PL201769B1 - Sposób i urządzenie do rejestracji jednostek informacji - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urz adzenie do re- jestracji jednostek informacji, na no sniku rejestracyjnym zaopatrzonym w scie zk e do kolejnego rejestrowania jedno- stek informacji w adresowalnych lokacjach. Informacja jest reprezentowana na scie zce przez ci ag znaczników o ró znej dlugo sci skanowania. Koduje si e przynajmniej jedn a jed- nostk e informacji w zmodulowanym sygnale zawieraj acym elementy sygna lowe przyporz adkowane znacznikom, na- st epnie skanuje si e scie zk e no snika rejestracyjnego a z do miejsca dowi azania przed wybran a jedn a z adresowalnych lokacji i zapisuje si e sygna l modulowany od miejsca dowi a- zania. Sposób wed lug wynalazku charakteryzuje si e tym, ze zapisuje si e modulowany sygna l do którego na pocz atku i/lub na ko ncu wprowadza si e wi azacy element sygna lowy przyporz adkowany znacznikowi wi azacemu o d lugo sci równej co najwy zej minimalnej d lugo sci skanowania. Urz a- dzenie wed lug wynalazku charakteryzuje si e tym, ze do la- czony do bloku wej sciowego (27) zespó l kodowania (28, 29) ma wyj scie modulowanego sygna lu z wprowadzonym na pocz atku i/lub na ko ncu wi azacym elementem sygna lowym przyporz adkowanym znacznikowi wi azacemu (84) o d lugo- sci równej co najwy zej minimalnej d lugo sci skanowania, polaczone z g lowic a (22) rejestruj ac a. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do rejestracji jednostek informacji, na nośniku zapisowym zaopatrzonym w ścieżkę do sukcesywnego zapisywania jednostek informacji w miejscach adresowalnych.

Rejestrowany sygnał zawiera informacje reprezentowane przez ciąg znaczników o różnych długościach skanowania, od długości skanowania minimalnej do maksymalnej i synchronizacyjne sekwencje znaczników, przy czym te sekwencje nie występują w ciągach znaczników, a stanowią przynajmniej jeden długi znacznik, o długości co najmniej równej długości maksymalnej. W procesie rejestracji koduje się przynajmniej jedną jednostkę informacji w zmodulowanym sygnale zawierającym elementy sygnałowe odpowiadające znacznikom, skanuje się ścieżkę aż do miejsca połączenia przed wybraną jedną z adresowalnych lokacji i zapisuje się zmodulowany sygnał począwszy od miejsca połączenia.

Sposób i urządzenie do sekwencyjnego zapisywania sygnałów informacyjnych na nośniku rejestracyjnym są znane z opisu patentowego US 5 187 699. Sygnał informacyjny jest modulowany z utworzeniem sygnału zmodulowanego mającego strukturę ramkową, zawierającą sygnały synchronizacyjne do pozycjonowania zmodulowanego sygnału na ścieżce, w zadanych lokacjach wskazywanych przez wstępnie nagraną informację pozycyjną ścieżki. Proces sukcesywnego zapisu sygnałów w są siednich obszarach ś cież ki noś nika rejestracyjnego nazywa się dowią zaniem. W znanym sposobie dowiązania, po całkowitym zapisaniu pierwszego rejestrowanego sygnału, proces zapisu jest kontynuowany po ostatniej ramce zmodulowanego sygnału, aż do miejsca dowiązania, które stanowi nominalną granicę między sygnałami zapisanymi w różnym czasie. Kiedy zachodzi potrzeba zapisania następnego sygnału informacyjnego, proces zapisu rozpoczyna się w miejscu dowiązania, przez zapisanie informacji zastępczej (zwykle danych zerowych) aż do początku następnej wyznaczonej lokacji. Zatem sygnał przed pierwszym sygnałem synchronizacyjnym ramki następnej lokacji nie zawiera informacji ważnej. W wyniku tego między pierwszym zapisanym sygnałem a drugim zapisanym sygnałem powstaje tak zwany blok wiążący, który zawiera pozycję dowiązania. Zatem blok dowiązania nie zawiera ważnej zapisywanej informacji, a jego pojemność zapisowa zostaje utracona.

Sposób rejestracji jednostek informacji, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zapisuje się modulowany sygnał do którego na początku i/lub na końcu wprowadza się wiążący element sygnałowy przyporządkowany znacznikowi wiążącemu o długości równej co najwyżej minimalnej długości skanowania.

Korzystnym jest, że do modulowanego sygnału wprowadza się wiążący element sygnałowy przyporządkowany znacznikowi krótszemu od minimalnej długości skanowania.

Urządzenie do rejestracji jednostek informacji, które zawiera zespół kodowania przynajmniej jednej jednostki informacji w zmodulowanym sygnale zawierającym elementy sygnałowe odpowiadające znacznikom i zespół zapisowy do skanowania ścieżki aż do miejsca dowiązania przed wybraną jedną z adresowalnych lokacji i nagrywania sygnału modulowanego od miejsca dowiązania, według wynalazku charakteryzuje się tym, że dołączony do bloku wejściowego zespół kodowania ma wyjście modulowanego sygnału z wprowadzonym na początku i/lub na końcu wiążącym elementem sygnałowym przyporządkowanym znacznikowi wiążącemu o długości równej co najwyżej minimalnej długości skanowania, połączone z głowicą rejestrującą.

Korzystnym jest, że zespół kodowania jest zaopatrzony w układ wprowadzania wiążącego elementu sygnałowego przyporządkowanego do znacznika wiążącego krótszego o jeden bit kanałowy od minimalnej długości skanowania, przy czym wartości długości skanowania są wyrażane w krokach równych bitowi kanałowemu.

Korzystnym jest, że zespół kodowania jest utworzony przez blok formatujący i dołączony do niego blok modulacyjny zaopatrzony w układ synchronizacji do wprowadzania długiego znacznika w sekwencję synchronizacyjną o dł ugoś ci skanowania wię kszej od sumy maksymalnej dł ugoś ci skanowania i długości skanowania znacznika wiążącego.

Korzystnym jest, że blok modulacyjny jest zaopatrzony w układ synchronizacji do wprowadzania sekwencji synchronizacyjnej zawierającej przynajmniej jeden długi znacznik i następujący za nim krótki znacznik o długości skanowania mniejszej od maksymalnej długości skanowania. Ponadto zespół kodowania zawiera układy do wprowadzania drugiego wiążącego elementu sygnałowego, za wiążącym elementem sygnałowym na początku sygnału modulowanego, przy czym drugi wiążący element sygnałowy jest przyporządkowany znacznikowi różniącemu się od krótkiego znacznika.

PL 201 769 B1

Korzystnym jest, że blok formatujący zawiera układ zmiennego wyboru jednej ze zbioru stałych sekwencji wiążących, z których każda rozpoczyna się wiążącym elementem sygnałowym, za którym występują dodatkowe elementy sygnału dla znaczników rejestracyjnych aż do pierwszej sekwencji synchronizacyjnej, przy czym w zasadzie połowa sekwencji wiążących zestawu ma nieparzystą liczbę granic znaczników.

Korzystnym jest, że blok formatujący zawiera układ zmiennego wyboru sekwencji wiążących mających stałą długość wynoszącą 8 bitów kanałowych, a zestaw stałych sekwencji obejmuje sekwencje 10100000 i 10100100 lub 10010000 i 10010010, przy czym każde 1 wskazuje granicę znacznika.

Korzystnym jest, że blok wejściowy jest zaopatrzony w układ przetwarzania wejściowego sygnału fonicznego i/lub wizyjnego na jednostki informacji.

Korzystnym jest, że blok wejściowy jest zaopatrzony w koder kanałowy do kompresji wejściowego sygnału fonicznego i/lub wizyjnego na skompresowaną informację.

Zgodnie z wynalazkiem opracowano sposób i urządzenie do rejestracji, o większej niż dotychczas efektywności wiązania. Sygnał modulowany, na początku i/lub na końcu, zostaje zaopatrzony w element sygnalizacji wiązania, odpowiadający znacznikowi połączeniowemu o największej minimalnej długości skanowania. W urządzeniu zastosowano układy kodujące dla zaopatrzenia zmodulowanego sygnału, na początku i/lub na końcu, w wiążący element sygnałowy odpowiadający znacznikowi łączącemu o długości przynajmniej równej największej długości skanowania. Znacznik połączeniowy jest pierwszym elementem nagrania, za pozycją dowiązania na początku sygnału modulowanego, i, odpowiednio, ostatnim elementem przed miejscem dowiązania na końcu zapisu sygnału modulowanego. Nośnik zapisowy może już mieć stare znaczniki nagrane wcześniej na ścieżce przed miejscem dowiązania. Pierwszy element nowo zapisanego sygnału, w połączeniu ze starym znacznikiem nagranym na ścieżce tuż przed miejscem dowiązania, tworzy sklejony znacznik, który ma łączną długość równą sumie długości znacznika starego i znacznika nowego. Skutkiem zastosowania rozwiązania według wynalazku jest możliwość, ze względu na niewielką długość skanowania znacznika wiążącego, zapobieżenia powstaniu długich znaczników połączeniowych. Ponieważ takie długie znaczniki, mogą być interpretowane jako długi znacznik sekwencji synchronizacyjnej, to dzięki temu eliminuje się występowanie wadliwej detekcji synchronizacji. Dlatego też ważna sekwencja synchronizacyjna nowo zapisanej informacji jest łatwo wykrywalna krótko za pozycją dowiązania. Podobny efekt występuje na końcu nowo zapisanych danych. Znacznik zapisany jako ostatni może połączyć się ze znacznikiem starym za miejscem wiązania, a połączony znacznik może być wykryty błędnie jako długi znacznik sekwencji synchronizacyjnej, zaburzając detekcję ważnej sekwencji synchronizacyjnej następnego bloku informacyjnego już zapisanego w lokacji bezpośrednio sąsiadującej, za nowo zapisana lokacją. Stosowanie znacznika dowiązania na końcu zapisu pozwala uniknąć występowania długich sklejonych znaczników, a przez to redukcję wadliwej detekcji synchronizacji.

Wynalazek opiera się również na następującym rozważaniu. Zwykłe systemy kodowania i dekodowania kanałowego są dostosowane do działania na symbolach (na przykład 8 lub 16 bitów kanałowych). W miejscu dowiązania, zwykle wystąpi przesunięcie granicy symbolu, tak zwane przesunięcie bitowe, o kilka bitów, ponieważ jest trudne rozpoczęcie procesu zapisu z dokładnością poniżej jednego bitu. Kiedy podczas dekodowania sygnału odczytanego odbywa się dekodowanie sygnału z miejsca dowiązania, dekoder wykryje błędy we wszystkich symbolach aż do następnego ważnego sygnału synchronizacyjnego. W znanych systemach w miejscu dowiązania może następować detekcja fałszywej sekwencji synchronizacyjnej, spowodowana długimi sklejonymi znacznikami. Taka błędna detekcja mogłaby zaburzyć detekcję następnej ważnej sekwencji synchronizacyjnej, ponieważ po detekcji sygnału synchronizacyjnego układ dekodujący może nie akceptować następnego sygnału synchronizacyjnego w niewielkiej odległości. Dlatego konieczne jest zarezerwowanie dla synchronizacji długiego obszaru zwanego blokiem wiążącym, przy czym ten blok wiążący nie zawiera użytecznych danych. Stwierdzono w badaniach, że przy zapobieżeniu błędnej detekcji sekwencji synchronizacyjnych, ogranicza się nieużyteczny obszar pamięciowy spowodowany wiązaniem. Dowolny następny ważny sygnał synchronizacyjny zostaje zdetekowany niezawodnie, ponieważ nie ma potencjalnego niebezpieczeństwa, że detektor synchronizacji zaskoczy na błędnej sekwencji synchronizacyjnej. Dlatego tylko niewielki obszar wokół miejsca dowiązania może zawierać błędy i wymaga zarezerwowania.

Korzystnie, znacznik wiążący, przy doklejeniu go do znacznika o największej długości skanowania, w najgorszym przypadku tworzy znacznik sklejony, który ma określoną długość maksymalną. Jest to korzystne zwłaszcza, jeżeli wybrany długi znacznik w sekwencji synchronizacyjnej jest dłuższy od zadanej długości maksymalnej.

PL 201 769 B1

Przedmiot wynalazku objaśniony zostanie na podstawie przykładu wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia nośnik rejestracyjny, fig. 2 - schemat blokowy urządzenia rejestracyjnego, fig. 3 - miejsce dowiązania bloku zapisowego N za blokiem zapisowym N+1, fig. 4 - kolejne ramki w przypadku rejestracji cią g ł ej, fig. 5 - miejsce dowią zania w przypadku bloku zapisowego N za miejscem zapisanym, fig. 6 - położenie początkowe dla zapisu bloku N za miejscem nie zapisanym, fig. 7 -końcowe miejsce dowiązania w przypadku bloku zapisowego N przed miejscem zapisanym, fig. 8 -krótki znacznik wiążący w miejscu dowiązania, a fig. 9 przedstawia sposób rejestrowania w przypadku kolejnego zapisywania sygnałów informacyjnych.

Na fig. 1a przedstawiono nośnik zapisowy 11 w kształcie płyty ze ścieżką 9 i otworem środkowym 10. Ścieżka 9 składa się ze spiralnie rozmieszczonych zwojów stanowiących w zasadzie równoległe ścieżki na warstwie informacyjnej. Nośnik zapisowy korzystnie nadaje się do odczytu optycznego, jako tak zwany dysk optyczny, i ma warstwę informacyjną typu zapisywalnego. Przykładami zapisywalnej płyty są dyski CD-R i CD-RW, oraz zapisywalne wersje DVD na przykład DVD+RW. Informacja jest reprezentowana w warstwie informacyjnej przez zapisanie wykrywalnych optycznie znaczników wzdłuż ścieżki, na przykład znaczników w krystalicznym lub amorficznym materiale w trakcie przemiany fazowej. Ścieżka 9 na nośniku zapisu typu zapisywalnego jest wytyczona za pomocą uprzednio wstępnie wgłębionej struktury ścieżki naniesionej podczas wytwarzania czystego nośnika zapisu. Struktura ścieżki jest utworzona, na przykład, przez rowek wstępny 14, który zapewnia podczas skanowania prowadzenie głowicy odczytowej/zapisowej po ścieżce. Struktura ścieżki zawiera informację pozycjonującą, na przykład adresy, do wskazywania umiejscowienia jednostek informacyjnych, zwykle zwanych blokami informacji. Informacja lokalizacyjna może obejmować konkretne znaczniki synchronizacyjne dla lokalizacji początku takich bloków.

Na fig. 1b przedstawiono przekrój wzdłuż linii b-b nośnika zapisowego 11 typu zapisywalnego, w którym stosowane jest przezroczyste podłoże 15 z warstwą zapisową 16 i warstwą ochronną 17. Rowek wstępny 14 jest zaimplementowany jako wgłębienie lub podwyższenie, lub jako różnica własności materiału w stosunku do jego otoczenia.

Nośnik zapisowy 11 jest przeznaczony do przenoszenia informacji za pośrednictwem zarejestrowanych modulowanych sygnałów zawierających ramki. Ramka jest to określona z góry ilość danych poprzedzona sygnałem synchronizacyjnym. Zwykle takie ramki zawierają również kody korekcji błędów, na przykład słowa parzystości. Przykład takiego systemu zapisowego jest znany jako system DVD, w którym ramki przenoszą 172 słowa danych i 10 słów parzystości. Dane są zorganizowane w jednostki zawierające pewną liczbę ramek, i zaopatrzone w kody korekcji błędów (ECC - Error Correction Codes) dla korygowania błędów w informacji użytkownika w bloku. W systemie DVD rozmiar jednostki wynosi 32 kB danych użytkownika, zawiera 2 warstwy korekcji błędów, i taka jednostka jest nazywana blokiem. Pierwsza warstwa korekcji błędów (zwana C1) koryguje niewielkie błędy, jak na przykład błędy przypadkowe, a warstwa druga (zwana C2) koryguje błędy duże, jak na przykład błędy seryjne. Napęd powinien być w stanie zapisywać i/lub ponownie zapisywać taki blok niezależnie. Według wynalazku, do samego dowiązania nie są potrzebne żadne bloki, wszystkie bloki mogą być wykorzystywane do przechowywania danych użytkownika. Znaczy to, że w celu zagwarantowania integralności danych, konieczne jest zdefiniowanie miejsca dowiązania. W miejscu dowiązania zawsze będą występowały pewne błędy, lecz celem wynalazku jest zminimalizowanie ilości błędów w takim miejscu dowiązania. Przy doborze miejsca dowiązania istotne są następujące punkty:

- Dokładność zapisywania (w bitach kanałowych), którą należy osią gnąć, w odniesieniu do danych już zapisanych na płycie.

- Wpływ kilku błędów bitowych na korekcję błędów.

- Zawartość danych zapisanych w miejscu dowiązania.

- Fizyczne uszkodzenie powodowane przez nadpisywanie za każ dym razem tych samych danych.

Głównym czynnikiem jest to, że jeżeli przesunięcie bitowe pojawi się w kombinacji z danymi, które są zabezpieczone korekcją błędów, to miejsce przesunięcia bitowego jest bardzo ważne. W przypadku DVD dane są podzielone na jednostki ECC po 32 kB, podczas gdy korekcja błędów operuje na słowach kanałowych lub bajtach. Jeżeli (na przykład za punktem dowiązania) granica słowa jest przesunięta o jeden lub kilka bitów, to wszystkie słowa są inne, i nie może nastąpić żadna korekcja błędów. Nazywa się to przesunięciem bitowym. Słowo kodowe C1 oznacza jeden wiersz korekcji błędów i jest w stanie wykryć i skorygować błędy. Przesunięcie bitowe słowa kodowego C1 spowoduje zniszczenie wszystkich bajtów za przesunięciem bitowym. Zdolność do korekcji błędów jest ograniczona i wynikiem jest to, że całe słowo kodowe C1 jest niekorygowalne. W takim przypadku

PL 201 769 B1 do korekcji takich błędów potrzebna jest warstwa druga (C2). Kiedy przesunięcie bitowe występuje na końcu słowa kodowego C1, to wtedy ilość błędów jest ograniczona, i korekcja błędów będzie w stanie skorygować te błędy. Druga warstwa korekcji błędów nie jest konieczna do korekcji błędów, i może być wykorzystywana do innych błędów. Tak zalecanym miejscem lokalizacji dowiązania jest koniec ostatniego słowa kodowego C1 poprzedniego bloku ECC.

Na fig. 3 przedstawiono miejsce dowiązania bloku zapisowego N po bloku N-1. Miejsce dowiązania 31 oznaczono linią przerywaną na ‘n' bitów kanałowych przed sygnałem synchronizującym 30, w formacie DVD zwanym Sy0. W przypadku DVD pierwsza warstwa korekcji błędów skł ada się ze 172 bajtów danych i 10 bajtów parzystości. Za pomocą 10 bajtów parzystości można skorygować co najwyżej 5 błędów bajtowych, lecz bardziej praktyczna granica wynosi mniej lub równo 4 błędy bajtowe. Wynikiem tej analizy jest umieszczanie wiązania między blokiem N-1 ECC i N ECC za ostatnimi 4 bajtami bloku N-1 ECC i przed początkiem bloku N. W przypadku n=32 przedstawione miejsce odpowiada 2 bajtom (ponieważ jeden bajt w DVD ma 16 bitów kanałowych), co daje maksymalną tolerancję w odniesieniu do niedokładności miejsca dowiązania. Ogólnie biorąc, miejsce dowiązania dobiera się jako znajdujące się możliwie blisko przed sygnałem synchronizacyjnym, upewniając się, że niezależnie od niedokładności początku zapisu miejsca dowiązania w kierunku do przodu, nowa informacja zawsze zapisuje się na starym sygnale synchronizacyjnym. Odpowiednio do tego, na końcu zapisu, przed już istniejącym blokiem informacyjnym, nowa informacja nigdy nie powinna uszkodzić następnego sygnału synchronizacyjnego już istniejącego bloku informacyjnego. Ostatnie słowa kanałowe bloku informacyjnego zwykle reprezentują symbole parzystości (zwane bajtami parzystości), i dlatego uszkodzeniu ulega minimalna liczba symboli parzystości. W korzystnym rozwiązaniu błędy dowiązania ogranicza się do błędów wewnątrz jednego symbolu, kiedy łączna liczba niedokładności w miejscach dowiązania w kierunku w przód i w kierunku wstecz jest mniejsza niż jedno słowo kanałowe. Miejsce dowiązania znajduje się wtedy wewnątrz ostatniego słowa kanałowego przed sygnałem synchronizacyjnym, uwzględniając maksymalne niedokładności, w przód i wstecz. Praktyczną wartością takiego miejsca dowiązania jest środek ostatniego słowa kanałowego, kiedy spodziewane są symetryczne niedokładności sekwencji przed i za miejscem dowiązania.

Na fig. 2 przedstawiono urządzenie rejestracyjne do zapisu informacji na nośniku rejestracyjnym 11 typu umożliwiającego zapisywanie (ponowne zapisywanie). Urządzenie jest zaopatrzone w zespół rejestracyjny do skanowania ś cież ki noś nika rejestracyjnego oraz w blok napę dowy 21 do obracania nośnika rejestracyjnego 11, głowicę 22, blok pozycjonowania 25 głowicy 22 na ścieżce 9 w kierunku promieniowym oraz blok sterujący 20. Głowica 22 zawiera układ optyczny znanego typu, do generowania wiązki promieniowania 24, prowadzonej przez elementy optyczne, zogniskowanej w plamkę 23 na ś cież ce warstwy informacyjnej noś nika rejestracyjnego. Wią zka promieniowania 24 jest generowana przez źródło promieniowania, na przykład diodę laserową. Głowica ponadto zawiera aktuator ogniskujący, do przemieszczania ogniska wiązki promieniowania 24 wzdłuż osi optycznej wiązki, i aktuator śledzący, do dokładnego pozycjonowania plamki 23 w kierunku promieniowym na środku ścieżki. Aktuator śledzący może zawierać cewki do promieniowego przemieszczania elementu optycznego, lub może konstrukcyjnie do zmiany kąta elementu odbijającego. Przy zapisywaniu informacji promieniowanie jest regulowane, tworząc wykrywane optycznie znaczniki na warstwie rejestracyjnej. Przy odczycie, za pomocą detektora zwykłego typu, na przykład diody czterokwadrantowej, w gł owicy 22 wykrywane jest promieniowanie odbite od warstwy informacyjnej, w celu wygenerowania sygnału odczytowego i innych sygnałów detektora, włącznie z sygnałem błędu śledzenia i sygnałem błędu ogniskowania, doprowadzonymi do aktuatora śledzącego i aktuatora ogniskującego. Sygnał odczytowy jest przetwarzany przez zespół odczytowy zwykłego typu (nie przedstawione) w celu odczytania informacji. Urządzenie zawiera również zespół przetwarzania informacji wejściowej z wyjściem generowanego sygnału zapisowego, doprowadzonego do głowicy 22, dla jej wysterowania. Zespół przetwarzania informacji wejściowej obejmuje blok wejściowy 27, blok formatujący 28 i blok modulacyjny 29. Blok sterujący 20 steruje zapisem i odczytem informacji i może odbierać rozkazy od użytkownika lub od komputera nadrzędnego. Blok sterujący 20 połączony jest za pośrednictwem linii sterujących 26, na przykład magistrali systemowej z wymienionymi wyżej blokami i blokiem napędowym 21 oraz blokiem pozycjonowania 25. Blok sterujący 20 zawiera układy sterujące, na przykład mikroprocesor, pamięć programu i bramki sterujące, do realizacji procedur i funkcji zgodnie z wynalazkiem, opisanych w odniesieniu do fig. 3.

Blok sterujący 20 może być implementowany również jako maszyna stanu w obwodach logicznych. Podczas operacji zapisywania, na nośniku rejestracyjnym kształtowane są znaczniki reprezentujące

PL 201 769 B1 informację. Znaczniki mają dowolną postać odczytywalną optycznie, na przykład postać obszarów o współczynniku odbicia różniącym się od współczynnika odbicia otoczenia, otrzymanych przy rejestracji na materiałach takich, jak barwnik lub materiał z przemianą fazową, lub postać obszarów z kierunkiem namagnesowania róż nią cym się w stosunku do ich otoczenia, otrzymanych przy zapisie na materiale magnetooptycznym.

Zapisywanie i odczytywanie informacji rejestrowanej na płytach optycznych, i możliwe do zastosowania zasady formatowania, korekcji błędów i kodowania kanałowego są znane, na przykład z systemu CD. Znaczniki te są korzystnie kształtowane plamką 23 generowaną na warstwie rejestracyjnej przez wiązkę 24 promieniowania elektromagnetycznego, zwykle z diody laserowej. Informacja użytkownika podawana jest do bloku wejściowego 27, który zawierać układy kompresji sygnałów wejściowych, na przykład analogowych lub cyfrowych fonicznych i/lub wizyjnych, lub też cyfrowych fonicznych/wizyjnych bez kompresji. W bloku wejściowym 27 znajduje się układ przetwarzania sygnału fonii i/lub wizji na jednostki informacji, które przekazywane są do bloku formatującego 28 w celu wprowadzenia danych sterujących i sformatowania danych zgodnie z formatem rejestracji, na przykład przez wprowadzenie kodów korekcji błędów (ECC - error correction codes). Do zastosowań komputerowych jednostki informacji mogą być wprowadzane do bloku formatującego 28 bezpośrednio. Sformatowane dane z wyjścia bloku formatującego 28 są przekazywane do bloku modulacyjnego 29, który zawiera na przykład koder kanałowy, na którego wyjściu występuje wygenerowany sygnał modulowany, który steruje głowicę 22. Ponadto blok modulacyjny 29 zawiera układy synchronizacji do włączenia sekwencji synchronizacyjnych do modulowanego sygnału. Sformatowane jednostki informacji przekazywane na wejście bloku modulacyjnego 29 zawierają informację adresową i są wpisywane w odpowiednie adresowalne lokacje na nośniku rejestracyjnym pod kontrolą bloku sterującego 20. Zwykle urządzenie rejestracyjne jest dostosowane również od odczytu, zawierając zespół odczytowo-dekodujący urządzenia odczytowego i uniwersalną głowicę zapisowo-odczytową.

Zgodnie z wynalazkiem, blok sterujący 20 urządzenia rejestrującego przedstawionego na fig. 2 dostosowany jest konstrukcyjnie do rejestracji informacji zgodnie ze sposobami opisanymi w odniesieniu do fig. 4 do 8. Tryby zapisu są określone dla różnych okoliczności. Tryby startu/stopu lub zapisu ciągłego są definiowane oddzielnie. Definiowane są cztery różne tryby zapisu: zapis ciągły, start zapisu przy zapisanej już lokacji poprzedniej, start zapisu przy wykasowanej lub nie zapisanej lokacji poprzedniej oraz koniec zapisu.

Na fig. 4 przedstawiono kolejne ramki w przypadku zapisu ciągłego. Nie jest wymagane żadne działanie specjalne. Rejestrator w sposób ciągły dokonuje rejestracji od bloku N-1 do bloku N, bez działania specjalnego.

Na fig. 5 przedstawiono miejsce dowiązania w przypadku bloku rejestracyjnego N za lokacją zapisaną. Miejsce dowiązania jest wybrane na określonej odległości przed pierwszym sygnałem synchronizującym nowej ramki. Ta określona odległość jest stosunkowo niewielka (miejsce dowiązania znajduje się przynajmniej w drugiej połowie ramki), lecz w rzeczywistości miejsce dowiązania znajduje się znacznie bliżej końca, co minimalizuje liczbę błędów. W przypadku zapisu DVD miejsce dowiązania może być ulokowane za bajtem 178 ostatniego słowa kodowego C1 poprzedniego bloku ECC, a przed pocz ą tkiem nastę pnego bloku ECC, to znaczy sygnał em synchronizacyjnym Sy0. W jednej z korzystnych odmian wykonania dane przeznaczone do wpisania przed począ tkiem nowych danych są dobrane losowo, co jest ważne dla oddziaływania wzajemnego między starymi i nowymi danymi w przypadku zapisywania z przemianą fazową . Zapisywanie za każ dym razem dokładnie tych samych danych, jednych na drugich, ogranicza ilość cykli ponownego zapisu. Zatem może ono obejmować następujące procedury, oddzielnie lub w połączeniu:

- Dane w obszarze dowiązania mogą być dobrane losowo. Zapobiega to nadpisywaniu za każdym razem tych samych danych w obszarze dołączenia. Zaleta stosowania danych losowych jest istotna, kiedy nowy blok ECC zawiera zawsze dokładnie te same dane. Dane losowe powodują otrzymanie za każdym razem innej wartości początkowej cyfrowej wartości sumy (DSV - Digital Sum Value) na początku nowego bloku ECC. Różne wartości DSV powodują różnice w następnym sygnale, nawet, kiedy dane się nie zmieniają, i to zwiększa dopuszczalną liczbę cykli zapisu danych.

- Niewielkie losowe przesunię cie miejsca dowią zania, dla poprawienia przebiegu cykli bezpośredniego nadpisywania.

Na fig. 5, w przypadku długości dowiązania oznaczono odległość x liczoną w błędnych symbolach (0<x<5). Jak to już omówiono, odległość x musi być mniejsza od liczby błędnych symboli możliwych do skorygowania. Rzeczywista odległość może mieć dowolną wartość liczoną w bitach kanałowych,

PL 201 769 B1 która w wyniku daje wspomnianą liczbę korygowalnych symboli, dopóki rozproszenie na tej odległości, w wyniku niedokładności dowiązania, nie spowoduje degradacji następnego sygnału synchronizacyjnego Sy0. Może być w niektórych przypadkach dopuszczalna nawet degradacja początku sekwencji synchronizacyjnej Sy0, dopóki specjalny znacznik (lub znaczniki) w sekwencji synchronizacyjnej, na przykład długi znacznik I14 o długości skanowania 14 bitów kanałowych, nie jest uszkodzony, ponieważ takie znaczniki specjalne są wykorzystywane do detekcji sekwencji synchronizacyjnych.

Na fig. 6 przedstawiono położenie początkowe bloku rejestracyjnego N za lokacją nie zapisaną. Jeżeli na tym miejscu dysku nie są wpisane żadne dane poprzedniego bloku ECC, to rejestracja powinna rozpocząć się przynajmniej na kilkaset bitów kanałowych przed początkiem nowego bloku ECC. Im wcześniej się zaczyna, tym lepiej, ponieważ kanałowe układy elektroniczne (na przykład PLL/rozdzielacz/detekcja synchronizacji) wymagają czasu na dostrojenie się i synchronizację. Przy nagraniu przynajmniej trzech ramek zaczyna już działać układ koła zamachowego synchronizacji. W tym przypadku wpisywane są dane losowe, lecz sekwencje synchronizacyjne znajdują się oczywiście w poprawnych położeniach.

Na fig. 8 przedstawiono krótki znacznik wiążący w miejscu dowiązania. Przedstawiono schematycznie znaczniki przy granicy 80 dwóch lokalizacji, ‘blok N-1 ECC' i ‘blok N ECC'. Sekwencja synchronizacyjna 30 (Sy0, o długości łącznej 32 bitów kanałowych) zawiera długi znacznik I14 81 o długości skanowania wynoszącej 14 bitów kanałowych, z następnym znacznikiem krótkim I4 82 o długości 4 bitów kanałowych, poprzedzony przez pewną liczbę znaczników krótkich 83 (przedstawione nie w cał o ś ci), sekwencji synchronizacyjnej stosowanej w przypadku DVD. Po sygnale synchronizacyjnym Sy0 występują normalne dane reprezentowane ciągami znaczników 88, w których znaczniki I3 mają minimalną długość skanowania wynoszącą 3, a znaczniki I11 mają maksymalną długość skanowania wynoszącą 11. Zatem sekwencja synchronizacyjna 30 nie może wystąpić w normalnych danych, a dł ugi znacznik jest ł atwo rozpoznawalny jako znacznik synchronizacyjny. Miejsce dowią zania 31 jest wybrane na 8 bitów kanałowych przed granicą 80, jak to opisano w odniesieniu do fig. 3. Pierwszy znacznik za miejscem dowiązania 31 jest znacznikiem wiążącym 84, który ma długość skanowania wynoszącą 2 bity kanałowe, to znaczy jest krótszy od najkrótszego znacznika w normalnym ciągu danych w postaci znaczników 88. Obszar pomiędzy miejscem dowiązania 31 a sekwencją synchronizacyjna 30 jest wypełniony przez sekwencję wiążącą, która ma znacznik wiążący 84 jako pierwszy znacznik, i uzupełniającą sekwencję znaczników 85. Znacznik wiążący 84 może mieć tę samą biegunowość, co istniejące znaczniki bloku N-1, lecz maksymalna długość skanowania wynikowego znaku połączenia jest możliwie niewielka. Zatem następuje minimalizacja występowania fałszywych znaczników synchronizujących.

W korzystnym przykładzie wykonania znacznik wiążący jest krótszy, niż róż nica między znacznikiem synchronizacyjnym a znacznikiem najdłuższym. Znacznik synchronizacyjny może być ustawiony na dużą długość skanowania, na przykład I17, a w przypadku najdłuższego znacznika normalnego o rozmiarze I11, można stosować rozmiary znaku wiążącego I3, I4 i I5. Jednakże dla zapobieżenia błędom przy łączeniu znaczników lub przy kolejnym występowaniu znaczników, z krótką, niewykrywalną przerwą, korzystne jest stosowanie krótszych znaczników łączących. Na fig. 8 znacznik wiążący 84 ma długość I2, która jest o jeden bit kanałowy mniejsza od najkrótszego znacznika w danych normalnych, jak również mniejsza od różnicy między znacznikiem najdłuższym I11 a długim znacznikiem synchronizacyjnym 81 o długości wynoszącej I14-II11 = 3.

Jak to opisano w odniesieniu do fig. 5, sygnały wpisane w tej samej lokalizacji nie są za każdym razem takie same. W korzystnym rozwiązaniu sekwencję wiążącą ustala się z polaryzacją losową, albo też losowo jest generowana sekwencja dodatkowa (w ramach ograniczeń długości skanowania dla danych normalnych). W korzystnym rozwiązaniu sekwencja wiążąca jest wybierana losowo lub sekwencyjnie z ograniczonego zestawu sekwencji wiążących, z których każda rozpoczyna się znacznikiem wiążącym, z występującymi po nim w wyznaczonej, lecz różnej liczbie, granicami znaczników. Można zaznaczyć, że znacznik wiążący ma teraz zawsze tę samą polaryzację, na przykład określoną przez poziom zapisowy mocy lasera, i że następująca za nim liczba granic znaczników daje w wyniku losowy poziom startowy normalnych danych. Zwykle sekwencje znaczników są opisywane łańcuchami binarnymi, przy czym ‘jedynka' oznacza granicę znacznika, a ‘zero' oznacza brak zmiany. Odpowiednie zestawy sekwencji w przypadku miejsca dowiązania przy 8 bitach kanałowych są następujące: 10100000 (dająca w wyniku znaczniki przedstawione na fig. 8) i 10100100 przy starcie od znacznika I2, i 10010000 przy starcie od znacznika I3. Za każdym razem, kiedy odbywa się rejestracja bloku następuje wybranie sekwencji wiążących, na przykład naprzemiennych. W przypadku takich zestawów,

PL 201 769 B1 w zasadzie połowa sekwencji wiążących zestawu powinna mieć nieparzystą liczbę granic znaczników, zapewniając losową polaryzację sygnału przy starcie od sygnału synchronizacyjnego Sy0.

W przypadku pł yty DVD, znacznik wystę pują cy za znacznikiem wiążącym ma dł ugość róż nią c ą się od 4, podczas gdy w sekwencji synchronizacyjnej za długim znacznikiem 81 występuje znacznik I4. Zwykle w sekwencjach wiążących drugi znacznik ma, korzystnie, długość inną, niż znacznik występujący po długim znaczniku 81 w sekwencji synchronizacyjnej. Redukuje to dodatkowo możliwość występowania błędnej synchronizacji, kiedy detektory synchronizacyjne są konstrukcyjnie obliczone na detekcję kombinacji, znacznika długiego i drugiego znacznika sekwencji synchronizacyjnej. W następnej odmianie wykonania wynalazku sekwencja synchronizacyjna zawiera kombinację znaczników o maksymalnej długości skanowania. Sekwencja wiążąca obecnie rozpoczyna się krótkim znacznikiem łączącym, z występującym za nim przynajmniej jednym dodatkowym znacznikiem. Dzięki temu minimalizuje się możliwość wystąpienia błędnych sekwencji synchronizacyjnych. W tych przykładach wykonania urządzenia rejestracyjnego, długość i układ znaczników synchronizacyjnych oraz sekwencja wiążąca dobrane są tak, aby minimalizowały lub, korzystnie, eliminowały występowanie błędnych sekwencji synchronizacyjnych.

Wspomniane powyżej znaczniki są rejestrowane na ścieżce według znanych sposobów rejestracji przez doprowadzenie do głowicy zapisowej sygnału modulowanego, który ma elementy sygnałowe odpowiadające znacznikom, opisanym w odniesieniu do fig. 2. Element sygnałowy może być, na przykład, impulsem lub sekwencją bardzo krótkich impulsów.

Na fig. 7 przedstawiono końcowe miejsce dowiązania w przypadku rejestracji bloku N przed miejscem zapisanym. Następny blok N+1 rozpoczyna się sygnałem synchronizacyjnym 74. Korzystne jest, jeśli końcowe miejsce dowiązania 73, w którym jest wstrzymywany proces zapisu, znajduje się w możliwie małej odległości przed następnym blokiem ECC, ponieważ wtedy korekcja błędów ma do skorygowania minimalną liczbę błędów. Końcowe położenie dowiązania jest korzystnie ustalone w takiej samej odległości dowiązania, co początkowe miejsce dowiązania, ale moż na również dobrać inną odległość, na przykład nieco krótszą, od sygnału synchronizacyjnego 74, co zapobiega powstawaniu obszarów nie zapisanych, mogących powodować pomylenie znaczników synchronizacyjnych. Pozostała liczba nieuszkodzonych symboli parzystości x, jak zaznaczono, w przykładzie z płytą DVD, zawiera się w granicach od 5 do 10, co wskazuje, że przynajmniej połowa dostępnej ich liczby jest nieuszkodzona. Informacja jest reprezentowana przez znaczniki o różnych długościach skanowania. Korzystne jest, jeśli ostatni znacznik 71 przed końcowym miejscem dowiązania 73, zwany znacznikiem wiążącym, jest krótkim znacznikiem o długości skanowania co najwyżej równej minimalnej długości skanowania w pozostałej części bloku ECC. Za znakiem wiążącym występuje obszar pośredni 72, aż do pierwszego znacznika synchronizacyjnego bloku N+1 ECC, przy czym ten obszar pośredni zwykle zawiera stare znaczniki poprzedniego bloku N. Za ostatnim (zapisanym całkowicie) symbolem parzystości, na przykład x = 9, znacznik wiążący może być wstawiony bezpośrednio. Alternatywnie, przed znacznikiem wiążącym można wstawiać jeden lub więcej znaczników pośredniczących, co daje w efekcie sekwencję wiążąc ą aż do miejsca dowią zania. Sekwencję wiążąc ą dobiera się odpowiednio do zasad kodowania wymaganych przez symbole poprzedzające, na przykład w myśl zasad kodowania kanałowego DVD wymagane są pewne pozycje bitowe w słowie kanałowym służące do dekodowania poprzedniego słowa kodowego za pośrednictwem tak zwanego stanu kodowania. Zatem odpowiednie pozycje bitowe w sekwencji wiążącej muszą być zgodne z wymaganym stanem kodowania, a ostatni uszkodzony symbol parzystości może być dekodowany niedwuznacznie. W jednej z korzystnych odmian wykonania ostatni znacznik ma długość skanowania mniejszą od wspomnianej minimalnej długości skanowania. Krótki ostatni znacznik wiążący 71 może mieć tę sama biegunowość, co stare znaczniki i sklejać się z jednym z nich, lecz maksymalna długość skanowania wypadkowego znacznika po sklejeniu jest możliwie mała. W wyniku tego minimalizuje się występowanie błędnych znaczników synchronizacyjnych. W jednej z korzystnych odmian wykonania stosuje się dodatkowe środki otrzymania krótkiego znacznika wiążącego, na przykład o długości skanowania I2 lub I3, na jednym końcu zapisu. Zwykle (przy zapisie z przemianą fazową) po zapisaniu znacznika za pomocą pewnego poziomu mocy lasera, laser zostaje przełączony na moc kasowania, dla utworzenia następnego znacznika, to znaczy wykasowanego obszaru o potrzebnej długości skanowania. Jednakże z powodu w zasadzie koł owego kształ tu plamki 23 na warstwie rejestracyjnej, skasowaniu ulega również ostatnia część poprzedniego zapisanego znacznika, co w wyniku daje wklęsłe o kształcie półksiężyca zakończenie poprzedniego znacznika. Zatem, przy zatrzymaniu zapisu po znaczniku wiążącym, i w związku z tym wyłączeniu lasera lub przynajmniej przełączeniu na moc odczytową, nie

PL 201 769 B1 występuje efekt kasowania ostatniej części, a znacznik wiążący ma tendencję do wykazywania długości większej od zamierzonej. Dla skompensowania tego zjawiska przedłużania, przy zatrzymywaniu można stosować krótszy (na przykład I2) znacznik wiążący, natomiast przy rozpoczynaniu zapisu można stosować znacznik wiążący nieco dłuższy (na przykład I3). Zamiast tego dla kończącego znacznika wiążącego można stosować specjalnie dobraną sekwencję impulsów zapisowych, na przykład z użyciem normalnego impulsu I2 z następnym bardzo krótkim impulsem kasującym.

Na fig. 9 zilustrowano sposób rejestracji, służący do sukcesywnej rejestracji sygnałów informacyjnych. Zakłada się, że do urządzenia rejestracyjnego wprowadzony jest nośnik rejestracyjny typu zapisywalnego i że zawiera on pewną zarejestrowaną informację. W pierwszym kroku 91 (ROZKAZ) następuje odebranie rozkazu zarejestrowania bloku N. W drugim kroku 92 (SKANOWANIE) odbywa się skanowanie ścieżki na nośniku rejestracyjnym aż do lokacji poprzedzającej bloku N-1. W kroku pierwszego sprawdzania 93, określa się, czy poprzednia lokacja nie jest czysta (to znaczy zawiera już pewien sygnał informacyjny). Jeżeli jest NIE CZYSTA, to w kroku 95 ustala się pozycję początkową w pierwszej wyznaczonej odległości, jak to opisano powyż ej w odniesieniu do fig. 5. Jeż eli w poprzedniej lokacji nie występuje żaden sygnał informacyjny, to w kroku 94 następuje zapisanie długiej sekwencji danych zastępczych, przed początkiem lokacji N, dla umożliwienia sprzęgnięcia dowolnego obwodu odczytowego z danymi, jak to opisano w odniesieniu do fig. 6. W kroku 96 po krokach 94 lub 95 zapisywany jest aktualny blok N (lub kilka ciągłych bloków opisanych w odniesieniu do fig. 4). W kroku sprawdzania 97 okreś la si ę status lokacji N+1 za blokiem N. Moż e się to odbyć przez skanowanie ścieżki przed rozpoczęciem rejestracji, to znaczy w kroku 92. Alternatywnie, na nośniku rejestracyjnym lub w urządzeniu śledzącym ścieżkę w obszarach nie zapisanych i zapisanych, na przykład w systemie zarządzania plikami może znajdować się specjalna tablica. W przypadku, kiedy za blokiem N nie jest zarejestrowany żaden sygnał (lub sygnał nie ma statusu ważności, jest na przykład skasowany), to w pewnym etapie proces rejestracji jest kontynuowany przynajmniej aż do całkowitego zarejestrowania zmodulowanego sygnału bloku N, i może być kontynuowany na pewnej określonej odległości za ostatnią ramką, dla zapobieżenia przedwczesnej detekcji błędu odczytowego przez obwód odczytowy. W przypadku, kiedy następna lokacja N+1 zawiera ważny sygnał informacyjny, w kroku 99 proces rejestracji jest zatrzymywany w drugiej wyznaczonej odległ o ś ci przed cał kowitym zapisaniem modulowanego sygnału bloku N, co opisano w odniesieniu fig. 7. Po krokach 98 lub 99 rejestracja bloku N się kończy i może się rozpocząć oczekiwanie na następny rozkaz.

W jednej z korzystnych odmian wykonania pominię to krok sprawdzania 97, a proces rejestracji zostaje zawsze zatrzymywany na krótkiej odległości przed nominalnym miejscem rozpoczęcia się sygnału synchronizacyjnego następnego bloku. Poza tym wspomniane powyżej odmiany wykonania mogą być dostosowane do wybierania drugiej wyznaczonej odległości zawsze mniejszej od pierwszej wyznaczonej odległości. Korzystnym efektem jest to, że między kolejno zarejestrowanymi blokami nie występują nie zapisane luki. Należy zaznaczyć, że uwzględnienia wymagają niedokładności punktu początkowego i punktu końcowego.

Chociaż wynalazek objaśniono za pośrednictwem korzystnych odmian wykonania wykorzystujących optyczny format zapisowy DVD, to wynalazek może być stosowany do rejestracji jednostek informacji w dowolnym formacie. Na przykład nośnikiem zapisowym może by również magnetyczna płyta lub taśma. W niniejszym dokumencie słowo ‘zawierający' nie wyłącza obecności innych elementów lub kroków, niż wymienione, a forma nieokreślona nazwy elementu nie wyklucza obecności kilku takich elementów, że wynalazek można implementować zarówno sprzętowo, jak i programowo, i że przez tę samą pozycję sprzętową może być reprezentowanych kilka różnych układów.

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób rejestracji jednostek informacji, na nośniku rejestracyjnym zaopatrzonym w ścieżkę do kolejnego rejestrowania jednostek informacji w adresowalnych lokacjach, przy czym informacja jest reprezentowana na ścieżce przez ciąg znaczników o różnej długości skanowania, od minimalnej do maksymalnej długości skanowania i synchronizacyjne sekwencje znaczników, przy czym te sekwencje nie występują w ciągach znaczników i stanowią przynajmniej jeden długi znacznik o długości przynajmniej równej maksymalnej długości skanowania, przy czym koduje się przynajmniej jedną jednostkę informacji w zmodulowanym sygnale zawierającym elementy sygnałowe przyporządkowane znacznikom, następnie skanuje się ścieżkę nośnika rejestracyjnego aż do miejsca dowiązania

   PL 201 769 B1 przed wybraną jedną z adresowalnych lokacji i zapisuje się sygnał modulowany od miejsca dowiązania, znamienny tym, że zapisuje się modulowany sygnał do którego na początku i/lub na końcu wprowadza się wiążący element sygnałowy przyporządkowany znacznikowi wiążącemu o długości równej co najwyżej minimalnej długości skanowania.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że do modulowanego sygnału wprowadza się wiążący element sygnałowy przyporządkowany znacznikowi krótszemu od minimalnej długości skanowania.
3. 3. Urzą dzenie do rejestracji jednostek informacji, na noś niku rejestracyjnym zaopatrzonym w ś cież k ę do kolejnego rejestrowania jednostek informacji w adresowalnych lokacjach, przy czym informacja jest reprezentowana na ścieżce przez ciąg znaczników o różnej długości skanowania, od minimalnej do maksymalnej długości skanowania, i sekwencje synchronizacyjne znaczników, przy czym te sekwencje nie występują w ciągach znaczników i stanowią przynajmniej jeden długi znacznik o długoś ci przynajmniej równej maksymalnej długoś ci skanowania, przy czym urządzenie zawiera zespół kodowania przynajmniej jednej jednostki informacji w zmodulowanym sygnale zawierającym elementy sygnałowe odpowiadające znacznikom i zespół zapisowy do skanowania ścieżki aż do miejsca dowiązania przed wybraną jedną z adresowalnych lokacji i nagrywania sygnału modulowanego od miejsca dowiązania, znamienne tym, że dołączony do bloku wejściowego (27) zespół kodowania (28, 29) ma wyjście modulowanego sygnału z wprowadzonym na początku i/lub na końcu wiążącym elementem sygnałowym przyporządkowanym znacznikowi wiążącemu (84) o długości równej co najwyżej minimalnej długości skanowania, połączone z głowicą (22) rejestrującą.
4. 4. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że zespół kodowania (28, 29) jest zaopatrzony w układ wprowadzania wiążącego elementu sygnałowego przyporządkowanego do znacznika wiążącego (84) krótszego o jeden bit kanałowy od minimalnej długości skanowania, przy czym wartości długości skanowania są wyrażane w krokach równych bitowi kanałowemu.
5. 5. Urządzenie według zastrz. 3 albo 4, znamienne tym, że zespół kodowania (28, 29) jest utworzony przez blok formatujący (28) i dołączony do niego blok modulacyjny (29) zaopatrzony w ukł ad synchronizacji do wprowadzania dł ugiego znacznika (81) w sekwencję synchronizacyjną (30) o dł ugości skanowania wię kszej od sumy maksymalnej dł ugoś ci skanowania i dł ugoś ci skanowania znacznika wiążącego (84).
6. 6. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że zespół kodowania (28, 29) jest utworzony przez blok formatujący (28) i dołączony do niego blok modulacyjny (29) zaopatrzony jest w układ synchronizacji do wprowadzania sekwencji synchronizacyjnej (30) zawierającej przynajmniej jeden długi znacznik (81) i następujący za nim krótki znacznik (82) o długości skanowania mniejszej od maksymalnej długości skanowania, a ponadto zespół kodowania (28, 29) zawiera układy do wprowadzania drugiego wiążącego elementu sygnałowego, za wiążącym elementem sygnałowym na początku sygnału modulowanego, przy czym drugi wiążący element sygnałowy jest przyporządkowany znacznikowi (85) różniącemu się od krótkiego znacznika (82).
7. 7. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że zespół kodowania (28, 29) jest utworzony przez blok formatujący (28) i dołączony do niego blok modulacyjny (29), przy czym blok formatujący (28) zawiera układ zmiennego wyboru jednej ze zbioru stałych sekwencji wiążących, z których każda rozpoczyna się wiążącym elementem sygnałowym, za którym występują dodatkowe elementy sygnału dla znaczników rejestracyjnych aż do pierwszej sekwencji synchronizacyjnej, przy czym w zasadzie połowa sekwencji wiążących zestawu ma nieparzystą liczbę granic znaczników.
8. 8. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że blok formatujący (28) zawiera układ zmiennego wyboru sekwencji wiążących mających stałą długość wynoszącą 8 bitów kanałowych, a zestaw stał ych sekwencji obejmuje sekwencje 10100000 i 10100100 lub 10010000 i 10010010, przy czym każde 1 wskazuje granicę znacznika.
9. 9. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, ż e blok wejściowy (27) jest zaopatrzony w ukł ad przetwarzania wejś ciowego sygnał u fonicznego i/lub wizyjnego na jednostki informacji.
10. 10. Urządzenie według zastrz. 3 albo 9, znamienne tym, że blok wejściowy (27) jest zaopatrzony w koder kanałowy do kompresji wejściowego sygnału fonicznego i/lub wizyjnego na skompresowaną informację.