PL200322B1 - Kompozycja dezynfekująca - Google Patents

Abstract

Wynalazek dotyczy kompozycji dezynfekuj acej. Wspomniana kompozycja jest w postaci hydro- zelu o w la sciwo sciach tiksotropowych i zawiera (A) elektrolityczny chloroutleniacz, który (i) otrzymy- wany jest w wyniku czesciowej elektrolizy roztworu chlorku sodu, gdzie pH obni zane jest poprzez kon- kurencyjn a reakcj e tworzenia kwasu chlorowego (I), (ii) zawiera jony chloranowe (I) i kwas kwas chlo- rowy (I), (iii) dostarcza od 100 do 11000 ppm aktywnego chloru; (B) srodek zwi ekszaj acy lepkosc, zawieraj acy naturaln a lub syntetyczn a glink e; (C) elektrolit, oraz (D) wod e. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy kompozycji dezynfekujących przeznaczonych do stosowania na różnych podmiotów w tym tkanek. Będące przedmiotem wynalazku kompozycje są w postaci hydrożelu o właściwościach tiksotropowych i elektrolitowy chloroutleniacz, środek zwiększający lepkość, elektrolit i wodę.

Powierzchowne miejscowe infekcje są zwykle konsekwencją głównej choroby takiej jak przewlekłe nietrzymanie moczu, lub też pochodzą bezpośrednio z zakaźnych źródeł szpitalnych lub endemicznych. Długotrwałe narażenie skóry na działanie wilgoci, lub moczenie prowadzi często do maceracji i innych zmian polegających na naruszeniu integralności skóry, w wyniku czego normalnie saprofityczne bakterie i grzyby, atakują uszkodzone miejsce powodując infekcję.

Mikroorganizmem najczęściej występującym w środowisku wilgotnym w miejscu skórnej infekcji jest Candida albicans, grzyb będący drożdżakiem. Ten rodzaj inefekcji charakteryzuje się zwykle występowaniem rumienia, obrzęku i intensywnym świądem. Inne zlokalizowane infekcje miejscowe pochodzenia bakteryjnego mogą być wynikiem bezpośredniego kontaktu zdrowej skóry z zakażoną skórą nosiciela. Jednym z najpoważniejszych zakażeń bakteryjnych pochodzenia szpitalnego są zakażenia spowodowane przez oporny na metycylinę Staphylococcus aureus, który często występuje w cellulicie skóry, liszajcu, czyrakach i infekcjach ran. Niekiedy, etiologiczny czynnik infekcji jest kombinacją działania bakterii i grzyba. Taki przypadek określa się mianem infekcji mieszanej, w której odmienne mikroorganizmy koegzystują zarówno dla dobra jak i na szkodę gospodarza. W poważniejszych schorzeniach skóry właściwej, w których ma miejsce uszkodzenie skóry, zwłaszcza w przypadkach ran przewlekłych i wrzodów wiele różnych mikroorganizmów zarówno chorobotwórczych jak i niechorobotwórczych zanieczyszcza ranę. Mikroorganizmy niechorobotwórcze stanowią normalną florę bakteryjną zdrowej skóry, jednakże mogą one stać się chorobotwórczymi w sytuacji, w której duża ich ilość spowoduje, że zostaną przekroczone naturalne mechanizmy obronne gospodarza w otoczeniu rany, co w konsekwencji spowoduje infekcję.

Ilościowo Kucan i wsp. wykazali, że otwarte rany mogą wytrzymać stężenie wynoszące około 10⁵ mikroorganizmów na gram tkanki, bez spowodowania klinicznych objawów infekcji. „Comparisons of Silver Sufadizine and Physiologic Saline in Treatment of Chronic Pressure Ulcers”. Amer. Ger. Soc, 29: 232-235, 1981. Jednakże obciążenie większe niż 10⁵ stanowi już bardzo poważne wyzwanie dla mechanizmów obronnych tkanki w miejscu rany. W efekcie stężenie wynoszące 10⁶ mikroorganizmów na gram tkanki będzie często skutkować infekcją rany.

Rany silnie skażone mikroorganizmami, ale niezainfekowane klinicznie cechuje często wydłużony okres występowania stanu zapalnego, jak również opóźnienie procesu gojenia i pełnego wyleczenia. Zanieczyszczające ranę mikroorganizmy odgrywają istotną rolę w opóźnianiu procesu gojenia przez zakłócanie fagocytozy leukocytów i przez zużywanie środków odżywczych i tlenu, które są potrzebne do normalnego ziarninowania tkanki. Ree i wsp. „Cutaneous Tissue Repair; Practical Implication Of Current Knowledge, Part II”, Journ. of the Amer. Academy of Dermatology 13(6); 919-941, 1985.

Historycznie rzecz biorąc, rany oczyszczano przy użyciu wielu różnych typów środków odkażających począwszy od kwasu octowego, po roztwory na bazie fluorowców jak na przykład skompleksowany jod. Środki antyseptyczne do miejscowego stosowania mają zdolność hamowania wzrostu, lub niszczenia mikroorganizmów będących przyczyną infekcji; jednakże, z drugiej strony, kiedy stosuje się je bezpośrednio w miejscu zranienia wywołują chemiczny uraz i martwicę komórek obronnych gospodarza, takich jak makrofagi. (Branemark i wsp., „Tissue Injury Caused by Wound Disinfectants” Bone Joint Surg. Am. 49: 48-62, 1967; Lineweaver i wsp., „Topical Antimicrobial Activity” Arch. Surg. 120: 267-70, 1985). Ponad to, miejscowe środki antyseptyczne mając silne własności cytotoksyczne, w istotnym stopniu zakłócają procesy gojenia się ran i znacząco uszkadzają mechanizmy obronne gospodarza. Viljanto, „Disinfection of Surgical Wounds without Inhibition of normal Wound Healing”, Arch. Surg., 115: 253-6, 1980.

Często, miejscowe środki przeciwbakteryjne lub antyseptyczne stosuje się do odkażania zdrowej skóry w miejscu, w którym ma nastąpić interwencja chirurgiczna. Używane w tym celu środki przeciwbakteryjne określane jako „Skórne Preparaty Chirurgiczne” są stosowane do dezynfekcji skóry we wszystkich standardowych procedurach, począwszy od wkłucia do żyły, aż do poważnych operacji chirurgicznych. Poza tym, środki przeciwbakteryjne i antyseptyczne używane są rutynowo do służącego ochronie zdrowia mycia rąk w celu zmniejszenia ryzyka przenoszenia zakażeń.

W amerykańskim opisie patentowym nr 3 666 679 (zgłaszający: Crotty) opisano ż elujące kompozycje zawierające jako środek żelujący anionowy biopolimer heteropolisacharydowy, benzenosulfonian alifatycznego alkilu, oraz różne substancje wspomagające. Kompozycje żelujące mogą zawierać dodatki uwalniające chlor, takie jak chlorowany fosforan (V) sodu, chlorowane izocyjanuroniany, chloran (I)

PL 200 322 B1 sodowy i tym podobne. Jednakże kompozycje takie, w celu zapewnienia odpowiedniej skuteczności, wymagają stosowania wysokich stężeń rozcieńczonych roztworów uwalniających chlor dodatków.

W amerykań skim opisie patentowym nr 4 035 483 (zgł aszają cy Bunyan) opisano materiał antyseptyczny zawierający produkt reakcji białka takiego jak fibryna, kolagen, lub żelatyny z chloranem (I). Według korzystnego wariantu tego wynalazku produkt reakcji stosuje się do impregnowania, lub powlekania nośnika w formie arkusza. Według innego wariantu wynalazku, w wyniku reakcji chloranu (I) z dużym nadmiarem białka wytwarza się błonę. Kompozycje takie nie posiadają cennej cechy żelów tiksotropowych.

W amerykańskim opisie patentowym nr 5 015 228 (zgłaszający Columbus i in.) opisano urządzenie sterylizujące stosowane z igłą, zawierające przykrywający arkusz, oraz czynnik typu żelu. Korzystny czynnik żelowy stanowi hydrożel zwierający międzyliniową siatkę agarową i kopolimer akryloamidowy usieciowany monomerem N,N'-metylenobisakrylo-amidowym. Korzystne środki wyjaławiające zawierają chloran (I) sodowy. Skuteczne ilości chloranu (I) sodowego muszą być mocno rozcieńczone dla uzyskania pożądanego efektu wyjaławiania.

Brytyjski opis patentowy nr 1418193 opisuje dozownik do podawania żelu zawierającego jon chloranowy (I), przy czym standardowy roztwór zawierający jony chloranowe (I) znajduje się w osobnym pojemniku i jest oddzielony od nośnika żelowego. Taki dwuzasobnikowy dozownik jest konieczny, gdyż w rozwiązaniu tym stosowany jest standardowy roztwór zawierający jony chloranowe (I), zupełnie różny od elektrolitycznego chloroutleniacza określonego w przedmiotowym zgłoszeniu. Zgodnie ze wskazówkami dokumentu GB 1418193, utrzymywanie wysokiego pH roztworu zawierającego jony chloranowe (I) oraz oddzielenie go od żelowego nośnika do momentu podania, pozwala na obniżenie strat chloru, przedłużenie okresu trwałości produktu oraz na uniknięcie problemów związanych z flokulacją żelu przy wysokim pH, w którym muszą być utrzymywane jony chloranowe, a więc znanych ze stanu techniki problemów występujących przy stosowaniu standardowych roztworów zawierających jony chloranowe (I).

Znane wcześniej środki dezynfekujące zawierające chlor nie nadają się do stosowania miejscowego. Powszechnie stosowane roztwory chloranów (I) (zwane również roztworami sody wybielającej) wytwarza się zwykle przez wprowadzanie gazowego chloru do stężonego roztworu sody kaustycznej. Te roztwory wybielające muszą zawierać znaczne ilości wodorotlenku sodowego, aby nie dopuścić do rozkładu. Powoduje to, że zwykłe roztwory chloranu (I) mają wysokie, zbuforowane pH, a zatem mają charakter żrący przy zetknięciu ze skórą, lub błoną śluzową, a także wywierają silnie cytotoksyczne działanie na tkanki.

Wartość zwykłych form kompozycji przeznaczonych do miejscowego dezynfekowania jest wątpliwa. Kompozycje takie mają zwykle postać cieczy lub żelu, przy czym obie te formy mają nie dające się wyeliminować wady. I tak, stosowanie produktów ciekłych do leczenia wybranych miejsc jest trudne do kontrolowania z powodu spływania preparatu i trudności z zatrzymaniem go na wymaganym obszarze. Z kolei gęste żele są trudne do równomiernego rozprowadzenia, co może spowodować, że nie pokryją całej powierzchni rany, tak łatwo, jak to ma miejsce w przypadku cieczy.

Celem wynalazku jest zatem rozwiązanie problemów występujących przy stosowaniu znanych dotychczas kompozycji.

Przedmiotem wynalazku jest kompozycja dezynfekująca charakteryzująca się tym, że jest w postaci hydrożelu o właściwościach tiksotropowych i zawiera (A) elektrolityczny chloroutleniacz, który (i) otrzymywany jest w wyniku częściowej elektrolizy roztworu chlorku sodu, gdzie pH obniżane jest poprzez konkurencyjną reakcję tworzenia kwasu chlorowego (I), (ii) zawiera jony chloranowe (I) i kwas chlorowy (I), (iii) dostarcza od 100 do 11000 ppm aktywnego chloru;

(B) środek zwiększający lepkość, zawierający naturalną lub syntetyczną glinkę;

(C) elektrolit, oraz (D) wodę.

Korzystnie, glinka jest glinką syntetyczną.

Korzystnie, glinka syntetyczna posiada następujący wzór:

Na0,7[(Si8 Mg5,5Li0,3) O20(OH4)]0,7

Korzystnie, syntetyczna glinka o wzorze Na0,7[(Si8 Mg5,5 Li0,3)O20(OH4)]0,7 występuje w ilości od 0,1% do 10% wagowych w stosunku do masy całej kompozycji.

PL 200 322 B1

Korzystnie, środek zwiększający lepkość stanowi kombinację glinki i organicznego czynnika modyfikującego.

Korzystnie, elektrolit występuje w ilości od 0,1% do 10% wagowych w stosunku do masy całej kompozycji.

Korzystnie, jako elektrolit stosuje się chlorek sodowy.

Korzystnie, zawartość aktywnego chloru w elektrolitycznym chloroutleniaczu wynosi od 200 do 1100 ppm.

Korzystnie, (A) elektrolityczny chloroutleniacz obecny jest w ilości dostarczającej aktywny chlor w ilości od 200 do 1100 ppm;

(B) środek zwiększający lepkość stanowi Laponite® obecny w ilości od 0,1% do 10% wagowych;

(C) elektrolit stanowi chlorek sodowy obecny w ilości od 0,1% do 10% wagowych, a uzupełnienie do całości stanowi woda.

Kompozycje według wynalazku są bezpiecznymi i skutecznymi środkami przeciwbakteryjnymi o szerokim spektrum działania, przeznaczonymi do miejscowego stosowania. Mają postać tiksotropowego hydrożelu, który nie ma własności cytotoksycznych.

Przedmiotowy wynalazek znajduje zastosowanie na przykład w przypadkach miejscowego dezynfekowania określonego podmiotu i leczenia miejscowych infekcji u pacjenta wymagającego leczenia, poprzez zastosowanie skutecznej ilości kompozycji według wynalazku w miejscu objętym infekcją i/lub w okolicy miejsca zakażonego. Pod określeniem miejscowa infekcja specjaliści rozumieją powszechnie każde najmniejsze zakażenie pochodzenia bakteryjnego i/lub grzybowego, które na ogół jest powierzchowne i zlokalizowane.

Niniejszy wynalazek może również być stosowany do leczenia poważnie skażonych, lub zainfekowanych ran, poprzez zastosowanie skutecznej ilości kompozycji według wynalazku u pacjenta wymagającego leczenia w miejscu skażonym, lub zainfekowanym i/lub w okolicy miejsca skażonego, lub zainfekowanego. Pod określeniem poważnie skażona rana specjaliści rozumieją ranę poważnie zakażoną przez mikroorganizmy, ale nie zakażoną klinicznie. Charakterystyczny dla takich ran jest wydłużony okres występowania stanu zapalnego, jak również opóźnienie procesu leczenia i gojenia. Pod pojęciem poważnie zakażona rana specjaliści rozumieją rany, w których mikroorganizmy występują w stężeniu przekraczają cym 10⁵ na gram tkanki.

Kompozycja według wynalazku może być również stosowana do dezynfekowania zdrowej skóry w miejscu planowanej interwencji chirurgicznej, lub jakiegoś innego postę powania inwazyjnego.

Reologiczne cechy zjawiska tiksotropii, w którym dostrzegalna lepkość jakiegoś układu zmniejsza się w wyniku jego zaburzenia przez mieszanie lub wstrząsanie, są szczególnie użyteczne przy stosowaniu i wykorzystywaniu niniejszego wynalazku. Możliwość nanoszenia produktu na skórę przy użyciu prostych urządzeń takich, jak pompki, rozpylacze i tubki do wyciskania eliminuje charakterystyczne niedogodności występujące przy próbach równomiernego rozprowadzania rzadkich cieczy i gęstych żeli, kiedy rzadkich cieczy nie udaje się utrzymać w miejscu poddawanym leczeniu, a żeli które są na stałe gęste nie udaje się równomiernie rozprowadzić. Reologiczna przemiana z fazy żelu do zolu, a następnie znów do żelu umożliwia wygodne stosowanie produktu.

Kompozycja występuje zazwyczaj w postaci tiksotropowego hydrożelu. Tiksotropowe własności hydrożelu uzyskuje się dzięki obecności środka zwiększającego lepkość. Elektrolityczny chloroutleniacz zawiera jon chloranowy (I), oraz kwas chlorowy (I), a otrzymuje się go poddając częściowej elektrolizie stężony roztwór chlorku sodowego w taki sposób, aby nie dopuścić do obecności w końcowym produkcie nawet najmniejszej ilości sody kaustycznej.

Wynalazek niniejszy ma bardzo szerokie zastosowania, do których należą: skuteczne leczenie miejscowych infekcji bakteryjnych i grzybowych, leczenie poważnie skażonych i zainfekowanych ran, oraz przygotowanie zdrowej skóry w miejscu przewidzianej interwencji chirurgicznej, lub innej procedury inwazyjnej. Takie zastosowania realizuje się nie obserwując przy tym żadnych działań cytotoksycznych, jakie występują często przy stosowaniu innych, podobnych środków przeciwbakteryjnych i antyseptycznych.

Kompozycja według wynalazku stanowi tiksotropowy hydrożel do miejscowego stosowania, wytworzony przy użyciu różnych stężeń środka zwiększającego lepkość, który to środek nadaje hydrożelowi konsystencję od gęstej cieczy do gęstego, lekko mętnego żelu. Szczególnie korzystnym środkiem przeciwbakteryjnym jest jedyny w swoim rodzaju elektrolityczny chloroutleniacz wytwarzany przez częściową elektrolizę stężonego roztworu chlorku sodowego, prowadzoną w taki sposób, aby nie dopuścić do obecności w produkcie końcowym nawet najmniejszej ilości sody kaustycznej.

PL 200 322 B1

O zdolności kompozycji do zwalczania infekcji decyduje w zasadzie elektrolityczny chloroutleniacz o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, produkowany przez firmę Amuchina, S.p.A., Genova, Italy, i sprzedawany pod zarejestrowanym znakiem handlowym Amuchina®.

Elektrolityczny chloroutleniacz, przy maksymalnym stężeniu, wykazuje zawartość aktywnego chloru 11000 ppm i wytwarza około 30 - 40 ppm kwasu chlorowego (I) (HCIO), znanego również jako wolno dostępna reszta chlorowa. Kwas chlorowy (I) jest najskuteczniejszą spośród wszystkich reszt chlorowych. Skuteczność kwasu chlorowego (I) spowodowana jest względną łatwością z jaką może on penetrować przez ścianki komórek. Dzięki niskiej masie cząsteczkowej, a także z powodu tego, że jest elektrycznie obojętny (brak ładunku elektrycznego) penetracja kwasu chlorowego (I) do komórek jest porównywalna do penetracji wody. White, Handbook of Chlorination, Van Nostrand Reinhold Company, New York, N.Y., str. 216 (1972).

W czasie wytwarzania elektrolitycznego chłoroutleniacza, pH ulega obniżeniu dzięki konkurencyjnemu tworzeniu się kwasu chlorowego (I), który jest blisko 100 razy aktywniejszy niż jon chloranowy (I) w zwykłych roztworach wybielają cych. Id na str. 223, fig. 4 - 15. Stąd, dzię ki obniż onej wartoś ci pH, oraz zwiększonemu tworzeniu kwasu chlorowego (I), Amuchina® wykazuje skuteczność przy znacząco niższych stężeniach aktywnego chloru niż stężenia obecne w standardowych roztworach chloranu (I) sodowego (w roztworach wybielających), przy czym uzyskiwane rezultaty są identyczne. Dokładny mechanizm niszczącego działania kwasu chlorowego (I) na mikroorganizmy nie jest jasny, jednakże już w 1946 roku Green i Stump doszli do wniosku, że chlor pochodzący z kwasu chlorowego (I) reaguje w sposób nieodwracalny z układem enzymatycznym bakterii, tym samym je niszcząc. Green i Stump. „The Mode of Action of Chlorine”, Jour. AWWA 38: 1301, 1946.

Ten czynnik przeciwbakteryjny jest sprzężony ze środkiem zwiększającym lepkość. Określenie środek zwiększający lepkość odnosi się do dowolnego środka, który użyty w wodnym środowisku i w różnych stężeniach powoduje tworzenie trwałych hydrożeli wykazujących własności tiksotropowe. Na przykład, środkiem zwiększającym lepkość może być naturalna lub sztuczna glinka. W jednym z wariantów wynalazku lepkość hydrożelu można uzyskać dzięki zastosowaniu całkowicie syntetycznego minerału, którego struktura i kompozycja jest zbliżona do stanowiącego naturalną glinkę minerału hektoritu. W przeciwieństwie do naturalnej glinki, minerał syntetyczny jest wolny od zanieczyszczeń. Jeden z takich syntetycznych minerałów jest wymieniony w American Chemical Society's Chemical Abstracts Service (CAS) pod nazwą krzemian sodowolitowomagnezowy (nr rej. 53320-86-8), oraz w słowniku Cosmetic, Toiletries and Fragrance Association (CTFA) jako krzemian sodowomagnezowy. Ten syntetyczny minerał sprzedawany jest pod nazwą handlową Laponite®, stanowiącą zarejestrowany znak handlowy firmy Southern Clay Products, Inc., Gonzales, Texas. Poza Laponite®, którego wybór jako środka zwiększającego lepkość według niniejszego wynalazku jest szczególnie korzystny, używa się obecnie również pewne półsyntetyczne, a także naturalnie występujące glinki mineralne, a także ich mieszaniny. Według wynalazku można również stosować glinki mineralne, które sklasyfikowane według struktury przedstawione poniżej.

I. Bezpostaciowe

Grupa alofanu

II. Krystaliczne

A) Typ dwuwarstwowy (struktura arkusza złożonego z dwóch elementów, przy czym jeden stanowi warstwa dwutlenku krzemu, a drugi warstwa ośmiościanów tlenku glinu),

1) Kryształy równowymiarowe

Grupa kaolinitu

Kaolinit, Nakarit

2) Wydłużone kryształy

Haloizyty

B) Typy trzywarstwowe (struktura arkusza złożonego z dwóch warstw czworościanów krzemionki i jednej centralnej warstwy dioktaedralnej lub trioktaedralnej). Montmorylonit, saukonit, wermikulit, nontronit, saponit, hektorit, bentonit.

C) Typy mające strukturę łańcuchową (łańcuchy czworościanów krzemionki podobnych do hornblendy, połączonych razem oktaedralnymi grupami tlenu i hydroksylowymi zawierającymi atomy glinu i magnezu) attapulgit, sepiolit i palygorskit.

Posiadana przez te naturalne glinki mineralne zdolność pęcznienia umożliwia tworzenie, w wyniku uwodnienia, cząstek koloidalnych. Te cząstki koloidalne posiadają odpychające się powierzchniowe ładunki elektryczne, co umożliwia utrzymywanie się w roztworze jednorodnej zawiesiny. Po dodaniu do koloidal6

PL 200 322 B1 nej zawiesiny związku jonowego (na przykład chlorku sodowego, lub chlorku potasowego) następuje znaczne zmniejszenie się znajdujących się na cząstkach odpychających ładunków, co pozwala na tworzenie się żelu o własnościach reologicznych charakterystycznych dla zastosowanej glinki mineralnej. Utworzony żel wykazuje zdolność płynięcia i cechy reologiczne określane jako klasycznie tiksotropowe, przy czym półstały żel można przez wstrząśnięcie, lub mieszanie przeprowadzić w zol (rzadką ciecz), który z kolei pozostawiony w spokoju przechodzi znów w półstały żel.

W innym wariancie wynalazku organiczne czynniki modyfikujące i zwię kszają ce lepkość glinki mineralne można łączyć, w wyniku czego uzyskuje się poprawę ich własności. Przez zastosowanie kombinacji w przybliżeniu około 4 części glinki mineralnej i 1 części organicznego czynnika modyfikującego uzyskuje się środek zwiększający lepkość. Organiczne czynniki modyfikujące są zwykle produktami podobnymi do celulozy i dotychczas były stosowane do otrzymywania żelów nietiksotropowych. Do takich organicznych czynników modyfikujących należą hydroksypropylometyloceluloza, chlorek hydroksypropylotrimoniowy guaru, karbomer, żywica ksantanowa i poliwinylopirolidon. Produkty te stanowią jedynie przykłady nie mające charakteru ograniczającego zakres wynalazku.

Korzystnym elektrolitem w tym wariancie wynalazku jest chlorek sodowy. Można jednakże, dla zainicjowania tworzenia wiązań jonowych w celu tworzenia żeli tiksotropowych, stosować również inne związki, w tym sole metali alkalicznych i metali ziem alkalicznych, które dysocjują tworząc elektrolity, jak na przykład sole potasowe, magnezowe i wapniowe. Te inne elektrolity tworzą żele o własnościach takich samych jak żele utworzone przy użyciu chlorku sodowego. W kompozycjach dezynfekujących zawierających elektrolityczny chloroutleniacz, środek zwiększający lepkość, elektrolit i wodę zawartość elektrolitu wynosi od 0,01 do 10% wagowych całej kompozycji.

Według jednego z wariantów wynalazku, w kompozycjach dezynfekujących według niniejszego wynalazku elektrolityczny chloroutleniacz ma zawartość aktywnego chloru w granicach od 100 do 11000 ppm. Zawartość aktywnego chloru oznacza ilość jonów wolnego chloru w roztworze wyrażoną w częściach na milion.

Według innego wariantu, w kompozycjach dezynfekujących według niniejszego wynalazku zawartość aktywnego chloru w elektrolitycznym chloroutleniaczu wynosi od 200 do 1100 ppm.

Według korzystnego wariantu, w kompozycjach dezynfekujących według niniejszego wynalazku stężony roztwór elektrolitycznego chloroutleniacza rozcieńcza się od 11000 ppm do uzyskania stężenia wolnego chloru od 500 do 825 ppm. Według innego korzystnego wariantu, w kompozycjach dezynfekujących według niniejszego wynalazku stężony roztwór elektrolitycznego chloroutleniacza rozcieńcza się od 11000 ppm do uzyskania stężenia wolnego chloru od 550 do 825 ppm. Stężenie to okazało się skuteczne w zwalczaniu szerokiego spektrum patogennych gatunków bakterii, grzybów i wirusów.

Postępowanie w celu rozcieńczenia stężonego (o zawartości 11000 ppm aktywnego chloru) roztworu elektrolitycznego chloroutleniacza jest dla specjalistów działaniem rutynowym. Na przykład 98 części dejonizowanej wody łączy się z 2 częściami elektrolitycznego chloroutleniacza i uzyskuje się kompozycję dezynfekującą o zawartości 220 ppm aktywnego chloru; 95 części dejonizowanej wody łączy się z 5 częściami elektrolitycznego chloroutleniacza i uzyskuje się kompozycję dezynfekującą o zawartości 550 ppm aktywnego chloru; i 90 części dejonizowanej wody łączy się z 10 częściami elektrolitycznego chloroutleniacza i uzyskuje się kompozycję dezynfekującą o zawartości 1100 ppm aktywnego chloru.

Rozcieńczony roztwór elektrolitycznego chloroutleniacza łączy się następnie z hektoritem jako środkiem zwiększającym lepkość, wodą i chlorkiem sodowym i uzyskuje się zol, który pozostawiony w spokoju koaguluje w żel, a ten z kolei poruszany przez mieszanie, lub wibrację szybko przechodzi w stan ciekły. Zastosowanie wodorotlenków, lub halogenków litu i sodu do zawiesin glinki zawierających ujemnie naładowane micelle (cząstki koloidalne zawierające ładunki elektryczne) prowadzi do utworzenia typowych układów tiksotropowych. Laponit® mający strukturę podobną do glinki podzieli się na liczne maleńkie płytki i połączy liniowo wiązaniami jonowymi z utworzeniem konstrukcji tiksotropowej. W wyniku utworzenia zawiesiny Laponitu® w dejonizowanej wodzie, dookoła płytek utworzy się podwójna elektryczna warstwa, co spowoduje elektryczne odpychanie płytek między sobą i dzięki temu układ pozostanie w stanie statycznego zolu. Kolejne dodanie elektrolitu, takiego jak chlorek sodowy, lub przeciwbakteryjnego elektrolitycznego chloroutleniacza powoduje, że otaczająca płytki podwójna elektryczna warstwa ulega osłabieniu, w wyniku czego zaczynają dominować siły przyciągania elektrostatycznego i siły Van der Waals'a. W układzie powstają wiązania jonowe, co sprzyja przejściu zolu w stan żelu.

Według jednego z wariantów niniejszego wynalazku stosuje się elektrolityczny chloroutleniacz zawierający jon chloranowy (I) (CIO) i kwas chlorowy (I) (HCIO) w stężeniu od 0,022% do 0,11% wagowych, dzięki czemu chlor stanowi tu środek o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. DziałaPL 200 322 B1 jący tiksotropowo środek zwiększający lepkość, posiadający wzór empiryczny Na0,7[(Si5 Mg5,5 Li0,3)O20(OH4)]0,7 stosuje się w stężeniu 0,1% do 10% wagowych, przy czym działa on jako matryca żelowa, po zakończeniu tworzenia wiązań jonowych. W korzystnym wariancie wynalazku dodaje się od 0,1% do 10% wagowych chlorku sodowego o empirycznym wzorze NaCl charakteryzującego się wysoką czystością odpowiadającą wymaganiom U.S.P. Chlorek sodowy inicjuje powstawanie wiązań jonowych między płytkami hektoritu stanowiącymi micelle, pochodzącymi z tiksotropowego środka zwiększającego lepkość.

P r z y k ł a d

Sposób wytwarzania tiksotropowego hydrożelu (1) Do naczynia reakcyjnego odpowiedniej wielkości zawierającego wodę dejonizowaną, w warunkach intensywnego, szybkiego mieszania, stopniowo wprowadza Laponite® w ilości od 0,1% do 10% wagowych, przy czym ilość ta zależy od tego jaka jest pożądana końcowa lepkość. Mieszanie kontynuuje się do momentu, w którym Laponit® ulegnie całkowitemu uwodnieniu i roztwór stanie się klarowny.

(2) Do mieszaniny z etapu (1), w warunkach ciągłego mieszania z dużą szybkością dodaje się powoli od 2% do 10% wagowych stężonego elektrolitycznego chloroutleniacza (11000 ppm aktywnego chloru), przy czym ilość ta zależy od tego jakie jest pożądane stężenie aktywnego chloru w końcowym produkcie. Obserwuje się znaczne zwiększenie lepkości mieszaniny. Intensywne mieszanie z dużą szybkością kontynuuje się, aż roztwór stanie się klarowny.

(3) Do mieszaniny z etapu (2) dodaje w warunkach ciągłego mieszania z dużą szybkością od 0,1% do 10% wagowych chlorku sodowego o czystości odpowiadającej wymaganiom U.S.P., przy czym ilość ta zależy od stężenia Laponite® w mieszaninie z etapu (1). Następuje bardzo znaczne zwiększenie lepkości mieszaniny. Uzyskana kompozycja wykazuje doskonałe własności tiksotropowe. W stanie spoczynku stanowi ona półstały żel, który pod wpływem wstrząsania, lub mieszania przechodzi w rzadką ciecz. Ciecz ta pozostawiona w spokoju przechodzi z powrotem w półstały żel.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kompozycja dezynfekująca, znamienna tym, że jest w postaci hydrożelu o właściwościach tiksotropowych i zawiera (A) elektrolityczny chloroutleniacz, który (i) otrzymywany jest w wyniku częściowej elektrolizy roztworu chlorku sodu, gdzie pH obniżane jest poprzez konkurencyjną reakcję tworzenia kwasu chlorowego (I), (ii) zawiera jony chloranowe (I) i kwas kwas chlorowy (I), (iii) dostarcza od 100 do 11000 ppm aktywnego chloru;

   (B) środek zwiększający lepkość, zawierający naturalną lub syntetyczną glinkę;

   (C) elektrolit, oraz (D) wodę.
2. 2. Kompozycja według zastrz, 1, znamienna tym, że glinka jest glinką syntetyczną.
3. 3. Kompozycja według zastrz. 2, znamienna tym, że glinka syntetyczna posiada następujący wzór:

   Na0,7[(Si8 Mg5;5 Li0,3)O20(OH4)]0,7
4. 4. Kompozycja według zastrz. 2, znamienna tym, że syntetyczna glinka o wzorze Na0,7[(Si8 Mg5,5

   Li0,3)O20(OH4)]0,7 występuje w ilości od 0,1% do 10% wagowych w stosunku do masy całej kompozycji.
5. 5. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że środek zwiększający lepkość stanowi kombinację glinki i organicznego czynnika modyfikującego.

   6 Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że elektrolit występuje w ilości od 0,1% do

   10% wagowych w stosunku do masy całej kompozycji.
6. 7. Kompozycja według zastrz. 6, znamienna tym, że jako elektrolit stosuje się chlorek sodowy.
7. 8. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że zawartość aktywnego chloru w elektrolitycznym chloroutleniaczu wynosi od 200 do 1100 ppm.
8. 9. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że (A) elektrolityczny chloroutleniacz obecny jest w ilości dostarczającej aktywny chlor w ilości od

   200 do 1100 ppm;

   (B) środek zwiększający lepkość stanowi Laponite® obecny w ilości od 0,1% do 10% wagowych;

   (C) elektrolit stanowi chlorek sodowy obecny w ilości od 0,1% do 10% wagowych, a uzupełnienie do całości stanowi woda.