PL188162B1 - Łącznik,do łączenia elementów płytowych - Google Patents

Abstract

1. Łącznik, do łączenia elementów płytowych, składający się ze śruby i nakrętki oraz elementu blokującego, przy czym śruba i nakrętka ma kołnierz, a oba elementy mają gwint, śruba zewnętrzny, a nakrętka wewnętrzny, znamienny tym, że śruba (1) i nakrętka (2), są tulejami z gniazdami (12, 13), a element blokujący (5) usytuowany jest wewnątrz śruby (l) i nakrętki (2), przesuwnie za pośrednictwem elementu (7) sprężystego centrycznie usytuowanego na elemencie (5) blokującym.

Description

Przedmiotem wynalazku jest łącznik do łączenia elementów płytowych maszyn, mebli i tym podobnych wyrobów.

Znane są łączniki do łączenia elementów maszyn składające się ze śruby z łbem kołnierzowym, nakrętki oraz elementu blokującego. Nakrętka ma nacięcia promieniowe, a śruba ma otwór, tak, że po skręceniu elementów, nakrętka żeby się nie odkręcała zabezpieczona jest elementem blokuj ącym-zabezpieczającym w postaci zawleczki, którą przetyka się przez otwór w śrubie i po ułożeniu w jednym z nacięć promieniowych, końce zawleczki odgina się na zewnątrz.

Takie rozwiązanie zapewnia odpowiedni stały docisk łączonych elementów i zabezpiecza nakrętkę przed odkręceniem.

W przypadku potrzeby ponownego dociśnięcia elementów łączonych do siebie, wyjmuje się zawleczkę, przekręca nakrętkę o odpowiedni kąt i ponownie wkłada się zawleczkę, zabezpieczając w ten sposób nakrętkę przed odkręceniem.

Znany jest również łącznik do szybkiego łączenia przewodów rurowych, który również składa się z końcówki umownie zwanej śrubą i końcówki umownie zwanej nakrętką, oraz elementu blokującego.

W nakrętce są wykonane dwa przelotowe otwory, promieniowo, prostopadłe do osi wzdłużnej, a w śrubie są wykonane pierścieniowe rowki.

Po nakręceniu nakrętki na śrubę, przez otwory w nakrętce przetyka się element blokujący w postaci, wygiętej w kształt litery U przetyczki, umownie zwanej zawleczką która wchodzi w pierścieniowe rowki, śruby blokując nakrętkę ze śrubą i zapobiegając możliwości rozłączenia tych elementów

W przypadku zmiany, siły docisku nakrętki do śruby, wyjmuje się zawleczkę i przekręca nakrętkę o odpowiedni obrót, tak aby zawleczka włożona w otwory nakrętki weszła w kolejny rowek pierścieniowy śruby.

Rozwiązanie takie znane jest z opisu patentowego polskiego nr 140 645 i służy do szybkiego łączenia przewodów na płyny.

Wadą pierwszego z wymienionych rozwiązań jest fakt, ze aby zmienić siłę docisku nakrętki, trzeba wyjmować zawleczkę i po obróceniu nakrętki o pewien kąt, należy ją ponownie włożyć w otwór w śrubie i ułożyć w nacięciach w nakrętce, oraz końce zawleczki odgiąć, co

188 162 wymaga użycia odpowiednich narzędzi i jest dość kłopotliwe, gdy zachodzi potrzeba szybkiej zmiany siły docisku nakrętki do elementu łączonego.

Po dwukrotnym użyciu zawleczka nie nadaje się do dalszego użytku, a nie rzadkie są takie przypadki, gdy ulega ona zniszczeniu podczas pracy złącza i wówczas element maszyny lub maszyna ulega awarii.

W przypadku drugiego z wymienionych rozwiązań, sytuacja jest podobna, a dochodzi jeszcze ta niedogodność, że przy niewielkiej zmianie siły docisku nakrętki do śruby, są kłopoty z utrafieniem zawleczki, w rowki pierścieniowe śruby, a ponadto jest to złącze do łączenia przewodów płynnych i trudno by je było zastosować do łączenia elementów płytowych, aczkolwiek nie jest to niemożliwe, czyli zakres jego stosowania jest raczej ograniczony.

Postawiono sobie za cel eliminację powyzszych niedogodności a cel ten osiągnięto przez skonstruowane łącznika według wynalazku.

Istota rozwiązania według wynalazku polega na tym, że śruba i nakrętka w łączniku są tulejami z gniazdami usytuowanymi wewnątrz tych elementów, a w gniazdach, wewnątrz usytuowany jest element blokujący, który usytuowany jest za pośrednictwem elementu sprężystego, usytuowanego centrycznie na elemencie blokującym. Śruba na powierzchni czołowej ma nacięcia promieniowe, w dowolnej ilości, najkorzystniej trzy nacięcia.

Nakrętka z kolei ma nacięcia wzdłuzne osiowe też w dowolnej ilości, ale najkorzystniej dwa nacięcia.

Element blokujący ma postać trzpienia, o dowolnym przekroju, najkorzystniej o przekroju kołowym, i zaopatrzony jest w co najmniej jedno, a najkorzystniej dwa skrzydełka blokujące.

Element blokujący usytuowany jest w łączniku przesuwnie.

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest możliwość szybkiego połączenia elementów płytowych, z możliwością regulacji siły docisku, którą można w każdej chwili zmienić, czego nie udało się osiągnąć w dotychczas znanych rozwiązaniach.

Ponadto usytuowanie elementu blokującego wewnątrz łącznika, uniemożliwia jego przypadkowe zniszczenie, a to z kolei zapewnia trwałość i niezawodność złącza, łączonego takim łącznikiem.

Dzięki elementowi sprężystemu i skrzydełkom jakie posiada element blokujący, możliwa jest każdorazowa zmiana połączenia nakrętki w stosunku do śruby, bez użycia jakiegokolwiek narządu o znacznej sile dokręcania.

Ponadto jest to łącznik, w którym bardzo precyzyjnie można ustalić siłę docisku nakrętki do śruby, co nie jest bez znaczenia przy łączeniu delikatnych ścianek na przykład mebli.

Rozwiązanie według wynalazku przedstawione jest w przykładzie wykonania na rysunkach na których fig. 1 przedstawia łącznik w przekroju, fig. 2 przedstawia nakrętkę w widoku od czoła, z ukazaniem rozłożenia nacięć, a fig. 3 przedstawia śrubę w widoku od czoła z ukazaniem rozłozenia nacięć.

Łącznik według wynalazku, składa się ze śruby 1, tulejowej, nakrętki 2 tulejowej i elementu ^blokującego 5 w postaci trzpienia.

Śruba 1 ma kołnierz 11 i na zewnętrznej obwodowej powierzchni gwint 4, a centrycznie w osi śruby 1, wykonane jest gniazdo 12.

Nakrętka 2 ma kołnierz 10 i na wewnętrznej obwodowej powierzchni ma gwint 3, a centrycznie w osi nakrętki 2, wykonane jest gniazdo 13.

Śruba 1, na czołowej powierzchni, ma wykonane nacięcia 9, ułożone promieniowo, w kierunku osi śruby 1.

Nakrętka 2, ma wykonane nacięcia 8 wzdłużne, biegnące od czoła nakrętki 2, do około 1/3 jej wysokości.

Element 5, blokujący ma postać trzpienia i suwliwie usytuowany jest w śrubie 1 i nakrętce 2, oraz wyposażony jest w dwa skrzydełka 6, usytuowane promieniowo, w około połowie długości elementu 5.

Centrycznie, na elemencie 5 blokującym, usytuowana jest sprężyna 1, z jednej strony wsparta na skrzydełkach 6, z drugiej strony oparta o kołnierz 10, w gnieździe 13 nakrętki 2.

Działanie łącznika jest następujące:

188 162

Nakrętkę 2 nakręca się na śrubę 1, umieściwszy przedtem wewnątrz śruby 1, i nakrętki 2, element 5 blokujący wraz ze sprężyną 7.

Skrzydełka 6 elementu 5, w wyniku rozprężonego nacisku sprężyny 7, spoczywają w nacięciach 9 śruby 1 i nacięciach 8 nakrętki 2.

Do obrotu nakrętki 2 względem śruby 1 należy wcisnąć element 5, tak, aby skrzydełka 6 wyszły z nacięć 9 i wówczas jest możliwy obrót nakrętki 2 względem śruby 1, i zmiana jej położenia.

Po zwolnieniu nacisku elementu 5, skrzydełka 6 wchodzą w nacięcia 9 śruby 1 i połączenie jest zblokowane, a łącznik jest w stanie spoczynku, zaś połączenie jest pewne.

Łącznik znajduje zastosowanie przy łączeniu elementów płytowych, maszyn, mebli, lub innych elementów o powierzchniach płaskich.

F/sr.2

I

Fig.3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (4)

Zastrzeżenia patentowe

1. Łącznik, do łączenia elementów płytowych, składający się ze śruby i nakrętki oraz elementu blokującego, przy czym śruba i nakrętka ma kołnierz, a oba elementy mają gwint, śruba zewnętrzny, a nakrętka wewnętrzny, znamienny tym, że śruba (1) i nakrętka (2), są tulejami z gniazdami (12, 13), a element blokujący (5) usytuowany jest wewnątrz śruby (1) i nakrętki (2), przesuwnie za pośrednictwem elementu (7) sprężystego centrycznie usytuowanego na elemencie (5) blokującym.

2. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że nakrętka (2) ma, co najmniej jedno, korzystnie dwa nacięcia (8), u sytuowane wzdłużne osiowe, i śruba (1), ma co najmniej jedno, korzystnie trzy nacięcia (9), promieniowe.

3. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, ze element (5) blokujący, ma co najmniej jedno, korzystnie dwa skrzydełka (6).

4. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że element (5) blokujący ma postać trzpienia, korzystnie o przekroju okrągłym.