PL216845B1 - Sposób wytwarzania epichlorohydryny - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania epichlorohydryny surowca do produkcji żywic epoksydowych, z połączonych strumieni dichloropropanoli kwaśnych i dichloropropanoli stężonych, wydzielanych kolejno jako półprodukty z masy po reakcji z ciśnieniowego chlorowodorowania gliceryny gazowym chlorowodorem.

Epichlorohydrynę w skali przemysłowej wytwarza się obecnie dwiema metodami. Pierwsza to chlorohydroksylowanie chlorku allilu chlorem w środowisku wodnym. W wyniku reakcji chlorohydroksylowania powstaje mieszanina izomerów dichloropropanoli, w której izomer 1,3-dichloropropanolu występuje w ilości około 30% wagowych, a izomer 2,3-dichloropropanolu w ilości około 70% wagowych. Ubocznym produktem reakcji chlorohydroksylowania chlorku allilu jest 1,2,3-trichloropropan. Otrzymane izomery dichloropropanoli poddaje się reakcji odchlorowodorowania do epichlorohydryny przy pomocy wodorotlenku wapnia lub sodu. Reakcja odchlorowodorowania izomerów dichloropropanoli jest reakcją następczą. Powstająca epichlorohydryna przereagowuje dalej w środowisku alkalicznym do glicydolu i gliceryny. Innym ubocznym produktem reakcji jest związek o charakterze eteru powstały przez przyłączenie epichlorohydryny do 1,3-dichloropropanolu.

Druga metoda to chlorowodorowanie czystej gliceryny gazowym chlorowodorem do mieszaniny izomerów dichloropropanoli: 1,3- i 2,3-. W masie po reakcji stosunek wagowy powstałych izomerów

1,3-dichloropropanolu do 2,3-dichloropropanolu wynosi 9:1. Ubocznymi produktami reakcji są dieteromonochlorohydryny, estrowe pochodne dichloropropanoli z mono-karboksylowym kwasem użytym jako katalizator, a także pośrednie produkty chlorowodorowania gliceryny: izomery monochlorohydryny.

Istnieje wiele rozwiązań procesu odchlorowodorowania izomerów dichloropropanoli do epichlorohydryny. Według opisów patentowych USA 2 117 419 i niemieckiego 1 393 009, reakcję przeprowadza się wstępnie w reaktorze zbiornikowym, do którego doprowadza się mleko wapienne lub w kaskadzie reaktorów zbiornikowych, jak w rumuńskim opisie patentowym 56 369, a dokończenie reakcji i wydzielanie surowej epichlorohydryny zachodzi w kolumnie odpędowej ogrzewanej parą przeponowo lub przeponowo z zastosowaniem wyparki. Kolumna pracuje pod zmniejszonym ciśnieniem 0.03 MPa.

Innym sposobem znanym z opisu patentowego USA 2 227 948 i brytyjskiego 974 164, reakcje przeprowadza się wyłącznie w kolumnie odpędowej, przy czym ciśnienie w kolumnie utrzymuje się na poziomie ciśnienia atmosferycznego lub wyższego. Temperatura oparów ze szczytu kolumny wynosi wówczas 96-1000 C, a stosunek wagowy w destylacie ddestylowanej epichlorohydryny do wody wynosi 9. Destylat z szczytu kolumny tworzy dwie fazy, górną - wodną, zawracaną jako orosienie i dolną - surową epichlorohydrynę, kierowaną do oczyszczenia. Entalpię oparów ze szczytu kolumny można dodatkowo wykorzystać do podgrzewania mleka wapiennego kierowanego do procesu odchlorowodorowania, jak w sposobie według opisu patentowego USA nr 3 527 774. Wydajność przemiany dichloropropanoli do epichlorohydryny w scharakteryzowanych wyżej sposobach mieści się w granicach 90-92,1%, przy czym wyższe wartości osiąga się w rozwiązaniach stosujących wyłącznie kolumnę odpędową.

W sposobie przedstawionym w brytyjskim opisie patentowym 960023 do procesu odchlorowodorowania dichloropropanoli wprowadza się składnik inertny - trichloropropan, poprawiający selektywność przemiany. Brak danych o konwersji dichloropropanoli nie pozwala jednak określić wydajności przemiany dichloropropanoli do epichlorohydryny. Wadą tego sposobu jest konieczność zawracania składnika inertnego - trichloropropanu, co wymaga dodatkowo dwóch układów rektyfikacyjnych do wydzielania trichloropropanu z fazy organicznej i z fazy nieorganicznej.

Z patentu 139 944 znany jest sposób wytwarzania epichlorohydryny przez odchlorowodorowanie rozcieńczonego wodnego roztworu dichloropropanoli za pomocą wodnej zawiesiny wodorotlenku wapnia przy pH 10-12 pod zmniejszonym ciśnieniem z równoczesnym oddestylowaniem powstającej epichlorohydryny przy pomocy pary wodnej. Proces prowadzi się w reaktorze kolumnowym, zaopatrzonym w co najmniej w 19 półek, przy czym wodny roztwór dichloropropanoli zmieszany z mlekiem wapiennym podaje się na drugą lub trzecią półkę kolumny licząc od góry. Uzysk epichlorohydryny wynosi 94%. Modyfikację niniejszego sposobu przedstawia patent 154 680: do reakcji odchlorowodorowania dichloropropanoli wykorzystuje się górną część reaktora kolumnowego, znajdującą się powyżej miejsca zasilania wodnym roztworem dichloropropanoli poprzez zawrót części alkalicznego strumienia z jego dolnej części. Ten sposób prowadzenia reakcji odchlorowodorowania zabezpiecza górę reaktora kolumnowego przed korozyjnym działaniem chlorowodoru zawartego w surówce kolumny, a także podnosi uzysk epichlorohydryny do 95,5%.

PL 216 845 B1

Metoda produkcji epichlorohydryny według patentu japońskiego 031455481 charakteryzuje się tym, że mieszanina izomerów dichloropropanoli i wodna zawiesina mleka wapiennego podawane są do półkowej kolumny destylacyjnej współpracującej ze skraplaczami, w których ma miejsce częściowe i całkowite skraplanie oparów z kolumny i w której to kolumnie przebiega reakcja odchlorowodorowania mieszaniny izomerów dichloropropanoli do epichlorohydryny. Temperatura szczytu kolumny mieści się w zakresie 75-105°C, powstająca epichlorohydryna jest odpędzana w kolumnie parą wodną. Opary opuszczające kolumnę skraplane są kolejno w skraplaczu skraplającym częściowo, a następnie w skraplaczu skraplającym całkowicie. W skraplaczu skraplającym częściowo skraplane jest 20-65% wagowych oparów opuszczających szczyt kolumny i skropliny bogate w nieprzereagowane izomery

1,3- i 2,3-dichloropropanolu są orosieniem kolumny. Pozostała część oparów, które nie zostały skroplone w skraplaczu skraplającym częściowo zostaje skroplona w skraplaczu skraplającym całkowicie i skropliny kierowane są do rozdzielacza faz. Warstwa organiczna destylatu zawiera epichlorohydrynę. Stężenie sumy izomerów dichloropropanoli w strumieniu podawanym do kolumny półkowej, zawierającym w sobie strumień mleka wapiennego wynosi 6% wagowych i więcej. Modyfikacją powyższego sposobu przedstawia japoński opis patentowy 0322367, według którego mieszaninę izomerów dichloropropanoli przereagowuje się wstępnie do epichlorohydryny w reaktorze zbiornikowym w temperaturze 10-400°C, traktując je roztworem alkalicznym o molowym równoważniku grupy wodorotlenowej mieszczącym się w przedziale 0,05-0,4. Strumień opuszczający reaktor zbiornikowy mieszany jest ponownie z roztworem alkalicznym o molowym równoważniku grupy wodorotlenowej mieszczącym się w zakresie 1,15-0,7 i kierowany do kolumny półkowej, w której wytwarzanie epichlorohydryny przebiega według patentu 031455481.

Na uwagę zasługuje sposób produkcji epichlorohydryny opisany w patencie belgijskim 9200259. Cechuje go wprowadzenie operacji oczyszczania wodnego roztworu dichloropropanoli od zanieczyszczeń chloroorganicznych przez ich ekstrakcję roztworem organicznym bogatym w 1,2,3-trichloropropan, którego stężenie zawiera się w zakresie 50-98% wagowych. Roztwór ten powstaje podczas wydzielania czystej epichlorohydryny z mieszaniny po reakcji i odprowadzany jest z instalacji pod nazwą frakcji ciężkiej. Oczyszczony od zanieczyszczeń organicznych wodny roztwór dichloropropanoli poddaje się reakcji odchlorowodorowania do epichlorohydryny w kolumnie, a wytworzoną epichlorohydrynę odpędza się parą wodną.

Uciążliwym odpadem w produkcji epichlorohydryny są ścieki. Na skalę przemysłową epichlorohydrynę otrzymuje się przez chlorohydroksylowanie chlorku allilu wodnym roztworem kwasu podchlorawego, a otrzymane w roztworze wodnym izomery dichloropropanoli 1,3- i 2,3-odchlorowodorowuje się do epichlorohydryny najczęściej wodnym roztworem wodorotlenku wapniowego. Zawartość związków organicznych w odprowadzanych ściekach ma kapitalne znaczenie, albowiem na 1 tonę produkowanej epichlorohydryny odprowadza się 60-80 ton ścieków. Głównymi zanieczyszczeniami ścieków odprowadzanych z układu reaktorowego odchlorowodorowania izomerów dichloropropanoli są: 1,3- i 2,3-dichloropropanol, epichlorohydryna, gliceryna i związki eterowe powstałe w reakcji epichlorohydryny z izomerami dichloropropanoli. Zawartość tych związków powinna być możliwie najniższa, ponieważ przed odprowadzeniem ścieku do otoczenia rozkłada się zawarte w nim związki organiczne w oczyszczalni biologicznej, a związki chloroorganiczne, do których należą również izomery dichloropropanoli, epichlorohydryna i związki eterowe są silnymi truciznami złoża biologicznego. Według polskiego opisu patentowego 173477 ścieki z układu reaktorowego zawierające dające się ad₃ sorbować związki chloroorganiczne, w ilości powyżej 35 mg/dm³ wprowadza się do reaktora, w którym przebywają w temperaturze wyższej od 750 C pod ciśnieniem atmosferycznym lub wyższym w czasie dłuższym niż 30 minut. Następnie poddaje się je działaniu wodoru lub związku uwalniającego wodór w obecności katalizatora palladowego naniesionego na tlenek glinowy. Zmniejszenie związków chloroorganicznych w ściekach dochodzi do 91%. Podobny sposób obniżenia zawartości związków chloroorganicznych przedstawiony jest w patencie niemieckim 4443884. Do ich katalitycznej redukcji wodorem stosuje się metale ósmej podgrupy układu okresowego pierwiastków naniesione na tlenku cyrkonu. Reakcję prowadzi się w zakresie temperatur 5-90°C, pod ciśnieniem 1-10 barów. Przytoczone w przykładzie obniżenie stężenia związków chloroorganicznych maleje z 1014 mg/dm³ do 50 mg/dm³. O sposobie obniżenia zawartości związków chloroorganicznych w ściekach przez ich chlorowanie traktuje patent niemiecki 4244482, w którym na ścieki działa się gazowym chlorem lub związkiem uwalniającym chlor na przykład podchlorynem sodowym, w czasie dłuższym od 24 minut, przy pH wyższym od 6. Obniżenie stężenia związków chloroorganicznych sięga 80%. Zastosowanie drugiej metody wytwarzania epichlorohydryny znacząco redukuje uciążliwy odpad jakim są ścieki, których

PL 216 845 B1 zrzut na tonę epichlorohydryny surowej mieści się w zakresie 3-6 ton. Stosunkowo nowa technologia produkcji epichlorohydryny scharakteryzowana w metodzie drugiej, chroniona jest wieloma patentami, z których na uwagę zasługują patenty łączące sposoby syntezy i wydzielania czystej epichlorohydryny. Autorzy patentu WO 2009108419 opisują proces, aparaturę do syntezy i oczyszczania epichlorohydryny wytwarzanej z wodnej mieszaniny dichloropropanoli o stężeniu co najmniej 10% i zawierającej dodatkowo nie więcej niż 5% innych związków o temperaturze wrzenia wyższej od temperatury wrzenia epichlorohydryny. Reakcję odchlorowodorowania dichloropropanoli do epichlorohydryny prowadzi się w jednym lub więcej reaktorach, po czym mieszaninę po reakcji kieruje się do układu destylacyjnego, w którym wydziela się epichlorohydrynę czystą w temperaturze nie wyższej niż 150°C. Część fazy wodnej odbierana podczas wydzielania epichlorohydryny jest zawracana do układu reaktorowego.

Według patentu WO 2009000773 epichlorohydrynę wytwarza się w sposób ciągły, w reaktorze przepływowym w temperaturze 45°C pod ciśnieniem 1 bar. Dwufazową masę po reakcji rozdziela się, po czym fazę cięższą zawierającą surową epichlorohydrynę poddaje się destylacji ciągłej pod próżnią w kolumnie z wypełnieniem. Ze szczytu kolumny w temperaturze 60,8°C i podciśnieniem 150 mbar odbiera się epichlorohydrynę i wodę oraz produkty uboczne, kierując je do kolejnej kolumny z wypełnieniem, w której pod normalnym ciśnieniem w temperaturze 115,2°C z kuba odbiera się oczyszczoną epichlorohydrynę. Produkt poddaje się dodatkowemu oczyszczeniu w kolumnie pracującej w sposób periodyczny pod ciśnieniem 790 mbar. Oczyszczona dodatkowa epichlorohydryna stanowi główną frakcję odbieraną ze szczytu kolumny w zakresie temperatur 107,4-107,6°C.

Autorzy patentu WO 2008101866 opisują proces produkcji epichlorohydryny z 1,3-dichloropropanolu w obecności wodorotlenku sodowego, a także tlenku wapnia. Stosując wodorotlenek sodowy utrzymywano stosunki molowe 1,3-dichloropropanolu do NaOH równe 1,06 i 1,25. W pierwszej serii badań wykorzystano roztwór ługu o stężeniu 19,1% NaOH i proces prowadzono w temperaturze 25°C. W drugiej serii wykorzystano roztwór ługu o stężeniu 30% Na-OH i proces prowadzono w temperaturze 5°C. Natomiast w trzeciej serii wykorzystano roztwór ługu 30% NaOH i proces prowadzono w temperaturze 45°C. Dla wszystkich trzech serii utrzymywano ten sam czas reakcji równy 35 minut. Mieszaninę po reakcji rozdzielono w rozdzielaczu. Selektywność reakcji odniesiona do epichlorohydryny dla każdej z prób wynosiła odpowiednio: 94%, 99,5% oraz 94,7%. Badania z użyciem tlenku wapnia przeprowadzono dla jednego stosunku molowego 1,3-dichloropropanolu do CaO równego 1,13. Reakcję poprowadzono w temperaturze 45°C w czasie 120 minut energicznie mieszając reagującą masę. Selektywność reakcji odniesiona do epichlorohydryny wyniosła 90,8%.

Podobna idea otrzymywania epichlorohydryny z dichloropropanoli przy użyciu wodorotlenku sodowego została zaproponowana przez autorów w patencie WO 2008152045. Reakcje prowadzono w stałej temperaturze 25°C, energicznie mieszając reagującą masę. Otrzymaną mieszaninę poreakcyjną rozdzielono, po czym fazę organiczną poddano destylacji frakcyjnej pod ciśnieniem 193 mbar. Pierwszą frakcję destylatu odebrano w zakresie temperatur 49 - 67°C, rozdzielono od wody zawracając fazę organiczną z powrotem do kuba kolumny. Zmieszaną masę w kubie poddano powtórnej destylacji w temperaturze 187°C. Otrzymana w ten sposób drugą frakcję odbierana w zakresie temperatur 66-67°C i podobnie rozdzielono ją na fazę wodną i organiczną, zawracając fazę organiczną z powrotem do kuba kolumny. Trzecią frakcję destylatu odebrano w temperaturze 67°C oznaczając w niej zawartość epichlorohydryny. Otrzymano epichlorohydrynę o czystości 99,95%.

Patent czeski 293728 traktuje o dehydrochlorowodorowaniu izomerów 1,3- i 2,3-dichloropropanoli do epichlorohydryny, których sumaryczne stężenie w roztworze wodnym, równe 5,5% ustala się w wyniku połączenia dwóch metod syntezy epichlorohydryny: z chlorku allilu i z gliceryny. Istota sposobu wytwarzania epichlorohydryny w kolumnie reaktywnej polega na zróżnicowaniu czasu reakcji na półkach kolumny poniżej miejsca zasilania surówką. Połowa półek kolumny poniżej miejsca doprowadzenia surówki pracuje na minimalnym poziomie cieczy na półce gwarantującym stabilny reżim hydrauliczny, a pozostała ilość półek na poziomie zwiększonym, zapewniającym maksymalne obniżenie organicznych produktów ubocznych w odprowadzanym wywarze. Przy ciśnieniu na szczycie kolumny 70 kPa zaobserwowano 75% spadek substancji organicznych, odprowadzanych z wywarem.

Lektura stanu techniki i przede wszystkim wyniki przeprowadzonych badań narzucają na reakcję odchlorowodorowania dichloropropanoli liczne ograniczenia, szczególnie dla strumienia dichloropropanoli stężonych. Stosowanie ługu sodowego o stężeniu wodorotlenku sodu wyższym od 30% powoduje pojawienie się w fazie wodnej po rozdziale strumienia z reaktora zbiornikowego przepływowego z mieszaniem trzeciej fazy: ciała stałego, którym jest chlorek sodu. Nie wyklucza to przebiegu

PL 216 845 B1 reakcji, lecz znacznie utrudnia jej prowadzenie w warunkach przemysłowych, albowiem wymaga wydzielenia ciała stałego przed dalszym przerobem strumieni.

Ponadto okazało się, że stosowanie do reakcji odchlorowodorowania strumienia dichloropropanoli stężonych ługu sodowego o stężeniu wodorotlenku sodowego niższym od 20% powoduje zanik ostrej granicy rozdziału faz strumienia po reaktorze zbiornikowym przepływowym z mieszaniem z powodu zaniku różnicy gęstości pomiędzy rozdzielanymi fazami, w następstwie czego obserwuje się “wędrówkę” rozdzielanych faz w rozdzielaczu, co uniemożliwia dalsze prowadzenie procesu wytwarzania epichlorohydryny w skali przemysłowej. Natomiast użycie do reakcji odchlorowodorowania izomerów dichloropropanoli ługu sodowego o stężeniu wodorotlenku sodowego mniejszym od 15% powoduje odwrócenie się rozdzielanych faz po reakcji, faza wodna jest fazą górną, a faza organiczna fazą dolną.

Również istotne znaczenie dla procesu ma czas dynamicznego rozdziału faz strumienia po odchlorowodorowaniu zmieszanych strumieni dichloropropanoli stężonych i rozcieńczonych. Jeżeli jest on krótszy od 45 minut, to może wystąpić częściowe zawieszenie jednej fazy w drugiej, co niekorzystnie wpływa na dalszy ich przerób, przy czasie dłuższym od 60 minut obserwuje się wyraźną przemianę rozpuszczonej w fazie wodnej epichlorohydryny do glicydolu i dalej do gliceryny, ponieważ faza wodna posiada odczyn alkaliczny.

Celem wynalazku było opracowanie skutecznego sposobu odchlorowodorowania 1,3-dichloropropanolu i 2,3-dichloropropanolu, zawartych w strumieniach dichloropropanoli kwaśnych i dichloropropanoli stężonych do epichlorohydryny.

Nieoczekiwanie okazało się, że możliwe jest uzyskanie konwersji sumy izomerów dichloropropanoli na poziomie 97% i selektywności reakcji do epichlorohydryny na poziomie 93%, oraz wyraźnego i stabilnego rozdziału faz po reakcji, jeżeli proces odchlorowodorowania 1,3-dichloropropanolu i 2,3-dichloropropanolu prowadzi się w temperaturze 40-80°C i czasie 10-16 minut w sposób ciągły, stosując stosunek molowym wodorotlenku sodowego zawartego w ługu sodowym do sumy moli chlorowodoru, 1,3-dichloropropanolu i 2,3-dichloropropanolu mieszczącym się w zakresie od 0,96 do 1,10 i utrzymywaniu stężenia wodorotlenku sodowego w ługu sodowym na takim poziomie, aby stężenie chlorku sodowego w fazie wodnej po rozdziale masy po reakcji było równe stężeniu w stanie nasycenia lub maksymalnie o 1% niższe.

Istota sposobu według wynalazku polega na tym, że:

• reakcję neutralizacji chlorowodoru i reakcje odchlorowodorowania izomerów dichloropropanoli zawartych w połączonych strumieniach dichloropropanoli kwaśnych i dichloropropanoli stężonych prowadzi się metodą ciągłą, w temperaturze 40-80°C i w czasie reakcji od 10 do 16 minut, w przepływowym reaktorze zbiornikowym z mieszaniem 1, przy stosunku molowym wodorotlenku sodowego zawartego w ługu sodowym do sumy moli chlorowodoru, 1,3-dichloropropanolu i 2,3-dichloropropanolu mieszczącym się w zakresie od 0,96 do 1,10, przy czym stężenie wodorotlenku sodowego w ługu sodowym utrzymuje się na takim poziomie, aby stężenie chlorku sodowego w fazie wodnej po rozdziale masy po reakcji było równe stężeniu w stanie nasycenia lub maksymalnie o 1% niższe, • dwufazową masę po reakcji kieruje się do rozdzielacza faz 2, w którym rozdziela się ją na górną fazę organiczną i na fazę wodną nazywaną solanką, • fazę organiczną kieruje się do strumienia epichlorohydryny surowej, • solankę kieruje się do kolumny 3, w której rektyfikacyjnie odpędza się rozpuszczoną w niej epichlorohydrynę przy pomocy pary wodnej, • opary ze szczytu kolumny 3 skrapla się w skraplaczu 4, a następnie rozdziela się w rozdzielaczu 5 na fazę wodną, zawracaną na szczyt kolumny 3 jako orosienie i fazę organiczną, którą łączy się z fazą organiczną z rozdzielacza 2 jako strumień epichlorohydryny surowej.

Dzięki prowadzeniu w temperaturze 40-80°C i czasie 10-16 minut, w sposób ciągły reakcji neutralizacji chlorowodoru i reakcji odchlorowodorowania mieszaniny izomerów dichloropropanoli przy stosunku molowym wodorotlenku sodowego zawartego w ługu sodowym do sumy moli chlorowodoru,

1,3-dichloropropanolu i 2,3-dichloropropanolu mieszczącym się w zakresie od 0,96 do 1,10 i utrzymywaniu stężenia wodorotlenku sodowego w ługu sodowym na takim poziomie, aby stężenie chlorku sodowego w fazie wodnej po rozdziale masy po reakcji było równe stężeniu w stanie nasycenia lub maksymalnie o 1% niższe, uzyskuje się wyraźny i stabilny rozdział faz po reakcji, gwarantujący zawsze położenie fazy wodnej jako fazy cięższej, oraz wysoką konwersję sumy izomerów dichloropropanoli wynoszącą około 97%, a także wysoką selektywność reakcji do epichlorohydryny wynoszącą około 93%.

PL 216 845 B1

P r z y k ł a d

Instalację układu reaktorowego do ciągłego odchlorowodorowania 1,3-dichloropropanolu i 2,3-dichloropropanolu do epichlorohydryny, zawartych w strumieniach dichloropropanoli kwaśnych i dichloropropanoli stężonych przedstawia rysunek.

Strumień dichloropropanoli stężonych, strumień dichloropropanoli kwaśnych i strumień ługu sodowego o stężeniu 26% podaje się do przepływowego reaktora zbiornikowego 1 zaopatrzonego w mieszadło. Ciepło reakcji odbiera się przepływem wody chłodzącej przez reaktor. Proces prowadzi się w temperaturze 55°C w czasie 12 minut. Stosunek molowy NaOH do sumy izomerów dichloropropanoli i chlorowodoru wynosi 1,06. Dwufazową masę po reakcji kieruje się do rozdzielacza faz 2, w którym rozdziela się ją na górną fazę organiczną i na fazę wodną nazywaną solanką. Fazę organiczną kieruje się do strumienia epichlorohydryny surowej, natomiast solankę kieruje się do kolumny 3, w której rektyfikacyjnie odpędza się rozpuszczoną w niej epichlorohydrynę przy pomocy pary wodnej. Opary ze szczytu kolumny skrapla się w skraplaczu 4, rozdziela się w rozdzielaczu 5 na fazę wodną, zawracaną na szczyt kolumny 3 jako orosienie i fazę organiczną, którą łączy się z fazą organiczną z rozdzielacza 2 jako strumień epichlorohydryny surowej - produkt odchlorowodorowania izomerów dichloropropanoli zawartych w strumieniu dichloropropanoli stężonych i strumieniu dichloropropanoli kwaśnych. Ścieki solankowe z kuba kolumny 3 kieruje się do utylizacji.

Skład strumienia dichloropropanoli kwaśnych:

chlorowodór - 17,21%

1.3-dichloropropanol - 38,54%

2,3-dichloropropanol - 1,75% woda: - 42,50%

Skład strumienia dichloropropanoli stężonych:

1,3-dichloropropanol - 91,43%,

2.3-dichloropropanol - 8,25%, woda - 0,32%.

Skład strumienia ługu sodowego:

- NaOH: - 26,0%,

- Na2CO3: - 0,23%,

- NaCI: - 0,98%,

- H2O: - 72,79%.

Skład strumienia epichlorohydryny surowej:

- 1,3-dichloropropanol - 3,3%,

- 2,3-dichloropropanol - 0,3%,

- epichlorohydryna - 91,9%,

- eter epichlorohydryny i 1,3-dichloropropanolu - 1,9%,

- woda - 2,6%.

Skład strumienia ścieków solankowych:

- gliceryna - 2,0%,

- NaOH - 0,2%,

- NaCI - 26,5%

- Na2CO3 - 0,2%

-woda - 71,1%

Konwersja dichloropropanoli wynosi 97%.

Selektywność reakcji do epichlorohydryny wynosi 93%.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Sposób wytwarzania epichlorohydryny z połączonych strumieni dichloropropanoli kwaśnych i dichloropropanoli stężonych, znamienny tym, że • reakcję neutralizacji chlorowodoru i reakcje odchlorowodorowania izomerów dichloropropanoli zawartych w połączonych strumieniach dichloropropanoli kwaśnych i dichloropropanoli stężonych prowadzi się metodą ciągłą, w temperaturze 40-80°C i w czasie reakcji od 10 do 16 minut, w przepływowym reaktorze zbiornikowym z mieszaniem (1), przy stosunku molowym wodorotlenku sodowego

   PL 216 845 B1 zawartego w ługu sodowym do sumy moli chlorowodoru, 1,3-dichloropropanolu i 2,3-dichloropropanolu mieszczącym się w zakresie od 0,96 do 1,10, przy czym stężenie wodorotlenku sodowego w ługu sodowym utrzymuje się na takim poziomie, aby stężenie chlorku sodowego w fazie wodnej po rozdziale masy po reakcji było równe stężeniu w stanie nasycenia lub maksymalnie o 1% niższe, • dwufazową masę po reakcji kieruje się do rozdzielacza faz (2), w którym rozdziela się ją na górną fazę organiczną i na fazę wodną nazywaną solanką, • fazę organiczną kieruje się do strumienia epichlorohydryny surowej, • solankę kieruje się do kolumny (3), w której rektyfikacyjnie odpędza się rozpuszczoną w niej epichlorohydrynę przy pomocy pary wodnej, • opary ze szczytu kolumny (3) skrapla się w skraplaczu (4), a następnie rozdziela się w rozdzielaczu (5) na fazę wodną, zawracaną na szczyt kolumny (3) jako orosienie i fazę organiczną, którą łączy się z fazą organiczną z rozdzielacza (2) jako strumień epichlorohydryny surowej.