PL203752B1 - Urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Niniejszy wynalazek dotyczy urządzenia do podawania i prażenia ziaren kukurydzy.

Prezentowany wynalazek opisany jest w oparciu o przykład powszechnie znanego produktu, jakim jest prażona kukurydza, natomiast niewykluczone jest jego zastosowanie również dla innych produktów, zwłaszcza wszelkiego rodzaju przekąsek takich jak chrupki w dowolnej formie, kulki, frytki, produkty z przetworzonej, sprasowanej i przygotowanej w odpowiedni sposób, kaszy kukurydzianej.

Aby opisać wynalazek w prosty sposób oraz mając na uwadze fakt, że sposób jego zastosowania, w każdym z możliwych przypadków będzie identyczny, postanowiono posłużyć się przykładem ziarna kukurydzy służącego do wytwarzania prażonej kukurydzy.

Wiadomo od dawna, że podgrzane ziarno kukurydzy, pęka przybierając białą formę, przypominającą swoim kształtem koronę drzewa, potocznie zwaną prażoną kukurydzą.

Ziarna kukurydzy, muszą zostać umieszczone w pojemniku, wraz z tłuszczem.

Jednakże, z chwilą pojawienia się kuchenek mikrofalowych, producenci zaproponowali ziarna kukurydzy zapakowane w specjalne worki zawierające tłuszcz, który unieruchamia ziarna, wskutek tego, że w niskiej temperaturze zastyga.

Natomiast, aby spowodować pęknięcie jak największej liczby ziaren znajdujących się w worku, należy je ścisnąć tak, aby do siebie przylegały. Dzięki temu działanie promieniowania jest skoncentrowane, a tym samym skuteczniejsze.

Dla ziaren kukurydzy nie ma znaczenia czy są one podgrzewane w sposób naturalny, czy też za pomocą mikrofal. Nie ma potrzeby stosowania wcześniejszej specjalnej obróbki. Woda zawarta w ziarnach, na skutek podgrzania zamienia się w parę wodną co powoduje rozerwanie powł oki ziarna i wytworzenie praż onej kukurydzy.

W przypadku opakowań miękkich, worek, służący równocześnie za pojemnik, wykonany jest ze specjalnego materiału, umożliwiającego przenikanie fal z kuchenki mikrofalowej, bez uszkodzenia tegoż worka. Takie opakowanie zawiera, co najmniej jedną warstwę reagującą na działanie mikrofal, która przekazuje część ich energii, a część tych fal pochłania w celu przetworzenia ich na promieniowanie podczerwone, natomiast odbija promienie podczerwone, tworząc w ten sposób warunki podgrzewania, niezbędne do rozerwania ziaren. Z drugiej jednak strony, worek po podgrzaniu długo pozostaje gorący, co wynika z jego cienkich ścianek, a także wysokiej temperatury wytworzonej w jego wnętrzu, podczas podgrzewania.

Po wywołaniu pęknięcia ziaren, w przypadku prażonej kukurydzy zawierającej cukier, pożądane jest przetworzenie cukrów i uzyskanie właściwości organoleptycznych wytworzonych na drodze reakcji Maillarda, dzięki którym z cukru uzyskuje się smak karmelu, chcemy przekształcić ten cukier w substancję, w smaku, przypominającą karmel. W tym celu wymagane jest zastosowanie odpowiednio wysokiej temperatury, co wymaga jeszcze bardziej złożonej struktury tego opakowania.

Znany jest produkt tego typu, występujący pod nazwą Crousti Pack.

Rolą konsumenta, jest jedynie włożenie opakowania do kuchenki mikrofalowej, jej włączenie na odpowiednio ustawiony okres czasu, a następnie wyjęcie opakowania zawierającego gotowy już do spożycia produkt w postaci prażonej kukurydzy.

Dzięki spęcznieniu kukurydzy, wytworzeniu się pary wodnej oraz rozszerzeniu termicznemu powietrza wewnątrz opakowania, następuje rozłożenie worka, zawierającego początkowo, ziarna kukurydzy.

Z biegiem lat, kuchenki mikrofalowe uległy wielu ulepszeniom, promieniowanie przez nie generowane jest jednorodne i nie ma już potrzeby sprasowywania ziaren.

Natomiast, wciąż pozostaje problem związany z podawaniem wytworzonego produktu, bowiem po rozłożeniu worek o skomplikowanej konstrukcji zbudowany z cienkiej powłoki papierowej i/albo z tworzywa sztucznego, który został wykorzystany do podgrzania ziaren, nie jest stabilny i nie nadaje się do późniejszego zastosowania jako naczynie do podawania i konsumpcji. Tak jak to wcześniej opisano, po wytworzeniu prażonej kukurydzy, worek pozostaje bardzo gorący.

Z drugiej jednak strony, zrozumiał e jest, ż e opakowanie w formie wyjś ciowej musi być poskł adane, w sposób redukujący jego objętość. Ziarna zgromadzone wewnątrz zbyt dużego pojemnika, mogłyby swobodnie się poruszać przed podgrzaniem, co nie jest wskazane. Ponadto, niemożliwym jest transportowanie tego typu opakowań, pustych w 9/10 ich pojemności. Dlatego też, muszą one być złożone.

PL 203 752 B1

Składane opakowanie, służące do wytwarzania prażonej kukurydzy, opisane jest w dokumencie US-5.468.938. Opakowanie to, w formie sześcianu, zawiera ściany z samoczynnie rozkładającymi się zakładkami. W pozycji złożonej na płasko, ściany tylna i przednia, przylegają do ściany dolnej i górnej. Aby uformować pojemnik, wystarczy popchnąć przeciwległe krawędzie, jedną w kierunku drugiej. Ziarna kukurydzy, zapakowane są w worku, który można włożyć do takiego pojemnika.

Jednak rozwiązanie to nie jest w pełni satysfakcjonujące, gdyż worek umieszczony w pojemniku nie jest unieruchomiony, a dodatkowo uniemożliwia całkowite złożenie pojemnika.

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy, charakteryzujące się tym, że zawiera pojemnik, posiadający strefę kompensacji, przyjmującą co najmniej dwie pozycje - złożoną i rozłożoną gdzie strefa kompensacji zawiera cztery, ustawione na przeciwko siebie, ściany - dwie ściany składane i dwie ściany usztywniające, przy czym każda ze ścian składanych posiada linię zagięcia znajdującą się w połowie wysokości ściany, równoległą do podstawy, natomiast każda ze ścian usztywniających, zawiera pierwszą linię zagięcia znajdującą się w połowie wysokości ściany, a także ukośne linie zagięć ułożone wzdłuż przekątnej tych ścian; elementy do otwierania i zamykania pojemnika; oraz sztywną do pewnej wysokości podstawę , tworzącej przestrzeń do magazynowania ziaren kukurydzy w pojemniku, gdy strefa kompensacji jest w pozycji złożonej, oraz tym, że podstawa, strefa kompensacji oraz elementy do otwierania i zamykania wykonane są z jednego kawałka materiału o odpowiedniej sztywności, zwłaszcza z tektury.

Korzystnie, pierwsza linia zagięcia, umieszczona na ścianie usztywniającej, zawiera w połowie swojej długości rozcięcie, tworzące okienko o regulowanym kącie rozchylenia.

Korzystnie, urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy, według wynalazku posiada element do rozkładania, w postaci dwóch języczków, rozmieszczonych, po jednym na każdej ścianie składanej.

Korzystnie, języczki są przymocowane do zewnętrznych powierzchni każdej ze ścian składanych.

W innym korzystnym wariancie wynalazku, elementy do otwierania i zamykania zawierają dwa składane skrzydła, każde zakończone zaczepami.

Korzystnie, pojemnik wykonany jest z tektury.

W innym korzystnym wariancie wynalazku, urządzenie zawiera zasobnik, umieszczony w podstawie urządzenia.

Korzystnie, zasobnik jest wykonany z gotowego, odpowiednio złożonego szablonu, zawierającego metalizowany arkusz, nie pokrywający miejsc styku poszczególnych elementów szablonu, utworzonych po jego złożeniu.

W innym korzystnym wariancie wynalazku, boczne ś ciany zasobnika zawierają przedłu ż enia, pokrywające częściowo lub w całości, wewnętrzne powierzchnie pojemnika.

W jeszcze innym korzystnym wariancie wynalazku, zasobnik zawiera element tworzą cy pokrywę izolującą produkty spożywcze, występującą w formie cienkiej powłoki lub arkusza z tektury albo z innego pół-sztywnego tworzywa, przy czym element ten jest zamocowany do ś cian zasobnika za pomocą zgrzewania lub kleju topliwego.

Urządzenie według niniejszego wynalazku umożliwia przechowywanie ziaren kukurydzy, ich podgrzewanie w kuchence mikrofalowej aż do rozerwania, a także podawanie gotowego produktu w postaci praż onej kukurydzy.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania, został szczegółowo opisany w oparciu o załączony rysunek, który ilustruje zalecaną lecz nie jedyną możliwą technikę jego wykonania, na którym fig. 1A przedstawia urządzenia do podawania i wytwarzania prażonej kukurydzy, w pozycji złożonej, fig. 1B przedstawia to samo urządzenie po rozłożeniu, gotowe do podgrzewania, fig. 2 przedstawia szablon pozwalający na wykonanie takiego urządzenia, fig. 3 ilustruje wariant szablonu, z której zostanie utworzony zasobnik, fig. 4 przedstawia widok perspektywiczny narożnika zasobnika, fig. 5 przedstawia inny wariant szablonu urządzenia, fig. 6A, przedstawia widok z góry, zasobnika złożonego na płasko wraz z pokrywą wykonanych zgodnie z pierwszym wariantem wykonania, fig. 6B przedstawia widok z boku, uformowanego zasobnika, przedstawionego na fig. 6A, fig. 7A przedstawia widok z góry, zasobnika złożonego na płasko wraz z pokrywą wykonanych zgodnie z innym wariantem wykonania ułatwiającym napełnianie, fig. 7B przedstawia widok z góry, zasobnika przedstawionego na fig. 7A, w pozycji napełniania, a fig. 8A i fig. 8B, przedstawiają inny sposób pakowania ziaren kukurydzy, przed podgrzaniem i po podgrzaniu.

Na fig. 1A, urządzenie (10) zawiera pojemnik (12) z podstawą (14), strefą kompensacji (16), elementami (18) do rozkładania, a także elementami (20) do otwierania i zamykania urządzenia.

PL 203 752 B1

Całość wykonana jest korzystnie z tektury, najlepiej tektury z naturalnych włókien drzewnych spełniających wymagania konieczne do przechowywania produktów spożywczych.

Podstawa jest w kształcie prostokąta lub kwadratu, usztywniona na wysokości 1 do 2 cm.

Na podstawie tej zostaną umieszczone surowe ziarna kukurydzy. Objętość wsypanych ziaren warunkuje ilość uzyskanej prażonej kukurydzy. Jednakże, należy ograniczać grubość warstwy zgromadzonych w zasobniku ziaren, gdyż zasięg penetracji mikrofal w produktach spożywczych jest ograniczony i wynosi około 2 cm. Z tego właśnie powodu, należy ograniczyć wysokość podstawy, tak, aby uzyskać jak najlepszą skuteczność podgrzewania.

Chcąc zwiększyć pojemność zasobnika, należy zmieniać inne jego rozmiary.

Na fig. 1A, strefa kompensacji przedstawiona jest w pozycji złożonej, lecz w początkowej fazie rozkładania, tak, aby zaprezentować poszczególne elementy składowe. W rzeczywistości, wysokość całkowita urządzenia sprowadza się właściwie do wysokości podstawy.

Strefa kompensacji posiada zagięcia (22, 24), umieszczone odpowiednio na przeciwnych względem siebie ścianach składanych (26) i ścianach usztywniających (28).

Każda ze ścian składanych (26), zawiera zagięcie (30), otrzymane w wyniku nacięcia tektury, zagięcia te są umieszczone mniej więcej w połowie wysokości ścianek i są równoległe w stosunku do podstawy.

Ścianki usztywniające (28), zawierają kilka zagięć; pierwsze zagięcie (32), jest na przedłużeniu zagięcia (30), umieszczonego po środku konstrukcji. Jednakże, każde z zagięć (32) otrzymanych w wyniku nacięcia tektury, posiada na środkowym odcinku swojej długości nacięcie (34) pozwalające utworzyć, w trakcie czynności rozkładania, otwór w kształcie rombu, przyjmujący w trakcie rozkładania różne wielkości, co zostanie opisane w dalszej części dokumentu. Rozcięcie (34) ma kształt liniowy i może zawierać elementy ułatwiające rozchylenie. Korzystnie, rozcięcie (34) może posiadać na swoich zakończeniach prostopadłe nacięcia (35) uniemożliwiające rozerwanie pojemnika na przedłużeniu rozcięcia (34).

Dodatkowo, urządzenie zawiera ukośne zagięcia (36) również wykonane za pomocą nacięcia tektury.

W ten sposób powstała konstrukcja podobna do mieszka, o sztywnych i składanych ścianach.

Elementy (18) do rozkładania zawierają dwa języczki 38, po jednym na każdej ściance składanej (26). Jak zostało to zaprezentowane na fig. 2, każdy z języczków posiada kształt litery „T. W każdym z zagięć (30), wykonana została szczelina (40) o długości pozwalającej na przesunięcie przez nią wzdłużnego ramienia (42) litery „T, a uniemożliwiającej przesunięcie ramienia poprzecznego (44). W tym wariancie wykonania urządzenia, montaż jest bardzo łatwy i wyłącznie mechaniczny.

Istnieje możliwość przymocowania ramienia poprzecznego języczka bezpośrednio do zewnętrznej powierzchni składanej ścianki 26.

Elementy (20) do otwierania i zamykania pojemnika składają się z dwóch składanych do tyłu skrzydeł (46, 48), zakończonych zaczepami (50, 52). Każdy z zaczepów służy do zablokowania przeciwnego skrzydła w pozycji zamkniętej, umożliwiając tym samym zamknięcie pojemnika.

Dno pojemnika wykonane jest techniką znaną w produkcji opakowań, tworzą go cztery skrzydła (54, 56, 58, 60), ustawione na przeciwko siebie i wzajemnie na siebie nachodzące.

Aby mieć całkowitą pewność, że ziarna kukurydzy nie przedostaną się na zewnątrz poprzez te cztery nachodzące na siebie skrzydła, zastosowano zasobnik (62), przedstawiony na rysunku fig. 2.

Zasobnik ten również jest wykonany z materiału pochłaniającego energię przenoszoną przez mikrofale i mogącego wytworzyć promieniowanie podczerwone potrzebne do zainicjowania reakcji Maillarda w przypadku zastosowania ziaren kukurydzy z cukrem. W przypadku ziaren kukurydzy solonych lub zmieszanych z masłem, nie będzie efektu transformacji, natomiast pochłaniana energia przyspieszy rozrywanie ziaren i wytwarzanie kukurydzy prażonej.

Do przechowywania ziaren kukurydzy przy zachowaniu koniecznych warunków wilgotności wewnątrz pojemnika, która powinna wynosić około 14%, niezbędne jest pokrycie urządzenia specjalną powłoką. Ten element zabezpieczający, ulega otwarciu w chwili rozpoczęcia użytkowania, podobnie jak w przypadku innych produktów spożywczych tego typu.

Poniżej, zaprezentowany został sposób użytkowania urządzenia do podawania oraz podgrzewania ziaren kukurydzy.

Konsument, wyjmuje z opakowania urządzenie, które jest w pozycji złożonej i zawiera ziarna kukurydzy unieruchomione w podstawie urządzenia lub w zasobniku (62), jeśli jest w niego wyposażone. Podstawa urządzenia umożliwia przechowywanie ziaren kukurydzy, a także ich unieruchomiePL 203 752 B1 nie na ograniczonej przestrzeni. Obecność zasobnika umożliwia całkowite złożenie strefy kompensacji (16), w przeciwieństwie urządzeń tego typu znanych w stanie techniki. Konsument, pociąga za obydwa języczki (38), powodując w ten sposób ustawienie składanych ścian (26), pod odpowiednimi kątami wzdłuż zagięć (30) i w efekcie rozłożenie tych dwóch ścian, odsunięcie podstawy (4) od elementów (20) do otwierania i zamykania oraz równoczesne rozłożenie ścian usztywniających (28). Okienko (34) zamyka się tworząc jedynie szczelinę, a jej usztywniające krawędzie przybierają całkowicie płaską formę. Rozcięcie 34 tworzące okienko umożliwia rozłożenie strefy kompensacji (16) i zapobiega uszkodzeniu krawędzi wspólnej dla ścian (26, 28). Dzięki rozcięciu (34), ściany (26, 28) złożone w formie trapezu, mogą stworzyć pojemnik w kształcie odwróconej piramidy o ściętym wierzchołku.

Po włączeniu kuchenki mikrofalowej na określony czas, następuje rozrywanie ziaren kukurydzy i transformacja cukrów.

Po zakończeniu prażenia, urządzenie wypełnione jest prażoną kukurydzą, gotową do spożycia.

Pojemność pojemnika ustalana jest w zależności od ilości ziaren kukurydzy zgromadzonych w zasobniku.

Aby zapobiec poparzeniom w trakcie przenoszenia urządzenia, użytkownik może posłużyć się do tego celu języczkami (38).

Użytkownik otwiera skrzydła (46, 48), rozchylając zaczepy (50, 52), uzyskując w ten sposób dostęp do zawartości pojemnika.

Należy zauważyć, że pojemnik jest stabilny, sztywny i umożliwia nie tylko przechowywanie ziaren w pozycji złożonej i ich podgrzewanie, lecz może służyć jako naczynie do podawania bez konieczności odrywania lub odcinania worka, co byłoby związane z ryzykiem wysypania zawartości.

Ponadto, dodatkową zaletą, która rozwiązuje problem nagromadzonego ciepła wewnątrz pojemnika, są szczeliny rozmieszczone na poszczególnych ścianach urządzenia umożliwiające sprawne odprowadzenie nagromadzonej pary wodnej, zapobiegając w ten sposób koncentracji ciepła wewnątrz urządzenia.

Podkreślić należy również, możliwość zamknięcia skrzydeł (46, 48), w celu przechowania pozostałej prażonej kukurydzy do późniejszego spożycia.

Ten typ urządzenia jest bardzo interesujący również pod kątem prostej technologii jego produkcji.

Urządzenie opisane w niniejszym wynalazku, jest wystarczająco usztywnione dzięki swojej konstrukcji.

Dlatego, składanie, napełnianie i pakowanie tego urządzenia, zgodnie z opisem wynalazku, może być w pełni zautomatyzowane.

W opisie tego wynalazku posłużono się przykładem tektury, gdyż zamiarem było podkreślenie najbardziej pożądanych parametrów zastosowanego materiału, ale równie dobrze może to być jakieś tworzywo sztuczne, które będzie spełniało zasadniczy warunek, jakim jest odpowiednia jego sztywność.

Podobnie, przedstawione urządzenie ma stałą wysokość, jednakże jego kształt może przybrać formę np. odwróconej piramidy o ściętym wierzchołku.

W korzystnym wariancie wynalazku, można zastosować zaokrąglone i odrywane wzdłuż wstępnego nadcięcia, zaczepy skrzydeł (46, 48), dzięki czemu zapewnia się że opakowanie otwiera się w pełni i łatwo

Na fig. 3, 4, 5, 6A, 7A i 7B przedstawiono różne odmiany wykonania zasobnika (62).

Zgodnie z pierwszym prezentowanym wariantem, zasobnik jest utworzony z szablonu (64) w formie czworoboku, stanowiącego strukturę wielowarstwową na bazie papieru lub tektury powlekanej, co najmniej jedną warstwą metalizowaną (66), mogącą pochłaniać energię przenoszoną przez mikrofale, przedstawioną na rysunku jako powierzchnia zakreskowana.

Szablon (64) posiada cztery linie zginania (68), każdą równoległą względem krawędzi szablonu (64), wyznaczające płaty (70) tworzące boczne ściany zasobnika. Linie zginania (68), wyznaczają po ich wewnętrznej stronie środek dna zasobnika, którego wymiary odpowiadają wymiarom podstawy (14).

W każdym z narożników, znajduje się linia zginania (72), łącząca narożnik zasobnika z punktem przecięcia linii zginania (68), w sposób umożliwiający zagięcie bocznych ścian zasobnika. Nadwyżki materiału w postaci stref (74), powstałe w narożnikach, w wyniku zagięcia bocznych ścian, są zaginane na zewnętrzną płaszczyznę tychże ścian, tak jak to zostało pokazane na fig. 4, w taki sposób,

PL 203 752 B1 że tworzą one formę rynienki nachylonej w kierunku, do wewnątrz zasobnika (62), co pozwala ograniczyć wyciek tłuszczu na zewnątrz zasobnika (62).

Korzystnie, warstwa metalizowana (66), została umieszczona pomiędzy równoległymi liniami zginania (68), jak to zostało pokazane na fig. 3, tak, aby nie tworzyć metalizowanych stref w narożnikach zasobnika, będących strefami dotyku, ograniczając w ten sposób ryzyko ich rozgrzania.

Według innej cechy wynalazku, jak przedstawiono na fig. 5, każdy z płatów (70), tworzących ściany boczne zasobnika zawiera przedłużenie (76) pozwalające pokryć częściowo lub w całości od wewnątrz, boczne ściany pojemnika (10), ograniczając ten sposób bezpośredni kontakt tłuszczu ze ścianami bocznymi wspomnianego pojemnika (10).

Zgodnie z innym wariantem wynalazku, przedstawionym na fig. 6A, 6B, 7A i 7B, zasobnik posiada element tworzący pokrywę izolującą zgromadzone wewnątrz produkty, występującą w formie cienkiej folii albo arkusza (78) z tektury lub też z innego tworzywa pół-sztywnego, połączoną ze ścianami bocznymi zasobnika (62) poprzez zgrzewanie lub za pomocą kleju, korzystnie termotopliwego.

Korzystnie, arkusz (78) przykrywający, ma kształt krzyża i posiada przecięcia (80) na wysokości narożników szablonu (64), tak, aby nie pokrywać ich i nie tworzyć zgrubień w miejscach zginania. Arkusz (78), posiada pierwsze linie zagięć (82) równoległe do linii zagięć (68), nieznacznie przesunięte na zewnątrz, ułatwiające uformowanie zasobnika (62).

Arkusz (78) przykrywający, posiada dodatkowo drugie linie zginania, które pozwalają utworzyć przestrzeń do umieszczenia produktów spożywczych, jak zostało to pokazane na rysunku fig. 6B. Drugie linie zginania, pozwala utworzyć przestrzeń w formie odwróconej piramidy o ściętym wierzchołku. Do linii tych zaliczane są linie wyznaczające kwadrat (84) oraz ukośne linie zagięć (86), które łączą każdy wierzchołek kwadratu z odpowiadającym mu przecięciem (80).

Zgodnie z inną cechą wynalazku, przedstawioną na fig. 7A i 7B, arkusz (78) przykrywający posiada trzecie linie zginania (88), które nie są równoległe względem pierwszych linii zginania (82), tworzące z jednym z boków kwadratu (84), trójkąt o ściętym wierzchołku. Po ściśnięciu przeciwległych boków zasobnika (62), linie zagięcia (88), pozwalają utworzyć rynienkę do napełniania, jak zostało to zaprezentowane na fig. 7B.

Oczywiście, wariant wynalazku przedstawiony na fig. 6A i 6B może zawierać przedłużenia (76), takie jak przedstawione na fig. 5 i/albo arkusz metalizowany (66), taki jak przedstawiony na fig. 3.

Na fig. 8A i 8B, przedstawiono inny sposób pakowania produktów spożywczych. Sposób ten, polega na zastosowaniu cienkiego worka 90 umieszczonego na arkuszu 92, wykonanym z tego samego materiału, co arkusz na szablonie 64, pokrywającym dno pojemnika. Worek 90 posiada linie zgrzewania, z których jedna linia 94, skierowana jest do góry, które są termotopliwe w temperaturze prażenia ziaren kukurydzy, w taki sposób, że otwierają się w trakcie gotowania i przylegają do wewnętrznej powierzchni ścian pojemnika, uniemożliwiając w ten sposób bezpośredni kontakt tłuszczu zawartego w pojemniku 10 z jego ścianami, tak jak to zostało pokazane na fig. 8B.

Claims (10)

1. Urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy, znamienne tym, że zawiera pojemnik (12), posiadający strefę kompensacji (6), przyjmującą co najmniej dwie pozycje - złożoną i rozłożoną gdzie strefa kompensacji zawiera cztery, ustawione na przeciwko siebie, ściany - dwie ściany składane (26) i dwie ściany usztywniające (28), przy czym każda ze ścian składanych (26) posiada linię zagięcia (30) znajdującą się w połowie wysokości ściany, równoległą do podstawy, natomiast każda ze ścian usztywniających (28), zawiera pierwszą linię zagięcia (32) znajdującą się w połowie wysokości ściany, a także ukośne linie zagięć (36) ułożone wzdłuż przekątnej tych ścian; elementy (20) do otwierania i zamykania pojemnika (12); oraz sztywną do pewnej wysokości podstawę (14), tworzącej przestrzeń do magazynowania ziaren kukurydzy w pojemniku, gdy strefa kompensacji (16) jest w pozycji złożonej, oraz tym, że podstawa (14), strefa kompensacji (16) oraz elementy (20) do otwierania i zamykania wykonane są z jednego kawałka materiału o odpowiedniej sztywności, zwłaszcza z tektury.

2. Urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy, według zastrz. 1, znamienne tym, że pierwsza linia zagięcia (32), umieszczona na ścianie usztywniającej (28), zawiera w połowie swojej długości rozcięcie (34), tworzące okienko o regulowanym kącie rozchylenia.

PL 203 752 B1

3. Urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy, według zastrz. 1, znamienne tym, że posiada element (18) do rozkładania, w postaci dwóch języczków (38), rozmieszczonych, po jednym na każdej ścianie składanej (26).

4. Urządzenie po podawania i prażenia ziaren kukurydzy, według zastrz. 3, znamienne tym, że języczki (38) są przymocowane do zewnętrznych powierzchni każdej ze ścian składanych (26).

5. Urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy, według zastrz. 1, znamienne tym, że elementy (20) do otwierania i zamykania zawierają dwa składane skrzydła (46, 48), każde zakończone zaczepami (50, 52).

6. Urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy, według zastrz. 1, znamienne tym, że pojemnik wykonany jest z tektury.

7. Urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy, według zastrz. 1, znamienne tym, że zawiera zasobnik (62), umieszczony w podstawie (14) urządzenia.

8. Urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy, według zastrz. 7, znamienne tym, że zasobnik (62) jest wykonany z gotowego, odpowiednio złożonego szablonu (64), zawierającego metalizowany arkusz (66), nie pokrywający miejsc styku poszczególnych elementów szablonu, utworzonych po jego złożeniu.

9. Urządzenie do podawania i prażenia ziaren kukurydzy, według zastrz. 7, znamienne tym, że boczne ściany (70) zasobnika (62) zawierają przedłużenia (76), pokrywające częściowo lub w całości, wewnętrzne powierzchnie pojemnika (10).

10. Urządzenie do podawania i prażenia kukurydzy, według zastrz. 7, znamienne tym, że zasobnik (62) zawiera element tworzący pokrywę izolującą produkty spożywcze, występującą w formie cienkiej powłoki lub arkusza (78) z tektury albo z innego półsztywnego tworzywa, przy czym element ten jest zamocowany do ścian zasobnika (62) za pomocą zgrzewania lub kleju topliwego.