PL218140B1 - Zastosowanie kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego - Google Patents

Zastosowanie kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego

Info

Publication number
PL218140B1
PL218140B1 PL398409A PL39840912A PL218140B1 PL 218140 B1 PL218140 B1 PL 218140B1 PL 398409 A PL398409 A PL 398409A PL 39840912 A PL39840912 A PL 39840912A PL 218140 B1 PL218140 B1 PL 218140B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
diaminobis
biphenyl
acids
bone
methylidene
Prior art date
Application number
PL398409A
Other languages
English (en)
Other versions
PL398409A1 (pl
Inventor
Waldemar Goldeman
Anna Nasulewicz-Goldeman
Original Assignee
Politechnika Wroclawska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Wroclawska filed Critical Politechnika Wroclawska
Priority to PL398409A priority Critical patent/PL218140B1/pl
Publication of PL398409A1 publication Critical patent/PL398409A1/pl
Publication of PL218140B1 publication Critical patent/PL218140B1/pl

Links

Landscapes

  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)

Description

Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego.
Znane są z polskiego patentu PL 212752 kwasy bifenylo-4,4'-diaminobis(metylobisfosfonowe) i związki pokrewne o wzorze ogólnym 1, w którym R oznacza atom wodoru lub atom fluorowca, grupę alkilową, alkoksylową lub nitrową, zaś X oznacza wiązanie pojedyncze lub atom tlenu, siarki, grupę sulfotlenkową, mostek alkilowy, a zwłaszcza grupę metylenową, etylenową lub izopropylidenową. Wynalazek dotyczy również sposobu wytwarzania nowych kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylobisfosfonowych) i związków pokrewnych, który polega na tym, że produkt reakcji jednej części molowej odpowiedniego diizonitrylu z co najmniej czterema częściami molowymi fosforynu trialkilowego w obecności kwasu Br0nsteda, korzystnie chlorowodoru, poddaje się hydrolizie wodnym roztworem kwasu, korzystnie wodnym roztworem chlorowodoru.
Kwasy bisfosfonowe, w tym także aminometylidenobisfosfonowe, znajdują zastosowanie jako odczynniki analityczne, preparaty antykorozyjne, a zwłaszcza jako związki biologicznie aktywne. Najważniejsze zastosowanie kwasów bisfosfonowych związane jest w chorobami charakteryzującymi się zaburzeniami metabolizmu wapnia jak osteoporoza czy choroba Pageta. Kwasy bisfosfonowe wykazują ponadto aktywność przeciwpasożytniczą jak np. w malarii czy chorobie Chagasa. Są także inhibitorami enzymów np. syntazy difosforanu farnezylu, a także stymulują komórki γδΤ układu odpornościowego. Kwasy bisfosfonowe wykazują też aktywność przeciwnowotworową, w skojarzeniu z innymi lekami, bądź same.
Zastosowanie kwasów bisfosfonowych w leczeniu chorych na osteoporozę związane jest z ich wpływem na resorpcję kostną. Wykazują one również dużą skuteczność w leczeniu przeciwprzerzutowym niektórych nowotworów do kości, zwłaszcza nowotworów gruczołu sutkowego, a także w leczeniu hiperkalcemii czy osteoporozie, będących powikłaniami choroby nowotworowej. Bisfosfoniany stanowią alternatywną metodę leczenia bólu spowodowanego przerzutami raka piersi do kości, a w ostatnich latach bada się także możliwość użycia bisfosfonianów w celu opóźnienia występowania przerzutów nowotworu piersi do kości. Bisfosfoniany są też kompleksonami, wykazującymi duże powinowactwo zwłaszcza do jonów wapnia.
Dane literaturowe podają, że u 75-90% chorych na nowotwory gruczołu sutkowego występuje przerzutowanie tego nowotworu do kości. Wiąże się to z takimi powikłaniami jak zwiększona podatność na złamania, hiperkalcemia, ból czy znaczne ograniczenie ruchowe. Co prawda, w badaniach klinicznych nie stwierdzono znaczących różnic pod względem przeżycia (dla grupy której podawano bisfosfonian i grupy kontrolnej), to jednak stosowanie bisfosfonianów znacząco poprawiało jakość życia chorego w przypadku wystąpienia powyższych powikłań.
Spośród bisfosfonianów na liście leków znajduje się tylko jeden aminometylidenobisfosfonian - Inkadronian (kwas cykloheptyloaminometylidenobisfosfonowy), pozostałe bisfosfoniany są 1-hydroksymetylidenobisfosfonianami. Najczęściej stosowanym i badanym pod kątem użyteczności w terapii nowotworów gruczołu sutkowego bisfosfonianem jest zoledronian (kwas zoledronowy), a także pamidronian, klodronian i etidronian.
Jako modele badawcze do oceny aktywność kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) wybrano linię ludzkiego nowotworu gruczołu sutkowego MCF-7 oraz linię komórek mysich makrofagów J774E. Linia ludzkiego nowotworu gruczołu sutkowego MCF-7 została wybrana jako reprezentatywny model nowotworu przerzutującego do kości, zaś komórki mysich makrofagów J774E, ponieważ makrofagi stymulują proces osteolizy w kościach. Ponadto dane literaturowe wskazują, iż jednym z mechanizmów działania bisfosfonianów jest wpływ na osteoklasty poprzez tzw. komórki mikrośrodowiska w tym makrofagi. Bisfosfoniany gromadzą się w miejscach, w których występuje przebudowa kości i tam za pośrednictwem różnych komórek, w tym makrofagów, wpływają na resorpcję kostną. Wpływ bisfosfonianów na hamowanie resorpcji kości przez osteoklasty oraz wpływ na przeżywalność makrofagów zachodzi według tego samego mechanizmu molekularnego [Luckman S.F i współ., J. Bone Miner Res 1998, 13(11), 1668-1678]. Choroba Pageta, druga obok osteoporozy choroba, w terapii której stosowane są bisfosfoniany, charakteryzuje się nieprawidłowym tworzeniem kości przez osteoblasty, co poprzedzane jest zwiększoną reabsorpcją kości przez osteoklasty. Wobec tego, obie wybrane linie pozwalają ocenić aktywność badanego związku zarówno w przypadku nowotworów gruczołu sutkowego oraz powikłań kostnych będących wtórnym efektem związanym z przerzutowaniem nowotworów do kości, zwłaszcza nowotworów gruczołu sutkowego, jak i pierwotnych chorób
PL 218 140 B1 kości związanych z zaburzeniami gospodarki wapnia w organizmie jak osteoporoza, zwłaszcza osteoporoza postmenopauzalna, osteopenia, hiperkalcemia, szczególnie hiperkalcemia wywołana chorobą nowotworową czy chorobą Pageta.
Istotą rozwiązania według wynalazku są kwasy bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) przedstawione wzorem ogólnym 1, w którym R oznacza atom wodoru lub atom fluorowca, grupę alkilową, alkoksylową lub nitrową, zaś X oznacza wiązanie pojedyncze lub atom tlenu, siarki, grupę sulfotlenkową, mostek alkilowy, a zwłaszcza grupę metylenową albo ich farmaceutycznie akceptowalnych soli, wodzianów lub solwatów do zastosowania w leczeniu nowotworów gruczołu sutkowego oraz powikłań wynikających z ich przerzutownia do kości w postaci osteoporozy lub osteopenii.
Farmakologicznie dopuszczalnymi solami kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) są sole otrzymane z odpowiednich zasad, a zwłaszcza sole zasad zwierających metal z grupy la, Ib, IIa i IIb układu okresowego, a zwłaszcza sole zasad zawierających metale alkaliczne, korzystnie sole sodowe, potasowe lub odpowiednie sole amoniowe uzyskane z amoniaku lub odpowiednich amin organicznych.
Korzystnymi farmaceutycznie dopuszczalnymi solami są takie sole, w których jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem lub osiem, a zwłaszcza jeden, dwa, trzy lub cztery kwaśne atomy wodoru grup fosfonowych w kwasach bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) zastąpione są przez odpowiedni kation zdefiniowany powyżej, zwłaszcza kation sodowy, potasowy lub amoniowy. Szczególnie korzystne są sole sodowe kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych).
W grupie szczególnie korzystnych farmaceutycznie dopuszczalnych soli, każda z grup fosfonowych kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) zawiera jeden atom wodoru i jeden farmaceutycznie dopuszczalny kation, zdefiniowany jak powyżej, zwłaszcza kation sodowy. Dopuszcza się także stosowanie kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) lub ich soli w postaci wodzianów lub solwatów z innymi rozpuszczalnikami.
Wynalazek został bliżej przedstawiony w przykładzie realizacji.
P r z y k ł a d 1
Opis i schemat oceny aktywności przeciwproliferacyjnej kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych)
Komórki mysich makrofagów J774E oraz ludzkiego raka gruczołu piersiowego MCF-7 pochodzące z hodowli in vitro nanoszono na płytkę 96-dołkową w liczbie 1X104 na dołek w objętości 100 μΐ medium hodowlanego z dodatkiem surowicy bydlęcej płodowej (FBS) i antybiotyków. Po 24 godzinach inkubacji w 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2 komórki traktowano kwasem bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) w stężeniach 1000, 100, 10 i 1 μg/ml (w końcowej objętości 100 μθ, pod kontrolą komórek, do których dodano wyłącznie 100 μΐ medium hodowlanego. Roztwór kwasu bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) przygotowywano ex tempore, rozpuszczając naważkę związku w 10% roztworze NaHCO3, dodając 33,6 μl roztworu na każdy 1 mg związku, a następnie dopełniając medium hodowlanym do stężenia związku 2 mg/ml. Kolejne rozcieńczenia wykonywane były w medium hodowlanym. Po kolejnych 72 godzinach inkubacji w 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2 określano stopień zahamowania proliferacji komórek MCF-7 i J774E pod wpływem kwasu bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowego). Do odczytu testu stosowano metodę SRB [wg Skehan P. i współ., J Natl Cancer Inst, 1990, 82,1107-1112].
Kontrolę „zerującą” stanowił roztwór pochodzący z dołków zawierających tylko medium hodowlane. Kontrolę pozytywną stanowią komórki nietraktowane kwasem bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowym), zawieszone w medium hodowlanym. Następnie na podstawie wykresu zależności procentu zahamowania proliferacji komórek od stężenia kwasu bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) określono stężenie kwasu bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) hamujące proliferację komórek J774E i MCF-7 w 50%, czyli wartości IC50.
Wartości odczytanych IC50 dla poszczególnych kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) przedstawiono w tabeli 1.

Claims (1)

  1. Zastrzeżenie patentowe
    Kwasy bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) przedstawione wzorem ogólnym 1 w którym R oznacza atom wodoru lub atom fluorowca, grupę alkilową, alkoksylową lub nitrową, zaś X oznacza wiązanie pojedyncze lub atom tlenu, siarki, grupę sulfotlenkową, mostek alkilowy, a zwłaszcza grupę metylenową albo ich farmaceutycznie akceptowalne sole, wodziany lub solwaty do zastosowania w leczeniu nowotworów gruczołu sutkowego oraz powikłań wynikających z ich przerzutownia do kości w postaci osteoporozy lub osteopenii.
PL398409A 2012-03-12 2012-03-12 Zastosowanie kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego PL218140B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL398409A PL218140B1 (pl) 2012-03-12 2012-03-12 Zastosowanie kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL398409A PL218140B1 (pl) 2012-03-12 2012-03-12 Zastosowanie kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL398409A1 PL398409A1 (pl) 2012-07-16
PL218140B1 true PL218140B1 (pl) 2014-10-31

Family

ID=46575895

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL398409A PL218140B1 (pl) 2012-03-12 2012-03-12 Zastosowanie kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL218140B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL398409A1 (pl) 2012-07-16

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Rodriguez et al. The role of the phosphorus atom in drug design
Barbosa et al. Bisphosphonates, old friends of bones and new trends in clinics
R. Hudson et al. N-heterocyclic dronic acids: applications and synthesis
Rogers From molds and macrophages to mevalonate: a decade of progress in understanding the molecular mode of action of bisphosphonates
Russell Bisphosphonates: from bench to bedside
Russell Bisphosphonates: the first 40 years
Russell Bisphosphonates: mode of action and pharmacology
JP5244917B2 (ja) C2−c5−アルキル−イミダゾール−ビスホスホネート類
Neves et al. Synthesis, characterization and biodistribution of bisphosphonates Sm-153 complexes: correlation with molecular modeling interaction studies
Russell et al. Bisphosphonates: from the laboratory to the clinic and back again
Russell Determinants of structure–function relationships among bisphosphonates
Leung et al. Thienopyrimidine bisphosphonate (ThPBP) inhibitors of the human farnesyl pyrophosphate synthase: optimization and characterization of the mode of inhibition
EP1463742A2 (en) Novel pyrazolo-and pyrrolo-pyrimidines and uses thereof
E Dunford Molecular targets of the nitrogen containing bisphosphonates: the molecular pharmacology of prenyl synthase inhibition
CN101679466A (zh) 对包括fpps、ggpps和dpps在内的多靶点效力提高的二膦酸盐化合物及方法
Virieux et al. Synthesis and biological applications of phosphinates and derivatives
Widler et al. The chemistry of bisphosphonates: from antiscaling agents to clinical therapeutics
KR101327635B1 (ko) 포스폰산화 리파마이신, 및 그의 뼈 및 관절 감염의 저지및 치료 용도
PL218140B1 (pl) Zastosowanie kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego
PL217023B1 (pl) Zastosowanie kwasu fenylo-1,4-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego
PL217017B1 (pl) Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) w preparacie farmaceutycznym
Breuer The development of bisphosphonates as drugs
PL217221B1 (pl) Zastosowanie kwasów bifenylo-4,4'-diaminobis(metylidenobisfosfonowych) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego
Komisarenko et al. Calix [4] arene methylene bisphosphonic acids as effectors of biochemical processes
JP2012513443A (ja) フェニルアルキル−イミダゾール−ビスホスホネート化合物