PL189109B1 - Podnośnik kłosów - Google Patents

Abstract

1 Podnosnik klosów do zespolów nozowych maszyn zniwnych z palcami nozowymi (2), które sa um ieszczone na belce nozowej (1), zawierajacy wsporcza szyne (6, 106), która jest laczona z nozowa belka (1), podnosnik (9) lodyg, który jest polaczony ze wsporcza szyna (6, 106), oraz element mocujacy (10, 110, 210), który jest polaczony ze wsporcza szyna (6, 106) i jest m ocowany na palcu nozowym (2), który to element m ocujacy ma um ieszczony na szynie wsporczej (6, 106) ele- ment przytrzymujacy (11, 111, 211), który ma dwa usytuowane w odstepie ramiona (12, 12a), pom iedzy które wprowadzane jest ostrze palca nozow ego (2), 1 przyporzadkowany srodek przytrzymujacy, które jest doprowadzane do podparcia w styku z górna powierzchnia (20) palca nozow ego (2), znam ienn y tym , ze elem ent przytrzymujacy ma dwuramienna dzwignie blokujaca (17, 117, 217) z pierwszym ramieniem (18, 218) dzwigni, które ma w sporcza powierzchnie (19, 219) do w spie- rania na górnej stronie (20) palca nozow ego (2) oraz drugie ramie (21, 221) dzwigni z co najmniej jedna powierzchnia za- padkowa (22, 22a, 2 2 b, 222, 222a), a ta dwuramienna dzwignia blokujaca (17, 117, 217) jest ulozyskowana wokól sworznia (16, 116, 216) przegubu przechylnie pomiedzy dwoma ramiona- mi (12, 120), a ponadto element mocujacy (10, 110, 210) zawiera element blokujacy (25, 34, 125), który' jest doprowadzany do kon- taktu z powierzchniami zapadkowymi (22, 22a, 22b, 222, 222a) drugiego ramienia (21, 221) dzw igni i przez to trzyma dzwignie blokujaca (1 7 ,1 1 7 , 217) w jej polozeniu Fig 1 PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy podnośnika kłosów zespołu nożowego maszyn żniwnych z palcami nożowymi, które są umieszczone na belce nożowej, zawierającego szynę wsporczą, która jest łączona z belką nożową, podnośnik łodyg, który jest połączony z szyną wsporczą, oraz element który jest połączony z szyną wsporczą i jest mocowany do palca nożowego, który ma umieszczony na szynie wsporczej element przytrzymujący, który posiada dwa usytuowane w odstąpię ramiona, pomiędzy które wprowadzany jest wierzchołek palca nożowego i które są przyporządkowane elementowi przytrzymującemu oraz są doprowadzane do oparcia się o górną stroną palca nożowego.

Przy tego rodzaju zespołach nożowych wzdłuż belki nożowej rozmieszczone są w odstępach palce nożowe, przykładowo skręcone z nią, które prowadzą belkę nożową i służą jako ostrza współpracujące dla ostrzy noży umieszczonych na poruszającej się tam i z powrotem belce nożowej. Aby można było pewnie ciąć pogięte lub położone łodygi, zastosowano podnośniki kłosów. Te podnośniki kłosów podnoszą łodygi. Zależnie od rodzaju lub stanu łodyg i od żądanej wysokości cięcia potrzebne są różne ustawienia zespołu nożowego. Na skutek tego zmienia się również ustawienie podnośnika kłosów względem ziemi. Dąży się jednak do takiego ustawienia, które umożliwia możliwie równoległe prowadzenie obszaru ślizgowego podnośnika kłosów względem ziemi. W praktyce uzyskuje się to przez podnośniki kłosów, które umożliwiają zmianę ustawienia swego obszaru wystającego poza ostrza palców nożowych. W tym celu obszar ten unosi się lub opuszcza bardziej lub mniej w stosunku do palców nożowych.

Znane jest w tym celu, z GB-A-2028088, przyporządkowanie szynie wsporczej podnośnika kłosów elementu przytrzymującego, który ma dwa ramiona, pomiędzy które wprowadzany jest wierzchołek palca nożowego. Każde z tych dwóch ramion ma parę otworów, które są usytuowane na różnych wysokościach. Przez otwory jednej pary można przeprowadzić drążek blokujący lub bolec blokujący, który przykładowo jest wsparty na górnej stronie palca nożowego. Zależnie od koniecznej orientacji można wybrać jedną z par otworów. Taki rodzaj połączenia wymaga zręczności przy manipulowaniu i ma tą wadą, że drążki blokujące po odłączeniu można utracić. Aby to osiągnąć, przewiduje się według stanu techniki różne środki do pewnego mocowania drążka blokującego na elemencie przytrzymującym.

U podstaw wynalazku leży zadanie zaproponowania podnośnika kłosów, manipulowanie którym jest uproszczone.

W celu rozwiązania tego zadania według wynalazku przewidziano, że element przytrzymujący ma dwuramienną dźwignią blokującą z pierwszym ramieniem dźwigni, które ma wsporczą powierzchnią do wspierania na górnej stronie palca nożowego oraz drugie ramię dźwigni z co najmniej jedną powierzchnią zapadkową, a ta dwuramienną dźwignia blokująca jest ułożyskowana wokół sworznia przegubu przechylnie pomiędzy dwoma ramionami,

189 109 a ponadto element mocujący zawiera element blokujący, który jest doprowadzany do kontaktu z powierzchniami zapadkowymi drugiego ramienia dźwigni i przez to trzyma dźwignią blokującą w jej położeniu.

Zaletą tego rozwiązania jest to, że przy ustawianiu podnośnika kłosów zaczynając od położenia zluzowanego wierzchołek palca nożowego napotyka jedno z ramion dźwigni i powoduje przy tym przechylenie dźwigni blokującej do położenia blokowania. W celu przeprowadzenia dźwigni blokującej do żądanego położenia można przez podniesienie obszaru podnośnika kłosów wystającego poza wierzchołek palca nożowego jedną ręką i przez naciśnięcie drugą ręką drugiego ramienia dźwigni blokującej doprowadzić ją do styku z elementem blokującym. Nie ma żadnych części, które można by zgubić. Ponadto nie trzeba szukać właściwego położenia, aby można było drążek blokujący przeprowadzić przez otwory pary otworów, jak to jest konieczne według stanu techniki.

Wprawdzie możliwe jest zastosowanie dowolnej liczby powierzchni zapadkowych, jednakże wystarczają trzy powierzchnie zapadkowe. Są one przy tym wykonane korzystnie jako części składowe zębów zapadkowych. Korzystne wykonanie uzyskuje się wtedy, gdy element blokujący jest utworzony przez sprężynę płytkową dochodzącą sprężyście do styku w kierunku powierzchni zapadkowych dźwigni blokującej. Każde położenie zapadkowe jest wtedy przyjmowane automatycznie bez potrzeby ręcznego ryglowania. Do działania zapadkowego przewidziana jest sprężyna płytkowa z powierzchnią czołową, która dochodzi do przylegania do jednej z powierzchni zapadkowych. Może to być przykładowo wolny koniec sprężyny płytkowej umieszczonej poza tym nieruchomo. Można przy tym wybrać takie ustawienie, które zapewnia, że nie ma żadnego ryzyka, że sprężyna płytkowa ugnie się pod naciskiem.

Możliwe jest jednak również takie wykonanie, według którego sprężyna płytkowa ma wycięcie. Jedna z powierzchni tego wycięcia jest wykonana jako powierzchnia stykowa. Dźwignia blokująca dochodzi swą powierzchnią zapadkową do styku z powierzchnią stykową. Możliwe jest przy tym takie rozwiązanie, które zapewnia, że sprężyna płytkowa w stanie zablokowanym jest naprężona przez rozciąganie.

Szczególnie korzystne rozwiązanie uzyskuje się wtedy, gdy pierwsze i drugie ramię dźwigni stykają się ze sobą pod kątem, a oś obrotu sworznia przegubu jest usytuowana w ich obszarze styku. W tym celu korzystnie dźwignia blokująca ma otwór. Za pomocą tego otworu dźwignia blokująca jest umieszczona na sworzniu przegubu. Położenie elementu mocującego można przy tym wybrać tak, że drugie ramię dźwigni jest poruszane przez palec nożowy przy montażu do pierwszego położenia zapadkowego, przy którym jedna z powierzchni zapadkowych jest doprowadzana do położenia współdziałania z elementem blokującym.

W celu zwolnienia tę dźwignię blokującą wyprowadza się z położenia współpracy z elementem blokującym. W przypadku rozwiązania z elementem blokującym wykonanym w postaci sprężyny płytkowej można w tym celu użyć np. wkrętaka. Chociaż możliwe jest wykonanie ramienia elementu mocującego jednoczęściowo z szyną wsporczą, służy on korzystnie do tego, by połączyć ze sobą ramię i mostek, i by przymocować mostek do szyny wsporczej. Uzyskuje się przez to element przytrzymujący w kształcie litery U. Alternatywnie ramiona mogą być ze sobą połączone przez dwa oddzielone od siebie mostki. Mostki te są zamocowane na szynie wsporczej. Wysokość ramienia jest taka, że pierwsze ramię dźwigni wystaje poza nie do góry, aby można było działać z zewnątrz na to pierwsze ramię dźwigni. Według wynalazku przewidziano umieszczenie sprężyny płytkowej bezpiecznie pomiędzy oboma ramionami w obszarze ruchu drugiego ramienia dźwigni.

Dla alternatywnej realizacji działania zapadkowego przewidziano wyposażenie dźwigni blokującej w obszarze drugiego ramienia dźwigni w podłużny otwór, przez który przechodzi sworzeń przegubu. Element blokujący jest przy tym wykonany jako nieruchomy zderzak. W celu zwolnienia dźwignię blokującą można pociągnąć w kierunku pozbawienia jej styku ze zderzakiem. Powrót do położenia zapadkowego można przy tym wykonać ręką. Możliwe jest jednak również przemieszczenie dźwigni blokującej siłą sprężyny do położenia, w którym zderzak jest usytuowany w obszarze ruchu drugiego ramienia dźwigni. Dla realizacji elementu przytrzymującego przewidziano, że jego oba ramiona są ze sobą połączone mostkiem, tale że uzyskuje się zasadniczo kształt litery U.

189 109

Zderzak jest przy tym korzystnie połączony z mostkiem lub jego częścią, a dźwignia blokująca jest umieszczona pomiędzy oboma ramionami. Zderzak może być utworzony przez wygiętą część mostka.

Do zapewniania siły sprężyny przewidziano korzystnie sprężynę ściskaną, która jest umieszczona w podłużnym otworze drugiego ramienia dźwigni blokującej i jest wsparta pomiędzy powierzchnią końcową podłużnego otworu a sworzniem przegubu. Aby ułatwić zwolnienie dźwigni blokującej z zablokowania, jej pierwsze ramią ma wycięcie. Przez wycięcie to można przykładowo przeprowadzić drut lub narzędzie, aby ułatwić jej przemieszczenie do położenia zwolnionego. Sprężyna ściskana nie jest potrzebna do działania ryglującego, jednakże ułatwia ustawienie dźwigni blokującej w położeniu, przy którym jej drugie ramię swymi powierzchniami zapadkowymi przylega do zderzaka. Sama dźwignia blokująca jest trzymana w położeniu zaryglowanym przykładowo przez elastyczne naprężenie wstępne szyny wsporczej. Jest ona mianowicie jednym końcem zamocowana na belce nożowej, przykładowo na skutek tego, że przy końcu ma kształt widłowy i jest wprowadzana wycięciem w rowek sworznia.

W celu dodatkowego zabezpieczenia dźwigni blokującej, która ma podłużny otwór, przed przemieszczeniem przewidziano położenie zapadkowe na przyjęcie sworznia przegubu.

Na rysunku przedstawiono schematycznie różne przykłady wykonania.

Przedstawiają:

fig. 1 - przyporządkowanie podnośnika kłosów belce nożowej, fig. 2 - przekrój wzdłużny przez pierwszą postać wykonania elementu mocującego w położeniu zwolnionym, fig. 3 - przekrój odpowiadający fig. 2 przy zablokowaniu dźwigni blokującej w pierwszym położeniu blokowania, fig. 4 - odpowiadający fig. 2 przekrój z blokowaniem dźwigni blokującej w trzecim położeniu blokowania, fig. 5 - przekrój wzdłużny przez odmienną postać wykonania elementu mocującego, jeśli chodzi o umieszczenie elementu blokującego wykonanego jako sprężyna płytkowa, fig. 6 - dostosowaną do wykonania z fig. 5 sprężyną płytkową z wycięciem, fig. 7 - dostosowaną do postaci wykonania z fig. 2-4 sprężynę płytkową jako element blokujący, fig. 8 - przekrój wzdłużny przez dalszą postać wykonania elementu mocującego w położeniu zwolnienia, fig. 9 - element mocujący według fig. 8 w pierwszym położeniu zapadkowym dźwigni blokującej, a fig. 10 - przekrój wzdłużny zgodny z fig. 8, przy czym dźwignia blokująca jest w drugim położeniu zapadkowym.

Na fig. 1 przedstawiono przekrój poprzeczny poprzez belką nożową 1. Belce nożowej 1 przyporządkowany jest palec nożowy 2. Palec nożowy 2 jest zamocowany na belce nożowej 1 za pomocą śruby 3. W szczelinie palca nożowego 2 ruchoma jest tam i z powrotem listwa nożowa 4, posiadająca noże 5, tak że ta listwa nożowa 4 jest w płaszczyźnie arkusza rysunku wprowadzana lub wyprowadzana z niej. Palec nożowy 2 zawiera górną część palca i dolną część palca, pomiędzy którymi przytrzymywane są noże 5. Palec nożowy 2 służy jako ostrze współpracujące z ostrzami noży 5.

Podnośnik kłosów zawiera szynę wsporczą 6, która przykładowo przy jednym końcu jest wyposażona w wybranie odchodzące od odpowiedniej powierzchni czołowej, którym szyna wsporczą jest wprowadzana w rowek 8 pierścieniowego elementu nasadzonego na śrubę 3. Szyna wsporcza 6 jest elastycznie sprężysta. Do wolnego i wystającego do przodu poza palec nożowy 2 końca dołączony jest odstający pod kątem podnośnik 9 łodyg.

W obszarze pomiędzy mocowanym końcem 7 szyny wsporczej 6 a końcem, przy którym umieszczony jest podnośnik 9 łodyg umieszczony jest element mocujący 10, który służy do ustawiania podnośnika kłosów względem podłoża w jego obszarze wystającym ponad palce

189 109 nożowe 2, przy czym szyna wsporcza 6 jest naprężana, a element mocujący 10 służy do ustalania położenia względem palca nożowego 2 w różnych miejscach.

Na fig. 2-10 przedstawiono różnie ukształtowane elementy mocujące do ustawiania podnośnika kłosów w stosunku do palca nożowego.

Pierwsza postać wykonania pokazana jest na fig. 2-4 i 7, które poniżej zostaną wspólnie opisane.

Element mocujący 10 według pierwszego przykładu wykonania zawiera mający w przekroju poprzecznym kształt litery U element przytrzymujący 11 z dwoma ramionami 12, 12a, które są umieszczone z odstępem równolegle do siebie i które są ze sobą połączone przez mostek 13 (patrz fig. 4) lub przez mostki 13a i 13b (patrz fig. 2, 3, 5). Oba ramiona 12, 12a mają wycięcie 14 zwrócone do mostka 13. Mostek 13 lub mostki 13a i 13b przylegają do szyny wsporczej 6 i są z nią połączone za pomocą nitów 15 lub śrub w celu zamocowania elementu przytrzymującego 11. Przy górnej, oddalonej od mostków 13, 13a, 13b powierzchni obu ramion 12, 12a przewidziany jest sworzeń 16 przegubu połączony z oboma ramionami 12, 12a. Ten sworzeń 16 przegubu łożyskuje dźwignię blokującą 17 z otworem, za pomocą którego jest ona osadzona na sworzniu 16 przegubu. Dźwignia blokująca 17 ma postać dźwigni kolanowej z pierwszym ramieniem 13 dźwigni i z drugim ramieniem 21 dźwigni.

Sworzeń 16 przegubu łożyskuje dźwignią blokującą 17 w przybliżeniu w tym miejscu, gdzie oba ramiona 18, 21 dźwigni są połączone ze sobą. Wewnętrzna płaszczyzna pierwszego ramienia dźwigni tworzy powierzchnią wsporczą 19, która częściowo może przebiegać z pewnym promieniem. Na zewnętrzną powierzchnię 28 pierwszego ramienia 18 dźwigni można działać ręką w celu przechylenia jej. Drugie ramię 21 dźwigni ma przy swym oddalonym od sworznia 16 przegubu wolnym końcu zęby 23, z których każdy tworzy powierzchnią zapadkową 22, 22a, 22b. Przed zębem 22 posiadającym pierwszą powierzchnię zapadkową 22 przewidziana jest powierzchnia ślizgowa 24. Koniec blokującej dźwigni 17 posiadający zęby 23 i powierzchnie zapadkowe 22, 22a, 22b jest usytuowany w zakresie ruchu czołowej powierzchni 26 zagiętego końca sprężyny płytkowej 25, która służy jako element blokujący i która swym końcem oddalonym od czołowej powierzchni 26 jest za pomocą jednego z nitów 15 lub śrub sztywno połączona z elementem przytrzymującym 11 i szyną wsporczą 6.

Ponadto, widoczny jest wierzchołek lub koniec palca nożowego 2, którego górna strona jest oznaczona przez 20. Dźwignia blokująca 17 nie jest sprzężona ze sprężyną płytkową 25. Przy dalszym zbliżaniu się elementu przytrzymującego 10 do góry do palca nożowego 2 wchodzi on w obszar wewnętrznej powierzchni 27 drugiego ramienia 21 blokującej dźwigni 17 i przechyla ją w kierunku ruchu zegara wokół sworznia 16 przegubu. Przez działanie ręką na zewnętrzną powierzchnię 28 pierwszego ramienia przytrzymującego 18 dźwigni blokującej 17 można ją przechylić tak, że powierzchnia zapadkowa 22 pierwszego zęba 23 będzie przylegała do powierzchni czołowej 26 sprężyny płytkowej 25, która jest przemieszczana przez powierzchnią ślizgową 24 najpierw do dołu, tak że przyjmuje położenie przedstawione na fig. 3.

Dźwignia blokująca 17 oparta jest przy tym w kierunku obrotu w lewo swą powierzchnią zapadkową 22 na powierzchni czołowej 26 sprężyny płytkowej 25. Ponieważ jest ona nieruchoma, dźwignia blokująca 17 jest zablokowana. Oparta jest ona swą powierzchnią wsporczą 19 na górnej stronie 20 palca nożowego 2 i przytrzymuje szyną wsporczą 6 w tym obszarze w pierwszym ustawieniu odstępu wzglądem palca nożowego 2. Jeżeli następnie działa się na dźwignię blokującą 17 w kierunku obrotu w prawo przez naciskanie na zewnętrzną powierzchnią 28 przy równoczesnym dalszym podnoszeniu swobodnego końca szyny wsporczej 6, wówczas można przechylić dźwignię blokującą 17 aż do położenia z fig. 4, w którym powierzchnia czołowa 26 sprężyny płytkowej 25 przylega do powierzchni zapadkowej 22b. Widać, ze w tym położeniu odstąp pomiędzy mostkiem 13 a palcem nożowym 2 jest mniejszy niż w położeniu, które jest przedstawione na fig. 3.

Swobodny koniec podnośnika kłosów jest ustawiany w położeniu zwróconym bardziej do góry. Przy luzowaniu przez otwór 14 można wprowadzić narzędzie, np. wkrętak, w obszar pomiędzy oboma ramionami 12, 12a, aby działać na sprężyną płytkową 25. Aby ułatwić luzowanie można dodatkowo działać na dźwignią blokującą 17 lub jej zewnętrzną powierzchnię 28 w celu dalszego przechylenia w kierunku ruchu zegara, aż nastąpi zwolnienie sprężyny płytkowej 25 i przyjmie ona położenie przedstawione przykładowo linią przerywaną na fig. 2 i 3.

189 109

Dźwignię blokującą można potem przechylić z powrotem do położenia przedstawionego na fig. 2.

W sprężynie płytkowej 25 pokazanej na fig. 7 widoczny jest jeszcze otwór 22, przez który przeprowadzony jest nit 15 do mocowania sprężyny płytkowej 25 wraz z elementem przytrzymującym na szynie wsporczej 6.

Poniżej zostanie opisany przykład realizacji według fig. 5 i 6. Części, które odpowiadają postaci wykonania według fig. 1-4 mają oznaczenia zwiększone o 100 w stosunku do postaci wykonania z fig. 2-4. Konstrukcja elementu mocującego 110 w odniesieniu do dźwigni blokującej 117, elementu przytrzymującego 111 i usytuowania sworznia 116 przegubu oraz przyporządkowania szynie wsporczej 106 odpowiada przykładowi wykonania z fig. 2-4. W odróżnieniu od poprzedniej postaci wykonania element mocujący 110 ma płytkową sprężyną 125 jako element blokujący, który jest ukształtowany według fig. 6. Inne jest również przyporządkowanie do elementu przytrzymującego 111.

Sprężyna płytkowa 125 jest mianowicie przy końcu oddalonym od palca nożowego 2 zamocowana w elemencie przytrzymującym 111 za pomocą nitu lub śruby, która unieruchamia element przytrzymujący 111 na szynie wsporczej 106. Sprężyna płytkowa 125 ma wycięcie 30, które ma powierzchnię stykową 31 kontaktującą się z jedną z odpowiednich płaszczyzn zapadkowych 122, 122a, 122b dźwigni blokującej 117, tak że w stanie zablokowanym wsparcie na palcu nożowym 2 wytwarza moment ze zwrotem w lewo działający na dźwignią blokującą 117, a na skutek tego siłę rozciągającą w sprężynie płytkowej 125. Dzięki temu osiągnięto to, że również przy dużych siłach działających na dźwignią blokującą 117 nie ma żadnego ryzyka wyboczenia sprężyny płytkowej 125.

Figury 8-10 przedstawiają trzecią postać wykonania elementu mocującego 210 według wynalazku. Odpowiednie części porównywalne z częściami postaci wykonania z fig. 2-4 mają oznaczenia zwiększone o liczbą 200 w stosunku do oznaczeń części postaci wykonania z fig. 2-4. Przewidziany jest również element przytrzymujący 211 o przekroju poprzecznym zasadniczo w kształcie litery U, który przy końcu oddalonym od palca nożowego 2 może być jeszcze zamknięty przez ścianę. Pomiędzy oboma ramionami 212, 212a na sworzniu 216 przegubu ułożyskowana jest przechylnie dźwignia blokująca 217.

Sworzeń 216 przegubu przechodzi przy tym przez podłużny otwór 32, który jest usytuowany w drugim ramieniu 221 dźwigni. W wolnym końcu ramienia 221 dźwigni przewidziane są dwa zęby z dwiema zapadkowymi powierzchniami 222, 222a. Podłużny otwór kończy się przy tym końcu płaską powierzchnią końcową 36. Przy drugim końcu podłużny otwór 32 przechodzi w przestawiony wzglądem pierwszego odcinka, rozciągającego się wzdłuz osi wzdłużnej, odcinek tworzący położenie zapadkowe 33. W stanie normalnym dźwignia blokująca 217 jest w położeniach przedstawionych na fig. 8-10 z położeniem zapadkowym 33 na sworzniu 216 przegubu. We wzdłużnym otworze 32 umieszczona jest ściskana sprężyna 35, która jednym końcem jest oparta o końcową powierzchnią 36, a drugim końcem jest oparta o sworzeń 216 przegubu, tak że dźwignia blokująca 217 jest spychana do poprzednio opisanego położenia.

Element przytrzymujący 211 ma w obszarze mostka 213 odcinek przebiegający pod kątem od ogólnego przebiegu mostka 213 i tworzący zderzak 34. Zderzak ten ma powierzchnie stykowe 31, które stykają się z jedną z powierzchni zapadkowych 222, 222a drugiego ramienia 221 dźwigni blokującej 217 zależnie od jej położenia przechylenia. Pierwsze ramię 218 dźwigni blokującej 217 ma nosek, który ma zaokrągloną wsporczą powierzchnią 219 i którym przylega ona do górnej powierzchni palca nożowego 2. Wychodząc z położenia otwartego przedstawionego na fig. 8 dźwignia blokująca 217 przechyla się na sworzniu 216 przegubu w prawo. Na pierwsze ramią 218 dźwigni można przy tym działać z zewnątrz, aż przyjmie ono pierwsze położenie zapadkowe przedstawione na fig. 9, przy którym powierzchnia stykowa 31 styka się z powierzchnią zapadkową 222.

Mostek 213 jest przy tym swą dolną powierzchnią usytuowany w odstąpię Ml od przylegania powierzchni wsporczej 219 na górnej stronie palca nożowego. Jeżeli dalej działać na dźwignię blokującą 217 w kierunku przechylania w prawo wokół sworznia 216 przegubu, wówczas dźwignia blokująca 217 dochodzi do położenia przedstawionego na fig. 10, w którym drugie ramią 221 dźwigni blokującej 217 powierzchnią zapadkową 222a jest wsparte na

189 109 powierzchni stykowej 21 zderzaka 34, tak że dźwignia blokująca 217 jest trzymana bez możliwości obrotu w kierunku otwierania, to znaczy w lewo na sworzniu 216 przegubu. W tym położeniu odstęp pomiędzy górną stroną palca nożowego a dolną powierzchnią mostka 213 ma wymiar M2, przy czym wymiar M2 jest mniejszy niż wymiar Ml dla położenia według fig. 9.

Dźwignia blokująca 217 ma ponadto wycięcie 37, które służy do wprowadzania narzędzia, aby dźwignię blokującą 217 można było przeprowadzić do położenia luzowania. Po wprowadzeniu narzędzia, np. drutu, można ciągnąć za dźwignię blokującą 217, tak że wbrew działaniu siły sprężyny ściskanej 35 przemieszcza się ona w podłużnym otworze 32, to znaczy jedna ze znajdujących się w przyporze powierzchni zapadkowych 222 lub 222a może wyjść ze styku z powierzchnią stykową 31. Dźwignię blokującą 217 można następnie obrócić w lewo i może ona automatycznie przyjąć położenie przedstawione przykładowo na fig. 8.

Claims (18)

1. Podnośnik kłosów do zespołów nożowych maszyn żniwnych z palcami nożowymi (2), które są umieszczone na belce nożowej (1), zawierający wsporczą szynę (6, 106), która jest łączona z nożową belką (1), podnośnik (9) łodyg, który jest połączony ze wsporczą szyną (6,106), oraz element mocujący (10,110, 210), który jest połączony ze wsporczą szyną (6,106) i jest mocowany na palcu nożowym (2), który to element mocujący ma umieszczony na szynie wsporczej (6,106) element przytrzymujący (11,111, 211), który ma dwa usytuowane w odstępie ramiona (12,12a), pomiędzy które wprowadzane jest ostrze palca nożowego (2), i przyporządkowany środek przytrzymujący, które jest doprowadzane do podparcia w styku z górną powierzchnią (20) palca nożowego (2), znamienny tym, że element przytrzymujący ma dwuramienną dźwignię blokującą (17, 117, 217) z pierwszym ramieniem (18, 218) dźwigni, które ma wsporczą powierzchnię (19, 219) do wspierania na górnej stronie (20) palca nożowego (2) oraz drugie ramię (21, 221) dźwigni z co najmniej jedną powierzchnią zapadkową (22, 22a, 22b, 222, 222a), a ta dwuramienna dźwignia blokująca (17,117, 217) jest ułożyskowana wokół sworznia (16, 116, 216) przegubu przechylnie pomiędzy dwoma ramionami (12, 120), a ponadto element mocujący (10, 110, 210) zawiera element blokujący (25, 34, 125), który jest doprowadzany do kontaktu z powierzchniami zapadkowymi (22, 22a, 22b, 222,222a) drugiego ramienia (21, 221) dźwigni i przez to trzyma dźwignię blokującą (17, 117, 217) w jej położeniu.

2. Podnośnik kłosów według zastrz. 1, znamienny tym, że dźwignia blokująca (17) ma trzy powierzchnie zapadkowe (22, 22a, 22b).

3. Podnośnik kłosów według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że powierzchnie zapadkowe (22, 22a, 22b) są częścią składową zębów zapadkowych (23).

4. Podnośnik kłosów według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że element zapadkowy stanowi sprężynę płytkową (25, 125) dochodzącą w kierunku do sprężystego styku z powierzchniami zapadkowymi (22, 22a, 22b) dźwigni blokującej (17).

5. Podnośnik kłosów według zastrz. 4, znamienny tym, że powierzchnia czołowa (26) sprężyny płytkowej (25) przylega do powierzchni zapadkowych (22,22a, 22b).

6. Podnośnik kłosów według zastrz. 4, znamienny tym, że sprężyna płytkowa (125) ma wycięcie (30), które ma powierzchnię stykową (31), a dźwignia blokująca (117) swą powierzchnią zapadkową (22, 22a, 22b) styka się z powierzchnią stykową (31).

7. Podnośnik kłosów według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwsze i drugie ramię (18,21) dźwigni stykają się ze sobą pod kątem, a oś obrotu sworznia (16, 116) przegubu jest usytuowana w obszarze ich styku.

8. Podnośnik kłosów według zastrz. 1, znamienny tym, ze drugie ramię (21) dźwigni znajduje się w pierwszym położeniu zapadkowym, w którym jedna z powierzchni zapadkowych (22) wchodzi w położenie współdziałania z elementem blokującym (25,125).

9. Podnośnik kłosów według zastrz. 1, znamienny tym, że ramiona (12,12a) są połączone ze sobą przez mostek (13), a mostek (13) jest połączony z szyną wsporczą (6).

10. Podnośnik kłosów według zastrz. 1, znamienny tym, że ramiona (12, 12a) są połączone przez dwa oddzielone od siebie mostki (13a, 13b), które są połączone z szyną wsporczą (6).

i i.

Podnośnik kłosów według zastrz. 4, znamienny tym, ze sprężyna płytkowa (25, 125) jest umieszczona pomiędzy dwoma ramionami (12, 12a) i jest usytuowana w obszarze ruchu drugiego ramienia (21) dźwigni.

12. Podnośnik kłoik w wedhig zastrz. 1, zn amienny tym, że dźwigdia blokująca (217) w obszarze swego drugiego ramienia (221) jest wyposażona w podłużny otwór (32), przez który przechodzi sworzeń (216) przegubu, a ponadto element blokujący jest wykonany jako nieruchomy zderzak (34).

189 109

13. Podnośnik kłosów według zastrz. 12, znamienny tym, że pomiędzy dźwignią blokującą (217) a sworzniem (216) przegubu jest umieszczona sprężyna (35).

14. Podnośnik kłosów według zastrz. 1, znamienny tym, ze oba ramiona (212, 212a) elementu przytrzymującego (211) są ze sobą połączone przez mostek (213), zderzak (34) jest połączony z mostkiem (213), a dźwignia blokująca (217) jest umieszczona pomiędzy dwoma ramionami (212,212a).

15. Podnośnik kłosów według zastrz. 13, znamienny tym, że sprężyna ściskana (35) jest umieszczona w podłużnym otworze (32) i jest wsparta pomiędzy jego powierzchnią końcową (36) a sworzniem (216) przegubu.

16. Podnośnik kłosów według zastrz. 1 albo 7, znamienny tym, że pierwsze ramię (218) dźwigni jest wyposażone w wycięcie (37).

17. Podnośnik kłosów według zastrz. 12, znamienny tym, że podłużny otwór (32) ma położenie zapadkowe (33) do przyjmowania sworznia (216) przegubu.

18. Podnośnik kłosów według zastrz. 1, znamienny tym, że szyna wsporcza (6, 106) stanowi element elastycznie sprężysty.