Wynalazek niniejszy dotyczy sposobu wytwarzania brykietów z wegla drzewnego, przeznaczonych przedewszystkiem do wy¬ twarzana gazu czadnicowego do napedu silników, a stosowanych z powodzeniem równiez i do innych celów.Podczas wytwarzania tych brykietów, najwieksza trudnosc polega na utrzymywa¬ niu brykietów w skupieniu w ten sposób, aby pod dzialaniem ciepla w wysokiej tempera¬ turze spalania nie rozpadaly sie, poniewaz w przeciwnym przypadku spalanie ich by¬ loby utrudnione, a nawet uniemozliwione.Wedlug wynalazku otrzymuje sie bry¬ kiety, które, jak wykazaly praktyczne do¬ swiadczenia, nie rozpadaja sie podczas ich spalania, wskutek czego nadaja sie dobrze do wytwarzania gazu czadnicowego do na¬ pedu silników.Charakterystyczna cecha wynalazku jest to, ze dobrze sproszkowany wegiel drzewny miesza sie ze srodkiem wiazacym, najlepiej ze srodkiem, zawierajacym cu¬ kier, i z weglem kamiennym, jak np. z we¬ glem ze Szpicberga, bogatym w gazy, który silnie sie spieka i zawiera duzo parafiny i innych weglowodorów, lub z angielskim weglem z Kannelu, poczem mieszanine te sprasowuje sie na brykiety. Nastepnie bry¬ kiety suszy sie przez krótki okres czasu (10 do 30 minut) w stosunkowo wysokiej tem¬ peraturze, najlepiej 300 — 500°C. Jakosrodka ogrzewajacego piece do suszenia brykietów, uzywa sie najlepiej gazów spa- linoWych, pochodzacych np. z paleniska ko¬ tla parowego.Okazalo sie, ze wegiel kamienny opisa¬ nego rodzaju wywiera podwójny dodatni wplyw na brykiety; po pierwsze wegiel pod¬ czas spalania wydziela duze ilosci gazów palnych, co powieksza wydajnosc gazów czadnicowych o 15 — 20% ; po drugie wla¬ sciwosc spiekania sie wegla kamiennego, zawierajacego parafine i inne weglowodo¬ ry, nadaje brykietom w wysokiej tempera¬ turze stosunkowo dq£a wytrzymalosc, tak iz brykiety moga byc spalane w palenisku generatora bez ich rozpadania sie, mimo ze w palenisku panuje bardzo wysoka tempe¬ ratura,.np, 1400 — 150O°C.Okolicznosc, ze wegiel ze Szpicberga lub podobny wegiel spieka sie w wysokiej temperaturze i dziala przy tern jako srodek silnie wiazacy, jest powodem, ze brykiety podczas ich spalania nie rozpadaja sie. Do¬ tychczas stosowane zwykle srodki wiazace, jak smola, lug, dwusiarezyn sodowy lub podobne substancje, nie wywieraly wzmian¬ kowanych dodatnich wplywów, wskutek czego nie mogly zapobiec rozpadaniu sie brykietów w wysokiej temperaturze spalania. Wegiel kamienny dziala wiec w wysokiej temperaturze spalania jako sro¬ dek wiazacy, podczas gdy drugi srodek wiazacy, jak cukier i t. d., wiaze brykiety zwlaszcza w zwyklej lub nieco podwyzszo¬ nej temperaturze.Przyklad. 100 kg maczki cukrowej, me¬ lasy lub podobnego materjalu miesza sie z 5 kg proszku alunowego lub innego podob¬ nego srodka w celu zinwertowania cukru; nastepnie do mieszaniny tej dodaje sie 400—600 kg wody tak, iz otrzymuje sie sto¬ sunkowo plynny produkt. Do tego plynnego produktu dodaje sie nastepnie np. 60 — 85 kg dobrze sproszkowanego wegla ze Szpic¬ berga lub innego silnie spiekajacego sie wegla kamiennego, bogatego w gazy, a za¬ wierajacego parafine. Do tej mieszaniny dodaje sie 50 — 100 kg dobrze rozdrobnio¬ nych wytloczyn z buraków cukrowych, po- czem dodaje sie dobrze sproszkowanego wegla drzewaiego, az do otrzymania gestej masy w postaci papki. Z tej masy wytlacza sie brykiety zapomoca odpowiednich pras brykietowych, przyczem najlepiej jest sto¬ sowac cisnienie od 100 do 300 kg/cm2.Brykiety zostaja nastepnie poddane su¬ szeniu w osobnych komorach, ogrzewanych w odpowiedni sposób, najlepiej gazami spa- linowemi, pobieranemi z paleniska kotla parowego, a przepuszczanemi przez te ko¬ mory z wielka szybkoscia. Z powodu sto¬ sunkowo duzej zawartosci w brykietach wilgoci (okolo 50%) wytwarza sie w komo¬ rze, wskutek wysokiej temperatury susze¬ nia, wynoszacej najlepiej od 350 do 500aC, para wodna, powodujaca twardnienie bry¬ kietów. Pod dzialaniem ciepla w wysokiej temperaturze cukier, dodany do masy bry- kietowanej, zostaje skarmelizowany. Czas trwania suszenia, podczas którego nastepu¬ je bardzo nieznaczne spiekanie sie wegla kamiennego, zalezy od zawartosci wilgoci w brykietach i wynosi zwykle 10 — 30 mi¬ nut. Po wysuszeniu brykiety maja wyglad podobny do koksu.Brykiety moga posiadac np. nastepuja¬ cy sklad: 80 czesci wagowych wegla drzew¬ nego, 20 czesci wagowych wegla ze Szpic¬ berga i 5 — 12 czesci wagowych srodka wiazacego, zawierajacego cukier.Brykiety, wykonane wedlug wynalazku niniejszego, sa stosunkowo tanie, poniewaz wegiel kamienny opisanego gatunku, a zwlaszcza wegiel ze Szpicberga, jest tan¬ szy od wegla drzewnego. Tak samo podany sposób suszenia umozliwia przeprowadza¬ nie suszenia brykietów w bardzo krótkim czasie, wskutek czego piec do suszenia jest o wiele mniejszy i tanszy, niz dotychczaso¬ we piece tego rodzaju. Przy dotychczaso¬ wych sposobach wytwarzania brykietów z wegla drzewnego brykiety suszono w sto- — 2 -sunkowo niskich temperaturach, nieprze- kraczajacych zwykle 130°C, przyczem czas trwania suszenia wynosil okolo 3 — 4 go¬ dzin lub wiecej. Powodem stosowania tak niskiej temperatury bylo to, ze w razie o- grzewania w temperaturze wyzszej niz 150°C przez dluzszy okres czasu, np. przez przeciag jednej godziny, wegiel zapala sie.Okazalo sie, ze mozna stosowac znacznie wyzsza temperature, bo okolo 500°C, bez zapalenia sie wegla, jezeli ogrzewanie trwa stosunkowo krótki czas, np. 15 minut. Tem¬ perature poczatkowa pieca mozna podczas suszenia stopniowo obnizac. Przy stosowa¬ niu wysokich temperatur poczatkowych cie¬ plo przenika tylko do zewnetrznych warstw brykietów. Jezeli nastepnie brykiety zosta¬ na z pieca wyjete, suszenie uskutecznia sie w stopniowo obnizajacej sie temperaturze w dalszym ciagu i cieplo przenika caly bry¬ kiet bez jego zapalenia. Mimo krótkiego traktowania brykietów w piecu, osiaga sie w opisany sposób calkowite wysuszenie ich. PL