PL193349B1 - Urządzenie odtwarzające, zwłaszcza dla nośników zapisu zawierających bloki informacji - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie odtwarzajace, zwlaszcza dla nosników zapisu zawierajacych bloki informacji zapisane w formacie DVD, z których kazdy ma 2048 bajtów i identyfikator oznaczajacy blok informacyjny jako blok programu zarzadzania wideo, znamienne tym, ze zawiera komparator porównujacy uprzednio okreslona liczbe zapisa- nych bajtów, przy okreslonym polozeniu kazde- go zapisanego bloku, z identyfikatorem (VMG-BZ) majacym uprzednio okreslona liczbe bajtów, az do momentu znalezienia identyfikatora (VMG-BZ), oraz zawiera evaluator do ustalania uprzednio okreslonej liczby bajtów wystepujacych po zna- lezionym identyfikatorze (VMG-BZ), które wska- zuja liczbe bloków programu zarzadzania wideo (VMG) dla dostepu danych do bloku informacji niezaleznie od zawartosci katalogu. PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie odtwarzające, zwłaszcza dla nośników zapisu zawierających bloki informacji.

W szczególności wynalazek dotyczy urządzenia odtwarzającego bloki informacji zapisane w formacie DVD, takie jak informacja wideo na dysku twardym, na cyfrowym uniwersalnym dysku

DVD, na CD-ROM¢ie, na dyskietce lub taśmie, które mają format zapisu zgody z tzw. Żółtą Księgą (zawierającą zbiór norm dotyczących CD-ROM).

Dysk kompaktowy CD, który był pierwotnie projektowany jako cyfrowy nośnik zapisu dla ciągów audio, znalazł już wielu następców dla zapisu i/lub odtwarzania informacji zapamiętanej w blokach informacji.

Tym niemniej, wymagane były dodatkowe elementy danych aby można było wykorzystać CD jako nośnik danych.

W przypadku audio CD, gdy dane były zapamiętywane w ścieżkach i kod czasowy był wystarczający do lokalizacji poszczególnych sektorów, sektorom przyporządkowane były dodatkowe nagłówki, kolejny poziom korekcji błędów i system plików dla administrowania danych na dysku. Większość informacji, która była umieszczona w podkanałach na konwencjonalnym CD została przesunięta do nagłówków. Stąd, w zasadzie, w przypadku DVD, zmiana dotyczyła adresowania przez podkanały, a wielkość sektorów dla wszystkich typów danych była ograniczona do 2048 bajtów. Ze względu na zabezpieczenie danych, dane na CD-ROM i DVD nie są fizycznie umieszczone sekwencyjnie, jedne za drugimi, ale są rozproszone na dysku w pakietach danych z wykorzystaniem specjalnego algorytmu, który jest nawet bardziej skomplikowany dla DVD niż dla CD-ROM. Dane w każdym sektorze są umieszczone w wierszach, przeplatane i zapamiętane we względnie małych pakietach, tzw. sektorach zapisu, które są podzielone na dwa bloki za pomocą kodu synchronizacji (wyrównywania). W przypadku wideo DVD, ma miejsce również uzupełnienie zabezpieczenia przed zapisem i wstępną redukcją danych. Ponieważ informacja jest zapamiętana w tzw. blokach informacji na nośniku zapisu, odtwarzanie za pomocą bezwzględnego kodowania czasu, w podobny sposób jak w CD, jest zasadniczo niemożliwe. W zasadzie, poziom informacji (który jest zwany warstwą), podzielony jest w sposób podobny do CD na doprowadzenie, obszar programu i wyprowadzenie. Skorowidz zawartości w przypadku DVD, który nie ma podkanału, jest umieszczony w sektorach i odwołuje się do niego jako do tzw. systemu plików, za pomocą którego pliki są lokalizowane na nośniku zapisu. Systemy plików dla takich zastosowań jak twardy dysk komputera, CD-ROM zorganizowany zgodnie ze standardem ISO 9660 i dysk DVD zaprojektowany zgodnie z formatem UDF wykazują dalsze różnice.

Celem wynalazku jest opracowanie urządzenia odtwarzającego dla nośników zapisu zawierających bloki informacji, posiadającego niezależne od skorowidza zawartości środki dla dostępu do plików i informacji, na przykład, gdy zniszczony jest skorowidz zawartości lub system plików. Jeśli nawet skorowidz zawartości jest nieosiągalny w podkanale, może być zrekonstruowany w prosty sposób, różny w zależności od zastosowania.

Urządzenie odtwarzające, zwłaszcza dla nośników zapisu zawierających bloki informacji zapisane w formacie DVD, z których każdy ma 2048 bajtów i identyfikator oznaczający blok informacyjny jako blok programu zarządzania wideo, według wynalazku jest charakterystyczny tym, że zawiera komparator porównujący uprzednio określoną liczbę zapisanych bajtów, przy określonym położeniu każdego zapisanego bloku, z identyfikatorem mającym uprzednio określoną liczbę bajtów, aż do momentu znalezienia identyfikatora, oraz zawiera evaluator do ustalania uprzednio określonej liczby bajtów występujących po znalezionym identyfikatorze, które wskazują liczbę bloków programu zarządzania wideo dla dostępu danych do bloku informacji niezależnie od zawartości katalogu.

Korzystnie komparator porównuje pierwsze 12 bajtów każdego zapisanego bloku z 12 bajtami reprezentującymi identyfikator programu zarządzającego wideo.

Korzystnie, evaluator ocenia wartości 4 bajtów występujących za identyfikatorem.

Korzystnie, 4 bajty występujące bezpośrednio po znalezionym identyfikatorze wskazują liczbę bloków, z których składa się program zarządzania wideo.

Korzystnie, komparator jest sterowany do sprawdzenia aby odróżnić identyfikator od jego kopii zapasowej.

Korzystnie, komparator wskazuje czy oprócz bloków ECC występuje za identyfikatorem zbiór tytułów wideo.

PL 193 349B1

Korzystnie, komparator zawiera układ odejmujący do sprawdzenia wiarygodności, za pomocą którego adres informacji programu zarządzającego wideo zostaje odjęty od adresu programu zarządzającego wideo.

Korzystnym skutkiem stosowania wynalazku jest umożliwienie dostępu do ważnych plików oraz informacji pomimo zniszczenia skorowidza zawartości systemu plików i mimo korzystania z różnych systemów plików.

W tym celu przeszukuje się bloki nośnika zapisu, wykorzystując szczególną cechę pliku, który ma być zlokalizowany. Nośnik zapisu z blokami informacji posiada tzw. identyfikatory, które pomimo nieczytelności katalogu zawartości, umożliwiają lokalizację plików, które mają być odtwarzane. Nawet w przypadku, gdy fizyczne położenie oznacznika jest początkowo nieznane, z powodu uszkodzonego lub zniszczonego katalogu zawartości, jest on identyfikowany na podstawie jego długości, która w przypadku DVD wideo wynosi zwykle 12 bajtów, i na podstawie jego położenia na początku sektora lub klastera. Odnaleziony identyfikator, zwykle jest identyfikatorem programu zarządzającego wideo lub jego kopią zapasową, która jest oznaczona w identyczny sposób jako DVDVIDEO-VMG w przypadku dysku DVD. Aby być całkowicie pewnym, że jest to pożądany identyfikator, można przeprowadzić sprawdzenie wiarygodności, np. sprawdzając czy po programie zarządzającym wideo występuje zbiór tytułowy wideo, lub wykorzystując do sprawdzenia adres końcowy programu zarządzającego wideo, który jest zawarty w programie zarządzającym wideo. Cztery bity występujące po oznaczniku programu zarządzającego wideo opisują adres końcowy programu zarządzającego wideo. Wartość adresu końcowego programu zarządzającego wideo plus jeden jest równa liczbie bloków 2048 bajtowych, z których utworzony jest program zarządzający wideo. Dzięki temu znane są długość programu zarządzającego wideo i numer pierwszego klastera programu zarządzającego wideo. Numer klastera jest uzyskany z położenia, w którym jest umiejscowiony pierwszy identyfikator programu zarządzającego wideo. Położenie to jest odnalezione bezpośrednio przez porównanie (które jest użyte jako środek przeszukujący) z identyfikatorem programu zarządzającego wideo, lub jako wynik sprawdzenia wiarygodności z kopią zapasową identyfikatora programu zarządzającego wideo, która zastała odnaleziona.

Jeżeli program zarządzający wideo został sfragmentowany, położenie programu zarządzającego wideo jest wtedy całkowicie zrekonstruowane z wykorzystaniem numeru pierwszego klastera programu zarządzającego wideo i pierwszej lub drugiej tablicy alokacji plików. Termin tablica alokacji plików reprezentuje w tym przypadku wskaźnik, który wskazuje na numer bloku, który zwiera stowarzyszoną informację. Pierwsza i druga tablica alokacji plików są identyczne, tak więc zapewniona wten sposób redundancja gwarantuje odpowiedni poziom ufności znalezienia fragmentowanych bloków informacji.

W przypadku DVD-ROM lub filmu DVD, które jako zasada nie są fragmentowane, okrężna droga z wykorzystaniem tablicy alokacji plików jest zbyteczna, ponieważ położenie programu zarządzającego wideo jest już całkowicie znane, gdy został odnaleziony pierwszy blok pamięci programu zarządzającego wideo.

Gdy skorowidz zawartości, który jest zawarty w programie zarządzającym wideo, został zrekonstruowany w powyższy sposób, nośnik zapisu może być w pełni odtworzony, nawet jeżeli system plików lub katalog zawartości jest uszkodzony.

Informacja odpowiadająca katalogowi zawartości nośnika zapisu jest zrekonstruowana w korzystny sposób, czyniąc możliwym odtworzenie nośnika informacji, który zawierał błędy związane z katalogiem zawartości, a który w innym przypadku jest niezbędny dla odtwarzania. Z urządzeniem odtwarzającym zaprojektowanym w ten sposób, możliwe jest więc nie tylko odtwarzanie nośników zapisu mających różne systemy plików, ale również odtwarzanie nośników zapisu mających zniszczony skorowidz zawartości.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania został zobrazowany na rysunku, na którym fig.1 przedstawia strukturę danych na dysku twardym, fig.2 - strukturę pierwszego klastera pliku na dysku twardym, fig.3 - strukturę danych zgodnie z normą ISO 9660, fig.4 - strukturę danych zgodną z formatem UDF, fig.5 -sieć działań katalogu zawartości na dysku twardym, fig. 6 -sieć działań katalogu zawartości DVD, zaś fig.7 przedstawia projekt programu zarządzania wideo.

Jak zostało pokazane na fig. 1i fig. 3-4, nośniki zapisu zawierające bloki informacji mają zasadniczo różne systemy plików zależne od tego, czy są konfigurowane jako dysk twardy komputera, jako CD-ROM lub jako DVD. System plików jest przeznaczony do uzyskania dostępu do szczególnego pliku. Chociaż struktury nośników zapisu są również różne, ich jedną cechą wspólną jest system pli4

PL 193 349B1 ków, który jest zapewniony dla odtwarzania nośników informacji. W wyniku podziału i przeplotu informacji zapamiętanej w blokach informacji, kod czasowy, który jest odpowiedni dla audio CD nie może być użyty do lokalizacji informacji. Należy więc początkowo założyć, że nie jest możliwe odtwarzanie nośników zapisu mających bloki informacji, jeżeli brakuje skorowidza zawartości lub jest on zniszczony. Wynika to stąd, że jako zasada i w przeciwieństwie do CD, skorowidz zawartości istnieje tylko w jednej pełnej wersji, rozłożonej na bloki informacji, a ponadto trasa, która prowadzi do pożądanego pliku różni się w zależności od typu nośnika zapisu. Na przykład, na fig. 1 przedstawiono strukturę danych partycji MS-DOS na dysku twardym komputera. Zawiera ona tzw. sektor ładowania początkowego BS (boot sector), pierwszą tzw. tablicę alokacji plików FAT (file allocation table), drugą tablicę alokacji plików FAT oraz tzw. przestrzeń plików FS (file space), która jest podzielona na tzw. klastry CL (clusters). Sektor ładowania początkowego BS ma numer zero odpowiadający numerowi listy LN, a tablica alokacji plików FAT zawiera listę wszystkich klastrów CL w przestrzeni plików FS. Klaster CL zawiera z kolei liczbę sektorów, a tzw. plik zawiera całkowitą liczbę klastrów CL. Każdy wpis do tablicy alokacji plików FAT zawiera numer następnego klastra CL lub tzw. numer klastra CLN, oraz zapewniony jest znacznik ostatniego klastra LC, który wskazuje na koniec pliku. Inne wartości specjalne, które nie będą tu opisywane szczegółowo wskazują, że klaster jest wolny lub uszkodzony i nie może być wykorzystany. Pierwsza tablica alokacji plików FAT oraz druga tablica alokacji plików FAT są identyczne i mają również odpowiadające sobie numery list LN. Położenie pliku Dat, w odniesieniu do fig. 1, jest wskazane w tym przykładzie przez numery listy LN 123 do 127, z wpisem LCdla numerów listy 127 wskazujących koniec pliku. Oznacza to, że plik o długości pięciu klastrów CL jest umieszczony w przestrzeni plików FS począwszy od numeru klastra 123.

Przestrzeń plików FS, która jest podzielona na klastry CL, zawiera pliki i tzw. foldery, foldery z kolei wpisy, które zawierają nazwę pliku, długość pliku, atrybuty pliku jak np. atrybut „tylko do odczytu”, oraz numer pierwszego klastra w tablicy alokacji plików FAT.

Wykorzystując fig. 1 jako przykład załóżmy, że nazwa pliku odpowiada informacji wideo VIDEO.IFO, a ponieważ ma on pięć klastrów CL, plik ma długość 10240 bitów, ponadto atrybut „tylko do odczytu” identyfikuje status „tylko do odczytu”, a pierwszy klaster CL w pliku ma numer klastra CLN 123. Na fig. 2 przedstawiono postać klastra CL mającego w naszym przypadku numer klastra CLN 123. Pierwszych 12 bitów, w pierwszym klastrze CL w pliku, o nazwie odpowiadającej informacji wideo VIDEO.IFO, zawiera oznacznik programu zarządzającego wideo VMG-BZ, a następne 4 bajty wskazują adres końcowy programu zarządzającego wideo VMG_EA.

Zgodnie z wynalazkiem, zapewnione zostały środki do wyszukania oznacznika, którym w tym przypadku jest oznacznik programu zarządzającego wideo VMG-BZ, aby uzyskać dostęp do pliku, który ma być lokalizowany, a którym jest w tym przypadku plik z nazwą odpowiadającą informacji wideo VIDEO.IFO, lub aby znaleźć ten plik, mimo zniszczenia skorowidza zawartości. W tym przypadku, blokami są bloki w przestrzeni plików FS lub klastry CL w przestrzeni plików FS, które są przeszukiwane z zastosowaniem maski, która jest użyta jako środki przeszukiwania. Na podstawie tej konfiguracji, środki przeszukiwania porównują pierwszych 12 bajtów w każdym klastrze CL z oznacznikiem programu zarządzającego wideo VMG-BZ. Korzystnie stosowane jest okno o szerokości odpowiadającej 12 bajtom, których zawartość jest porównywana z oznacznikiem programu zarządzającego wideo VMG-BZ. Jeżeli zostanie znaleziony oznacznik programu zarządzającego wideo VMG-BZ, wyznaczane są cztery kolejne bity po oznaczniku programu zarządzającego wideo VMG-BZ. Dla tego celu, dla określenia kolejnych bajtów po oznaczniku, zapewnione są środki wyznaczające. Kolejne, po oznaczniku programu zarządzającego wideo, bajty wskazują adres końcowy programu zarządzającego wideo VMG_EA. Adres końcowy programu zarządzającego wideo VMG_EA identyfikuje następnie numery bloków 2048 bajtowych, z których tworzony jest blok informacji. Dla tego celu, dodawana jest jedynka do adresu końcowego programu zarządzającego wideo VMG_EA. Położenie i długość programu zarządzającego wideo, który jest wymagany do odtworzenia pliku z nazwą odpowiadającą informacji wideo VIDEO.IFO, są w ten sposób określone jednoznacznie, ponieważ pierwszy numer klastra jest już znany jako wynik przeszukiwania, ale elementem badanym jest oznacznik programu zarządzającego wideo VMG-BZ. Sposób, na którym oparty jest wynalazek, przedstawiono w postaci sieci działań na fig. 5. Jak to już zostało wyjaśnione, porównywanych jest 12 pierwszych bajtów klastrów CL z oznacznikiem programu zarządzającego wideo VMG-BZ w pierwszym kroku sposobu, dopóki nie znalezione zostaje dopasowanie. Jeżeli wynik porównanie daje wynik pozytywny, znany jest również numer klastra CLN, pierwszego klastra CL pliku, który ma być odnaleziony. Określona jest wtedy długość programu zarządzającego wideo za pomocą wyznaczenia kolejnych bajtów, po

PL 193 349B1 oznaczniku programu zarządzającego wideo, a w konsekwencji zostaje zrekonstruowany skorowidz zawartości. Zgodnie z fig. 5, wprowadzony zostaje dodatkowy krok, który jest wprowadzony jedynie wtedy, jeżeli niezbędne jest założenie, że nośnik zapisu jest fragmentowany. W takim przypadku, położenie programu zarządzającego wideo jest całkowicie zrekonstruowane z wykorzystaniem pierwszego numeru klastra CLN programu zarządzającego wideo i pierwszej lub drugiej tablicy alokacji plików FAT. W tablicy alokacji plików FAT zapewnione są wskaźniki, które wskazują na odpowiadający numer bloku lub odpowiadający numer klastra CLN, w którym umieszczony jest kolejny blok informacji. Ponieważ pierwsza i druga tablica alokacji plików FAT są identyczne, zapewniona jest wystarczająca wiarygodność znalezienia fragmentowanych plików.

Nośnik zapisu, który odpowiada normie ISO 9660, a którego struktura danych została przedstawiona na fig. 3, ma numery sektorów logicznych LSN. Numery sektorów logicznych od zera do 16 są zarezerwowane, a główny deskryptor nośnika PVD (primary volume descriptor) jest umieszczony w sektorze logicznym o numerze równym 16, gdzie znajduje się wskaźnik RootDir do wskaźnika RootDir kolejno tworzonego przez elementy katalogu DR (directory entries). W ten sposób, odpowiednio do wskaźnika RootDir w głównym deskryptorze nośnika PVD, w przykładzie przedstawionym na fig. 3, następuje odwołanie do numeru sektora logicznego LSN równego 20, oraz zapewnione jest odwołanie do numeru sektora logicznego LSN, w obszarze tytułowym Video TS we wskaźniku RootDir, tworzonym przez elementy katalogu DR, poczynając od numeru sektora logicznego LSN równego 50. Na koniec, element katalogu DR w obszarze tytułowym Video TS odnosi się do pliku, który (odnosząc się w dalszym ciągu do fig. 1) jest przeznaczony, w naszym przykładzie, do przyjmowania numeru sektora logicznego LSN równego 123, zamiast innego względnego punktu początkowego. Wtym przypadku, plik odpowiada informacji tytułowej wideo VIDEO TS.IFO. Chociaż drogi prowadzące do osiągnięcia pliku różnią się zasadniczo, plik może być odnaleziony na nośniku zapisu zgodnego z normą ISO 9660, zgodnie ze sposobem przedstawionym powyżej, za pomocą odpowiedniego urządzenia. Ponieważ, jak to zostało już wyjaśnione, informacja tytułowa wideo VIDEO TS.IFO zawiera również bloki informacji, z których pierwszy blok w tym pliku zawiera oznacznik programu zarządzającego wideo VMG-BZ, cecha ta jest wykorzystana do odnalezienia pliku, a długość programu zarządzającego, jak również numer logiczny sektora LSN, w którym rozpoczyna się plik, określone są w sposób podobny do określenia numeru klastra CLN. Sposób, przedstawiony za pomocą sieci działań na fig. 6, nie różni się w tym przypadku od sposobu, który musi być zapewniony dla nośnika zapisu z informacją zapisaną zgodnie z formatem UDF.

Jak pokazano na fig. 4, struktura danych zgodna z formatem UDF posiada sektory logiczne o numerach LSN, a ponadto bloki logiczne o numerach LBN. Numery bloków logicznych zaczynają się od numeru sektora logicznego LSN, który wynika z numerów sektorów logicznych wymaganych dla obszaru początkowego. W rezultacie, odpowiedni sektor logiczny o numerze LSN może być również podawany w obszarze numerów bloków logicznych LBN, a jest wyznaczany w tym obszarze za pomocą równania LSN=LBN+X, gdzie X jest numerem sektora logicznego, w którym rozpoczyna się partycja lub tzw. deskryptor zestawu plików FSD (file set descriptor). Zapewnione są różne deskryptory DS w obszarze początkowym struktury danych UDF, które odnoszą się do deskryptora zestawu plików FSD i do których odnosi się deskryptor zakotwiczenia wolumenu AVD (anchor volume descriptor). Deskryptor zakotwiczenia wolumenu AVD zapewniony jest w sektorze logicznym LSN, którego numer jest równy 256 i jest ustawiony na stałe, czyli ogólnie dostępny w logicznym sektorze LSN o tym numerze. Deskryptor zestawu plików FSD prowadzi do deskryptorów indentyfikacyjnych plików FID (file indetifier descriptors), które są zapewnione we wskaźniku RootDir i które ze swojej strony odnoszą się do tzw. wpisu pliku FE (file entry), który wynika ze wskaźnika RootDir. Wpisy plików FE wynikające z RootDir prowadzą do deskryptorów identyfikacyjnych plików FID (file identifier descriptors), które są zapewnione w obszarze tytułowym Video TS, i które ze swojej strony odnoszą się do wpisów plików FE, wynikających z obszaru tytułowego Video TS. W zasadzie deskryptory identyfikacyjne plików FID zawierają deskryptor, długość pliku, (opcjonalnie) atrybuty i numery sektorów logicznych LSN pliku. Wpis pliku FE zawiera numer pierwszego sektora logicznego LSN fragmentów, na które plik jest podzielony.

Ponieważ w przypadku płyty wideo DVD nie jest dopuszczalna fragmentacja, wpis pliku FEna płycie wideo DVD zawiera jedynie wpis dotyczący długości pliku i numer bloku.

Na koniec, wpisy pliku wynikające z obszaru tytułowego Video TS odnoszą się do pliku informacji programu zarządzającego wideo VGMI, którego pierwszy blok informacji zawiera oznacznik programu zarządzającego wideo VMG-BZ.

PL 193 349B1

Podobnie w przypadku formatu UDF, po programie zarządzającym wideo VMG-BZ następują 4 bajty, które wskazują adres końcowy programu zarządzającego wideo VMG_EA tak, że proponowany sposób może być również zastosowany do nośników zapisu z informacją zapisaną zgodnie z formatem UDF i może być zapewnione urządzenie odtwarzające, za pomocą którego pliki na nośniku zawierającym bloki informacji, w różnych formatach plików, mogą być odnalezione i odtworzone nawet wtedy, gdy skorowidz zawartości nośnika zapisu jest uszkodzony.

Struktura sposobu, która została przedstawiona w postaci sieci działań na fig. 6, jest zasadniczo identyczna z ciągiem przedstawionym na fig. 5. Jedyna różnica polega na tym, że odpowiednio do typu nośnika informacji, przeszukiwane są sektory logiczne dla znalezienia oznacznika programu zarządzającego wideo VMG-BZ. Problem polegający na tym, że plik, informacja programu zarządzającego wideo, odpowiadający fig. 7, w programie zarządzającym wideo jest również zapewniany jako kopia zapasowa, (stąd gdy znaleziony jest oznacznik programu zarządzającego wideo VMG-BZ za pomocą okna wykorzystywanego w środkach przeszukujących, oznacza to że nie jest możliwe uzyskanie absolutnej pewności, czy znaleziony został oznacznik programu zarządzającego wideo VMG-BZ, czy też kopia zapasowa oznacznika programu zarządzającego wideo VMG-BZ), został korzystnie rozwiązany za pomocą sprawdzenia wiarygodności. Wspomniany problem powstaje, ponieważ adres końcowy programu zarządzającego wideo VMG_EA, który jest określany z wykorzystaniem 4 bitów następujących po oznaczniku programu zarządzającego wideo VMG-BZ, jest tylko adresem względnym.

Poniżej, za pomocą przykładów, przedstawiono dwa typy sprawdzania wiarygodności.

Zgodnie z pierwszą wersją, dokonana jest próba określenia czy, poza numerem bloków ECC dla wypełniania i wytwarzania całkowitego formatu bloku, po programie zarządzającym wideo nie występuje bezpośrednio tzw. zbiór tytułowy wideo. Jeżeli ma to miejsce, wtedy oznacznik programu zarządzającego wideo VMG-BZ, który został odnaleziony zostaje zidentyfikowany jako kopia zapasowa oznacznika programu zarządzającego wideo VMG-BZ.

Drugi typ sprawdzania wiarygodności zawiera oszacowanie pozycji informacji programu zarządzającego wideo VGMI większej niż zero i programu zarządzającego wideo większej niż pozycja informacji programu zarządzającego wideo VGMI, jako informacji o obszarze programu zarządzającego wideo, a pierwszy sektor programu zarządzającego wideo odnoszący się do tablicy informacji programu zarządzającego wideo, która dodatkowo do oznacznika programu zarządzającego wideo VMG-BZ, zawiera tak adres końcowy programu zarządzającego wideo VMG_EA jak i adres końcowy informacji programu zarządzającego wideo VGMI. Początek kopii zapasowej informacji programu zarządzającego wideo VGMI jest wtedy określony przez odjęcie adresu końcowego informacji programu zarządzającego wideo VGMI od adresu końcowego programu zarządzającego wideo VMG_EA. Zapewnia to jednoznaczną odpowiedź na pytanie, czy numer sektora logicznego LSN, dla którego został odnaleziony oznacznik programu zarządzającego wideo VMG-BZ, za pomocą środków przeszukujących, jest oznacznikiem programu zarządzającego wideo VMG-BZ, czy też kopią zapasową oznacznika programu zarządzającego wideo VMG-BZ.

Jednoznaczna identyfikacja lub lokalizacja programu zarządzającego wideo umożliwia korzystnie dostęp do danych wideo bez względu na format danych, w którym informacja została zapisana na nośniku zapisu, jak również niezależnie od tego czy skorowidz zawartości nośnika zapisu jest dostępny czy też niedostępny.

Dla pełnej kompletności należy wspomnieć, że poza informacją programu zarządzającego wideo VMGI, program zarządzający wideo przedstawiony na fig. 7 zawiera zbiór obiektów wideo dla menu programu zarządzającego wideo VMGM VOBS, informację kontroli monitora PCI oraz informację przeszukiwania danych DSI.

Claims (7)

1. Urządzenie odtwarzające, zwłaszcza dla nośników zapisu zawierających bloki informacji zapisane w formacie DVD, z których każdy ma 2048 bajtów i identyfikator oznaczający blok informacyjny jako blok programu zarządzania wideo, znamienne tym, że zawiera komparator porównujący uprzednio określoną liczbę zapisanych bajtów, przy określonym położeniu każdego zapisanego bloku, z identyfikatorem (VMG-BZ) mającym uprzednio określoną liczbę bajtów, aż do momentu znalezienia identyfikatora (VMG-BZ), oraz zawiera evaluator do ustalania uprzednio określonej liczby bajtów występująPL 193 349B1 cych po znalezionym identyfikatorze (VMG-BZ), które wskazują liczbę bloków programu zarządzania wideo (VMG) dla dostępu danych do bloku informacji niezależnie od zawartości katalogu.

2. Urządzenie odtwarzające według zastrz. 1, znamienne tym, że komparator porównuje pierwsze 12 bajtów każdego zapisanego bloku z 12 bajtami reprezentującymi identyfikator programu zarządzającego wideo (VMG-BZ).

3. Urządzenie odtwarzające według zastrz. 1, znamienne tym, że evaluator ocenia wartości 4 bajtów występujących za identyfikatorem (VMG-BZ).

4. Urządzenie odtwarzające według zastrz. 3, znamienne tym, że 4 bajty występujące bezpośrednio po znalezionym identyfikatorze (VMG-BZ) wskazują liczbę bloków, z których składa się program zarządzania wideo (VMG).

5. Urządzenie odtwarzające według zastrz. 1, znamienne tym, że komparator jest sterowany do sprawdzenia aby odróżnić identyfikator (VMG-BZ) od jego kopii zapasowej.

6. Urządzenie odtwarzające według zastrz. 5, znamienne tym, że komparator wskazuje czy oprócz bloków ECC występuje za identyfikatorem (VMG-BZ) zbiór tytułów wideo.

7. Urządzenie odtwarzające według zastrz. 5, znamienne tym, że komparator zawiera układ odejmujący do sprawdzenia wiarygodności, za pomocą którego adres informacji programu zarządzającego wideo (VGMI) zostaje odjęty od adresu programu zarządzającego wideo (MG EA).