PL224921B1 - Forma wielowarstwowa, zwłaszcza dla wytwarzania filarów betonowych - Google Patents

Description

Znana jest z opisu patentowego PL 176891 forma szalunkowa w postaci rury o stałym lub zmiennym w funkcji długości przekroju poprzecznym, której skorupowa ściana składa się z nałożonych ściśle na siebie i sklejonych ze sobą co najmniej trzech warstw korzystnie papieru i/lub tektury, nawiniętych równolegle lub spiralnie, przy czym wewnętrzną warstwę stanowi naniesiony powierzchniowo na ścianę środek zapobiegający trwałemu przyleganiu zaprawy budowlanej z materiału wiążącego lub warstwa ściany nasycona środkiem zapobiegającym trwałemu przyleganiu zaprawy budowlanej, albo wykładzina z materiału, do którego nie przylega trwale zaprawa budowlana. Korzystnie co najmniej z jednego końca rury krawędź ściany ma zakończenie schodkowe albo ma rowkowy wpust lub odp owiadające wpustowi własne pióro. Warstwy papierowe i/lub tekturowe sklejone są korzystnie klejem dekstrynowym lub szkłem wodnym. Wewnętrzną warstwę ściany stanowi korzystnie folia metalowa, folia z tworzywa sztucznego lub papier silikonowy. Ściana korzystnie ma wzmocnienie folią, cienką blachą, siatką, taśmą lub drutem. Ściana jest korzystnie od zewnątrz i/lub od wewnątrz impregnowana woskiem i/lub olejem.

Ściana ma korzystnie wytłoczenia. Wytłoczenia są dowolnie rozmieszczone i mają dowolny kształt, korzystnie są wydłużone i usytuowane wzdłużnie. Korzystnie w ścianie umieszczony jest wzdłużnie lub spiralnie element tnący w postaci drutu metalowego lub żyłki z tworzywa sztucznego, której co najmniej jeden koniec wystaje swobodnie na zewnątrz w postaci uchwytu. W ścianie jest korzystnie częściowe nacięcie otworu technologicznego. Nacięcie otworu technologicznego wykonane jest według obrysu trzech boków trójkąta. Ściana ma przecięcie w kierunku zasadniczo wzdłużnym.

Znana jest również z tegoż opisu postać rury o stałym lub zmiennym w funkcji długości przekroju poprzecznym, której skorupowa ściana składa się z nałożonych ściśle na siebie i sklejonych ze sobą co najmniej trzech warstw korzystnie papieru i/lub tektury, laminowanych tworzywem termoplastycznym, nawiniętych równolegle lub spiralnie, przy czym wewnętrzną warstwę stanowi naniesiony powierzchniowo na ścianę środek zapobiegający trwałemu przyleganiu zaprawy budowlanej z materiału wiążącego lub warstwa ściany nasycona środkiem zapobiegającym trwałemu przyleganiu zaprawy budowlanej, albo wykładzina z materiału, do którego nie przylega trwale zaprawa budowlana. Tworzywem termoplastycznym jest korzystnie tworzywo polimeryczne jak polietylen, policzterofluoroetylen, polipropylen, polistyren, poliamidy, polimetakrylan metylu, polichlorek winylu.

Z opisu wynalazku FR 2646868 znana jest rura szalunkowa z wielowarstwowego, spiralnie skręconego papieru do betonowania kolumn, wsporników lub podobnych elementów, przy czym wzdłuż jej ściany wewnętrznej lub w obrębie najbardziej wewnętrznie położonych warstw papieru jest wyposażona w element służący do rozrywania w przypadku spiralnego owinięcia ściany rury jest n awinięty spiralnie zgodnie ze skokiem spiralnego nawinięcia ściany rury wokół osi rury i jest umieszczony przy tym korzystnie pomiędzy stycznymi brzegami przylegających do siebie zwojów papieru.

Z francuskiego opisu FR 2656359 znany jest szalunek walcowy wykonany z szeregu pasów kartonu zwijanych spiralnie, które łączą się ze sobą za pośrednictwem taśm aluminiowych o zmniejszonej grubości, zwiniętych śrubowo, przy czym te taśmy aluminiowe są także środkami uszczelniającymi szalunek jako całość i są łącznikami pomiędzy zwojami kartonu zamocowanymi do tych ostatnich poprzez spawanie cieplne. Pomiędzy każdą parą sąsiednich pasów śrubowych z kartonu umieszczono taśmę aluminiową.

W publikacji EP 515952 przedstawiony jest sposób wytwarzania szalunków do filarów, w których wykorzystuje się laminowany materiał warstwowy, na którego jednej stronie nałożona jest folia polietylenowa, a po drugiej stronie folia aluminiowa i folia polietylenowa. Z materiału cięte są taśmy, na których folie polietylenowe po podgrzaniu do temp. poniżej 100 stopni C znajdują się w stanie stopionym i sklejają się z folią taśmy leżącej bezpośrednio pod nią na szerokości około 50% swojej sz erokości, tworząc tym samym zespoloną, zgrzaną powierzchnię. Rura utworzona z kilku nałożonych na siebie warstw z taśm zawiera wewnątrz tyle elementów na długości, z ilu ścian ma się składać powstający filar, przy czym laminat wewnątrz jest wyścielony folią z elastycznego i przepuszczalnego materiału. Na tę rurę na zewnątrz nałożona jest kolejna, podobna rura, zaopatrzona ewentualnie w przecięcie wzdłużne, przy czym to przecięcie znajduje się po przeciwnej stronie, a przecięcie po jej stronie ujęte jest przez kołnierze utworzone są z elementów podobnej rury.

PL 224 921 B1

Z opisu EP 587007 znany jest szalunek umożliwiający jego rozerwanie, służący do wykonywania elementów formowanych, w szczególności z betonu, który wyposażony jest w element rozrywający naklejony na jego powierzchni wewnętrznej w postaci drutu naklejonego na taśmie samoprzylepnej.

Z opisu patentowego GB 828415 udzielonego firmie Sonoco Products Co. znany jest papierowy szalunek rurowy do wylewania kolumn betonowych, stanowiący zwiniętą wielowarstwową rurę papierową, mającą jako skrajną wewnętrzną warstwę wyłożenia rozdzielającego papier przepuszczający wodę, o wysokiej wytrzymałości w stanie mokrym, o charakterze porowatym i poddany obróbce za pomocą odpowiedniego środka chemicznego, który umożliwia łatwe, równomierne przenikanie przez to wyłożenie wody z mokrej mieszanki betonowej, z wynikającym z tego równomiernym zwilżaniem innych warstw rury papierowej tak, że rurę można z łatwością oderwać od kolumny betonowej po jej stwardnieniu, oraz nadaje gładką, jednorodną powierzchnię wylanej kolumnie betonowej, wolną od papieru z warstw papierowych, przy czym to wyłożenie rozdzielające ma wystarczającą wysoką wytrzymałość w stanie mokrym, aby uniknąć rozpadu wyłożenia i umożliwić oderwanie jego i pozostałych warstw w stanie zasadniczo nienaruszonym od wylanej kolumny betonowej. Skrajna wewnętrzna warstwa wyłożenia rozdzielającego jest zaimpregnowana i powleczona żywicą, która nadaje wytrzymałość w stanie mokrym. Dodatkowo warstwę usytuowaną na zewnątrz w stosunku do skrajnej warstwy wewnętrznej stanowi arkusz działający jako zapora dla wody i zapobiegający przenikaniu wody z mokr ego betonu do innych warstw zewnętrznych, co najmniej dopóki kolumna betonowa wstępnie się nie zwiąże. Wyłożenie rozdzielające tworzą zwinięte śrubowo pasy mające nieobcięte brzegi tak, aby wytworzyć gładką, zasadniczo ciągłą powierzchnię. Wyłożenie rozdzielające stanowi zwinięty śrubo wo papier wytrzymały w stanie mokrym, zaś drugą skrajną wewnętrzną warstwą jest zwinięty śrubowo papier pergaminowy, który co najmniej początkowo nie pozwala wodzie przenikającej przez wyłożenie rozdzielające na dotarcie do zewnętrznych warstw papieru. Przedstawione są materiały, które są odpowiednie jako emulsje albo roztwory do obróbki wyłożenia papierowego w celu nadania mu opisanych właściwości oddzielania od betonu, równomiernej przepuszczalności wody i wytrzymałości w ystarczającej do zapobiegania przecinaniu albo ścieraniu, oraz umożliwiającej oddzieranie od kolumny bez nadmiernego rozdzierania, nawet w stanie wilgotnym. Są to: żywice melaminowe, żywice mocznikowo-formaldehydowe, octan celulozy, maślan celulozy, etyloceluloza, nitroceluloza, żywice akrylowe, octano-maślan celulozy, związki poliwinylowe. Jako warstwę zaporową dla wody, usytuowaną wewnątrz zwiniętej rury papierowej, przyległej do wyłożenia rozdzielającego albo na zewnątrz od niego, zaproponowano: pergamin, nieodporny na wilgoć „Cellophane”, papier woskowany, papiery tłuszczoodporne, papier powlekany skrobią, polialkoholem winylowym, oraz innymi warstwami zaporowymi dla wody, lecz nie dla pary wodnej. Rozwiązanie to różni się od wcześniejszego rozwiązania szalunku do kolumn betonowych ujawnionego w patencie GB 757490, w którym wykorzystano nieprzepuszczające wody wyłożenie z folii polietylenowej jako skrajną wewnętrzną warstwę albo wyłożenie rozdzielające, w celu ułatwienia odrywania rury od wylanej kolumny betonowej tym, że zastosowano papierowe wyłożenie rozdzielające, prawdziwie przepuszczające wodę.

Z opisu patentowego US 2677165 znany jest szalunek do betonu stanowiący zwinięty spiralnie rurowy korpus papierowy, mający sztywność wystarczającą do podtrzymania kolumny z mieszanki betonowej wlanej do niego, przy czym ten korpus jest powlekany od wewnątrz warstewką polietylenu, wskutek czego zapobiega się przywieraniu ścianek formy do związanego betonu. Stanowi on wielowarstwową, zwiniętą spiralnie rurę papierową o wielkości i grubości ścianki właściwej dla podtrzymania masy z betonu wlanej do niej i mającej warstwę z polietylenu na swej wewnętrznej powierzchni związaną z wewnętrznym spiralnym zwojem tej rury. Skrajna wewnętrzna warstwa spośród warstw papieru ma na sobie ciągłą, nieprzepuszczalną powłokę z wyciskanej żywicy polietylenowej o grubości rzędu 0,002 (cali).

Z opisu USA 4957270 znana jest rura szalunkowa do kolumn betonowych w postaci wydłużonej, sztywnej rury walcowej, zdolnej do przyjęcia betonu w celu utworzenia kolumny, która za wiera częściowo zachodzące na siebie, zwinięte śrubowo warstwy papieru, złączone razem i tworzące wewnętrzną powierzchnię ścianki mającą na sobie śrubowe wyłożenie walcowe umieszczone wewnątrz tej sztywnej rury na ogół na zasadzie połączenia ciernego, oraz stanowiąc na ogół prostokątną warstwę kartonu zamkniętą w sobie, z jej wzdłużnymi brzegami umieszczonymi tak, że stykają się czołowo i tworzą szew, przy czym taśma uszczelniająca jest umieszczona na zewnętrznej stronie tej warstwy kartonowej wzdłuż tego szwu, w celu utrzymania warstwy kartonowej w rurowym kształcie, przy czym ta warstwa kartonowa ma wewnętrzną powierzchnię ścianki o żądanej matowej teksturze włókien papieru i grubość wystarczającą do mostkowania i pokrycia tych śrubowych linii szwu na tej we4

PL 224 921 B1 wnętrznej powierzchni ścianki tej sztywnej rury tak, aby zapobiec tworzeniu linii szwu na zewnętrznej powierzchni wykonywanej kolumny betonowej, oraz cienką warstwę powłokową z tworzywa sztucznego laminowaną z tą wewnętrzną powierzchnią ścianki tej warstwy kartonowej w celu zapewnienia nieprzepuszczającej wilgoci wewnętrznej powierzchni ścianki tej rury szalunkowej i mająca grubość wystarczająco mniejszą niż ta warstwa kartonowa tak, że ta warstwa powłokowa z tworzywa sztuc znego przyjmuje żądaną matową teksturę włókien papieru tej wewnętrznej powierzchni ścianki tej warstwy kartonowej. Wyłożenie walcowe obejmuje ponadto drugą cienką warstwę powłokową z tworzywa sztucznego laminowaną z zewnętrzną powierzchnią ścianki tej warstwy kartonowej w celu skutecznego zamknięcia tej warstwy kartonowej wewnątrz warstw z tworzywa sztucznego tak, aby zapobiec zmianom zawartości wilgoci w tej warstwie kartonowej i nadać stabilność wymiarową wyłożeniu oraz zapewnić pożądane, na ogół cierne połączenie wyłożenia w szalunku rurowym. Warstwa kartonowa wyłożenia walcowego obejmuje harmonijkowe fałdy w kierunku osiowym wyłożenia i rury szalunkowej, w celu odpowiedniego rozszerzania lub kurczenia średnicy warstwy kartonowej tak, aby kompensować zmiany zawartości wilgoci w warstwie kartonowej wyłożenia i zapewnić stabilność wymiarową wyłożenia oraz zapewnić pożądane, na ogół cierne połączenie wyłożenia w szalunku rurowym. Grubość warstwy kartonowej wyłożenia wynosi w przybliżeniu 0,9 do 1,52 mm. Grubość warstwy powłokowej z tworzywa sztucznego na wewnętrznej powierzchni wyłożenia wynosi około 0,051 mm. Warstwę powłokową z tworzywa sztucznego wyłożenia stanowi polietylen o małej gęstości.

W powszechnym użyciu są taśmy z polietylenu lub polipropylenu.

Z opisów patentowych znane są materiały warstwowe z kompozycji tworzyw polimerowych z różnymi proszkami mineralnymi, stosowane w poligrafii. W opisie JP-A-56 118437 przedstawiona jest kompozycja z zastosowaniem Ca-CO₃. Na Targach Książki w Krakowie w 2010 r. zaprezentowano materiał warstwowy na bazie dwustronnie powlekanego polipropylenu. Jest on w pełni odporny na wilgoć, jest odporny na rozdarcia i przez to doskonale nadaje się i jest stosowany do reprodukcji map, w szczególności do druku map turystycznych.

Z wielu publikacji naukowych i patentowych, min.: Llanos G.R., Sefton M.V. Makromol. (1991), 24, 6065-6072, opisu patentowego US nr 6231605, prac Ch. M. Hassan, N.A. Peppas (Adv. Polym. Sci. (2000), 153, 37-65), znane są hydrożele polimerowe.

Znany jest z polskiego opisu PL 209 598 hydrożel polimerowy na bazie poli(alkoholu winylowego) (PVA) usieciowanego chemicznie i fizycznie. Poli(alkohol winylowy) jest polimerem, który wśród tworzyw sztucznych rozpuszczalnych w wodzie, produkowany jest na świecie w największych ilościach. Komercyjnie otrzymuje się go przez hydrolizę polioctanu winylu. Największe jego zużycie związane jest z produkcją wodorozpuszczalnych klejów do papieru i tkanin, wykorzystaniem PVA jako stabilizatora w polimeryzacji emulsyjnej. Fakt rozpuszczalności PVA w wodzie wykorzystuje się również do produkcji rozpuszczalnych w wodzie worków na pranie, pestycydy i nawozy. Równie cenną właściwością PVA jest biodegradowalność, zarówno w warunkach tlenowych, jak i beztlenowych.

Celem wynalazku jest opracowanie formy wielowarstwowej, łatwej do zdejmowania w szczególności po dłuższym czasie pozostawania na związanym betonie. Optymalnym byłoby, aby wewnętrzna powierzchnia formy łatwo odchodziła od powierzchni filara. Ten cel przyświecał przy projektowaniu formy wielowarstwowej o zmniejszonej nasiąkliwości wodą, umożliwiającej uzyskania gładkiej „bezszwowej” powierzchni, z fakturowaniem powierzchni o różnych kształtach, której pozostałości degradują się i są nieszkodliwe dla środowiska.

Istota formy według wynalazku polega na tym, że co najmniej jedna, korzystnie tworząca skrajnie wewnętrzną powierzchnię, warstwa jest z taśmy z przetworzonej kompozycji 60% do 85% wag owych nieorganicznych proszków mineralnych, w stosunku do całkowitej wagi kompozycji, od 13% do 39% wagowych tworzyw sztucznych używanych do wytwarzania folii, korzystnie polietylenu lub polipropylenu o różnej gęstości, oraz 1% do 2% wagowych dodatków i przeciętnej grubości 25 μm do 750 μm, przy czym przy różnej grubości taśm w warstwach, nawinięte na tę o przeciętnej grubości 25 μm do 75 μm warstwę następne warstwy pośrednie mają korzystnie większą przeciętną grubość. Korzystnie krawędzie taśmy w warstwie na skrajnie wewnętrznej powierzchni są zasadniczo zbieżne do równoległej do osi obrotu. Pomiędzy skrajnie wewnętrzną warstwą i zwojami warstw pośrednich zamocowane są pręty i/lub rurki połączone ze sobą, korzystnie siatką z włókien naturalnych, syntetycznych i/lub drucików metalowych, tak, że warstwa pomiędzy prętami i/lub rurkami jest wzorcowo ukształtowana, podatna na nacisk sił popromieniowych występujących w trakcie wypełniania masą formowaną i poprzez zdeformowanie tym naciskiem tworzy wraz z prętami i/lub rurkami wzór powierzchniowy kształtujący powierzchnię masy formowanej. Opcjonalnie pomiędzy zwojami warstw

PL 224 921 B1 pośrednich, połączonych ze skrajnie wewnętrzną warstwą, zamocowane są pręty i/lub rurki połączone ze sobą, korzystnie siatką z włókien naturalnych, syntetycznych i/lub drucików metalowych, w ten sposób, że warstwa pomiędzy prętami i/lub rurkami jest wzorcowo ukształtowana, podatna na nacisk sił popromieniowych występujących w trakcie wypełniania masą formowaną i poprzez zdeformowanie tym naciskiem tworzy wraz z prętami i/lub rurkami wzór powierzchniowy kształtujący powierzchnię masy formowanej. Pręty i/lub rurki zamocowane są równolegle, śrubowo lub pierścieniowo względem osi obrotu. Korzystnie pustki pomiędzy warstwami pośrednimi w otoczeniu prętów i/lub rurek wypełnione są donajmowanej częściowo granulatem hydrożelu. Granulat hydrożelu zamocowany jest na taśmie samoprzylepnej pomiędzy prętami i/lub rurkami. Opcjonalnie pomiędzy zwojami warstw pośrednich, połączonych ze skrajnie wewnętrzną warstwą, zamocowana jest warstwa taśmy z przyklejonym granulatem hydrożelu. Grubość ścianki od jednego końca do drugiego końca zmienia się w przybliżeniu według funkcji liniowej i ścianka ma z naddatkiem wytrzymałość obliczoną na rozrywanie w zależności od wysokości słupa półpłynnej masy formowanej i średnicy wewnętrznej powierzchni na tej wysokości. Opcjonalnie wewnętrzna powierzchnia pomiędzy końcami ogranicza komorę o kształcie stożka ściętego na wierzchołku. Opcjonalnie wewnętrzna powierzchnia pomiędzy końcami ogranicza komorę o kształcie zbliżonym do wydłużonej beczki. Opcjonalnie wewnętrzna powierzchnia na długości pomiędzy końcami jest poosiowo pofalowana lub pozałamywana.

Nieoczekiwanie okazało się, że forma wykonana z taśmy z kompozycji niewielkiej ilości polietylenu lub polipropylenu i kilkakrotnie większej ilości proszków mineralnych posiada właściwości w ytrzymałościowe na rozciąganie, które wcześniej próbowano uzyskać przez laminowanie papieru tworzywem sztucznym lub substancjami naturalnymi i jest w pewnym stopniu elastyczna. Niewielka nasiąkliwość warstw formy roztworem wody z cementem eliminuje mocne związanie warstw formy z betonem. Największą zaletą formy jest niezależnie od czasu kontaktu warstw formy z betonem, łatwe odrywanie formy od betonu, z czym dotychczas był duży problem.

Wynalazek został przedstawiony na rysunku, którego Fig. 1 ukazuje warstwy wielowarstwowej formy, Fig. 2 ukazuje widok formy w kształcie stożka, Fig. 3 ukazuje widok formy w kształcie beczki a, Fig. 4 ukazuje widok formy o pofałdowanej powierzchni.

Forma wielowarstwowa według wynalazku dla wylewania filarów betonowych wykonana jest z taśmy z polietylenem. Brzeg taśmy nałożony jest na wcześniej ułożony brzeg taśmy w tej warstwie. Warstwy połączone między sobą tworzą ściankę formy. Co najmniej jedna z nich, korzystnie tworząca skrajnie wewnętrzną powierzchnię w, warstwa 1 jest z taśmy z przetworzonej kompozycji 60% do 85% wagowych nieorganicznych proszków mineralnych, w stosunku do całkowitej wagi kompozycji, od 13% do 39% wagowych tworzyw sztucznych używanych do wytwarzania folii, korzystnie polietylenu lub polipropylenu o różnej gęstości, oraz 1% do 2% wagowych dodatków. Jako nieorganicznych proszków mineralnych używa się składniki wybrane spośród: węglanu wapniowego, siarczanu wapniowego, siarczanu baru, kaolinu, miki, tlenku cynku, dolomitu, włókna szklanego, mikroskopijnych kulek szklanych, krzemu, kredy, talku, dwutlenku tytanu, dwutlenku krzemu, bentonitu, gliny, ziemi okrzemkowej lub ich mieszanek, które zostały albo nie zostały poddane spiekaniu. Jako tworzyw sztucznych używanych do wytwarzania folii optymalnie używa się polietylenu o dużej gęstości zmieszanego z polietylenem o małej gęstości lub o średniej gęstości (czyli liniowego o małej gęstości). Dodatki obejmują dodatki stosowane zwykle w stanie techniki, jak środki łączące, którym to środkiem łączącym może być silanowy środek łączący beta-(3,4-epoksycykloheksylo)-etylotrimetoksysilan, smary, na przykład palmitamid N-olcylu, środki dyspergujące lub środki antystatyczne, jak na przykład N,N-bis(2-hydroksyetylo)stearyloamina lub N,N-bis(2-hydroksyetylo)kokoamina. Taśma wytłaczana jest z granulatu otrzymanego poprzez zmielenie otrzymanej kompozycji po wcześniejszych procesach mieszania i polimeryzacji. Używa się taśm o przeciętnej grubości 25 μm do 750 μm. Taśmy o grubości 70 μm do 750 μm w procesie produkcji łączone są z warstewek o różnych właściwościach wynikających z różnego składu kompozycji. Przy wykorzystywaniu różnej grubości taśm w warstwach, nawinięte na tę skrajnie wewnętrzną o przeciętnej grubości 25 μm do 75 μm warstwę 1 na następne warstwy pośrednie 3 używa się taśm o większej przeciętnej grubości. Korzystnie krawędzie 2 taśmy w warstwie 1 na skrajnie wewnętrznej powierzchni w są zasadniczo zbieżne do równoległej do osi obrotu s. Pomiędzy skrajnie wewnętrzną warstwą 1 i zwojami warstw pośrednich 3 zamocowane są pręty 11 i/lub rurki 12 połączone ze sobą, korzystnie siatką 14 z włókien naturalnych, syntetycznych i/lub drucików metalowych, tak, że warstwa 1 pomiędzy prętami 11 i/lub rurkami 12 jest wzorcowo ukształtowana, podatna na nacisk sił popromieniowych występujących w trakcie wypełniania masą formowaną i poprzez zdeformowanie tym naciskiem tworzy wraz z prętami 11 i/lub rurkami 12 wzór powierzchniowy kształtują6

PL 224 921 B1 cy powierzchnię masy formowanej. Przez określenie „warstwy 1 wzorcowo ukształtowanej” rozumiane tutaj jest takie ukształtowanie wewnętrznej warstwy 1, dzięki któremu uzyskuje się zaprojektowaną wcześniej powierzchnię odlewu, w szczególności słupa betonowego, realizowanego w formie wielowarstwowej.

Opcjonalnie pomiędzy zwojami warstw pośrednich 3, połączonych ze skrajnie wewnętrzną warstwą 1, zamocowane są pręty 11 i/lub rurki 12 połączone ze sobą, korzystnie siatką 14 z włókien naturalnych, syntetycznych i/lub drucików metalowych, w ten sposób, że warstwa 1 pomiędzy prętami 11 i/lub rurkami 12 jest przez nie ukształtowana, podatna na nacisk sił popromieniowych występujących w trakcie wypełniania masą formowaną i poprzez zdeformowanie tym naciskiem tworzy wraz z prętami 11 i/lub rurkami 12 wzór powierzchniowy kształtujący powierzchnię masy formowanej. Pręty 11 i/lub rurki 12 zamocowane są równolegle, śrubowo lub pierścieniowo względem osi obrotu s. Korzystnie pustki pomiędzy warstwami pośrednimi 3 w otoczeniu prętów 11 i/lub rurek 12 wypełnione są co najmniej częściowo granulatem hydrożelu 4. Granulat hydrożelu 4 zamocowany jest na taśmie samoprzylepnej pomiędzy prętami 11 i/lub rurkami 12. Opcjonalnie pomiędzy zwojami warstw pośrednich 3, połączonych ze skrajnie wewnętrzną warstwą 1, zamocowana jest warstwa taśmy z przyklejonym granulatem hydrożelu 4. Grubość g ścianki od jednego końca a do drugiego końca b zmienia się w przybliżeniu według funkcji liniowej i ścianka ma z naddatkiem wytrzymałość obliczoną na rozrywanie w zależności od wysokości słupa półpłynnej masy formowanej i średnicy wewnętrznej powierzchni w na tej wysokości. Opcjonalnie wewnętrzna powierzchnia w pomiędzy końcem a i końcem b ogranicza komorę o kształcie stożka ściętego na wierzchołku. Opcjonalnie wewnętrzna powierzchnia w pomiędzy końcem a i końcem b ogranicza komorę o kształcie zbliżonym do wydłużonej beczki. Opcjonalnie wewnętrzna powierzchnia w na długości pomiędzy końcami a i b jest poosiowo pofalowana lub pozałamywana.

Wynalazek dokładniej zostanie omówiony w przykładach zrealizowania.

P r z y k ł a d I

Formę dla filarów betonowych wykonuje się z taśmy. Pierwsza warstwa na obrotowym bębnie ułożona jest wzdłużnie, a brzeg cienkiej taśmy zachodzi na wcześniej ułożony przeciwległy brzeg taśmy w tej warstwie. Brzeg cienkiej taśmy nie pozostawia śladu „szwu” na powierzchni wyko nanego filara betonowego. Kolejne nawijane warstwy połączone są między sobą klejem i tworzą wielowarstwową ściankę formy. Skrajnie wewnętrzną powierzchnię w tworzy warstwa 1 z taśmy z przetworzonej kompozycji 60% wagowych nieorganicznych proszków mineralnych, w stosunku do całkowitej wagi kompozycji, 38% wagowych tworzyw sztucznych używanych do wytwarzania folii, korzystnie polietylenu lub polipropylenu o różnej gęstości, oraz 2% wagowych dodatków i przeciętnej grubości 25 μm. Kilka pierwszych warstw wykonanych jest taśmą cienką o przeciętnej grubości 25 μm w celu „ukrycia szwu”. Następne warstwy pośrednie 3 wykonane są taśmą o grubości 82 μm. Krawędzie 2 taśmy w warstwie 1 na skrajnie wewnętrznej powierzchni w są zasadniczo zbieżne do równoległej do osi obrotu s. Pomiędzy skrajnie wewnętrzną warstwą 1 i zwojami warstw pośrednich 3 zamocowane są pręty 11 i rurki 12 połączone ze sobą, siatką 14 z włókien syntetycznych i drucików metalowych, tak, że warstwa 1 pomiędzy prętami 11 i rurkami 12 jest wzorcowo ukształtowana. Jest ona podatna na nacisk sił po promieniowych występujących w trakcie wypełniania masą formowaną i poprzez zdeformowanie tym naciskiem tworzy wraz z prętami 11 i rurkami 12 wzór powierzchniowy kształtujący powierzchnię masy formowanej. Pręty 11 i rurki 12 zamocowane są równolegle względem osi obrotu s. Pustki pomiędzy warstwami pośrednimi 3 w otoczeniu prętów 11 i/lub rurek 12 wypełnione są częściowo granulatem hydrożelu 4. Hydrofobowy granulat hydrożelu 4 łączy wodę przesączającą się do formy z półpłynnej masy betonowej. Granulat hydrożelu 4 zamocowany jest na taśmie samoprzylepnej pomiędzy prętami 11 i rurkami 12. Wykonana jest forma wielowarstwowa, w postaci zwiniętej spiralnie rury z taśmy o wielkości i grubości ścianki właściwej dla podtrzymania masy z betonu wlanej do niej. Grubość g ścianki od jednego końca a do drugiego końca b zmienia się w przybliżeniu według funkcji liniowej i ścianka ma z naddatkiem wytrzymałość obliczoną na rozrywanie w zależności od wysokości słupa półpłynnej masy formowanej i średnicy wewnętrznej powierzchni w na tej wysokości. Wewnętr zna powierzchnia w pomiędzy końcem a i końcem b ogranicza komorę o kształcie stożka ściętego na wierzchołku.

P r z y k ł a d II

Forma wielowarstwowa wykonana jest z taśmy z polietylenem. Brzeg taśmy nałożony jest na wcześniej ułożony brzeg taśmy w tej warstwie. Warstwy połączone między sobą tworzą ściankę formy. Warstwa 1 tworząca skrajnie wewnętrzną powierzchnię w jest z taśmy z przetworzonej kompozycji

PL 224 921 B1

85% wagowych nieorganicznych proszków mineralnych, w stosunku do całkowitej wagi kompozycji, 13% wagowych tworzyw sztucznych używanych do wytwarzania folii, którym jest polietylen i poliprop ylen o różnej gęstości, oraz 2% wagowych dodatków. Jako nieorganicznych proszków mineralnych używa się składniki: węglanu wapniowego i siarczanu baru z dodatkiem włókna szklanego. Jako tworzyw sztucznych używanych do wytwarzania folii optymalnie używa się polipropylenu o dużej gęstości zmieszanego z polietylenem o małej gęstości. Dodatki obejmują stosowane zwykle w stanie techniki środki łączące, którym to środkiem łączącym jest silanowy środek łączący beta-(3,4-epoksycykloheksylo)-etylotrimetoksysilan, smar palmitamid N-olcylu, środki dyspergujące N,N-bis(2-hydroksyetylo) stearyloamina i N,N-bis(2-hydroksyetylo)kokoamia. Taśma wytłaczana jest z granulatu otrzymanego poprzez zmielenie otrzymanej kompozycji po wcześniejszych procesach mieszania i polimeryzacji. Używa się taśm o przeciętnej grubości 82 μm. Taśmy o grubości 70 μm do 750 μm w procesie produkcji łączone są z warstewek o różnych właściwościach wynikających z różnego składu kompozycji. Krawędzie 2 taśmy w warstwie 1 na skrajnie wewnętrznej powierzchni w są zasadniczo równoległe do osi obrotu s. Pomiędzy skrajnie wewnętrzną warstwą 1 i zwojami warstw pośrednich 3 zamocowane są pręty 11 połączone ze sobą siatką 14 z włókien naturalnych tak, że warstwa 1 pomiędzy prętami 11 i/lub rurkami 12 jest wzorcowo ukształtowana, podatna na nacisk sił popromieniowych występujących w trakcie wypełniania masą formowaną i poprzez zdeformowanie tym naciskiem tworzy wraz z prętami 11 i/lub rurkami 12 wzór powierzchniowy kształtujący powierzchnię masy formowanej. Pręty 11 i/lub rurki 12 zamocowane są śrubowo względem osi obrotu s. Korzystnie pustki pomiędzy warstwami pośrednimi 3 w otoczeniu prętów 11 wypełnione są częściowo granulatem hydrożelu 4. Granulat hydrożelu 4 zamocowany jest na taśmie samoprzylepnej pomiędzy prętami 11. Grubość g ścianki od jednego końca a do drugiego końca b zmienia się w przybliżeniu według funkcji liniowej i ścianka ma z naddatkiem wytrzymałość obliczoną na rozrywanie w zależności od wysokości słupa półpłynnej masy formowanej i średnicy wewnętrznej powierzchni w na tej wysokości. Wewnętrzna powierzchnia w pomiędzy końcem a i końcem b ogranicza komorę o kształcie zbliżonym do wydłużonej beczki.

P r z y k ł a d III

Forma wielowarstwowa według wynalazku dla wylewania filarów betonowych wykonana jest z taśmy z polietylenem. Brzeg taśmy nałożony jest na wcześniej ułożony brzeg taśmy w tej warstwie. Warstwy połączone między sobą klejem tworzą ściankę formy. Skrajnie wewnętrzna warstwa 1 jest z taśmy z przetworzonej kompozycji 75% wagowych nieorganicznych proszków mineralnych, w stosunku do całkowitej wagi kompozycji, 24% wagowych polietylenu o różnej gęstości, oraz 1% wagowych dodatków. Taśma, poczynając od warstwy 1 na skrajnie wewnętrznej powierzchni w jest nawinięta śrubowo zwojami z odstępem 1/2 szerokości taśmy. Pomiędzy zwojami warstw pośrednich 3, połączonych ze skrajnie wewnętrzną warstwą 1, zamocowana jest warstwa taśmy z przyklejonym granulatem hydrożelu 4. Grubość g ścianki od jednego końca a do drugiego końca b zmienia się w przybliżeniu według funkcji liniowej i ścianka ma z naddatkiem wytrzymałość obliczoną na rozrywanie w zależności od wysokości słupa półpłynnej masy formowanej i średnicy wewnętrznej powierzchni w na tej wysokości. Wewnętrzna powierzchnia w na długości pomiędzy końcami a i b jest poosiowo pofalowana.

Zużyta forma szalunkowa z taśmy zawierającej w swoim składzie dużą ilość mineralnych pros zków jest z łatwością utylizowana.

Claims (12)

1. Forma wielowarstwowa, zwłaszcza rurowa dla wylewania filarów betonowych, z taśmy z pol ietylenem, której brzeg nałożony jest na wcześniej ułożony brzeg taśmy w tej warstwie i połączone między sobą warstwy tworzą ściankę, znamienna tym, że co najmniej jedna, korzystnie tworząca skrajnie wewnętrzną powierzchnię (w), warstwa (1) jest z taśmy z przetworzonej kompozycji 60% do 85% wagowych nieorganicznych proszków mineralnych, w stosunku do całkowitej wagi kompozycji, od 13% do 39% wagowych tworzyw sztucznych używanych do wytwarzania folii, korzystnie polietylenu lub polipropylenu o różnej gęstości, oraz 1% do 2% wagowych dodatków i przeciętnej grubości 25 μm do 750 μm, przy czym przy różnej grubości taśm w warstwach, nawinięte na tę o przeciętnej grubości 25 μm do 75 μm warstwę (1) następne warstwy pośrednie (3) mają korzystnie większą przeciętną grubość.

PL 224 921 B1

2. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że krawędzie (2) taśmy w warstwie (1) na skrajnie wewnętrznej powierzchni (w) są zasadniczo zbieżne do równoległej do osi obrotu (s).

3. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że pomiędzy skrajnie wewnętrzną warstwą (1) i zwojami warstw pośrednich (3) zamocowane są pręty (11) i/lub rurki (12) połączone ze sobą, korzystnie siatką (14) z włókien naturalnych, syntetycznych i/lub drucików metalowych, tak, że warstwa (1 pomiędzy prętami i/lub rurkami (12) jest wzorcowo ukształtowana, podatna na nacisk sił popromieniowych występujących w trakcie wypełniania masą formowaną i poprzez zdeformowanie tym nac iskiem tworzy wraz z prętami (11) i/lub rurkami (12) wzór powierzchniowy kształtujący powierzchnię masy formowanej.

4. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że pomiędzy zwojami warstw pośrednich (3), połączonych ze skrajnie wewnętrzną warstwą (1), zamocowane są pręty (11) i/lub rurki (12) połączone ze sobą, korzystnie siatką (14) z włókien naturalnych, syntetycznych i/lub drucików metalowych, tak, że warstwa (1) pomiędzy prętami (11) i/lub rurkami (12) jest wzorcowo ukształtowana, podatna na nacisk sił popromieniowych występujących w trakcie wypełniania masą formowaną i poprzez zdeformowanie tym naciskiem tworzy wraz z prętami (11) i/lub rurkami (12) wzór powierzchniowy kształtujący powierzchnię masy formowanej.

5. Forma według zastrz. 4 albo 5, znamienna tym, że pręty (11) i/lub rurki (12) zamocowane są równolegle, śrubowo lub pierścieniowo względem osi obrotu (s).

6. Forma według zastrz. 4 albo 5, znamienna tym, że pustki pomiędzy warstwami pośrednimi (3) w otoczeniu prętów (11) i/lub rurek (12) wypełnione są co najmniej częściowo granulatem hydrożelu (4).

7. Forma według zastrz. 6, znamienna tym, że granulat hydrożelu (3) zamocowany jest na taśmie samoprzylepnej pomiędzy prętami (11) i/lub rurkami (12).

8. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że pomiędzy zwojami warstw pośrednich (3), połączonych ze skrajnie wewnętrzną warstwą (1), zamocowana jest warstwa taśmy z przyklejonym granulatem hydrożelu (4).

9. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że grubość (g) ścianki od jednego końca (a) do drugiego końca (b) zmienia się w przybliżeniu według funkcji liniowej i ścianka ma z naddatkiem wytrzymałość obliczoną na rozrywanie w zależności od wysokości słupa półpłynnej masy formowanej i średnicy wewnętrznej powierzchni (w) na tej wysokości.

10. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że wewnętrzna powierzchnia (w) pomiędzy końcem (a) i końcem (b) ogranicza komorę o kształcie stożka ściętego na wierzchołku.

11. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że wewnętrzna powierzchnia (w) pomiędzy końcem (a) końcem (b) ogranicza komorę o kształcie zbliżonym do wydłużonej beczki.

12. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że wewnętrzna powierzchnia (w) na długości pomiędzy końcem (a) i końcem (b) jest poosiowo pofalowana lub pozałamywana.