PL195677B1 - Układ protetyczny - Google Patents

Abstract

1. Uklad protetyczny skladajacy sie z endopro- tezy wyposazonej w trzpien, wprowadzany do ka- nalu w kosci i ze zlobnika, który ma ksztalt podobny do ksztaltu trzpienia i jest stosowany do przygoto- wania kanalu w kosci dla pomieszczenia trzpienia, który to zlobnik posiada na wiekszej czesci swej dlugosci nie uzebiona czesc profilowa, przy czym endoproteza korzystnie stanowi proteze biodra, której trzpien wprowadzany do kosci udowej jest zakrzywiony w przyblizeniu do linii Shenton'a, zas nie uzebiona czesc profilowa znajduje sie na grzbietowej i/lub brzusznej stronie zlobnika, zna- mienny tym, ze trzpien (11) ma przynajmniej jedno podluzne zebro (16) usytuowane w czesci trzpie- nia (11), odpowiadajacej nie uzebionej czesci profi- lowej (24, 25) zlobnika (20), zas odcinek nie uze- bionej czesci profilowej (24, 25) zlobnika (20), od- powiadajacy podluznemu zebru (16) trzpienia (11) jest w zasadzie gladki, przynajmniej w wiekszej czesci dlugosci zlobnika (20). PL PL PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest układ protetyczny.

Znane endoprotezy są zwykle podłączone do zakończeń kości długich przez zakotwienie trzpienia protezy we wgłębieniu kości długiej. Jeżeli ma to być wykonane bez zastosowania cementu, wówczas dla uzyskania wystarczającej stabilności zakotwienia musi następować zasadnicza odpowiedniość kształtów pomiędzy trzpieniem protezy i wnęką kości przeznaczoną do pomieszczenia tego trzpienia. W tym celu jest zastosowany żłobnik, którego konfiguracja odpowiada konfiguracji trzpienia protezy. Po otwarciu nasady kości i jeżeli to potrzebne po przewierceniu przez nasadową substancję gąbczastą do kanału rdzeniowego trzonu kości długiej, to żłobnik jest wpychany do kości do położenia, które następnie ma przyjąć trzpień protezy. W ten sposób, gąbczasta kość jest rozluźniona przez oddziaływanie żłobieniowe przyrządu i w większej części usuwana z kości.

Opis patentowy US nr 4 671 275 ujawnia żłobnik, który ma w przybliżeniu przekrój prostokątny i jest uzębiony tylko przy narożach. Pomiędzy nimi znajdują się gładkie, wklęsłe powierzchnie, które nie wywierają żadnego oddziaływania tnącego ani rozrywającego, ale jedynie przemieszczają materiał kostny, z którym się kontaktują. Pozwala to na uniknięcie potrzeby upakowania materiału kostnego dookoła trzpienia protezy. Celem wynalazku jest opracowanie układu protetycznego, który składa się z protezy i żłobnika i który umożliwia szczególnie bezpieczne osadzenie trzpienia protezy w kości. Jest to uzyskane przez cechy podane w zastrzeżeniu 1 i korzystnie cechy zawarte w zastrzeżeniach zależnych.

Wynalazek jest oparty na odkryciu, że zwiększona wytrzymałość obszaru wnęki kości wytwarzana przez nie uzębioną część profilową żłobnika polepsza bezpieczeństwo osadzenia protezy tym bardziej, im bliżej ten obszar współpracuje z powierzchnią trzpienia protezy.

Układ protetyczny składający się z endoprotezy wyposażonej w trzpień, wprowadzany do kanału w kości i ze żłobnika, który ma kształt podobny do kształtu trzpienia i jest stosowany do przygotowania kanału w kości dla pomieszczenia trzpienia, który to żłobnik posiada na większej części swej długości nie uzębioną część profilową, przy czym endoproteza korzystnie stanowi protezę biodra, której trzpień wprowadzany do kości udowej jest zakrzywiony w przybliżeniu do linii Shenton'a, zaś nie uzębiona część profilowa znajduje się na grzbietowej i/lub brzusznej stronie żłobnika, według wynalazku charakteryzuje się tym, że trzpień ma przynajmniej jedno podłużne żebro usytuowane w części trzpienia, odpowiadającej nieuzębionej części profilowej żłobnika, zaś odcinek nie uzębionej części profilowej żłobnika, odpowiadający podłużnemu żebru trzpienia jest w zasadzie gładki przynajmniej w większej części długości żłobnika.

Nie uzębiona część profilowa żłobnika ma wymiar mniejszy niż odpowiadająca część trzpienia.

Po stronie środkowej żłobnika znajduje się uzębienie.

Uzębienie znajduje się jedynie w bliskim odcinku żłobnika.

Odległa sekcja żłobnika ma nieostre krawędzie poprzeczne na stronie środkowej i bocznej żłobnika.

Nie uzębiona część profilowa przechodzi po stronie grzbietowej i brzusznej żłobnika wzdłuż całej swej długości.

Przynajmniej jedno podłużne żebro znajduje się po stronie grzbietowej i/lub brzusznej trzpienia.

Podłużne żebro przebiega wzdłuż zasadniczo całej długości trzpienia.

Podłużne żebro trzpienia jest uformowane przez osłaniające je rowki, zaś w profilu żłobnika dolne powierzchnie obydwu rowków nie uzębionej części profilowej są połączone ze sobą zasadniczo bezpośrednio.

Dwie przeciwległe nie uzębione części profilowe żłobnika są oddalone od siebie na odległość, która wzrasta w kształcie klina od strony odległego końca żłobnika.

Jakkolwiek korzystne jest, aby żebro trzpienia przebiegało wzdłuż całej długości trzpienia, to jednak nie jest to absolutnie istotne, jeżeli tylko duża część długości trzpienia jest objęta tym warunkiem, korzystnie większa niż jedna trzecia, a szczególnie korzystnie większa niż dwie trzecie długości trzpienia.

Według wynalazku odkryto, że szczególnie bezpieczne osadzenie protezy uzyskuje się wówczas, gdy wspomniane wyżej podłużne żebro trzpienia nie występuje w profilu żłobnika, przynajmniej na większości długości tego żłobnika. W tym przypadku wnęka kostna wytworzona przez żłobnik dla pomieszczenia trzpienia nie ma rowka w miejscu, w którym jest umieszczone żebro trzpienia. Zamiast tego, rowek ten jest utworzony jedynie przez samo żebro trzpienia. Po wprowadzeniu trzpienia, żebro

PL 195 677 B1 wcina się na podobieństwo klina w materiał kostny. W ten sposób, powstaje złoże we wnęce kostnej dla pomieszczenia trzpienia protezy, w którym to złożu trzpień protezy w wyniku jego kształtu przekrojowego ściska substancję gąbczastą przynajmniej w niektórych obszarach i uzyskuje optymalny kontakt z kością, korzystnie na obszarze ponad więcej niż 70%, a bardziej korzystnie ponad więcej niż 80% powierzchni trzpienia.

Efekt uzyskiwany poprzez stosowanie układu według wynalazku jest dodatkowo zwiększony, jeżeli nie uzębiona część profilowa żłobnika ma wymiary mniejsze niż odpowiadająca część trzpienia, z takim rezultatem, że po implantacji trzpienia protezy, powierzchnia wnęki kostnej otacza go ze wstępnym naprężeniem.

Wynalazek ma szczególną wagę w przypadku zakotwienia protezy biodra, która ma być implantowana bez spoiwa. Jeżeli trzpień protezy biodra jest zakrzywiony w przybliżeniu do linii Shenton'a, wówczas nie uzębiona część profilowa powinna być umieszczona na brzusznej i/lub grzbietowej stronie żłobnika, korzystnie na obu stronach, przy czym żłobnik jest uzębiony przynajmniej po stronie środkowej. W ten sposób, powierzchnia wnęki kości może być przystosowana bardzo precyzyjnie do kształtu powierzchni trzpienia w obszarze środkowym. Przede wszystkim jest to ważne z tego względu, że powierzchnia kości jest dość nieregularna. Po drugie, pożądane jest stosunkowo bliskie przybliżenie powierzchni trzpienia do twardej kości korowej. Tak więc, pozostająca warstwa gąbczasta, gdzie nie natrafia się bezpośrednio na kość korową, jest już stosunkowo ścisła i daje niewielką ilość luzu dla sprasowania gąbczastej substancji kostnej, tak więc w obszarach gdzie ciśnienie jest zbyt duże występuje niebezpieczeństwo pękania kości korowej jeżeli polegałoby się jedynie na przemieszczeniu substancji gąbczastej. Z tego względu, uzębienie na środkowej części żłobnika powinno być umieszczone przynajmniej w jego bliskim obszarze. Oznacza to przekrój o długości około 4 do 7 cm na stronie środkowej trzpienia, mierząc od górnego końca trzpienia. Boczna strona żłobnika jest również korzystnie uzębiona, przynajmniej w bliskim odcinku.

W przeciwieństwie do tego korzystne jest, jeżeli odległy odcinek żłobnika jest zaprojektowany bez ostrych poprzecznych krawędzi po stronie środkowej i bocznej. Dzieje się tak z tego względu, że jest on przeznaczony do pełnienia funkcji prowadzącej po włożeniu żłobnika do kości, poprzez przesuw wzdłuż wewnętrznej powierzchni kości korowej, głównie w obszarze trzonu kości długiej, czego celem jest uniknięcie niepotrzebnego uszkodzenia kości korowej.

Nie uzębione obszary na stronach brzusznej i grzbietowej żłobnika korzystnie ciągną się wzdłuż całej długości żłobnika. Obie strony mogą być wyposażone we wspomniane powyżej podłużne żebro, które podobnie jest korzystnie umieszczone tak, aby biegło wzdłuż zasadniczo całej długości trzpienia. Jest szczególnie korzystne, jeżeli żebro jest uformowane przez parę rowków zamykających je po obu stronach, przez które to środki wytwarza się obszerną powierzchnię kontaktu dla bezpośredniego kontaktu pomiędzy trzpieniem protezy i ściśniętym materiałem kostnym. Jeżeli to żebro nie występuje w profilu żłobnika, wówczas są na nim uformowane jedynie przekroje rowkowe, których dolne powierzchnie są połączone zasadniczo bezpośrednio ze sobą. Powoduje to wytworzenie na brzusznej i grzbietowej stronie żłobnika, przedłużonych powierzchni, które są korzystnie oddalone od siebie na odległość, która wzrasta w kształcie klinowym od kierunku odległego końca, dla stopniowego sprasowywania materiału kostnego, wzdłuż którego ślizga się żłobnik, gdy jest on wpychany w kość.

Układ protetyczny według wynalazku dla wytworzenia wnęki do pomieszczenia protezy nie wymaga uprzedniego wyprowadzenia materiału kostnego, a zamiast tego pozostawia materiał kostny na miejscu. Za pomocą układu według wynalazku poprzez znaczące różnice w kształcie pomiędzy żłobnikiem a trzpieniem protezy, gąbczasta substancja kostna zostaje ściśnięta po włożeniu trzpienia protezy w taki sposób, że uzyskuje się stabilne dla ćwiczeń i bezpieczne osadzenie protezy o dużej żywotności mocowania z kością.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój w płaszczyźnie bocznej/środkowej bliskiej części główki kości udowej, fig. 2 - przekrój według fig. 1 po wprowadzenia żłobnika, fig. 2a-2c - przekroje przez układ według fig. 2, w płaszczyznach przekrojowych wskazanych liniami przerywanymi, fig. 3 - przekrój według fig. 1, po osadzeniu protezy, a fig. 3a-3c - przekroje przez układ według fig. 3, w płaszczyznach przekrojowych wskazanych liniami przerywanymi.

Na figurze 1 pokazano bliski koniec główki kości udowej po wycięciu główki stawu biodrowego wzdłuż płaszczyzny resekcji 1. Kość jest uformowana na zewnątrz przez twardą kość korową 7, która w płaszczyźnie rysunku leży pomiędzy zewnętrzną powierzchnią 2 kości a wewnętrzną linią graniczną 3. Kość korowa jest znacznie cieńsza w obszarze u nasady niż w obszarze trzonowym 5. Odnosi się to

PL 195 677B1 również (odmiennie niż w schematycznym przedstawieniu na rysunku) do obszaru linii Shenton'a 6, która jest pokazana na rysunku jako monotoniczna linia łukowa, lecz która w rzeczywistości wykazuje nieregularności. Linia 6na rysunku stanowi zatem przybliżenie do kości korowej.

W obszarze nasadowym 4 kości, jej wnętrze jest wypełnione gąbczastą substancją kostną 8, która zasadniczo nie występuje w kanale rdzeniowym 9 obszaru trzonowego 5. Obydwa obszary zawierają miękki szpik (rdzeń). Gęstość gąbczastej substancji kostnej wzrasta w stronę kości korowej 7. Określenie kanał rdzeniowy nie jest ograniczone do wnęki trzonu kości długiej, ale obejmuje również dla uproszczenia obszar nasadowy, do którego ma być wprowadzona proteza.

Na wszystkich rysunkach kość pokazano od jej strony grzbietowej (przedniej) w stronę obserwatora, przy czym na rysunku pokazano lewą główkę kości udowej i lewą protezę. Część brzuszna (tylna) jest zwrócona w drugim kierunku. Strona środkowa jest zwrócona w lewo na rysunku, zaś boczna w prawo.

Endoproteza 10 składa się z trzpienia 11, szyjki 12 i części łączącej 13 dla połączenia z główką kości. Ta ostatnia może być przyłączona w jednej części do szyjki. Łożysko szyjkowe 14 może być ułożone na powierzchni przecięcia 1.

Trzpień 11 jest zakrzywiony w kształt łuku pomiędzy kierunkiem odległym, który stanowi w przybliżeniu kierunek trzonu kości udowej 5a kierunkiem bliskim, który jest podobny do kierunku naturalnej szyjki stawu biodrowego. Zakrzywienie jest zasadniczo regularne tak, że trzpień 11 może być włożony do odpowiednio zakrzywionego kanału o tym samym kształcie, który został uprzednio uformowany w obszarze nasadowym kości za pomocą żłobnika 20. Można tolerować niewielkie odchyłki od kolistego kształtu łukowego, zwłaszcza z uwzględnieniem faktu, że grubość trzpienia 11 maleje w stronę odległego końca.

Profil trzpienia 11 ma zarys owalny, który można zaobserwować w przekrojach 3a do 3c. W przednich i tylnych częściach trzpienia 11 występują dwa rowki 15, wycięte w profilu, które to rowki15 ograniczają pomiędzy sobą żebro 16.

Rowki 15 i żebro 16 ciągną się wzdłuż całej długości trzpienia 11, przy czym grubość żebra 16 i szerokość rowków 15 pozostają w przybliżeniu stałe. Odległość pomiędzy dnami rowków 15 leżących naprzeciwko siebie od strony brzusznej i grzbietowej rośnie nieznacznie od odległego do bliskiego końca trzpienia 11. Ponieważ żebro 16 jest umieszczone w obszarze centralnym przekroju trzpienia 11, zatem wystaje bardziej znacząco od profilu rdzenia niż część środkowa 17 i boczna 18 obszarów przekrojowych trzpienia 11.

W rezultacie zwężenia trzpienia 11 od jego bliskiego końca w stronę odległego końca, te środkowe i boczne obszary przekrojowe 17, 18 stopniowo znikają w stronę odległego końca. Żebro 16 ma zatem konfigurację, w której występuje duży obszar powierzchniowy zarówno w kierunku środkowym, jak i w kierunku bocznym. Na odcinku odpowiadającym w przybliżeniu środkowi trzpienia protezy, wysokość każdego żebra 16 jest większa w przekroju niż odległość zamykających ją, dolnych powierzchni rowków 15od osi symetrii. Korzystnie stosuje się to również do odległego obszaru trzpienia 11 protezy, jak pokazano jasno na fig. 3b i 3c.

W przybliżeniu w połowie długości trzpienia 11, kontur środkowego obszaru przekrojowego 17 zasadniczo odpowiada łukowi okręgu (fig. 3), którego promień krzywizny przybliża promień linii Shenton'a. Należy zauważyć, że zwykle dostępne jest kilka rozmiarów protezy, co umożliwia optymalne dostosowanie kształtu do każdej wielkości grupy kości. Środkowa bliska powierzchnia trzpienia 11 jest przeznaczona do spoczywania na linii Shenton'a kości trzonowej lub stosunkowo zwartej gąbczastej substancji kostnej, która leży w stronę jej wnętrza i która ogranicza wnękę kostną, która została uformowana dla pomieszczenia trzpienia protezy.

Dla utworzenia tej wnęki, opracowano żłobnik 20 wskazany na fig. 2, utworzony z trzpienia 21 i szyjki 22. Za pomocą tej szyjki i w razie potrzeby innych elementów nie pokazanych na rysunku, może on być przyłączony do uchwytu przyrządu dla umożliwienia manipulacji.

Trzpień 21 żłobnika 20 ma kształt podobny do kształtu trzpienia protezy 11. Porównując fig. 2a i3a, fig. 2b i 3b, fig. 2c i 3c, okazuje się, że środkowe i boczne sekcje 17, 18 profilu protezy stanowią wierne imitacje sekcji profilowych 27, 28 żłobnika 20. Jednakże korzystnie jest ono wykonane z nieznacznie zredukowanym wymiarowaniem. Boczno-środkowy poprzeczny wymiar żłobnika wynosi 0,2 do 2 mm, korzystnie 0,5 do 1mm, mniej niż odpowiadający wymiar trzpienia protezy.

Sekcje 27, 28 profilu żłobnika są wyposażone w uzębienie 23, które w przynajmniej obszarze linii Shenton'a zapewnia wystarczająco wyznaczoną powierzchnię nośną trzpienia protezy. Usytuowanie uzębienia 23 jest ograniczone do bliskiej części długości żłobnika 20, a mianowicie do korzystnie

PL 195 677 B1 przynajmniej 4 cm (mierząc po stronie środkowej), korzystnie około 5 do 6 cm. Pozostała odległa sekcja 29 żłobnika 20, której całkowita długość (mierzona w linii prostej pomiędzy punktami środkowymi bliskich i odległych końców trzpienia żłobnika 20) wynosi korzystnie pomiędzy 10 i 12 cm i jest nie uzębiona, aby nie uszkadzać ściany kanału rdzeniowego trzonu kości długiej 9, nie więcej niż jest to konieczne. Ponadto zapewnia ono, że końcówka żłobnika 20 jest prowadzona na ścianie kanału rdzeniowego trzonu kości długiej dla zagwarantowania prawidłowego umieszczenia wnęki kości, wytwarzanej przez żłobnik 20 w obszarze nasadowym.

Kołnierze rowków 15 na trzpieniu 11 protezy, łączące się z sekcjami profilowymi 17, 18 są również imitowane jako kołnierze nie uzębionej części profilowej 24 w żłobniku 20. Jednakże w żłobniku20 nie występuje żebro 16. Inaczej mówiąc, dolne powierzchnie rowków żłobnika 20 są połączone ze sobą w linii prostej dla utworzenia ciągłej dolnej powierzchni rowka nie uzębionej części profilowej 25. Odległość pomiędzy dolnymi powierzchniami rowków, leżących naprzeciwko siebie na brzusznej i grzbietowej stronie żłobnika 20 jest w przybliżeniu równa odpowiadającej odległości dolnych powierzchni rowków 15 na trzpieniu 11, ale jest znacznie mniejsza, mianowicie o 0,2 do 2 mm, a korzystnie 0,5 do 1mm. Powierzchnie i kołnierze nie uzębionej części profilowej 24, 25 są nie uzębione, jednakże zęby profilowych sekcji 27, 28 wchodzą do kołnierzy nie uzębionej części profilowej 24, 25.

Wzajemne oddalenie dolnych powierzchni nie uzębionej części profilowej 25 wynosi pomiędzy 2 i 8 mm w odległym końcu i wzrasta w stronę bliskiego końca o 3 do 7 mm. Z tego względu dolne powierzchnie nie uzębionej części profilowej 25 mają zarys w kształcie klina.

Dla przygotowania wnęki kostnej dla pomieszczenia trzpienia 11 protezy, najpierw, rozpoczynając od tego miejsca powierzchni resekcji 1 kości, w którym ma leżeć punkt środkowy szyjki 12, wykonuje się otwór przez rdzeniowy kanał trzonu kości długiej 9 z pomocą sondy, która nie wyprowadza substancji, a jedynie ją przemieszcza. Następnie w ten otwór jest wpychany żłobnik 20, poszerzający nasadową substancję gąbczastą.

W ostatniej części tego ruchu, uzębienie 23 tworzy wystarczająco precyzyjne powierzchnie nośne dla środkowej i bocznej powierzchni trzpienia protezy 10. Jednocześnie gąbczasta substancja kostna, z którą kontaktuje się nie uzębiona część profilowa 24, 25 żłobnika 20 zostaje przemieszczona i sprasowana. Gdy następnie trzpień 11 protezy zostaje wepchnięty do wnęki, to odnajduje on swe środkowe i boczne powierzchnie pozycjonujące, które ze względu na mniejsze zwymiarowanie żłobnika 20, umożliwiają bezpieczne osadzenie.

Na stronie brzusznej i grzbietowej, żebro 16 trzpienia 11 wcina się na podobieństwo klina w substancję gąbczastą, sprasowywaną przez żłobnik 20. Ta substancja gąbczasta jest tym samym dalej sprasowywana. Dalsze sprasowanie jest również uzyskiwane wskutek faktu, że dno uzębionej części profilowej 24, 25 rowków ma wymiary mniejsze niż odpowiadające rowki 15 trzpienia 11. Tym samym żebro 16 o dużym obszarze powierzchni osiada bezpiecznie w sprasowanym materiale kostnym.

Trzpień protezy 10 uzyskuje przez to znakomitą początkową stabilizację w kości. Gwarantuje to czynne i stabilne względem wykonywanych ćwiczeń osadzenie protezy w kierunku obciążenia środkowego, jak również względem sił obrotowych. Ponadto wspomaga to żywotne przyłączenie powierzchni protezy do kości.

Szczególna korzyść układu według wynalazku polega na tym, że uzyskano możliwość ściśnięcia gąbczastej substancji kostnej bez jakiegokolwiek niebezpieczeństwa pęknięcia kości korowej. Jest to wynikiem głównie faktu, że w tych przekrojowych obszarach gdzie silne ściśnięcie prowadziłoby również do dużych naprężeń promieniowych kości korowej, mianowicie w kierunku środkowym, żłobnik 20 jest uzębiony tak, że w tych obszarach żłobnik 20 nie wywiera jakiegokolwiek efektu ściskania lub też ściskanie powstające w wyniku niedowymiarowania żłobnika 20 w porównaniu z trzpieniem protezy może być w sposób precyzyjny ograniczone.

Po drugie, kość korowa w obszarach grzbietowym i brzusznym jest uwolniona od sił ściskania w wyniku faktu, że klinowo ukształtowane nie uzębione powierzchnie żłobnika 20 są otoczone przez rowkowe kołnierze i z tego względu niektóre z sił ściskania są przenoszone przez te kołnierze. Odnosi się to również do stanu po włożeniu trzpienia protezy 10 do wnęki kostnej, utworzonej uprzednio przez żłobnik 20. Powierzchnia ściskania, którą żebro 16 kieruje na zewnątrz w stronę kości korowej jest stosunkowo wąska (mianowicie korzystnie węższa niż 4 mm) i to oddziaływanie ściskające następuje głównie w obszarze rowków 15, bez tworzenia tym samym znacznego obciążenia kości korowej.

Claims (10)

1. Układ protetyczny składający się z endoprotezy wyposażonej w trzpień, wprowadzany do kanału w kości i ze żłobnika, który ma kształt podobny do kształtu trzpienia i jest stosowany do przygotowania kanału w kości dla pomieszczenia trzpienia, który to żłobnik posiada na większej części swej długości nie uzębioną część profilową, przy czym endoproteza korzystnie stanowi protezę biodra, której trzpień wprowadzany do kości udowej jest zakrzywiony w przybliżeniu do linii Shenton'a, zaś nie uzębiona część profilowa znajduje się na grzbietowej i/lub brzusznej stronie żłobnika, znamienny tym, że trzpień (11) ma przynajmniej jedno podłużne żebro (16) usytuowane w części trzpienia (11), odpowiadającej nie uzębionej części profilowej (24, 25) żłobnika (20), zaś odcinek nie uzębionej części profilowej (24, 25) żłobnika (20), odpowiadający podłużnemu żebru (16) trzpienia (11) jest w zasadzie gładki, przynajmniej w większej części długości żłobnika (20).

2. Układ protetyczny według zastrz. 1, znamienny tym, że nie uzębiona część profilowa (24, 25) żłobnika (20) ma wymiar mniejszy niż odpowiadająca część trzpienia (11).

3. Układ protetyczny według zastrz. 1, znamienny tym, że po stronie środkowej żłobnika (20) znajduje się uzębienie (23).

4. Układ protetyczny według zastrz. 3, znamienny tym, że uzębienie (23) znajduje się jedynie w bliskim odcinku żłobnika (20).

5. Układ protetyczny według zastrz. 3 albo 4, znamienny tym, że odległa sekcja (29) żłobnika (20) ma nieostre krawędzie poprzeczne na stronie środkowej i bocznej żłobnika (20).

6. Układ protetyczny według zastrz. 1, znamienny tym, że nie uzębiona część profilowa (24, 25) przechodzi po stronie grzbietowej i brzusznej żłobnika (20) wzdłuż całej swej długości.

7. Układ protetyczny według zastrz. 1, znamienny tym, że przynajmniej jedno podłużne żebro (16) znajduje się po stronie grzbietowej i/lub brzusznej trzpienia (13).

8. Układ protetyczny według zastrz. 7, znamienny tym, że podłużne żebro (16) przebiega wzdłuż zasadniczo całej długości trzpienia (11).

9. Układ protetyczny według zastrz. 7 albo 8, znamienny tym, że podłużne żebro (16) trzpienia (11) jest uformowane przez osłaniające je rowki (15), zaś w profilu żłobnika (20) dolne powierzchnie obydwu rowków nie uzębionej części profilowej (24, 25) są połączone ze sobą zasadniczo bezpośrednio.

10. Układ protetyczny według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że dwie przeciwległe nie uzębione części profilowe (24, 25) żłobnika (20) są oddalone od siebie na odległość, która wzrasta w kształcie klina od strony odległego końca żłobnika (20).