PL192552B1 - Zawiasa do łączenia sąsiadujących elementów ściennych lub drzwiowych - Google Patents

Abstract

1. Zawiasa do laczenia sasiadujacych elementów sciennych lub drzwiowych, skladanych ze soba az do wzajemnego równoleglego polozenia, z elemen- tami laczacymi umieszczonymi na czolowych stro- nach elementów sciennych lub drzwiowych, przy czym zawsze dwa przeciwlegle sobie elementy la- czace polaczone sa za pomoca umieszczonych na krzyz nad soba wodzików osadzonych w rowkach elementów laczacych, a zwrócone do siebie czolowe powierzchnie elementów laczacych maja postac wypukla z niewielka szczelina powietrzna pomiedzy nimi, znamienna tym, ze sciana (14) elementów laczacych (9) stanowiaca dno rowka (13) ma przeloto- we wybranie (18) obejmujace trzpien (16) uchwytu (15), przy czym trzpien (16) uchwytu (15) unieruchomiony jest w elemencie (1, 2) lub przy tym elemencie albo przyleglych do niego czesciach, zas uchwyt (15) ma glówke (17) uchwytu szersza od trzpienia (16) uchwytu, która to glówka (17) przylegajac do dna rowka (13) stanowi lub lozyskuje czop osi (19, 19´) wodzika (11, 11´). PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zawiasa do łączenia sąsiadujących elementów ściennych lub drzwiowych, składanych ze sobą aż do wzajemnego równoległego położenia, z elementami łączącymi umieszczonymi na czołowych stronach elementów ściennych lub drzwiowych, przy czym zawsze dwa przeciwległe sobie elementy łączące połączone są za pomocą umieszczonych na krzyż nad sobą wodzików osadzonych w rowkach elementów łączących, a zwrócone do siebie czołowe powierzchnie elementów łączących są wypukłe przy pozostawieniu pomiędzy nimi niewielkiej szczeliny powietrznej.

Zawiasa tego rodzaju znana jest z europejskiego zgłoszenia patentowego 0 528 032 A1.

W znanej zawiasie elementy łączące zamocowane są w rowkach elementów do podwieszania w sposób rozłączny za pomocą śrub lub w sposób nierozłączny za pomocą spawania. Elementy łączące i elementy do podwieszania tworzą więc dwa oddzielne elementy konstrukcyjne. Wprawdzie w znanym urządzeniu sąsiednie skrzydła drzwiowe mogą być odchylane o kąt 380° aż do równoległego względem siebie położenia, dzięki dźwigniom umieszczonym jedna nad drugą, przy czym pomiędzy sąsiednimi skrzydłami drzwiowymi nie powstaje znacząca szczelina powietrzna, to jednak zastosowanie śrub do drewna do łączenia elementów łączących z elementami do podwieszania stanowi słaby punkt, który dopuszcza przenoszenie tylko małych sił występujących przy odchylaniu jednego elementu drzwiowego względem drugiego elementu drzwiowego. Natomiast w przypadku zespawania elementu łączącego z elementem do zawieszania nie istnieje już połączenie rozłączne, co stanowi wadę zwłaszcza przy naprawach lub wymianie poszczególnych elementów. Szczególnie przy przenoszeniu większych sił, jak to ma miejsce przy ciężkich elementach ściennych lub drzwiowych, na przykład w przypadku drzwi ze szkła, nie może być stosowane rozwiązanie, z w/w zgłoszenia.

Zgodnie z europejskim zgłoszeniem patentowym 0 528 032 zwrócone do siebie powierzchnie czołowe sąsiednich elementów łączących wykonane są odpowiednio do przebiegu półelipsy, przy czym usytuowane jeden nad drugim, skrzyżowane wodziki ustawione są względem siebie prostopadle. Wytworzenie takiej półeliptycznej krzywej wymaga (w porównaniu do przebiegu kolistego) dodatkowych nakładów zwiększających koszty.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie tak usprawnionej zawiasy wspomnianego rodzaju, iż możliwe jest przenoszenie w niej większych sił, przy jednoczesnym ułatwieniu napraw i prostym montażu.

Zawiasa do łączenia sąsiadujących elementów ściennych lub drzwiowych, składanych ze sobą aż do wzajemnego równoległego położenia, z elementami łączącymi umieszczonymi na czołowych stronach elementów ściennych lub drzwiowych, przy czym zawsze dwa przeciwległe sobie elementy łączące połączone są za pomocą umieszczonych na krzyż nad sobą wodzików osadzonych w rowkach elementów łączących, a zwrócone do siebie czołowe powierzchnie elementów łączących mają postać wypukłą z niewielką szczeliną powietrzną pomiędzy nimi, według wynalazku charakteryzuje się tym, że ściana elementów łączących stanowiąca dno rowka ma przelotowe wybranie obejmujące trzpień uchwytu, przy czym trzpień uchwytu unieruchomiony jest w elemencie lub przy tym elemencie albo przyległych do niego częściach, zaś uchwyt ma główkę uchwytu szerszą od trzpienia uchwytu, która to główka przylegając do dna rowka stanowi lub łożyskuje czop osi wodzika.

W zawiasie według wynalazku zawsze jeden z na krzyż nad sobą umieszczonych wodzików osadzony jest wewnątrz rowka pomiędzy płaską powierzchnią główki uchwytu i płaską powierzchnią elementu łączącego.

Korzystnie, trzpień uchwytu ma kwadratowy lub prostokątny przekrój poprzeczny.

Trzpień uchwytu ma przelotowe otwory, korzystnie gwintowane otwory do łączenia go z elementem.

Natomiast, elementy łączące podzielone są na dwie połówki lustrzane względem siebie, tworząc każdorazowo częściowo wypukłe powierzchnie czołowe, przy czym połówki elementów łączących połączone są za pomocą śrub.

Korzystnie, w zawiasie według wynalazku element łączący ma szczelinę do osadzenia elementu, zwłaszcza szyby.

Wodziki przy układzie sąsiadujących elementów w jednej linii, skrzyżowane są w kształcie litery X tworząc kąt 52°, którego dwusieczna tworzy środkową oś wzdłużną (M) elementu, a zwrócone do siebie powierzchnie czołowe elementów łączących mają postać półkolistą.

Element konstrukcyjny oznaczony jako element łączący tworzy tu jednocześnie element łączący do łączenia sąsiednich elementów drzwiowych lub ściennych oraz element do zawieszania, który służy do połączenia z właściwym elementem ściennym lub drzwiowym. Oddzielne części konstrukcyjne

PL 192 552 B1 według istoty europejskiego zgłoszenia patentowego 0 528 032 A1. W zawiasie według wynalazku te części konstrukcyjne, które w stanie techniki wykonane są jako oddzielne wykonane są jednoczęściowo.

Umożliwia to wykonanie elementu łączącego odpowiednio mocniejszego tak, że mocny uchwyt przechodzący przez element łączący swym trzpieniem osadzony jest wystarczająco głęboko w elemencie ściennym lub drzwiowym (względnie w odpowiedniej szynie drzwiowej) i jest tam odpowiednio zamocowany. Ponieważ rozszerzona główka uchwytu przylega do dna rowka w elemencie łączącym, więc odstęp obu przeciwległych elementów łączących jest dokładnie ustalony. Tak więc przez zamocowanie uchwytu, to znaczy trzpienia uchwytu, w elemencie ściennym lub drzwiowym, elementy łączące zostają zamocowane do elementów ściennych lub drzwiowych kształtowo i w sposób zamknięty siłowo.

Według wynalazku zapewnione jest to, że również w obszarze utworzonego przez zawiasę mechanizmu przegubowego wykluczone jest niebezpieczeństwo zranienia.

W zawiasie według wynalazku zawsze jeden z na krzyż nad sobą umieszczonych wodzików osadzony jest wewnątrz rowka pomiędzy płaską powierzchnią główki uchwytu i płaską powierzchnią elementu łączącego. Oba wodziki są więc oddzielone od siebie przez główkę uchwytu, co oznacza, że nie jest potrzebne żebro rozdzielające pomiędzy górnym i dolnym wodzikiem. W celu uzyskania dobrego połączenia pomiędzy trzpieniem uchwytu i elementem ściennym lub drzwiowym względnie jego szyną drzwiową i dla uzyskania dokładnego osadzenia trzpienia uchwytu w elemencie łączącym, trzpień uchwytu ma kwadratowy lub prostokątny przekrój poprzeczny, przy czym przelotowe wybranie w elemencie łączącym dopasowane jest do przekroju poprzecznego trzpienia uchwytu. Trzpień uchwytu ma odpowiednie przelotowe otwory, korzystnie gwintowane otwory służące do łączenia z elementem ściennym lub drzwiowym względnie z jego szyną drzwiową.

Według istotnej cechy wynalazku elementy łączące podzielone są na dwie połówki, z których każda ma częściowo wypukłe powierzchnie czołowe lustrzane względem siebie, przy czym połówki te połączone są za pomocą śrub. Tego rodzaju elementy łączące wykonuje się jak wiadomo korzystnie ze stopu aluminium tak, że powoduje to zmniejszenie kosztów przez łatwość wytwarzania a zwłaszcza przez oszczędność kosztów materiału i zmniejszenie ciężaru.

Ponieważ elementy stanowią jednocześnie elementy do zawieszania, więc mogą one zawierać szczelinę do osadzenia elementu ściennego lub drzwiowego, która korzystnie służy do osadzenia i zamocowania szyby.

W wykonaniu wynalazku, podczas ruchu wychylnego sąsiednich elementów ściennych lub drzwiowych można uzyskać niewielką szczelinę powietrzną o nie ulegającej zmianie szerokości, jeżeli wodziki, przy położeniu sąsiednich elementów ściennych lub drzwiowych w jednej linii, skrzyżowane są w kształcie X tworząc kąt 52°, którego dwusieczna tworzy środkową oś wzdłużną elementu ściennego lub drzwiowego, przy czym zwrócone do siebie powierzchnie czołowe elementów łączących wykonane są półkoliście.

Za pomocą wynalazku opracowana została zawiasa wspomnianego na wstępie rodzaju, która nadaje się zwłaszcza do łączenia dwóch stosunkowo ciężkich sąsiednich elementów ściennych lub drzwiowych tak, że również przy powtarzających się przesunięciach elementów ściennych lub drzwiowych z położenia w jednej linii stanowiącego położenie użytkowe, w położenie w którym elementy ścienne lub drzwiowe znajdują się w położeniu równoległym względem siebie, nie występuje żadne zużycie w obszarze elementów łączących i istnieje swoboda zacisku.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku na którym fig. 1 przedstawia widok górnego i dolnego połączenia dwóch sąsiadujących elementów drzwiowych, fig.2 schematyczny widok z góry mechanizmu przegubowego przy elementach drzwiowych znajdujących się w jednej linii, w powiększeniu w stosunku do fig. 1, fig. 3 - widok z góry zgodnie z fig. 2, przy odchylonych względem siebie elementach drzwiowych, fig. 4-8 - różne widoki połowy elementu łączącego w niewielkim powiększeniu w stosunku do fig. 1, fig. 9 - widok dwóch połówek według fig. 4-8 zestawionych w jeden element łączący, fig. 10, 11 - uchwyt, a fig. 12, 13 przedstawiają wodzik.

Na fig. 1do 3 przedstawione są sąsiadujące elementy 1i 2, które zgodnie z fig. 1 utworzone są z szyby 6. Elementy 1, 2 poprzez zawieszenie 3 prowadzone są w znany sposób tocznie lub ślizgowo na szynie jezdnej 4. Zawiasa 7 umieszczona jest zarówno w górnej szynie drzwiowej 5 jak i w dolnej szynie drzwiowej 5'. Z fig. 1 do 3 widać, że zwrócone do siebie czołowe strony 8 elementów 1,2 usytuowane są względem siebie z pozostawieniem niewielkiej szczeliny powietrznej X. Jak widać ponadto z fig.1, w obszarze szyn drzwiowych 5,5' umieszczone są elementy łączące 9, w których osadzone są wodziki 11, 11'. Pomiędzy wodzikami 11, 11' umieszczony jest uchwyt 15, którego główka 17 utrzymuje oba wodziki 11, 11' w określonej odległości i którego trzpień 16 połączony jest z szyną

PL 192 552 B1 drzwiową 5 względnie 5' poprzez zaznaczone w trzpieniu 16 otwory przelotowe 23. Widoczne jest, że pomiędzy sąsiednimi powierzchniami czołowymi 12 elementów łączących 9, względnie pomiędzy powierzchniami bocznymi 20 główek 17 uchwytu istnieje taka sama niewielka szczelina powietrzna X jak pomiędzy sąsiednimi elementami 1 , 2.

Mechanizm przegubowy przedstawiony na fig.2 i 3 uwidacznia oba krzyżowo nad sobą umieszczone wodziki 11,11', przy czym górny wodzik 11 ułożyskowany jest na czopie 19, a dolny wodzik 11' ułożyskowany jest na czopie osi 19'.

Według fig. 2, przy ustawieniu elementów 1, 2 w jednej linii, oba wodziki 11, 11' krzyżują się na kształt litery X, tworząc kąt około 52°, przy czym dwusieczna tego kąta tworzy wzdłużną oś środkową M elementów 1, 2. Zwrócone do siebie powierzchnie czołowe 12 elementów łączących są półkoliste. Ponieważ odstęp Y pomiędzy środkami kół wspomnianych półkoli pozostaje niezmieniony również przy odchyleniu elementu 2 względem drugiego elementu 1, więc nie zmienia się również szczelina powietrzna X.

Na fig. 4 do 8 przedstawiona jest połówka 9' elementu łączącego 9. Połówka 9' elementu łączącego 9 posiada rowek 10, którego dno 13 ogranicza ścianę 14 połówki 9' elementu łączącego 9. Ściana 14 ma kwadratowe przelotowe wybranie 18 przez które przeprowadzony jest trzpień 16 uchwytu - wykonany również jako kwadratowy. Rozszerzona główka 17 uchwytu 15 swoimi powierzchniami oporowymi 26, przy zmontowanym elemencie łączącym 9, przylega kształtowo i w sposób zamknięty siłowo, do dna rowka 13. Jednocześnie główka 17 uchwytu utrzymuje odstęp pomiędzy wodzikami 11,11', przy czym wodziki 11, 11' z jednej strony wspierają się na płaskich powierzchniach 22 elementu łączącego 9, a z drugiej stronyi na płaskich powierzchniach 21 główki 17 uchwytu. Powierzchnia boczna 20 główki 17 uchwytu przebiega odpowiednio do powierzchni czołowych 12 elementu łączącego 9. Ruch obrotowy górnego wodzika 11 (według płaszczyzny rysunku), następuje na czopie osi 19, a ruch obrotowy dolnego wodzika 11' (według płaszczyzny rysunku) następuje na czopie osi 19', przy czym czopy osi 19, 19' stanowią korzystnie część składową uchwytu, to znaczy są z nim nieobracalnie połączone.

Według fig. 9 obie połówki 9', 9''połączone są w jeden element łączący, za pomocą śrub przechodzących przez przelotowe otwory 24, przy czym widać tu szczelinę 25, która w niniejszym przykładzie wykonania służy do osadzenia i zamocowania szyby tworzącej element 1.

Claims (8)

1. Zawiasa do łączenia sąsiadujących elementów ściennych lub drzwiowych, składanych ze sobą aż do wzajemnego równoległego położenia, z elementami łączącymi umieszczonymi na czołowych stronach elementów ściennych lub drzwiowych, przy czym zawsze dwa przeciwległe sobie elementy łączące połączone są za pomocą umieszczonych na krzyż nad sobą wodzików osadzonych w rowkach elementów łączących, a zwrócone do siebie czołowe powierzchnie elementów łączących mają postać wypukłą z niewielką szczeliną powietrzną pomiędzy nimi, znamienna tym, że ściana (14) elementów łączących (9) stanowiąca dno rowka (13) ma przelotowe wybranie (18) obejmujące trzpień (16) uchwytu (15), przy czym trzpień (16) uchwytu (15) unieruchomiony jest w elemencie (1, 2) lub przy tym elemencie albo przyległych do niego częściach, zaś uchwyt (15) ma główkę (17) uchwytu szerszą od trzpienia (16) uchwytu, która to główka (17) przylegając do dna rowka (13) stanowi lub łożyskuje czop osi (19,19') wodzika (11,11').

2. Zawiasa według zastrz. 1, znamienna tym, że zawsze jeden z na krzyż nad sobą umieszczonych wodzików (11, 11') osadzony jest wewnątrz rowka (10) pomiędzy płaską powierzchnią (21) główki (17) uchwytu i płaską powierzchnią (22) elementu łączącego (9).

3. Zawiasa według zastrz. 1, znamienna tym, że trzpień(16)uchwytu ma kwadratowy lub prostokątny przekrój poprzeczny.

4. Zawiasa według zastrz. 1 albo 3, znamienna tym, że trzpień (16) uchwytu ma przelotowe otwory, korzystnie gwintowane otwory (23) do łączenia go z elementem (1 , 2).

5. Zawiasa według zastrz. 1 albo2, znamienna tym, że elementy łączące (9) podzielone są na dwie połówki (9', 9'') lustrzane względem siebie tworząc każdorazowo częściowo wypukłe powierzchnie czołowe (12).

6. Zawiasa według zastrz. 5, znamienna tym, że połówki (9',9'') elementów łączących (9) połączonesą za pomocą śrub.

PL 192 552 B1

7. Zawiasa według zastrz. 1 albo 2, albo 6, znamienna tym, że element łączący (9) ma szczelinę (25) do osadzenia elementu (1, 2), zwłaszcza szyby (6).

8. Zawiasa według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że wodziki (11, 11') przy układzie sąsiadujących elementów (1, 2) w jednej linii, skrzyżowane są w kształcie litery X tworząc kąt 52°, którego dwusieczna tworzy środkową oś wzdłużną (M) elementu (1, 2), a zwrócone do siebie powierzchnie czołowe (12) elementów łączących (9) mają postać półkolistą.