PL188188B1 - Urządzenie inhalacyjne do podawania lekarstw w postaci proszkowej - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie inhalacyjne do podawania le- karstw w postaci proszkowej, zawierajace obudowe z obslugiwanym recznie obrotowym przyrzadem dozujacym, który ma kolowa powierzchnie obwo- dowa i jest przyporzadkowany otworowi zbiornika proszku, znajdujacego sie wewnatrz obudowy oraz zawiera obwodowe zaglebienie dozujace do przyj- mowania porcji proszku, jak równiez ustnik dola- czony do obudowy na poziomie przyrzadu dozuja- cego i lezace przeciwlegle do niego otwory do po- bierania powietrza, tworzace kanal powietrzny, w którym dawka proszku, uwolniona przez obrót przyrzadu dozujacego, jest podawana do strumienia powietrza wdychanego przez uzytkownika, zna- mienne tym, ze umieszczony w obudowie (1) przy- rzad dozujacy z zaglebieniem dozujacym (17) jest polaczony z elastycznymi urzadzeniami mocujacy- mi i zawiera zderzak (20), zas w obszarze kanalu powietrznego (27), prowadzacego do ustnika, znaj- duje sie ruchomy ogranicznik (14a), utrzymujacy zderzak (20) w naprezonym wstepnie stanie przy- rzadu dozujacego, przy czym zaglebienie dozujace (17) znajduje sie w obszarze otworu do pobierania proszku (12a), a w odprezonym stanie przyrzadu dozujacego, zderzak (20) jest utrzymywany na dnie obudowy (1) Fi g . 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest urządzenie inhalacyjne do podawania lekarstw w postaci proszkowej, zawierające obudowę z obsługiwanym ręcznie obrotowym przyrządem dozującym.

Urządzenie inhalacyjne tego typu, które pracuje bez materiału napędowego albo dodatkowego powietrza, zostało opisane na przykład w opisie EP 0 559 663. Przedstawiony tam inhalator proszkowy zawiera zbiornik napełniony proszkową postacią lekarstwa, znajdujący się wewnątrz obudowy, którego lejkowy otwór jest zablokowany ręcznie obracanym bębnem dozującym. Obwód bębna dozującego zawiera przynajmniej jedno zagłębienie dozujące, którego rozmiar jest dopasowany do dawki proszku, która ma być inhalowana, oraz które jest wypełniane lekarstwem, kiedy tylko znajduje się w obszarze otworu zbiornika proszku. Ustnik jest podłączony na poziomie przyrządu dozującego, a otwory do czerpania powietrza znajdują się po przeciwnej stronie obudowy/. Kiedy bęben dozujący jest obracany, wtedy, dzięki sile grawitacji albo pobudzane mechanizmem wibracyjnym, sproszkowane lekarstwo wpada do kanału powietrznego ustnika oraz jest wdychane w strumieniu powietrza wdychanego przez pacjenta. Znany problem związany z tym typem urządzenia, to znaczy całkowite wydalanie lekarstwa z zagłębienia dozującego i ustnika, które jest krytyczne dla niezawodnego rozpraszania i dozowania, ma być tutaj osiągnięte dzięki specyficznemu systemowi doprowadzania powietrza, który powoduje przedmuchiwanie komory dozującej i kompletną inhalację dawki proszku krótkim torem powietrznym.

Jednak urządzenia inhalacyjne opisanego typu posiadają taką wadę, ze lekarstwo nie jest całkowicie wydmuchiwane albo nie jest odpowiednio rozpraszane w strumieniu powietrza, aby zapewnić niezawodne dozowanie, kiedy strumień inhalowanego powietrza jest słaby. Niezawodność dozowania jest ponadto zmniejszana przez fakt, że lekarstwo będzie dostarczane do ustnika nawet, jeśli inhalacja jest słaba, albo nie jest dostarczane, kiedy inhalator jest obsługiwany ręcznie, ale pozostaje w nim całkowicie albo częściowo tak, że następny proces inhalacji będzie powodował przedawkowanie albo dawkowanie wielokrotne'.

W celu wspomagania strumienia inhalowanego powietrza, ulepszenia rozpraszania i uczynienia pobierania lekarstwa bardziej pewnym, proponowano zastosowanie inhalatorów proszkowych, które są wyposażone w urządzenie pompujące wytwarzające dodatkowy strumień sprężonego powietrza.

Na przykład, określona dawka proszkowej substancji leczniczej jest umieszczana w kanale przepływowym ustnika znajdującego się z boku urządzenia inhalacyjnego bez materiału napędowego, takiego jak opisane w EP 0 549 605B1, za pomocą trzpienia ruchomego, który może być przemieszczany przez naciskanie przycisku wewnątrz poprzecznego wgłębienia tworzącego zagłębienie dozujące. W tym samym czasie jedna ściana wewnętrzna wspomnianego zagłębienia dozującego komunikuje się z cylindrem pompy. Wstępnie naładowany trzpień ruchomy pompy jest zwalniany za pomocą urządzenia przełączającego uruchamianego przez inhalację, w celu wytworzenia strumienia powietrza, który umieszcza proszkową substancję leczniczą poprzez dyszę w strumieniu inhalowanego powietrza i ją w nim rozpyla.

To urządzenie inhalacyjne składa się z wielu bardzo różnych składników, z powodu skomplikowanego mechanizmu do dozowania i wytwarzania oraz uwalniania dodatkowego strumienia sprężonego powietrza. Inhalatory takie są więc bardzo drogie, co dotyczy wytwarzania i składania ich składników, oraz są one podatne na awarie, z powodu ich skomplikowanego ukształtowania i wymaganej współpracy różnych elementów, zwłaszcza kiedy może się pojawić pył, brud i wilgoć znajdująca się w oddechu. Ponadto całkowite naładowanie zagłębienia dozującego, które tworzy poprzeczne wgłębienie, nie może być zagwarantowane, albo może być zapewnione tylko poprzez dodanie większej ilości elementów składowych. Ponieważ wspomniany dodatkowy strumień powietrza jest wytwarzany przez ruch nurnika pompy i doprowadzany do zagłębienia dozującego poprzez dolne sito, to wymagane ciśnienie nadmuchu, które ma być wywierane na proszkowe lekarstwo jest słabe albo wymaga silnej jednostki pompowej.

Inną decydującą wadą tego rozwiązania jest fakt, że proszkowa postać lekarstwa znajduje się w ustniku zanim strumień sprężonego powietrza zostanie uwolniony w synchronizacji

188 188 z wdechem, oraz że pozostaje tam, jeśli nie zostanie wciągnięte przez inhalację. Z jednej strony może to powodować podwójne dawkowanie, kiedy lekarstwo jest pobierane później, a z drugiej strony odsłonięta substancja lecznicza może zostać zanieczyszczona albo zawilgocona, co przeszkadzałoby w pracy inhalatora proszkowego. Dodatkowo, znane inhalatory proszkowe nie są odpowiednio chronione przed dostawaniem się brudu i wilgoci, zwłaszcza wilgoci oddechowej, albo przypadkowym uwolnieniem proszkowej postaci lekarstwa.

Celem wynalazku jest zaproponowanie urządzenia inhalacyjnego o prostym ukształtowaniu, umożliwiającego bezpieczną i niezawodna obsługę, tanio wytwarzanego, oraz gwarantującego dokładne dozowanie i całkowitą inhalację proszkowej postaci lekarstwa, w ten sposób niezawodnie wykluczając przedawkowanie i wielokrotne dawkowanie.

Urządzenie inhalacyjne do podawania lekarstw w postaci proszkowej, zawierające obudowę z obsługiwanym ręcznie obrotowym przyrządem dozującym, który ma kołową powierzchnię obwodową i jest przyporządkowany otworowi zbiornika proszku, znajdującego się wewnątrz obudowy oraz zawiera obwodowe zagłębienie dozujące do przyjmowania porcji proszku jak również ustnik dołączony do obudowy na poziomie przyrządu dozującego i leżące przeciwległe do niego otwory do pobierania powietrza, tworzące kanał powietrzny, w którym dawka proszku, uwolniona przez obrót przyrządu dozującego jest podawana do strumienia powietrza wdychanego przez użytkownika, charakteryzuje się według wynalazku tym, ze umieszczony w obudowie przyrząd dozujący z zagłębieniem dozującym jest połączony z elastycznymi urządzeniami mocującymi i zawiera zderzak, zaś w obszarze kanału powietrznego, prowadzącego do ustnika, znajduje się ruchomy ogranicznik, utrzymujący zderzak w naprężonym wstępnie stanie przyrządu dozującego, przy czym zagłębienie dozujące znajduje się w obszarze otworu do pobierania proszku, a w odprężonym stanie przyrządu dozującego, zderzak jest utrzymywany na dnie obudowy.

Korzystnie, zagłębienie dozujące jest ukształtowane jako kula dozująca. Korzyścią wynikającą z tego ukształtowania jest to, że strumień powietrza jest zawirowywany w kanale powietrznym, co ulepsza rozpraszanie proszku.

Korzystne usprawnienie wynalazku obejmuje dźwignię sterowniczą do obracania i wstępnego ładowania kuli dozującej, która jest przymocowana do zewnętrznej strony obudowy, oraz do której jest przesuwnie przymocowana na szynach nasadka do zaślepiania ustnika urządzenia inhalacyjnego. Tak, więc nasadka zawsze będzie połączona z urządzeniem i nie może być zgubiona. W rezultacie ryzyko zanieczyszczenia albo przypadkowego uruchomienia unieruchomionej dźwigni sterowniczej jest bardzo małe albo zupełnie wykluczone.

Korzystnie, ogranicznik jest umieszczony na klapie wyzwalającej, usytuowanej w obudowie po stronie elementu ustnika i w stanie wstępnie zamocowanym kuli dozującej jest utrzymywany przy jej zderzaku, przy czym kula dozująca jest umieszczona w kanale powietrznym tak, ze jej zderzak jest utrzymywany na dole obudowy pod działaniem sprężyny skrętnej, po zwolnieniu ruchomej klapy wyzwalającej, przy czym zagłębienie dozujące znajduje się poza zasięgiem otworu do wydalania proszku.

Na swobodnym końcu dźwigni sterowniczej może być zamontowana przesuwnie nasadka, nasuwająca się na ustnik w obudowie w początkowym położeniu dźwigni sterowniczej.

Korzystnie, w obudowie zamontowany jest zbiornik proszku z materiału przezroczystego, przy czym, w dolnej części zbiornika proszku jest umieszczony wziernik, a do nasadki jest przymocowana tarcza, do zakrywania wziernika przy nasadce nasuniętej na ustnik.

Korzystnie, zagłębienie dozujące jest ukształtowane w postaci wgłębienia o kształcie zbliżonym do wycinka kuli, przy czym przyrząd dozujący może być wymienny a jego zagłębienia dozujące może mieć różne rozmiary.

W obudowie urządzenia może znajdować się zbiornik proszku, który ma dołączony wibrator.

Do kanału powietrznego urządzenie ma, korzystnie dołączony w sposób nierozłączny lub rozłączny łącznik nosowy do inhalacji przez nos, wkładany do ustnika, przy czym

188 188 zwłaszcza łącznik nosowy zawiera element o kształcie oliwki wystający z otworu ustnika, którego kanał przepływowy jest po włożeniu do nozdrza szczelny dla powietrza.

Łącznik nosowy może być utrzymywany w otworze ustnika za pomocą elementów zatrzaskowych, a nad łącznikiem nosowym może być usytuowana wydłużona nasadka, nasuwana na ustnik.

Korzystnie, zbiornik proszku jest ukształtowany do przyjęcia pojedynczego ładunku około 200 dawek, przy czym zwłaszcza w urządzeniu umieszczony jest czynnik osuszający dla higroskopijnej postaci aktywnej leczniczej substancji proszkowej.

Korzystnie, w obudowie jest umieszczone urządzenie pompujące, którego zbiornik sprężonego powietrza jest przyłączony do zagłębienia dozującego przez jednostkę zaworową, składającą się z pierwszego promieniowego otworu czopa osiowego, otworu łożyskowego, otworu zaworowego w kuli dozującej i drugiego promieniowego otworu czopa osiowego albo przez zawór przeponowy tak, że przy zsynchronizowanym z oddychaniem uwalnianiu wstępnie naprężonej kuli dozującej od ruchomego ogranicznika jednostka zaworowa, składająca się z pierwszego promieniowego otworu czopu osiowego, otworu łożyskowego, otworu zaworowego w kuli dozującej i z drugiego promieniowego otworu czopa osiowego otwiera przejście dla zmagazynowanego sprężonego powietrza, przy czym zwłaszcza urządzenie pompujące jest utworzone przez mieszek, zamocowany na ruchomej płycie podporowej i opierający się po przeciwnej stronie o poprzeczną ściankę w obudowie, a płyta podporowa jest połączona z dźwignią kątową, do przekazywania siły, która połączona jest na jej przeciwległym końcu z popychaczem dźwigni sterowniczej, przy czym mieszek jest połączony poprzez otwór wylotowy dla powietrza z kanałem sprężonego powietrza w obudowie i przez promieniowy otwór z pustą przestrzenią. w czopie osiowym.

Korzystnie, jednostka zaworowa do regulacji napływu sprężonego powietrza, synchronicznie z oddychaniem, z mieszka do kanału powietrznego jest utworzona przez drugi promieniowy otwór czopa osiowego, oraz pierwszy promieniowy otwór czopa osiowego, ściankę otworu łożyska kuli dozującej i promieniowy otwór zaworowy w kuli dozującej, przy czym otwór zaworowy jest ustawiony w jednej linii z pierwszym promieniowym otworem czopa osiowego, kiedy część zaworu spoczywa na spodzie obudowy.

Korzystnie, do otworu zaworowego dołączona jest na obwodzie powierzchni kuli dozującej zagięta rura wydmuchowa, której otwór jest zwrócony z zewnątrz w kierunku zagłębienia dozującego.

Korzystnie, każdy element za wyjątkiem sprężyny skrętnej jest wykonany z tworzywa sztucznego formowanego wtryskowo.

Podstawową ideą wynalazku jest wstępne naładowanie przyrządu dozującego, zanim lekarstwo zostanie pobrane, albo zanim zagłębienie dozujące zawierające lekarstwo zostanie umieszczone w kanale powietrznym, oraz że jest on utrzymywany we wspomnianym stanie wstępnie naładowanym aż do zderzaka, który może być przemieszczany przez inhalację. Inhalowanie zwalnia i napędza przyrząd dozujący, a jego przyspieszony ruch jest gwałtownie zatrzymywany, kiedy ogranicznik wspomnianego przyrządu dozującego uderza w obudowę albo spód obudowy. To gwałtowne przerwanie obrotu przyrządu dozującego powoduje wyrzucenie proszkowej postaci lekarstwa z zagłębienia dozującego z dużą prędkością i jego rozległe rozproszenie w kanale powietrznym. W tym samym czasie powietrze wdychane przez użytkownika, które spowodowało zwolnienie zagłębienia dozującego i lekarstwa, jest nadal aktywne tak, ze drobno rozproszona dawka proszku jest bezpośrednio przenoszona do strumienia powietrza wdychanego przez użytkownika i całkowicie wciągana do ciała użytkownika jego drogą oddechową. Kiedy lekarstwo zostanie uwolnione przez wdech, wtedy musi być inhalowane. Wyklucza się więc w ten sposób wynikowe przedawkowanie albo wielokrotne dawkowanie, wynikające z pozostałego w ustniku proszku z poprzedniej próby inhalacji.

Według jeszcze innej odmiany wynalazku, ruchomy ogranicznik, który utrzymuje kulę dozującą w stanie wstępnie naładowanym, jest przymocowany do klapy wyzwalającej, która zamyka kanał powietrzny i jest w sposób wychylny zamocowana zawiasowo w kanale powietrznym. Kiedy użytkownik bierze wdech, wytwarzane jest podciśnienie, które obraca klapę wyzwalającą i ogranicznik w celu zwolnienia obrotu wstępnie naładowanej kuli dozującej.

188 188

Ponadto wychylną klapa wyzwalająca zapobiega dostawaniu się wilgoci do wnętrza obudowy, co może być powodowane przypadkowym wdmuchiwaniem powietrza do ustnika.

Jeżeli w obudowie jest umieszczone urządzenie pompujące, którego zbiornik sprężonego powietrza komunikuje się z zagłębieniem dozującym przez jednostkę zaworową w taki sposób, że kiedy wstępnie naładowana kula dozująca jest zwalniana synchronicznie z inhalacją, to znaczy kiedy dawka proszku jest uwalniana ze zbiornika proszku, to jednostka zaworowa będzie równocześnie wpuszczała sprężone powietrze do zagłębienia dozującego albo do lekarstwa w nim zawartego. Ulepsza to rozpraszanie proszkowej postaci lekarstwa, zwłaszcza we wczesnej fazie rozbijania dużych cząstek. Gwarantuje to także całkowite i niezawodne pobranie lekarstwa przez użytkowników o zmniejszonej zdolności oddechowej, takich jak ludzie starsi albo dzieci.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w dwóch przykładach wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia przekrój podłużny urządzenia inhalacyjnego według wynalazku w jego zamkniętym położeniu początkowym, wyposażonego w środki do wytwarzania dodatkowego strumienia sprężonego powietrza; fig. 2 - urządzenie inhalacyjne z fig. 1 z nasadką usuniętą z ustnika i złożoną do dołu; fig. 3 - schematyczny przekrój urządzenia inhalacyjnego z fig. 1 i 2 w momencie, kiedy proszkowa postać lekarstwa jest wdychana; fig. 4 - przekrój podłużny urządzenia inhalacyjnego według wynalazku pracującego bez dodatkowego strumienia sprężonego powietrza, w jego początkowym zamkniętym położeniu; fig. 5 - urządzenie inhalacyjne ze zintegrowanym łącznikiem nosowym w jego ustniku; oraz fig. 6 - trzy widoki z boku inhalatora proszkowego z różnymi położeniami nasadki.

Proszkowe urządzenie inhalacyjne, które zapewnia dodatkowy strumień sprężonego powietrza, według fig. 1 do 3 zawiera podłużną obudowę 1 z ustnikiem 2 przymocowanym z boku do jej dolnego końca, oraz poprzeczną ścianką 3 na jej górnym końcu, przy czym ta druga zawiera powietrzny otwór wylotowy 4 komunikujący się z kanałem sprężonego powietrza 5 prowadzącym do dolnej części obudowy wzdłuż wewnętrznej ścianki wspomnianej obudowy. Dolna część obudowy 1 zawiera pusty w środku czop osiowy 6 skierowany w kierunku wnętrza obudowy i nakrętkę kołpakową (nie pokazaną na figurze) przebiegającą w jednej osi ze wspomnianym czopem osiowym, ale podtrzymującą go na zewnętrznej ściance obudowy 1. Wspomniany czop osiowy i nakrętka kołpakowa są integralnie przymocowane do ścianki obudowy na poziomie osi wzdłużnej ustnika 2, ale w kierunku poprzecznym do wspomnianej osi. Pierwszy promieniowy otwór 7 czopa osiowego znajduje się w ściance wspomnianego pustego w środku czopa osiowego na końcu wspomnianego ustnika 2. Zagłębienie ukształtowane wewnątrz czopa osiowego 6 komunikuje się ze wspomnianym kanałem sprężonego powietrza 5. Dodatkowo w ściance tylnej wspomnianej obudowy znajdują się otwory wlotowe powietrza 8, przeciwległe do wspomnianego ustnika 2, oraz zakrzywiony podłużny otwór 9 w ściance bocznej wspomnianej obudowy 1.

Nasadka 10, która może być przemieszczana wzdłuż szyn prowadzących (nie pokazanych) na ustniku 2 jest teleskopowo połączona z dźwignią sterowniczą 11 (fig. 2), której wolny koniec jest obrotowo zamocowany na powyższej nakrętce kołpakowej (nie pokazanej). Dźwignia sterownicza 11 zawiera także część poszerzoną, która zaczyna się od części obrotowej na jej osi obrotu (nie pokazanej), której wolny koniec jest połączony z dźwignią kątową 23 umieszczoną wewnątrz obudowy 1 poprzez zakrzywiony podłużny otwór 9 i popychacz 24. Teleskopowe połączenie nasadki 10 z dźwignią sterowniczą 11 zamocowaną zawiasowo do obudowy 1 umożliwia usuwanie wspomnianej nasadki z ustnika 2 utrzymując jej połączeme z urządzeniem inhalacyjnym tak, że nie można jej zgubić.

Zbiornik proszku 12 z otworem do wydalania proszku 12a, który jest zwrócony w kierunku czopa osiowego 6, znajduje się nad czopem osiowym 6 wewnątrz obudowy 1. Na ściance obudowy 1 umieszczony jest wziernik 13, zwrócony w kierunku zbiornika proszku 12. Zbiornik proszku 12 jest wykonany z materiału przezroczystego. Aby uniknąć wpływu promieniowania świetlnego na lekarstwo, na nasadce 10 jest uformowana tarcza lOa, przykrywająca wziernik 13 przy nasuniętej nasadce 10.

Przestrzeń wewnętrzna obudowy 1 jest zamknięta w kierunku otworu ustnika 2 zamocowaną na zawiasie klapą wyzwalającą 14, która może być obracana do góry i na zewnątrz.

188 188

Ogranicznik 14a jest zamontowany na boku klapy wyzwalającej 14, który jest zwrócony w kierunku wnętrza obudowy.

Otwór 12a do wydalania proszku jest zaślepiony kulą dozującą 15, która jest ciasno dopasowana do jego obrzeża i długich obszarów brzegowych. Kula dozująca 15 zawiera otwór osiowy łożyska 15a, w którym obraca się ona na końcu czopa osiowego 6. Ponadto na końcu czopa osiowego 6 spoczywa sprężyna skrętna 16 z krótkim nieruchomym ramieniem 16a i długim ruchomym ramieniem 16b, przy czym krótkie ramię 16a jest przymocowane do kuli dozującej 15.

Kula dozująca 15 zawiera półkuliste zagłębienie dozujące 17 na jej powierzchni obwodowej, które jest zwrócone w kierunku zbiornika proszku 12 w celu przyjmowania proszkowej postaci lekarstwa, kiedy wspomniane zagłębienie znajduje się w zasięgu wspomnianego otworu 12a do wydalania proszku.

Kula dozująca 15 zawiera ponadto promieniowy otwór zaworowy 18 umieszczony na tym samym poziomie przekroju, co pierwszy promieniowy otwór 7 czopa osiowego. Rura wydmuchowa 19 jest połączona z otworem otworu zaworowego 18 na obwodzie kuli dozującej 15, której otwarty bok jest skierowany w kierunku wspomnianego zagłębienia dozującego 17. Na koniec, obwodowa powierzchnia kuli dozującej 15 zawiera zderzak 20 zatrzymujący wspomnianą kulę dozującą 15 na ograniczniku 14a albo na dnie obudowy 1.

Mieszek 21 zawierający otwór, który jest połączony z otworem wylotowym powietrza 4, znajduje się poniżej ścianki poprzecznej 3. Na jego przeciwległym końcu mieszek 21 spoczywa na płycie podporowej 22, która jest połączona ze znajdującą się powyżej dźwignią kątową 23, która działa jak pręt sprężający. Wolny koniec dźwigni kątowej 23, który jest połączony z rozszerzeniem (nie pokazanym) dźwigni sterowniczej 11 na zewnątrz obudowy 1 poprzez podłużny otwór 9 zawiera wystający prostokątny popychacz 24, który jest połączony z długim ramieniem 16b sprężyny skrętowej 16.

Działanie opisanego powyżej przykładu wykonania w stanie statycznym inhalatora proszkowego ze wzmocnieniem sprężonego powietrza zostanie opisane poniżej:

Kiedy inhalator proszkowy znajduje się w stanie nieużywanym, nasadka 10 jest nasuwana na ustnik 2 (fig. 1 w taki sposób, że zapobiega się dostawaniu obcych cząsteczek. Jest więc niemożliwe, aby użytkownik przypadkowo usunął albo zgubił nasadkę 10, albo aby przypadkowo uruchomił podawanie lekarstwa podczas noszenia inhalatora w futerale, kieszeni, itp.

Wziernik 13 jest zakryty tarczą lOa i chroni proszkową postać lekarstwa w przezroczystym zbiorniku proszku 12 przed promieniami słonecznymi. Klapa wyzwalająca 14 znajduje się w jej pionowym położeniu, w którym zaślepia ustnik 2. Mieszek 21 i sprężyna skrętna 16 znajdują się w stanie nienaprężonym, w dolnym położeniu dźwigni kątowej 23, a zagłębienie dozujące 17 kuli dozującej 15 spoczywa w substancji proszkowej, to znaczy z prawej strony lejkowego otworu 12a do wydalania proszku, jak pokazano na rysunku. Zbiornik proszku 12 jest tak ukształtowany, aby zawierał pojedynczy ładunek około 200 dawek.

W celu pobrania jednej dawki proszkowej postaci lekarstwa zdeterminowanej przez rozmiar zagłębienia dozującego 17, nasadka 10 jest usuwana z ustnika 12, ale pozostaje nierozdzielnie połączona z dźwignią sterowniczą 11 i w ten sposób z urządzeniem jako całością. Kiedy dźwignia sterownicza 11 jest przemieszczana do dołu, wtedy popychacz 24 jest przesuwany wzdłuż zakrzywionego podłużnego otworu 9 do jego górnego położenia, a dźwignia kątowa połączona z dźwignią sterownicza 11 jest dociskana do góry, w celu ściśnięcia mieszka 21, w ten sposób sprężając w nim powietrze, oraz w celu obrócenia kuli dozującej 15 z pomocą sprężyny skrętowej 16 najpierw do czasu oparcia się jej ogranicznika 20 o ogranicznik 14a klapy wyzwalającej 14, oraz - od tego momentu - w celu naładowania sprężyny skrętowej 16 i w ten sposób wstępnego naładowania kuli dozującej 15. Na figurze zagłębienie dozujące 17 znajduje się w stanie wstępnie naładowanym kuli dozującej na lewej krawędzi otworu 12a do wydalania proszku.

Kiedy użytkownik inhaluje przez ustnik 2, wytworzone podciśnienie obraca klapę wyzwalającą 14 do góry i zwalnia kulę dozującą, która jest utrzymywana na miejscu przez ogranicznik 14a, po czym wspomniana kula dozująca 15 jest obracana si^ią sprężyny skrętowej 16

188 188 do czasu, aż ogranicznik 20 słyszalnie uderzy w spód 1. W tym samym czasie promieniowy otwór zaworowy 18 we wspomnianej kuli dozującej 15 jest ustawiany w jednej linii z pierwszym promieniowym otworem 7 czopa osiowego pustego w środku czopa osiowego 6 tak, ze powietrze sprężone w mieszku 21 jest impulsowo wydmuchiwane przez otwór wylotowy powietrza 4, przewód sprężonego powietrza 5, pusty w środku czop osiowy 6, promieniowy otwór 7 czopa osiowego 6, otwór zaworowy 18, oraz rurę wydmuchową 19 do zagłębienia dozującego 17, które jest dokładnie wypełnione proszkowym lekarstwem i umieszczone poza zasięgiem zbiornika proszku 12.

Proszkowe lekarstwo wiruje w strumieniu powietrza wdychanego przez użytkownika dzięki wdmuchnięciu sprężonego powietrza i gwałtownemu zablokowaniu obrotu kuli dozującej 15, jak również dzięki siłom odśrodkowym i grawitacji, oraz jest przenoszone drobno rozproszone do dróg oddechowych użytkownika. W tym samym czasie strumień sprężonego powietrza wzmaga rozpylanie proszku, w celu zagwarantowania bezpiecznego wdychania proszkowego lekarstwa nawet przy objętości inhalacji poniżej średniej wartości wynoszącej 1 l/s, na przykład w przypadku dzieci i starszych ludzi. Klapa wyzwalająca 14 opada z powrotem do jej początkowego pionowego położenia natychmiast po zakończeniu inhalacji, w ten sposób chroniąc kulę dozującą 15 i substancję proszkową przed wilgocią z powietrza wydychanego, kiedy pacjent niechcący wydycha powietrze do ustnika 2. Ponowne ustawienie wspomnianej klapy wyzwalającej w jej początkowym pionowym położeniu jest także zapewniane przez grubszy koniec, który znajduje się w nasadce i działa na klapę wyzwalającą, kiedy nasadka jest zamknięta (nie pokazany).

Kiedy dźwignia sterownicza 11 jest przemieszczana do położenia zamknięcia nasadki 10, wtedy dźwignia kątowa 23, mieszek 21 i kula dozująca 15, jak również sprężyna skrętna 16 są ustawiane z powrotem w ich początkowym położeniu pokazanym na fig. 1, przy czym zawór zasilający dla sprężonego powietrza tworzony przez otwór 7 czopa osiowego i otwór zaworowy 18 albo obszar boczny centrycznego otworu łożyska 15a kuli dozującej 15 jest znowu zamykany. W pustym czopie osiowym 6 znajduje się, w celu wpuszczania powietrza do mieszka 21 drugi promieniowy otwór 25 czopa osiowego. Kiedy kula dozująca 15 znajduje się w jej początkowym położeniu, wtedy wspomniany drugi otwór 25 czopa osiowego jest ustawiony w jednej linii z otworem zaworowym 18 (albo innym otworem, tutaj nie pokazanym), dla wpuszczania powietrza do mieszka 21, w celu wykonania kolejnego procesu sprężania.

Inhalator proszkowy może być uruchomiony dopiero wtedy, kiedy nasadka zostanie usunięta, a dźwignia sterownicza znowu przemieszczona. Tylko wtedy kolejna dawka lekarstwa może się dostać do dróg oddechowych użytkownika, tym razem przenoszona tylko w strumieniu wdychanego powietrza. Jeśli użytkownik nie inhaluje i/lub znowu zaślepi ustnik 2, wtedy proszkowe lekarstwo pozostaje w zagłębieniu dozującym 17 wewnątrz zbiornika proszku 12. Wykluczone jest przypadkowe podwójne albo wielokrotne dawkowanie. Dodatkowo, kiedy ogranicznik 20 kuli dozującej 15 uderza w spód obudowy wytwarzany jest hałas, a powietrze zewnętrzne jest wydmuchiwane z rury wydmuchowej 19 z sykiem, przy czym wspomniany hałas wskazuje użytkownikowi, że proszkowe lekarstwo rzeczywiście zostało podane.

Tak więc, urządzenie inhalacyjne może być obsługiwane bezpiecznie i z łatwością nawet przez mało doświadczonych użytkowników. Ponieważ jego kilka składników jest wykonanych głównie z części formowanych wtryskowe, to może być ono wygodnie i tanio składane w dwuczęściową obudowę.

Figura 4 przedstawia uproszczony przykład wykonania urządzenia inhalacyjnego według wynalazku, to znaczy bez środków do wytwarzania dodatkowego strumienia sprężonego powietrza. Ten przykład wykonania charakteryzuje się prostym ukształtowaniem i nieskomplikowanym wytwarzaniem; gwarantuje on doskonałe rozpraszanie proszkowego lekarstwa i niezawodne wdychanie przez pacjenta, nawet bez dodatkowego powietrza. Kula dozująca 15 znajduje się w połączeniu z nie napiętą sprężyną skrętową 16, znajdującą się w położeniu początkowym przedstawionym na fig. 1, kiedy ustnik 2 jest zaślepiony nasadką 10. Popychacz 24 dźwigni sterowniczej 11, który jest połączony z długim ramieniem 16b sprężyny

188 188 skrętowej 16 znajduje się w jego dolnym położeniu w podłużnym otworze 9. Kiedy nasadka 10 jest usuwana z ustnika 2, a dźwignia sterownicza 11 przemieszczana do położenia przedstawionego na fig. 2, kula dozująca 15 obraca się równocześnie z ruchem popychacza 24 do czasu, aż zderzak 20 wspomnianej kuli dozującej 15 uderzy w ogranicznik 14a. Kiedy dźwignia sterownicza 11 jest przemieszczana do momentu, aż jej popychacz 24 uderzy w drugi, górny koniec podłużnego otworu 9, sprężyna skrętna 16 jest wyginana, a kula dozująca 15, której zagłębienie dozujące 17 jest umieszczone na samym obrzezu zbiornika proszku 12, jest wstępnie napinana. Kiedy pacjent inhaluje i wytworzone w ten sposób w ustniku podciśnienie powoduje podrzucenie klapy wyzwalającej 14, kula dozująca 15 jest gwałtownie zwalniana. Jej przyspieszający ruch spowodowany wstępnym napięciem jest gwałtownie blokowany, kiedy zderzak 20 uderzy w spód ustnika 2.

Gwałtowne przyspieszenie i zablokowanie ruchu proszkowej postaci lekarstwa zawartego w zagłębieniu dozującym 17 oraz siły odśrodkowe powodują całkowite odłączenie lekarstwa od zagłębienia dozującego 17 i jego rozproszenie oraz wirowanie na dużym obszarze w kanale ustnika 2. Dzięki równoczesnemu - na skutek podciśnienia - impulsowemu doprowadzaniu powietrza do oddychania jest zagwarantowane całkowite pobranie dawki proszku przez pacjenta bez dodatkowego strumienia sprężonego powietrza.

Figura 5 przedstawia przykład wykonania wspomnianego inhalatora proszkowego ze zintegrowanym pojedynczym łącznikiem nosowym 26 wkładanym do ustnika 2. Wspomniany łącznik nosowy 26 może być zamontowany na stałe albo w sposób odłączany, oraz może być nieodłącznie wkładany do ustnika w późniejszym czasie. Wspomniany łącznik nosowy 26 posiada unikalne ukształtowanie, aby pasował tylko do konkretnego urządzenia inhalacyjnego.

Figura 6 przedstawia urządzenie inhalacyjne z jego nasadką 10 całkowicie nasuniętą na ustnik 2, z jego nasadką usuniętą z ustnika 2 oraz z jego nasadką 10 usuniętą i dźwignią sterowniczą 11, która uruchamia inhalator, przemieszczoną do dołu. Fig. 5 jasno pokazuje, ze nasadka 10 jest prowadzona na profilu szynowym lla wzdłuz wspomnianej dźwigni sterowniczej, która rozciąga dźwignię sterowniczą teleskopowo, ale zawsze pozostaje do niej przymocowana. Za pomocą urządzenia inhalacyjnego według wynalazku mogą być podawane wszystkie proszkowe postacie lekarstw. Okazało się ono być szczególnie korzystne w leczeniu astmy i podobnych chorób.

Składnikami aktywnymi, które są podawane, mogą być na przykład lekarstwa beta-sympatykomimetyczne i kortykoidy. Jest to szczególnie odpowiednie dla następujących substancji: salbutamol, sód chromianowy, budezonid, beklometazon, reproterol, fenoterol i ich kombinacji lub mieszanin.

Claims (23)

1. Urządzenie inhalacyjne do podawania lekarstw w postaci proszkowej, zawierające obudowę z obsługiwanym ręcznie obrotowym przyrządem dozującym, który ma kołową powierzchnię obwodową i jest przyporządkowany otworowi zbiornika proszku, znajdującego się wewnątrz obudowy oraz zawiera obwodowe zagłębienie dozujące do przyjmowania porcji proszku, jak również ustnik dołączony do obudowy na poziomie przyrządu dozującego i leżące przeciwległe do niego otwory do pobierania powietrza, tworzące kanał powietrzny, w którym dawka proszku, uwolniona przez obrót przyrządu dozującego, jest podawana do strumienia powietrza wdychanego przez użytkownika, znamienne tym, że umieszczony w obudowie (1) przyrząd dozujący z zagłębieniem dozującym (17) jest połączony z elastycznymi urządzeniami mocującymi i zawiera zderzak (20), zaś w obszarze kanału powietrznego (27), prowadzącego do ustnika, znajduje się ruchomy ogranicznik (14a), utrzymujący zderzak (20) w naprężonym wstępnie stanie przyrządu dozującego, przy czym zagłębienie dozujące (17) znajduje się w obszarze otworu do pobierania proszku (12a), a w odprężonym stanie przyrządu dozującego, zderzak (20) jest utrzymywany na dnie obudowy (1).

2. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, że przyrząd dozujący ma postać kuli dozującej (15) z centralnym otworem łożyskowym (15a), osadzonym obrotowo na czopie osiowym (6).

3. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, ze elastycznym urządzeniem mocującym jest osadzona obrotowo na czopie osiowym (6) sprężyna skrętna (16) z krótkim (16a) i długim (16b) ramieniem, przy czym krótkie ramię (16a) jest połączone z kulą dozującą (15), a długie ramię (16b) jest połączone, poprzez zakrzywiony podłużny otwór (9) z zewnętrzną obrotową dźwignią sterowniczą (11) zamocowaną zawiasowo do obudowy (1), w jednej osi z czopem osiowym (6).

4. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 3, znamienne tym, że dźwignia sterownicza (11) jest prowadzona za pomocą popychacza (24) w podłużnym otworze (9) oraz jest blokowana we wstępnie naprężonym położeniu kuli dozującej (15).

5. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, ze ogranicznik (14a), jest umieszczony na klapie wyzwalającej (14), usytuowanej w obudowie (1) po stronie elementu ustnika i w stanie wstępnie zamocowanym kuli dozującej (15) jest utrzymywany przy jej zderzaku (20), przy czym kula dozująca (15) jest umieszczona w kanale powietrznym (27) tak, ze jej zderzak (20) jest utrzymywany na dole obudowy (1) pod działaniem sprężyny skrętnej (16) po zwolnieniu ruchomej klapy wyzwalającej (14a), przy czym zagłębienie dozujące (17) znajduje się poza zasięgiem otworu (12a) do wydalania proszku.

6. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 3, znamienne tym, że na swobodnym końcu dźwigni sterowniczej (11) jest zamontowana przesuwnie nasadka (10), nasuwająca się na ustnik (2) w obudowie (1) w początkowym położeniu dźwigni sterowniczej (11).

7. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, że w obudowie (1) zamontowany jest zbiornik proszku (12) z materiału przezroczystego, przy czym, w dolnej części zbiornika proszku (12), jest umieszczony wziernik (13).

8. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 6, znamienne tym, że do nasadki (10) jest przymocowana tarcza (1 Oa), do zakrywania wziernika (13) przy nasadce (10) nasuniętej na ustnik (2).

9. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, ze zagłębienie dozujące (17) jest ukształtowane w postaci wgłębienia o kształcie zbliżonym do wycinka kuli.

10. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, że przyrząd dozujący jest wymienny i ma zagłębienia dozujące (17) o różnych rozmiarach.

11. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, że w obudowie (1) znajduje się zbiornik proszku (12), który ma dołączony wibrator.

188 188

12. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, że do kanału powietrznego (27) ma dołączony w sposób nierozłączny łącznik nosowy (26) do inhalacji przez nos, wkładany do ustnika (2).

13. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, ze do kanału powietrznego (27) ma dołączony w sposób rozłączny łącznik nosowy (26) do inhalacji przez nos, wkładany do ustnika (2).

14. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 12 albo 13, znamienne tym, ze łącznik nosowy (26) jest wyposażona w element o kształcie oliwki wystający z otworu ustnika (2), którego kanał przepływowy jest, po włożeniu do nozdrza, szczelny dla powietrza.

15. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 12 albo 13, znamienne tym, ze łącznik nosowy (26) jest zamocowany w otworze ustnika (2) za pomocą elementów zatrzaskowych.

16. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 12 albo 13, znamienne tym, że nad łącznikiem nosowym (26) jest usytuowana wydłużona nasadka (10), nasuwana na ustnik (2).

17. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 11, znamienne tym, że zbiornik proszku (12) jest ukształtowany do przyjęcia pojedynczego ładunku około 200 dawek.

18. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, że w urządzeniu umieszczony jest czynnik osuszający dla higroskopijnej postaci aktywnej leczniczej substancji proszkowej.

19. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 2, znamienne tym, że w obudowie (1) jest umieszczone urządzenie pompujące, którego zbiornik sprężonego powietrza jest przyłączony do zagłębienia dozującego (17) przez jednostkę zaworową, składającą się z pierwszego promieniowego otworu czopa osiowego (7), otworu łożyskowego (15a), otworu zaworowego (18) w kuli dozującej (15) i drugiego promieniowego otworu czopa osiowego (25) albo przez zawór przeponowy tak, że przy zsynchronizowanym z oddychaniem uwalnianiu, wstępnie naprężonej kuli dozującej (15), od ruchomego ogranicznika (14a) jednostka zaworowa, składająca się z pierwszego promieniowego otworu czopu osiowego (7), otworu łożyskowego (15a), otworu zaworowego (18) w kuli dozującej (15) i z drugiego promieniowego otworu czopa osiowego (25) otwiera przejście dla zmagazynowanego sprężonego powietrza.

20. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 19, znamienne tym, że urządzenie pompujące jest utworzone przez mieszek (21), zamocowany na ruchomej płycie podporowej (22) i opierający się po przeciwnej stronie o poprzeczną ściankę (3) w obudowie (1), a płyta podporowa (22) jest połączona z dźwignią kątową (23), do przekazywania siły, która połączona jest na jej przeciwległym końcu z popychaczem (24) dźwigni sterowniczej (11), przy czym mieszek (21) jest połączony poprzez otwór wylotowy (4) dla powietrza z kanałem sprężonego powietrza (5) w obudowie (1) i przez promieniowy otwór (25) z pustą przestrzenią w czopie osiowym (6).

21. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 20, znamienne tym, że jednostka zaworowa do regulacji napływu sprężonego powietrza, synchronicznie z oddychaniem, z mieszka (21) do kanału powietrznego (27) jest utworzona przez drugi promieniowy otwór (25) czopa osiowego, oraz pierwszy promieniowy otwór (7) czopa osiowego, ściankę otworu łożyska (15a) kuli dozującej (15) i promieniowy otwór zaworowy (18) w kuli dozującej (15), przy czym otwór zaworowy (18) jest ustawiony w jednej linii z pierwszym promieniowym otworem (7) czopa osiowego kiedy część (20) zaworu spoczywa na spodzie obudowy (1).

22. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, że do otworu zaworowego (18) dołączona jest na obwodzie powierzchni kuli dozującej (15) zagięta rura wydmuchowa (19), której otwór jest zwrócony z zewnątrz w kierunku zagłębienia dozującego (17).

23. Urządzenie inhalacyjne według zastrz. 1, znamienne tym, że każdy element za wyjątkiem sprężyny skrętnej (16) jest wykonany z tworzywa sztucznego formowanego wtryskowo.