komponowania stopów specjalnych, czy superstopów zawierających ren i molibden. Nikiel, jak i kobalt, których obecność jest konieczna przy elektrowydzielaniu renu i/lub molibdenu, ze względu na ich cechę „indukowania”, współosadzania tych metali, są najczęściej głównymi składnikami superstopów czy stopów specjalnych.
Znane są z licznych opisów patentowych sposoby otrzymywania elektrochemicznych stopów zawierających ren i kobalt, najczęściej w postaci cienkich powłok lub proszków (nr US 7 368 048, nr JP 3 904 197, nr JP 3 942 437, nr US 3 668 083, nr US 8 691 678, nr US 6 695 960). Elektrochemiczne stopy molibdenu najczęściej są wytwarzane jako cienkie powłoki stopów dwuskładnikowych z niklem, rzadziej z kobaltem albo jako stopy trój- lub wieloskładnikowe na bazie niklu lub niklowo-kobaltowe (nr US 8 551 316, nr WO 2008 057 710, nr US 394 733, nr US 8 551 316, nr JP 2 599 178, nr JP 2005 082 856, nr US 3 947 331, nr UA 50 997 oraz publikacje: N. Eliaz z zespołem, K. Mech z zespołem, M. PlataTorres z zespołem, L. Ribić-Zelenović z zespołem, A. Subramania z zespołem, E. Bełtowska-Lehmanz zepołem). W patencie nr PL 162 584 opisano sposób otrzymywania galwanicznej powłoki stopowej trójskładnikowej zawierającej ren, ale jedynie z niklem i palladem.
Brak jest doniesień literaturowych oraz patentów, czy zgłoszeń patentowych opisujących sposób otrzymywania elektrochemicznych stopów trójskładnikowych kobaltowych, zawierających zarówno ren jak i molibden, a dotychczas znane i opisane technologie elektrochemicznego otrzymywania stopów renu, czy stopów molibdenu odnoszą się jedynie do otrzymywania powłok galwanicznych, najczęściej na podłożu z miedzi lub złota czy platyny, a nie do masowej produkcji tych stopów. Znany jest wprawdzie z opisu patentowego nr PL 216 443 sposób otrzymywania stopów renu umożliwiający produkcję na
PL 230 576 B1 skalę przemysłową, ale patent ten dotyczy jedynie otrzymywania stopów dwuskładnikowych renu z niklem, który nie zawiera ani kobaltu ani molibdenu.
Korzyści wynikające z elektrochemicznego otrzymywania stopów Re-Co-Mo to zmniejszenie kosztów produkcji związane z: przebiegiem procesu w zakresie niskich temperatur, użyciem nietoksycznych roztworów wodnych, zagospodarowaniem odpadów i ścieków oraz brakiem konieczności stosowania skomplikowanej i kosztownej aparatury. Otrzymywanie stopów jednorodnych o stabilnym składzie pozwala na ich masową produkcję i czyni tą metodę konkurencyjną w stosunku do dotychczas stosowanych technologii.
Istotą wynalazku jest sposób otrzymywania stopów trójskładnikowych ren-kobalt-molibden na drodze elektrowydzielania z roztworów wodnych.
Sposób charakteryzuje się tym, że w pierwszym etapie przygotowania elektrolitu do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) zawierającego 5-50 g/dm3 Co, korzystnie 20 g/dm3 Co i podgrzanego do temperatury 30-90°C dodaje się przy intensywnym mieszaniu kwas cytrynowy i/lub cytrynian trisodowy, będące źródłem jonów czynnika kompleksującego w postaci jonów cytrynianowych, w takiej ilości, aby stosunek molowy jonów cytrynianowych do kobaltu był większy niż 1, a mniejszy niż 10, następnie wprowadza się wodny roztwór renianu (VII) amonu o zawartości 1-20 g/dm3 Re, korzystnie 6 g/dm3 Re, wodny roztwór molibdenianu (VI) sodu w ilości 1-10 g Mo na każdy 1 dm3 roztworu, korzystnie 5,0 g Mo na 1 dm3 roztworu oraz dodaje się wodny roztwór węglanu sodu o stężeniu 20-160 g/dm3 i/lub 20-40% roztworu wodorotlenku sodu, aż do uzyskania pH elektrolitu na poziomie 3-8, korzystnie 4,5. W drugim etapie prowadzi się, z wykorzystaniem tego elektrolitu, proces elektrowydzielania stopu w elektrolizerze przepływowym z przepływem laminarnym, wyposażonym w ułożone równolegle względem siebie, w układzie naprzemiennym, stałowymiarowe katody i anody o identycznej powierzchni czynnej, wykonane z miedzi, niklu, kobaltu lub platyny, korzystnie z niklu, w temperaturze nie przekraczającej 90°C, korzystnie 50°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 0,5-15,0 A/dm2, korzystnie 2,0 A/dm2, tak aby pH elektrolitu nie obniżyło się poniżej 3,0 z równoczesnym utrzymaniem stężenia kobaltu, renu i molibdenu na poziomie, odpowiednio, powyżej 10 g/dm3, 3 g/dm3 i 1 g/dm3.
W przedstawionych warunkach otrzymuje się osad stopowy Re-Co-Mo, charakteryzujący się metaliczną strukturą i stabilnym składem, z wydajnością prądową wynoszącą < 40%, przy jednostkowym zużyciu energii elektrycznej w granicach 3,0-6,0 kWh/kg stopu. Szybkość elektrowydzielania stopów mieści się w zakresie od 0,1 do 15 g/A · dm3.
Otrzymane stopowe osady katodowe są w postaci jednorodnego osadu stopowego ren-kobaltmolibden, bądź w postaci zwartego osadu o zawartości renu 50-60% i molibdenu 8-15%, resztę stanowi kobalt, albo jednorodnego proszku stopu o stabilnym składzie: ren 20-50%, molibden 20-30%, reszta kobalt. Sposób według wynalazku umożliwia otrzymanie stopów Re-Co-Mo zawierających poniżej 500ppm zanieczyszczeń metalicznych (Cr, Zn, Al, Mg, Mn, Cu, Pb, Fe, Bi, Ca, As, W, Ni, Na, K).
Sposób według wynalazku ilustrują poniższe przykłady.
P r z y k ł a d I
W pierwszym etapie do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (II) podgrzanego do temperatury 60°C dodano, przy intensywnym mieszaniu roztworu, 125 g na każdy 1 dm3 roztworu dwuwodnego cytrynianu trisodowego, następnie wprowadzono roztwór renianu (VII) amonu oraz roztwór molibdenianu (VI) sodu. W tak otrzymanym roztworze stężenie kobaltu wynosiło 12,5 g/dm3 Co, renu 7,9 g/dm3 Re i molibdenu 4,8 g/dm3 Mo, a pH roztworu skorygowano poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3 do wartości 4,6. W drugim etapie tak przygotowany elektrolit umieszczono w elektrolizerze przepływowym z przepływem laminarnym, zapewniającym stabilizację pH strefy katodowej oraz wynoszeniem nadmiaru jonów wodorowych na zewnątrz elektrolizera. Elektrody, katody z niklu, anody DSA, były ułożone w elektrolizerze równolegle względem siebie w układzie naprzemiennym. Proces elektowydzielania prowadzono w temperaturze 50°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 1,0 A/dm2 i pH roztworu w granicach 4,2-4,7, korygując je poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3. Liniowa prędkość przepływu elektrolitu wynosiła 3,0 cm/min, a gęstość objętościowa ładunku elektrycznego była równa 3,0 Ah/dm3.
W wyniku procesu trwającego 2 godziny otrzymano osad katodowy stopu ren-kobalt-molibden, błyszczący, metaliczny, drobnokrystaliczny, bez spękań i dendrytów, o zawartości 54,5% wagowych renu, 11,3% wagowych molibdenu, 34,2% wagowych kobaltu i zanieczyszczeniach metalicznych poniżej 100 ppm (Cr = 8 ppm, Zn = 9 ppm, Al = 5 ppm, Mg < 3 ppm, Mn < 3 ppm, Cu = 9 ppm, Pb < 5 ppm, Fe = 8 ppm, Bi < 1 ppm, Ca = 9 ppm, As < 1 ppm, Na = 15 ppm, K < 5 ppm). Wydajność prądowa
PL 230 576 B1 wydzielania tego stopu wynosiła 52,8%, przy jednostkowym zużyciu energii elektrycznej wynoszącym 4,25 kWh/kg stopu.
P r z y k ł a d II
W pierwszym etapie do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) podgrzanego do temperatury 50°C dodano, przy intensywnym mieszaniu roztworu, 137 g na każdy 1 dm3 roztworu dwuwodnego cytrynianu trisodowego, następnie wprowadzono roztwór renianu (VII) amonu oraz roztwór molibdenianu (VI) sodu. W tak otrzymanym roztworze stężenie kobaltu wynosiło 17,3 g/dm3 Co, renu 7,3 g/dm3 Re i molibdenu 4,3 g/dm3 Mo, a pH roztworu skorygowano poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3 do wartości 4,5. Tak przygotowany elektrolit w drugim etapie umieszczono w elektrolizerze przepływowym z przepływem laminarnym, zapewniającym stabilizację pH strefy katodowej oraz wynoszeniem nadmiaru jonów wodorowych na zewnątrz elektrolizera. Elektrody, katody z niklu, anody DSA, były ułożone w elektrolizerze równolegle względem siebie w układzie naprzemiennym. Proces elektowydzielania prowadzono w temperaturze 50°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 2,0 A/dm2 i pH roztworu w granicach 4,2-4,7, korygując je poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3. Liniowa prędkość przepływu elektrolitu wynosiła 3,0 cm/min, a gęstość objętościowa ładunku elektrycznego była równa 6,0 Ah/dm3.
W wyniku procesu trwającego 2 godziny otrzymano osad katodowy stopu ren-kobalt-molibden w postaci metalicznego proszku, o zawartości 38,3% wagowych renu, 22,3% wagowych molibdenu, 39,4% wagowych kobaltu i zanieczyszczeniach metalicznych poniżej 100 ppm (Cr = 3 ppm, Zn = 5 ppm, Al = 2 ppm, Mg < 2 ppm, Mn < 2 ppm, Cu = 6 ppm, Pb < 3 ppm, Fe = 5 ppm, Bi < 1 ppm, Ca = 6 ppm, As < 1 ppm, Na = 10 ppm, K < 3 ppm). Wydajność prądowa wydzielania tego stopu wynosiła 72,8%, przy jednostkowym zużyciu energii elektrycznej wynoszącym 3,8 kWh/kg stopu.
P r z y k ł a d III
W pierwszym etapie do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) podgrzanego do temperatury 65°C dodano, przy intensywnym mieszaniu roztworu, 90 g na każdy 1 dm3 roztworu jednowodnego kwasu cytrynowego, następnie wprowadzono roztwór renianu (VII) amonu oraz roztwór molibdenianu (VI) sodu. W tak otrzymanym roztworze stężenie kobaltu wynosiło 25,1 g/dm3 Co, renu 7,9 g/dm3 Re i molibdenu 6,3 g/dm3 Mo, a pH roztworu skorygowano poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 160 g/dm3 do wartości 4,7. W drugim etapie tak przygotowany elektrolit umieszczono w elektrolizerze przepływowym z przepływem laminarnym, zapewniającym stabilizację pH strefy katodowej oraz wynoszeniem nadmiaru jonów wodorowych na zewnątrz elektrolizera. Elektrody, katody z miedzi, anody DSA, były ułożone w elektrolizerze równolegle względem siebie w układzie naprzemiennym. Proces elektowydzielania prowadzono w temperaturze 50°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 1,0A/dm2 i pH roztworu w granicach 4,3-4,7, korygując je poprzez dodatek wodnego roztworu węglanu sodu o stężeniu 1 60 g/dm3. Liniowa prędkość przepływu elektrolitu wynosiła 3,0 cm/min, a gęstość objętościowa ładunku elektrycznego była równa 5,0 Ah/dm3.
W wyniku procesu trwającego 24 godziny otrzymano osad katodowy stopu ren-kobalt-molibden, zwarty, błyszczący, metaliczny, drobnokrystaliczny, bez spękań i dendrytów, o zawartości 56,3% wagowych renu, 12,9% wagowych molibdenu, 30,8% wagowych kobaltu i zanieczyszczeniach metalicznych poniżej 100 ppm (Cr = 10 ppm, Zn = 10 ppm, Al = 8 ppm, Mg < 5 ppm, Mn < 3 ppm, Cu = 11 ppm, Pb < 5 ppm, Fe = 12 ppm, Bi < 1 ppm, Ca = 12 ppm, As < 1 ppm, Na = 17 ppm, K < 5 ppm). Wydajność prądowa wydzielania tego stopu wynosiła 60,8%, przy jednostkowym zużyciu energii elektrycznej wynoszącym 4,9 kWh/kg stopu.
P r z y k ł a d IV
W pierwszym etapie do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) podgrzanego do temperatury 50°C dodano, przy intensywnym mieszaniu roztworu, 100 g na każdy 1 dm3 roztworu jednowodnego kwasu cytrynowego, następnie wprowadzono roztwór renianu (VII) amonu oraz roztwór molibdenianu (VI) sodu. W tak otrzymanym roztworze stężenie kobaltu wynosiło 20,3 g/dm3 Co, renu 6,8 g/dm3 Re i molibdenu 3,9 g/dm3 Mo, a pH roztworu skorygowano poprzez dodatek wodnego roztworu wodorotlenku sodu o stężeniu 20 g/dm3 do wartości 4,6. W drugim etapie, tak przygotowany elektrolit umieszczono w elektrolizerze przepływowym z przepływem laminarnym, zapewniającym stabilizację pH strefy katodowej oraz wynoszeniem nadmiaru jonów wodorowych na zewnątrz elektrolizera. Elektrody, katody z miedzi, anody DSA, były ułożone w elektrolizerze równolegle względem siebie w układzie naprzemiennym. Proces elektowydzielania prowadzono w temperaturze 45°C, przy katodowej gęstości prądu
PL 230 576 B1 wynoszącej 1,5 A/dm2 i pH roztworu w granicach 4,3-4,7, korygując je poprzez dodatek wodnego roztworu wodorotlenku sodu o stężeniu 20 g/dm3. Liniowa prędkość przepływu elektrolitu wynosiła 3,0 cm/min, a gęstość objętościowa ładunku elektrycznego była równa 10,0 Ah/dm3.
W wyniku procesu trwającego 24 godziny otrzymano osad katodowy stopu ren-kobalt-molibden w postaci metalicznego proszku, o zawartości 40,7% wagowych renu, 26,4% wagowych molibdenu, 32,9% wagowych kobaltu i zanieczyszczeniach metalicznych poniżej 100 ppm (Cr = 7 ppm, Zn = 8 ppm, Al = 17 ppm, Mg < 5 ppm, Mn < 5 ppm, Cu = 10 ppm, Pb < 5 ppm, Fe = 7 ppm, Bi < 1 ppm, Ca = 13 ppm, As < 1 ppm, Na = 21 ppm, K < 5 ppm). Wydajność prądowa wydzielania tego stopu wynosiła 77,8%, przy jednostkowym zużyciu energii elektrycznej wynoszącym 3,8 kWh/kg stopu.

Claims (1)

  1. Zastrzeżenie patentowe
    1. Sposób otrzymywania stopów trójskładnikowych ren-kobalt-molibden na drodze elektrowydzielania z roztworów wodnych, znamienny tym, że w pierwszym etapie przygotowania elektrolitu do wodnego roztworu siarczanu (VI) kobaltu (ll) zawierającego 5-50 g/dm3 Co, korzystnie 20 g/dm3 Co i podgrzanego do temperatury 30-90°C dodaje się przy intensywnym mieszaniu kwas cytrynowy i/lub cytrynian trisodowy, będące źródłem jonów czynnika kompleksującego w postaci jonów cytrynianowych, w takiej ilości, aby stosunek molowy jonów cytrynianowych do kobaltu był większy niż 1, a mniejszy niż 10, następnie wprowadza się wodny roztwór renianu (VII) amonu o zawartości 1-20 g/dm3 Re, korzystnie 6 g/dm3 Re, wodny roztwór molibdenianu (VI) sodu w ilości 1-10 g Mo na każdy 1 dm3 roztworu, korzystnie 5,0 g Mo na 1 dm3 roztworu oraz dodaje się wodny roztwór węglanu sodu o stężeniu 20-160 g/dm3 i/lub 20-40% roztworu wodorotlenku sodu, aż do uzyskania pH elektrolitu na poziomie 3-8, korzystnie 4,5, po czym w drugim etapie prowadzi się, z wykorzystaniem tego elektrolitu, proces elektrowydzielania stopu w elektrolizerze przepływowym z przepływem laminarnym, wyposażonym w ułożone równolegle względem siebie, w układzie naprzemiennym, stałowymiarowe katody i anody o identycznej powierzchni czynnej, wykonane z miedzi, niklu, kobaltu lub platyny, korzystnie z niklu, w temperaturze nie przekraczającej 90°C, korzystnie 50°C, przy katodowej gęstości prądu wynoszącej 0,5-15,0 A/dm2, korzystnie 2,0 A/dm2, tak aby pH elektrolitu nie obniżyło się poniżej 3,0 z równoczesnym utrzymaniem stężenia kobaltu, renu i molibdenu na poziomie, odpowiednio, powyżej 10 g/dm3, 3 g/dm3 i 1 g/dm3.
PL413734A 2015-08-28 2015-08-28 Sposob otrzymywania stopow trojskladnikowych ren-kobalt- -molibden PL230576B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL413734A PL230576B1 (pl) 2015-08-28 2015-08-28 Sposob otrzymywania stopow trojskladnikowych ren-kobalt- -molibden

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL413734A PL230576B1 (pl) 2015-08-28 2015-08-28 Sposob otrzymywania stopow trojskladnikowych ren-kobalt- -molibden

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL413734A1 PL413734A1 (pl) 2016-05-09
PL230576B1 true PL230576B1 (pl) 2018-11-30

Family

ID=55910600

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL413734A PL230576B1 (pl) 2015-08-28 2015-08-28 Sposob otrzymywania stopow trojskladnikowych ren-kobalt- -molibden

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL230576B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL413734A1 (pl) 2016-05-09

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Balaraju et al. Studies on autocatalytic deposition of ternary Ni–W–P alloys using nickel sulphamate bath
Sharma et al. Electrowinning of cobalt from sulphate solutions
Krstajić et al. Non-noble metal composite cathodes for hydrogen evolution. Part I: The Ni–MoOx coatings electrodeposited from Watt’s type bath containing MoO3 powder particles
CA3006141C (en) MULTILAYER ZINC-IRON COATINGS MODULATED BY COMPOSITION
JP7695086B2 (ja) 白金電解めっき浴および白金めっき製品
US9683303B2 (en) Method of obtaining a yellow gold alloy deposition by galvanoplasty without using toxic metals or metalloids
Kumar et al. Innovative Electrodeposition of Bimetallic Cu–Sn in a Stable Nonelectroactive Pyrophosphate-Based Bath: Reduction and Nucleation Growth Analysis
PL230576B1 (pl) Sposob otrzymywania stopow trojskladnikowych ren-kobalt- -molibden
Idhayachander et al. Electrolytic recovery of nickel from spent electroless nickel bath solution
PL229596B1 (pl) Sposób otrzymywania stopów trójskładnikowych ren-kobalt-molibden
Hosseini et al. Electrodeposition of Ni–W–B nanocomposite from tartrate electrolyte as alternative to chromium plating
Li et al. Electrochemical Behavior of Fe 3 O 4 in NaCl-CaCl 2 Melts.
Ved’ et al. Corrosion and electrochemical properties of binary cobalt and nickel alloys
Yapontseva et al. Electrdeposition of CoWRe alloys from polyligand citrate-pyrophosphate electrolyte
Wu et al. Characterization of electroplated platinum–iridium alloys on the nickel-base single crystal superalloy
EP3412799A1 (en) Compositionally modulated zinc-iron multilayered coatings
PL230575B1 (pl) Sposob otrzymywania stopow ren-kobalt
PL230574B1 (pl) Sposob otrzymywania stopow ren-kobalt
TWI525225B (zh) 鍍鉬電解質及形成含鉬鍍層方法
Padamata et al. Primary Production of Aluminium and Its Alloys in Molten Salts with Oxygen Evolving Anodes: Overview
Abıshova et al. Study of electrodeposition of nickel from alkaline glycine electrolytes
Ghosh Electrodeposition of Cu, Sn and Cu-Sn alloy from choline chloride ionic liquid
RU2124072C1 (ru) Электролит для электрохимического осаждения функциональных покрытий никель - бор
Maciej et al. Electrodeposition of Copper and Brass Coatings with Olive-Like Structure. Materials 2021, 14, 1762
JP7575445B2 (ja) チタンめっき用電解質及びチタンめっき用電解質を用いたチタンめっき部材の製造方法