PL193191B1 - Pojemnik na płytki do oznaczania alergenów - Google Patents

Abstract

1. Pojemnik do pionowego przechowywania plytek do oznaczania alergenów skladajacy sie z czesci dennej i wieczka, znamienny tym, ze czesc denna i wieczko wylozone sa gabka, a na czesc denna nalozona jest siatka rastrowa, której wglebienia zwezaja sie stozkowo ku dolowi. PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest pojemnik na płytki do oznaczania alergenów.

Płytki do oznaczania alergenów wykorzystuje się, oprócz innych reagentów, do chemicznego oznaczania immunoglobuliny E lub G. Płytki te są okrągłe lub wielokątne, wykonane z papieru, zmodyfikowanej celulozy, tworzywa sztucznego lub podobnych materiałów. Częściowo płytki do oznaczania alergenów utworzone są poprzez centralne wytłoczenia w postaci pierścieni. W ogólnym przypadku płytki mają średnicę w przybliżeniu od 0,5 do 1 cm oraz grubość od 0,1 do 1 mm. W handlu dostępna jest duża ilość płytek do oznaczania alergenów.

Płytki do oznaczania alergenów są kowalencyjnie lub adsorpcyjnie pokryte odpowiednim antygenem, który może wiązać przeciwciała np. z surowicy krwi, które następnie wykrywane są w przeprowadzanych reakcjach. Przykładowo przy oznaczaniu immunoglobuliny E lub G płytka do oznaczania tworzy fazę stałą w teście immunoenzymatycznym.

Ze względu na zastosowanie płytki do oznaczania alergenów stosowane są masowo w wielu laboratoriach. Z uwagi na to, że z zewnątrz płytki do oznaczania alergenów nie różnią się między sobą, muszą być one przechowywane w opakowaniach, które umożliwiają łatwy dostęp i wykluczają pomyłkę w wyborze płytek. Ponadto przechowywane płytki muszą być utrzymywane w stanie wilgotnym.

Do tej pory płytki do oznaczania alergenów przechowywane były w szklanych butelkach wypełnionych roztworem buforowym lub w pojemnikach z tworzywa sztucznego, których rodzaje opisano poniżej:

1. Kaseta z tworzywa sztucznego z gąbką zanurzoną w roztworze buforowym. Płytki do oznaczania alergenów są sześciokątne i połączone w arkusze, przy czym mogą być rozdzielane za pomocą perforacji w zadanych miejscach odrywania. Pakowane w ten sposób płytki wyjmuje się z kasety z trudnością. Ponadto krawędzie płytek mogą ulec rozerwaniu poza granicę perforacji.

2. Pojemnik ze sztywnym tworzywem piankowym (opis patentowy DE 89 07 465 U). Dno pojemnika wyłożone jest sztywnym tworzywem piankowym wysyconym środkiem buforowym, które posiada pionowe nacięcia. W nacięcia te wsuwa się pionowo płytki do oznaczania alergenów. Wadą tego rozwiązania jest to, że płytki bardzo mocno stykają się z tworzywem przez co lekkie cząsteczki sztywnego tworzywa piankowego przywierają do nich utrudniając dalsze badania.

3. Kaseta z tworzywa sztucznego z włożoną siatką.

Dno kasety wyłożone jest gąbką nasyconą środkiem buforowym, na której znajduje się siatka z tworzywa sztucznego. Na gąbce, w odpowiednich wycięciach można płasko położyć pojedyncze płytki do oznaczania alergenów. Wadą kasety jest duży rozmiar, ponieważ płytki do oznaczania alergenów muszą być przechowywane w poziomie. Ponadto wyjmowanie ich za pomocą pęsety jest trudne. Zachodzi niebezpieczeństwo, że pojedyncze płytki przesuną się do sąsiednich komór.

Podsumowując można stwierdzić, że wszystkie znane pojemniki charakteryzują się znacznymi wadami, które uniemożliwiają nieprzerwane wykonywanie analiz z zastosowaniem płytek do oznaczania alergenów.

Celem wynalazku jest konstrukcja pojemnika na płytki do oznaczania alergenów, który umożliwiałby prostą obsługę, pozwalając na efektywne rozmieszczenie płytek oraz ich przechowywanie bez niebezpieczeństwa pomyłki.

Uznano, że wyżej wymienione wymagania spełnia pojemnik z wieczkiem przegubowym będący przedmiotem wynalazku. Korzystne jest przy tym to, że dno i wieczko pojemnika połączone są nierozłącznie, co uniemożliwia pomylenie wieczek różnych pojemników. Dno i wieczko wyłożone są gąbką, dzięki czemu płytki do oznaczania alergenów pozostają równomiernie nawilżone. Na dolną gąbkę nałożona jest lub przymocowana siatka rastrowa, która posiada wgłębienia o lekko stożkowym kształcie zbieżnym ku dołowi. W ten sposób płytki do oznaczania alergenów ustawione są we wgłębieniach pionowo i bardzo stabilnie bez możliwości przesuwu. Ich wyjmowanie przeprowadza się łatwo za pomocą pęsety.

Pojemnik do pionowego przechowywania płytek do oznaczania alergenów według wynalazku składa się z części dennej i wieczka i charakteryzuje się tym że,

a) część denna i wieczko są wyłożone gąbką;

b) na część denną nałożona jest siatka rastrowa, której wgłębienia zwężają się stożkowo ku dołowi.

W korzystnym przykładzie wykonania pojemnika według wynalazku, część denna i wieczko są ze sobą połączone.

PL 193 191 B1

W takiej konstrukcji pojemnika według wynalazku korzystne jest kiedy część denna i wieczko połączone są za pomocą pałąków zawiasowych.

Korzystne jest ponadto aby w pojemniku według wynalazku część denna i wieczko, wyłożone były gąbkami celulozowymi ze wzmocnieniami z włókien naturalnych.

W korzystnym przykładzie wykonania pojemnika według wynalazku wieczko i/lub część denna wyposażone są w uszczelnienia.

Przedmiot wynalazku przedstawiono bliżej w przykładzie wykonania na rysunku na którym: fig. 1 przedstawia pojemnik w widoku z góry, fig. 2 przedstawia pojemnik w widoku z boku, fig. 3 przedstawia widok pojemnika zamkniętego, fig. 4, fig. 5 oraz fig. 6 przedstawiają wyniki badań laboratoryjnych płytek do oznaczania alergenów przechowywanych w różnych pojemnikach.

Najważniejszym elementem pojemnika według wynalazku jest raster siatkowy. Tworzy on wgłębienia, które przeważnie ukształtowane są w postaci kwadratów lub rombów i zwężają się stożkowo ku dołowi. W ten sposób płytki do oznaczania alergenów można umieszczać wzdłuż przekątnej wgłębień. Zapadają one we wgłębienia do momentu aż zostaną zatrzymane przez zbiegające się na dole ścianki lub dotkną dna. Takie rozmieszczenie uniemożliwia przesuwanie płytek do oznaczania alergenów lub przedostawanie się ich do sąsiednich wgłębień. Ponadto dzięki pionowemu ustawieniu płytek w pojemniku można je łatwo wyjmować np. za pomocą pesety.

Wielkość wgłębień może się zmieniać w zależności od wielkości płytek do oznaczania alergenów. Do większości płytek nadają się wgłębienia o rozmiarach pomiędzy 4 x 4 mm oraz 5 x 5 mm. W korzystnym przykładzie wykonania zastosowano siatkę rastrową o wymiarach 27 x 27 x 27 mm z 25 wgłębieniami o wymiarach 4,45 x 4,45 mm (przekątna 6,3 mm), które zwężają się w kierunku do dołu do rozmiarów 4,25 x 4,25 mm (przekątna 6 mm). Do przechowywania większej liczby płytek do oznaczania alergenów w jednym pojemniku można dowolnie zmieniać liczbę wgłębień. Tak samo można dopasowywać wielkość i zwężenie wgłębień do wielkości płytek do oznaczania alergenów.

W korzystnym przykładzie wykonania część denna i wieczko pojemnika są na stałe połączone ze sobą, aby po otwarciu pojemnika nie można było nałożyć na nią nieprawidłowego wieczka, co mogłoby doprowadzić do pomyłki. Typowo obie części połączone są za pomocą zawiasów lub innych połączeń, jak na przykład pojemnik z wieczkiem przegubowym wykonany w postaci jednego elementu. Połączenie może mieć przykładowo postać elastycznych pałąków zawiasowych lub innych konstrukcji, typowo wykonanych z tworzywa sztucznego.

Część denna i wieczko pojemnika wyłożone są gąbką, która może być nasączona odpowiednimi roztworami buforowymi. W ten sposób płytki do oznaczania alergenów utrzymywane są w stanie odpowiednio nawilżonym, bez dotykania gąbki dużą powierzchnią. W dalszej kolejności podwójna wkładka gąbkowa zapobiega kondensacji preparatu na obudowie i przesuwaniu płytek.

Typowo gąbki dopasowane są do wymiarów części dennej względnie wieczka i zakrywają je całkowicie. Zalecane jest, aby gąbki lub okładziny wykonane były z hydrofilowych, materiałów naturalnych lub syntetycznych, jak np. celuloza, filc lub gąbka lateksowa, szczególnie zalecana jest pigmentowana celuloza ze wzmocnieniami z włókien naturalnych. Dzięki jej zdolności do wchłaniania cieczy, gąbki magazynują wystarczającą ilość cieczy, aby płytki do oznaczania alergenów utrzymywać w stanie zwilżonym w pojemnikach również bez dodatkowych warstw cieczy. Powstają warunki laboratoryjne według zasady „wilgotnej komory”.

W korzystnym przykładzie wykonania wieczko i/lub część denna, a zwłaszcza wieczko, wyposażone są w uszczelnienie. W ten sposób pojemnik według wynalazku może zostać szczelnie zamknięty a płytki do oznaczania alergenów pozostają długo nawilżone.

Na rysunku fig. 1 pokazano otwarty pojemnik według wynalazku w widoku z góry. Część denna B oraz wieczko D wyłożone są gąbką S i połączone za pomocą dwóch pałąków zawiasowych V. Na gąbkę części dennej nałożona jest siatka rastrowa G, która posiada zwężające się do dołu wgłębienia, w które można wkładać po przekątnej płytki do oznaczania alergenów A. Dzięki temu płytki do oznaczania alergenów są rozmieszczone pionowo i nie mogą przesuwać się we wgłębieniach, jednakże nie dotykają płaskimi powierzchniami ścianek wgłębień lub gąbki. Po zamknięciu pojemnik utrzymywany jest w stanie zamkniętym za pomocą zwykłych zamknięć R umieszczonych przy wieczku i części dennej.

Na rysunku fig. 2 pokazano otwarty pojemnik według wynalazku w widoku z boku. Jak widać żebra rastra siatkowego są u dołu szersze, tworząc w ten sposób stożkowe zbiegające się wgłębienia.

PL 193 191 B1

Wkładane płytki do oznaczania alergenów wsuwają się w zależności od wielkości we wgłębienia do momentu natrafienia na gąbkę na dnie lub do momentu zatrzymania przez ścianki wgłębienia.

Na rysunku fig. 3 pokazano pojemnik według wynalazku w stanie zamkniętym. Płytki do oznaczania alergenów są otoczone wilgotnymi gąbkami, przy czym nie stykają się z nimi dużą powierzchnią.

Wykresy na rysunku fig. 4, fig. 5 oraz fig. 6 opisano bliżej na podstawie przykładu porównawczego.

Podsumowując można stwierdzić, iż pojemnik według wynalazku eliminuje wady opakowań wymienione na początku:

- płytki do oznaczania alergenów można szybko i bezproblemowo wyjmować za pomocą pesety, nie mogą się one przyklejać do pojemnika,

- szczelnie zamknięta obudowa i wilgotne gąbki po obu stronach pojemnika zapewniają równomierne zwilżenie płytek do oznaczania alergenów,

- przechowywanie w pionowej pozycji we wgłębieniach prawie zapobiega dotykaniu gąbki przez płytki do oznaczania alergenów, dzięki czemu cząsteczki gąbki nie mogą przywierać do płytek,

- płytki do oznaczania alergenów pozostają na swoim miejscu również w czasie transportu lub przy przechyleniu pojemnika,

- pojemnik według wynalazku w korzystnym przykładzie wykonania, w którym część denna i wieczko są ze sobą połączone, można łatwo otwierać i zamykać, bez możliwości pomylenia wieczka.

Bez przedstawiania dalszych przykładów wykonania zakłada się, że specjalista może wykorzystać powyższy opis w najszerszym zakresie. Z tego względu korzystne formy i przykłady wykonania należy traktować jedynie jako prezentację opisową, w żadnym wypadku nie ograniczającą wynalazku.

Przykład porównawczy

Na rysunku fig. 4, fig. 5 oraz fig. 6 pokazano wyniki badań laboratoryjnych płytek do oznaczania alergenów przechowywanych w różnych rodzajach opakowań. Badana była aktywność płytek do oznaczania różnych alergenów (d1, e1, g3, i1, m2) po przechowywaniu w różnych warunkach. Zostały wybrane następujące rodzaje opakowań:

1. Aktywność początkowa

W celach porównawczych zbadano aktywność początkową płytek do oznaczania alergenów bezpośrednio po ich wyprodukowaniu.

2. Pojemnik według stanu techniki

Płytki do oznaczania alergenów były przechowywane w pojemniku według stanu techniki (opis patentowy DE 89 07 465 U).

3. Pojemnik według wynalazku

Płytki do oznaczania alergenów przechowywane były w pojemniku według wynalazku, przedstawionym na rysunku fig. 1 do fig. 3.

4. Pojemnik suchy

Opakowanie składa się z zamkniętej buteleczki szklanej bez poduszeczki nawilżającej.

Cztery wyżej wymienione formy opakowania przedstawione są na rysunku fig. 4 do fig. 6 za pomocą odpowiednich pasków.

Aktywność płytek do oznaczania alergenów została zbadana znanymi metodami typu ELISA poprzez oznaczenie wiązania IgE na danej płytce do oznaczania alergenów. Analiza (w U/ml) została przeprowadzona przy pomocy równolegle opracowanej krzywej o znanych jednostkowych stężeniach alergenu IgE.

Na rysunku fig. 4 pokazano aktywność płytek do oznaczania alergenów po 32 tygodniach przechowywania w temperaturze od 2 do 8°C.

Na rysunku fig. 5 pokazano aktywność płytek do oznaczania alergenów po 32 tygodniach przechowywania w temperaturze 25°C.

Na rysunku fig. 6 pokazano aktywność płytek do oznaczania alergenów po 8 tygodniach przechowywania w temperaturze 36°C.

Wyniki pokazały, że pojemnik do przechowywania płytek do oznaczania alergenów według wynalazku w porównaniu z innymi opakowaniami zapewnia warunki przechowywania charakteryzujące się lepszą ochroną, przy których aktywność płytek do oznaczania alergenów jest utrzymywana bardzo długo.

Claims (5)

1. PoósmnHi do pionowego przechowywania płytek do oznaczania alergenów składający się z zeęśzi Ocoocj i wiczekc, znamienny tym, żc zeęść Ocooc i wiczekn wyłnżnoc są gąbką, c on zeęść Ocooc ocłnżnoc jcst kictkc zcktznwc, któzcj wołębicoic ewężcją się ktnżknwn ku Ozłzwi.

2. Onjcnoik wcOług ecktze. 1, znamienny tym, żc zeęść Ocooc i wiczekn są ec knbą pnłczenoc.

3. Pojemnikwegłuuzantrz.1 albb2, z znmieenntym, żż czaśćdogoó l wieczZkpρłączazó s ą ec pnnnzą pcłąków ecwicknwyzO.

4. Pojemnikwegłuuzantrz.1 albb2,albb3, zzaa'Ίieenytym. żżczaśćdogoól wieczZkwetożnoc ką ocbkcni zclulnenwyni ec wennzoicoicni e włókico octuzcIoyzO.

5. Pojąmnikwegłuu mltrz. 1 albb 2, albb 3, albb 4, zzamieeny tym, żż wieczek i/iuu Chaśś Ocooc pnkicOcją ukezecloicoic.