PL184819B1 - Podstawione związki imidazolilowe oraz zawierające je kompozycje farmaceutyczne - Google Patents

Abstract

1. Podstawione zwiazki imidazolilowe, przedstawione wzorem I: (I ) oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole, przy czym we wzorze I: HetCy oznacza grupe piperydynylowa, ewentualnie podstaw iona jednym lub dwoma pod- stawnikami, wybranymi z grupy metylowej, etylowej, acetylowej, tert-butoksykarbony- lowej, COCH2NH2 i (CH2)nRq gdzie n jest liczba calkowita od 1 do 6 , a Rq oznacza fenyl, pirydyl, sacharynyl lub ftalidyl; AR oznacza fenyl, niepodstawiony lub podstawiony jednym lub dwoma podstawnikami, wybranymi z atomów halogenu, OH i CF3; Rx oznacza H lub C 1 -3alkil; R" oznacza ewentualny podstawnik, którym jest grupa fenyloetyloaminowa. PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku są podstawione związki imidazolilowe, przedstawione wzorem I:

oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole, przy czym we wzorze I:

HetCy oznacza grupę piperydynylową, ewentualnie podstawioną jednym lub dwoma podstawnikami, wybranymi z grupy metylowej, etylowej, acetylowej, tert-butoksykarbonylowej, COCH2NH2 i (CH2)nRq, gdzie njest liczbą całkowitą od 1 do 6, a Rq oznacza fenyl, pirydyl, sacharynyl lub flalidyl;

AR oznacza fenyl, niepodstawiony lub podstawiony jednym lub dwoma podstawnikami, wybranymi z atomów halogenu, OH i CF3;

R* oznacza H lub C^alkil;

R oznacza ewentualny podstawnik, którym jest grupa fenyloetyloaminowa. Przedmiotem wynalazku jest także kompozycja farmaceutyczna, która jako składnik czynny zawiera podstawiony związek imidazolilowy, przedstawiony wzorem I:

przy czym we wzorze I:

HetCy oznacza grupę piperydynylową, ewentualnie podstawioną jednym lub dwoma podstawnikami, wybranymi z grupy metylowej, etylowej, acetylowej, tert-butoksykarbonylowej, COCH2NH2 i (CH2)nRq, gdzie njest liczbą całkowitą od 1 do 6, a Rq oznacza fenyl, pirydyl, sacharynyl lub ftalidyl;

AR oznacza fenyl, niepodstawiony lub podstawiony jednym lub dwoma podstawnikami, wybranymi z atomów halogenu, OH i CF3;

R* oznacza H lub C^alkil;

R oznacza ewentualny podstawnik, którym jest grupa fenyloetyloaminowa, albo jego farmaceutycznie dopuszczalną sól,

184 819 w zestawieniu z farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem.

Zdefiniowane powyżej związki imidazolilowe, przedstawione wzorem I, oraz zawierające je kompozycje farmaceutyczne, znajdują zastosowanie w medycynie do:

- leczenia raka;

- leczenia choroby związanej z cytokinami;

- leczenia stanów zapalnych u ssaków;

- leczenia osteoporozy u ssaków; oraz

- leczenia choroby Crohna u ssaków.

Określenie „halogen” obejmuje fluor, chlor, brom i jod.

Określenie „ftalidyl” oznacza grupę o następującym wzorze:

Określenie „sacharynyl” oznacza grupę o następującym wzorze:

Określenie „choroba lub stan chorobowy związany z TNF” oznacza stany chorobowe, w których TNF odgrywa rolę albo przez wytwarzanie lub podwyższanie poziomu aktywności samego TNF, albo przez powodowanie uwalniania innej monokiny, takiej jak IL-1 lub IL-6, jednak bez ograniczania do nich. Stan chorobowy, w którym IL-1 stanowi na przykład główny składnik i którego powstawanie lub działanie pogarsza się lub występuje w odpowiedzi na TNF, określa się jako stan chorobowy związany z TNF.

Stosowane tu określenie „cytokina” oznacza dowolne wydzielane polipeptydy, które wpływają na funkcje komórek i stanowią cząsteczki, które modulują interakcje pomiędzy komórkami w odpowiedzi immunologicznej, zapalnej lub krwiotwórczej. Cytokiny obejmują, lecz nie są do nich ograniczone, monokiny i limfokiny w zależności od tego, które komórki je produkują. Przykłady cytokin obejmuj lecz nie są do nich ograniczone, interleukinę-1 (IL-1), interleukinę^ (IL-6), interleukinę-8 (IL-8), czynnik martwiczy nowotworu-alfa (TNF-a) i czynnik martwiczy nowotworu-beta (TNF-b).

Określenie „ilość hamująca cytokinę lub powstrzymująca cytokinę” oznacza skuteczną ilość związku o wzorze I, która powoduje obniżenie in vivo aktywności lub poziomu cytokiny do poziomu normalnego lub podnormalnego, w przypadku podawania pacjentowi w celach profilaktycznych lub leczniczych w stanach chorobowych, które pogarszają się albo są powodowane przez nadmierne lub nieregularne wytwarzanie lub działanie cytokiny.

Związki według wynalazku mogą zawierać jeden lub więcej asymetrycznych atomów węgla i mogą występować w postaciach racemicznych i optycznie czynnych. Wszystkie te postacie są objęte wynalazkiem.

Reprezentatywne związki według wynalazku to:

184 819 ester t-butylowy kwasu 4-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]piperydyno-1-karboksylowego o wzorze:

ester t-butylowy kwasu 4-benzylo-[4-(4-fluorofenylo)-5-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]piperydyno-1-karboksylowego o wzorze:

ester t-butylowy kwasu 3-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]piperydyno-1-karboksylowego o wzorze:

184 819

4-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo]-1 -acetylo-pipeiydyna o wzorze:

4-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo]piperydyna o wzorze:

4-[5-(4-nuorofenylo)-4-pirydyn-4-yk)-1 H-imidazol-2-ilo]-1 -mety)o-piperydtπla o wzorce:

4-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo- 1H-imidazol-2-ilo]-1 -benzylo-pipey/dyna o wzorce:

184 819

4- [5-(4-fluurofe nylo))4-piryddn-4-ylo-1 H-imid<uzol-2--lo] -1 -etylo-piperydyna o wzorze :

4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]-piperydyna o wzorze:

4-[5-(3,4-dich-oyofendlo)-·4-plrddyn-4-ylo-1 H-imidazol^-ilo]- 1 -n^etγlo-pφernd^yya o wzorrze:

Cl

184 819

2-(4- {4-[5 -(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-i mi d az.ol-2-ll oj-pi perydyn- 1-ylo} butylo)izoindolo-1.3-dion o wzorze:

2-(5- {4- [5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazoJ-2-lloJ -piperydynl -πΊο-

2-(6-{4- [ 5-(3,4-dic id orof enylo)-4-pi ry dy n-4-ydo-1 H-imidazol-2-iloJ-piperydynl - -\4ο } heksylo)izoindolo-1,3-dion o wzorze:

Cl

184 819

4- [5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydrn-4lylo-1 H-imidazol-2-ilo] -1 -benzylo-piperydyna o wzorze:

2-(5^4^5-(3,4-dichlorofenylo)l4lpirydyn-4-ylc-1 H-imidazol-2-ilo] -piperydyn-1 -ylo} pentyio)l2,3ldihydro-izoindol-1lon o wzorze:

4-(4-{4-[5-(3,4-dichiorofenylo)-4-pirydyn-4lylo-1 H-imidazol-2lilo] -piperydyn-1 -ylo} etylo)pirydyna o wzorze:

Cl

184 819

2-(5-{4-[5-(3,,4-ιLli(^lhtoruί'ernylo)-4-piryayn-4-ylo-1H-imiaαzol-2-iloJ-piperyayn-i-ylo} pentylo)-1,1-diuksoZdnzo[d]izotiαzol-3-on o wzorze:

2-(4-{4-[5-(3,4-aichlorufdnylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol^-ilo] -piperydyn-1 -ylo} butylo)-1,1-aioksoZenzo[a]izotiazol-3-on o wzorze:

4-[5-(3 -hyaruksyfenylo)-4-piryaiyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo] - 1-metylo-pipeyAynia o :

OH

184 819

3-[5-(4lfiuorofenylo)l4-pirydyn-4lylo-1H-imidazol-2-ilo]lpiperydyna o wzorze:

3-[5l(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1Hlimidazol-2lilo]-1lmetylo-piperydyna o wzorze:

4l[5-(4-fluorofenylo)l4-pir-dynl4lylo-1H-imidazol-2-ilo]-1,4ldimetylOlpiperydyna o wzorze:

184 819

4ibnnznlOi[4-(4ifluorofendlo)-5-pirydyy44-dlo-1 -Iiimidazo--2-ilo] -piperydyna o wzorze:

2-amino-1-{5-[4-(3,4-dichloyofennlo)-44pirydyni4-dlo-1 Hilmldaz.ol-2iilo]4pipnr^ydyn-1 -ylo}etayon o wzorze:

3i[5-(4-fluorofeydlo)i4-pirddyn-4-ylo-1H-imldazoli2-ilo]-1iacetylo-piperddnya o wzorze:

184 819

4l[1lpropylo-5-pπ·ydye-4-ylo-4l(3-trifiuzromptylzfenylo)-1H-imiddzoll2-iiz]piperydyea o wzorze:

(S)-4-[5-(2-[1-feeyizetyloamieo)p-rydynl4-ylo-1-metylo-4-(3-trifiuorometylofenylo)l1Hl-middzoi-2-iio]pipprydyea o wzorze:

oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Dalsze przykłady związków według wynalazku to:

ester t-butylowy kwasu 4-beezy4o-|4-(4lΠuoroίeeykz)-5-pirydyn-4-ykl-1H-iππdazok2l lilo]lpiperydynol 1 -karboksylowego ester benzylowy kwasu 4-[5l(3,4ldichiorzfpnyio)-4-pirydyn-4-ylo-1Hlimidazoi-2-ilo]-piperydyezl 1 -karboksylowego;

ester t-butylowy kwasu 4-[5l(4-fiuorofρnylo)l4-pirydyn-4-ylo-1H-imiddzol-2l-lo]l4lmptyiopipρr·ydynol 1 -karboksylowego;

ester benzylowy kwasu 4l[1-propylz-5-pirydyn-4-y-o-4--3-1ri-'luorometylofenylo)-1H--midazoil2-iio] -piperydyno-1 -karboksylowego:

ester benzylowy kwasu 4-[1-hydroksy-5-(2-fluoropirydyn-4-ylo)-4-(3-trifiuzromptyiofpnylo)-1H-imidazol-2-ilo]-pipprydyno-1 -karboksylowego;

ester benzylowy kwasu 4l[5l(2-fiuoropirydyn-4-y-oZ)4--3--rifluorometylofenylo)-1Hl l-m-dazoll2l-io]-p-perydyno-1-karboksyiowpgo;

ester benzylowy kwasu 4-[5-(2-fluzropirydyn-4-ylo)-1lmptylo-4-(3ltrifluzrometyizfel eylo)-1Hl-midazoi-2l-io]-p-pprydyno-1-karboksylowegz; i ester benzylowy kwasu (S)-4-[524

184 819

-(2-(1 -fenyloetyloamino)-pirydyn-4-yl o)-1 -metylo-4-(3-trifluorometylofenylo)-1 H-imidazol-2-ilo]-piperydyno-l-karboksylowego.

Związki według wynalazku wytwarza się w sposób przedstawiony na załączonych schematach. Dwa ogólne sposoby wytwarzania rdzenia imidazolowego ilustrują schematy 1 i 2. W pierwszym sposobie odpowiednio zabezpieczony alkohol pikolilowy poddaje się deprotonowaniu za pomocą mocnej zasady, takiej jak n-butylolit albo diizopropyloamidek litu, a otrzymany anion poddaje się reakcji z odpowiednim Ν,Ο-dimetylohydroksyamidem, uzyskując zabezpieczony alfa-hydroksyketon. Zabezpieczony alfa-hydroksyketon poddaje się następnie kondensacji z odpowiednio funkcjonalizowanym i zabezpieczonym aminoaldehydem w obecności octanu amonu, kwasu octowego i octanu miedzi. Wszystkie aldehydy stosowane w niniejszych przykładach zawierają odpowiednio zabezpieczony atom azotu. Po utworzeniu rdzenia imidazolowego usuwa się zabezpieczenie z atomu azotu i prowadzi reakcję z odpowiednim reagentem elektrofilowym w celu otrzymania związków końcowych.

W drugim sposobie odpowiednio zabezpieczony alkohol pikolilowy poddaje się deprotonowaniu za pomocą mocnej zasady, takiej jak n-butylolit łub diizopropyloamidek litu, a uzyskany anion poddaje się reakcji z odpowiednim aldehydem arylowym lub alkilowym, otrzymując mono-rzabezpieczony diol. Grupy zabezpieczające usuwa się, a otrzymany diol utlenia się (metodą Swema lub Moffata) do dionu. Następnie dion poddaje się kondensacji z odpowiednio funkcjonalizowanym i zabezpieczonym aminoaldehydem w obecności octanu amonu w kwasie octowym otrzymując imidazol.

W sposób analogiczny usuwa się zabezpieczenie azotu, po czym prowadzi reakcję z odpowiednim elektrofilowym reagentem, uzyskując związki o wzorze I.

Dodatkowy sposób wytwarzania związków według wynalazku przedstawia schemat 6. Anion 4-dimetoksymetylopirydyny tworzy się za pomocą mocnej zasady, takiej jak n-butylolit, i poddaje reakcji ze związkiem elektrofilowym, np. z odpowiednio podstawionym halogenkiem benzylu. Następnie ketal poddaje się hydrolizie w warunkach kwasowych i wprowadza grupę oksymową drogą traktowania odpowiednim azotynem alkilu lub metalu w warunkach kwasowych. Następnie oksiminoketon można poddawać kondensacji z odpowiednio zabezpieczonym heterocyklicznym aldehydem i aminą, otrzymując N-tlenek imidazolu. Następnie można prowadzić w różnych warunkach redukcję do odpowiedniego imidazolu, np. za pomocą chlorku tytanu(HI). Po odbezpieczeniu otrzymuje się żądane związki.

Inny sposób wytwarzania związków według wynalazku przedstawia schemat 7. Anion 2-fluoro-4-metylopirydyny tworzy się za pomocą mocnej zasady, takiej jak diizopropyloamidek litu, i poddaje reakcji z odpowiednio podstawionym N-metoksy-O-metoksyamidem, uzyskując keton. Następnie można wprowadzać grupę oksiminowąna przykład drogą traktowania azotynem alkilu w warunkach kwasowych. W wyniku kondensacji z odpowiednio chronionym heterocyklicznym aldehydem i octanem amonu w kwasie octowym otrzymuje się, po redukcji, imidazol. Podstawnik fluoropirydynowy można następnie poddawać wymianie za pomocą związku nukleofilowego, np. pierwszorzędowej lub drugorzędowej aminy, otrzymując podstawioną pirydynę, z której można usuwać grupy zabezpieczające.

W powyższych schematach TBDMSO oznacza t-butylodimetylosiloksyl, TFAA oznacza bezwodnik trifluorooctowy, TBDMS oznacza t-butylodimetylosilyl, TBAF oznacza fluorek tetrabutyloamoniowy, Cbz oznacza karboksylobenzyl, Ac oznacza acetyl, LDA oznacza diizopropyloamid litu, zaś EDC oznacza etylodimetyloaminopropylokarbodiimid.

E oznacza elektro fil przyłączony do atomu azotu pierścienia heterocyklicznego. Przykłady odpowiednich elektrofilów obejmują halogenki alkilu, triflany alkilu, mesylany alkilu, halogenki benzylu, winylopirydynę, itp.

Związki według wynalazku są przydatne w postaci różnych dopuszczalnych farmaceutycznie soli. Określenie „sole dopuszczalne farmaceutycznie” oznacza te formy soli, które są oczywiste dla chemika farmaceutycznego tj. takie, które są zasadniczo nietoksyczne i zapewniają pożądane właściwości farmakokinetyczne, smakowe, absorpcji, dystrybucji, metabolizmu albo wydalania. Inne czynniki, bardziej praktyczne, które są istotne w wyborze obejmują koszt surowca, łatwość krystalizacji, wydajność, stabilność, higroskopijność i sypkość po184 819 wstałej substancji leku. Korzystnie, kompozycje farmaceutyczne można wytworzyć ze składników czynnych w połączeniu z nośnikami dopuszczalnymi farmaceutycznie.

Sole dopuszczalne farmaceutycznie związków o Wzorze I obejmują konwencjonalne sole nietoksyczne albo czwartorzędowe sole amoniowe związków o Wzorze I wytworzone np. z nietoksycznych kwasów organicznych lub nieorganicznych. Przykładowo, nietoksyczne sole obejmują sole pochodzące z kwasów nieorganicznych takich jak kwas solny, bromowodorowy, siarkowy, sulfamowy, fosforowy, azotowy itp.; oraz sole wytworzone z kwasów organicznych takich jak kwas octowy, propionowy, bursztynowy, glikolowy, stearynowy, mlekowy, jabłkowy, winowy, cytrynowy, askorbinowy, pamoesowy, sulfanilowy, 2-acetoksybenzoesowy, fumarowy, toluenosulfonowy, metanosulfonowy, etanodisulfonowy, szczawiowy, izetionowy, trifluorooctowy, itp.

Sole dopuszczalne farmaceutycznie według wynalazku można syntetyzować konwencjonalnymi metodami chemicznymi. Ogólnie, sole wytwarza się przez poddanie reakcji wolnej zasady albo kwasu ze stechiometrycznymi ilościami albo z nadmiarem organicznego albo nieorganicznego kwasu albo zasady tworzącej pożądaną sól w odpowiednim rozpuszczalniku albo kombinacji rozpuszczalników.

Związki według wynalazku mogą mieć centra niesymetryczne i występować jako racematy, mieszaniny racemiczne oraz jako poszczególne diastereoizomery. Wszystkie takie izomery, w tym izomery optyczne są objęte zakresem wynalazku.

Opisany tu wynalazek obejmuje również kompozycje farmaceutyczne, które składają się z opisanych tu związków w kombinacji z nośnikiem dopuszczalnym farmaceutycznie.

Związki znajdują zastosowanie do leczenia nowotworu, obejmującego podawanie pacjentowi będącemu ssakiem, wymagającemu takiego leczenia, opisanego tu związku w ilości skutecznej do leczenia nowotworu.

Leczenie choroby, w której biorą udział cytokiny, u ssaka obejmuje podawanie pacjentowi będącemu ssakiem, wymagającemu takiego leczenia, opisanego tu związku w ilości skutecznej do leczenia choroby, w której biorą udział cytokiny.

Szczególnie interesujące jest leczenie stanu zapalnego u pacjenta będącego ssakiem, wymagającego takiego leczenia, przez podawanie opisanego tu związku w ilości skutecznej przeciwzapalnie.

Szczególnie interesujące jest również leczenie choroby, w której biorą udział cytokiny, która jest osteoporozą lub chorobą nieosteoporotycznej resorpcji kości.

Także szczególnie interesujące jest leczenie choroby, w której biorą udział cytokiny, gdzie chorobąjest choroba Crohn'a.

Wynalazek znajduje również zastosowanie do hamowania nowotworu u ssaka wymagającego takiego leczenia, przez podawanie ssakowi związku o Wzorze I w ilości skutecznej do leczenia nowotworu. Obejmuje to leczenie nowotworu mózgu, dróg moczowo-płciowych, układu limfatycznego, żołądka, krtani i płuc. Oprócz tego, obejmuje to leczenie chłoniaka histiocytowego, gruczolakoraka płuc i drobnokomórkowych raków płuc.

Przy podawaniu pacjentowi w celu leczenia nowotworu, stosowane dawki mogą być różne w zależności od rodzaju nowotworu, wieku i stanu ogólnego pacjenta, konkretnego podawanego związku, obecności albo nasilenia toksyczności albo efektów niepożądanych wywołanych lekiem oraz innych czynników. Reprezentatywny przykład odpowiedniego zakresu dawkowania zawiera się od około 0,01 mg/kg do około 100 mg/kg. Jednakże, dawkowanie stanowi ogólnie domenę lekarza.

Wynalazek obejmuje również zastosowanie do hamowania cytokiny albo cytokin u wymagającego tego ssaka, przez podawanie ssakowi skutecznej ilości związku o Wzorze I w celu hamowania cytokiny albo cytokin do poziomu normalnego albo, w niektórych przypadkach, poniżej poziomu normalnego, w celu złagodzenia, zapobieżenia albo leczenia stanu chorobowego.

Związki o wzorze I mogą być stosowane w profilaktyce i terapii stanów chorobowych u ssaków, które są zaostrzane albo powodowane nadmiarem albo brakiem regulacji cytokin, konkretnie IL-1, IL-6, IL-8 albo TNF.

184 819

Ponieważ związki o Wzorze I hamują cytokiny, takie jak IL-1, IL-6, IL-8 albo TNF, są one przydatne do leczenia chorób, w których bierze udział obecność albo aktywność cytokiny, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie kłykci, zapalenie kostnostawowe, dnawe zapalenie stawów i inne stany artretyczne.

Związki o Wzorze I są również przydatne do leczenia innych stanów chorobowych, w których bierze udział nadmierne albo nieregulowane wytwarzanie albo aktywność TNF. Choroby takie obejmują, choć nie są ograniczone do posocznicy, wstrząsu septycznego, posocznicy Gram-ujemnej, zespołu wstrząsu toksycznego, zespołu niewydolności oddechowej typu dorosłego, mózgowej postaci malarii, przewlekłej choroby zapalnej płuc, pylicy krzemowej, sarkoidozy płuc, chorobom resorpcji kości, uszkodzenia poreperfuzyjnego, reakcji przeszczep przeciwko gospodarzowi, odrzuceniu przeszczepu allogenicznego, gorączki i bólu mięśniowego z powodu zakażenia, kacheksji wtórnej względem zakażenia albo choroby nowotworowej, kacheksji wtórnej względem nabytego zespołu niedoboru odporności (AIDS), AIDS, ARC (zespołu związanego z AIDS), tworzenia bliznowca, tworzenia blizny, choroby Crohn'a, wrzodziejącego zapalenia okrężnicy, gorączki AIDS i innych zakażeń wirusowych takich jak zakażenie wirusem cytomegalii (CMV), wirusem grypy i wirusami z rodziny herpes, takimi jak Herpes Zoster albo herpes Simplex I i II.

Związki o Wzorze I są również przydatne miejscowo w leczeniu stanów zapalnych takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie kłykci, zapalenie kostnostawowe, dnawe zapalenie stawów i innych stanów artretycznych, zapalenia stawów, wyprysku, łuszczycy albo innych stanów zapalnych skóry takich jak oparzenie słoneczne; stany zapalne oka, w tym zapalenie spojówek; gorączki, bólu i innych stanów związanych ze stanem zapalnym.

Związki o wzorze I są również przydatne w leczeniu chorób charakteryzujących się nadmierną aktywnością IL-8. Te stany chorobowe obejmują łuszczycę, chorobę zapalną jelita grubego, astmę, uszkodzenie poreperfuzyjne serca i nerek, zespół niewydolności oddechowej typu dorosłego, zakrzepicy i kłębuszkowe zapalenie nerek.

. Tak więc wynalazek znajduje również zastosowanie do leczenia łuszczycy, choroby zapalnej jelita grubego, astmy, uszkodzenia poreperfuzyjnego serca i nerek, zespołu niewydoll ności oddechowej typu dorosłego, zakrzepicy i kłębuszkowego zapalenia nerek u ssaka wymagającego takiego leczenia, przez podawanie ssakowi związku o Wzorze I w ilości skutecznej do leczenia choroby albo stanu.

Przy podawaniu pacjentowi w celu leczenia choroby, w której bierze udział cytokina albo cytokiny, stosowane dawki mogą być różne w zależności od rodzaju choroby, wieku i stanu ogólnego pacjenta, konkretnego podawanego związku, obecności albo nasilenia toksyczności albo efektów niepożądanych wywołanych lekiem oraz innych czynników. Reprezentatywny przykład odpowiedniego zakresu dawkowania zawiera się od około 0,01 mg/kg do około 100 mg/kg. Jednakże, dawkowanie stanowi ogólnie domenę lekarza.

Leczenie korzystnie przeprowadza się przez dostarczanie związku o Wzorze I pozajelitowo. Określenie „pozajelitowo” w znaczeniu tu zastosowanym oznacza podawanie dożylne, domięśniowe albo dootrzewnowe. Ogólnie, korzystne są postaci do podawania podskórnego i domięśniowego. Niniejszy wynalazek można również przeprowadzić przez dostarczanie związku o wzorze I podskórnie, donosowo, doodbytniczo, przezskórnie i dopochwowo.

Związki o Wzorze I można również podawać przez inhalacje. Przez „inhalacje” rozumie się podawanie wziewne donosowo i doustnie. Odpowiednie postaci dawkowania do takiego podawania, takie jak postaci aerozolowe albo inhalatory dawkujące można wytworzyć konwencjonalnymi technikami.

Wynalazek dotyczy również kompozycji farmaceutycznej obejmującej związek o Wzorze I i nośnik dopuszczalny farmaceutycznie. Związki o Wzorze I można również włączyć do kompozycji farmaceutycznych w kombinacji z drugim składnikiem terapeutycznie czynnym.

Zastosowany nośnik farmaceutyczny może być, przykładowo, stały, ciekły albo gazowy. Przykłady nośników stałych obejmują laktozę, terra alba, sacharozę, talk, żelatynę, agar, pektynę, gumę arabską stearynian magnezu, kwas stearynowy itp. Przykładami ciekłych nośni184 819 ków są syrop, olej arachidowy, oliwa, woda itp. Przykłady nośników gazowych obejmują dwutlenek węgla i azot.

Podobnie, nośniki albo rozcieńczalniki mogą -obejmować materiały opóźniające znane w stanie techniki, takie jak monostearynian glicerylu albo distearynian glicerylu, same albo z woskiem.

Można wykorzystać liczne postaci dawkowania. Jeżeli stała postać dawkowania jest stosowana doustnie, preparat może mieć postać tabletki, twardej kapsułki żelatynowej, kołaczyka albo pastylki do ssania. Ilość nośnika stałego może się znacznie różnić, ale ogólnie zawiera się od 0,025 mg do 1 g. Gdy do podawania doustnego pożądana jest postać ciekła, preparat jest zwykle w postaci syropu, emulsji, miękkiej kapsułki żelatynowej, zawiesiny albo roztworu. Gdy ma być zastosowana pozajelitowa postać dawkowania, lek może być w postaci stałej albo ciekłej i może mieć postać do podawania bezpośredniego albo może być odpowiedni do rekonstytucji.

Przewidziane są również postaci miejscowe. Przykładami miejscowych postaci dawkowania są ciała stałe, ciekłe i półstałe. Ciała stałe obejmują proszki, papki itp. Ciecze obejmują roztwory, zawiesiny i emulsje. Ciała półstałe obejmują kremy, maści, żele itp.

Ilość związku o Wzorze I zastosowana miejscowo będzie oczywiście różniła się w zależności od wybranego związku, natury i ciężkości stanu i może się różnić w zależności lekarza. Zwykle, miejscowo dawka związku o Wzorze I wynosi od około 0,01 mg do około 2,0 g, podawana jeden do czterech, korzystnie jeden do dwóch razy dziennie.

Składnik czynny może występować, do podawania miejscowego, od około 0,001% do około 10% wag./wag.

Krople według wynalazku mogą zawierać sterylne albo niesterylne wodne albo olejowe roztwory albo zawiesiny, oraz mogą być wytworzone przez rozpuszczenie składnika czynnego w odpowiednim roztworze wodnym, ewentualnie zawierającym środek bakteriobójczy i/lub grzybobójczy i/lub jakikolwiek inny konserwant i ewentualnie środek powierzchniowo czynny. Powstały roztwór można sklarować przez filtrację, przenieść do odpowiedniego zbiornika, który jest następnie zamykany i sterylizowany przez autoklawowanie albo utrzymywanie w 98-100°C przez pół godziny. Przykłady środków bakteriobójczych i grzybobójczych przydatnych do włączenia do kropli obejmują octan albo azotan fenylortęciowy (0,002%), chlorek Zenealkoniowy (0,01%) i octan chloroheksydyny (0,01%). Odpowiednie rozpuszczalniki do wytwarzania roztworu olejowego obejmują glicerynę, rozcieńczony alkohol i glikol propylenok'y.

Toniki według wynalazku obejmują postaci odpowiednie do stosowania na skórę albo oczy. Tunik do oczu może zawierać sterylny wodny roztwór ewentualnie zawierający środek bakteriobójczy i można go wytworzyć sposobami podobnymi do stosowanych przy wytwarzaniu kropli. Toniki i mazidła do stosowania na skórę mogą również obejmować środek do przyspieszania schnięcia i chłodzenia skóry, taki jak alkohol albo aceton i/lub zwilżacz taki jak gliceryna albo olej taki jak olej rycynowy albo arachidowy.

Kremy, maści albo pasty według wynalazku są półstałymi postaciami składnika czynnego do stosowania zewnętrznego. Można je wytworzyć przez mieszanie składnika czynnego w postaci rozdrobnionej albo sproszkowanej, samego albo w roztworze albo zawiesinie w płynie wodnym albo nie, z podłożem tłuszczowym albo nie tłuszczowym. Podłoże może obejmować węglowodory takie jak twarda miękka albo ciekła parafina, gliceryna, wosk pszczeli, mydło; roztwór kleisty; olej pochodzenia naturalnego, taki jak olej migdałowy, kukurydziany, arachidowy, rycynowy albo oliwa; tłuszcz z wełny (lanolina) albo jego pochodne, albo kwas tłuszczowy taki jak kwas stearynowy albo oleinowy wraz z alkoholem takim jak glikol propylenowy albo makrużeld. Kompozycje mogą zawierać dowolny odpowiedni środek powierzchniowo czynny, taki jak surfaktant anionowy, kationowy albo niejonowy, taki jak estry sorbitanu albo ich pochodne polioksyetylenoke. Można również włączyć środki zawieszające takie jak naturalne gumy, pochodne celulozy albo substancje nieorganiczne takie jak krzemionki i inne składniki takie jak lanolina.

184 819

Przykład 1

Ester t-butylowy kwasu 4i[5i(4ifluorofenylo)-4ipirydyn-4-ylo-1Hiimidazol-2-ilo]pipei yydnyo41 -karboksylowego

Etap 1-A

Eter t-butnlodimntnlosililown kwasu 1i(4-fluoyofennlo)i24hydroksy-2ipiydddn-4-dlrietanoyu

Do mieszanego roztworu dilzopropd-oaminy (0,42 mol, 42,5 g) w THF (400 ml) ochłodzonego do -78°C dodano n-butdlolit (0,42 mol, 263 ml 1,6 M roztworu w heksanach). Mieszaninę reakcyjną ogrzano do -20°C i dodano eter tibutnlodimetylosililown 4-piryddlokaybii nolu (0,32 mol, 67,0 g) w THF (100 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze -20°C przez 0,5 godziny, dodano 4ifluorofenylo-N,O-dimetnlobenzhydroksdamid i roztwór mieszano w temperaturze -20°C przez 0,5 godziny. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono 1 l nasyconego roztworu wodnego wodorowęglanu sodu, fazy yozdzielonr i warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (2x200 ml). Połączone warstwy organiczne przemyto solanką, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na krzemionce, eluując mieszaniną 20% EtOAcheksany. Czyste frakcje połączono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 74,65 g jasnopomarańczowego oleju.

Ή NMR (CDC-3) δ 8,59 (d, J=6,1 Hz, 2H), 8,03 (dd, J=8,8 i 5,5 Hz, 2H), 7,45 (d, J=5,6 Hz, 2H), 7,00 (t, J=8,8 Hz, 1H), 5,60 (s, 1H); 0,899 (s, 9H), 0,112 (s, 3H), -0,011 (s, 3H)

Etap 1-B

Ester t-butylowy kwasu 4-[5-(4-fluorofnnylo)-4ipirydyn-4-ylo-1Hiimidazol-2iilo]iplpnrdi dyno-1 -karboksylowego

Do mieszanego roztworu eteru tibutdlodimntylosililowego kwasu 1i(4-fluorofnydlo)i24 -hydroksdi2-pirndyn-4-ylOietanoyu (1,5 mmol, 0,5 g) w kwasie octowym (10 ml) dodano N-t-butoksdkarbonnlo-4-piperndynokaybaldehdd (1,7 mmol, 0,35 g), octan amonu (15,0 mmol, 1,15 g), i octan miedzi (3,0 mmol, 0,54 g). Mieszaninę reakcyjną ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez godzinę. Mieszaninę reakcyjną wnlayo następnie do lodowatego 30% wodnego roztworu wodorotlenku amonu (100 ml) i octan etylu (50 ml) i mieszano przez pół godziny. Fazy rozdzielono i fazę wodną ekstrahowano octanem etylu (50 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solanka, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmyiejszondm ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na krzemionce, eluując mieszaniną 2,5% MeOH: CH2CU Frakcje zawierające produkt zebrano i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstałą pianę krystalizowano z eteru dintdlowego z wytworzeniem 0,28 g tytułowego związku jako białego proszku.

Temperatura topnienia = 157-160°C.

*H MR (CD3OD) δ 8,40 (s, 2H), 7,50-7,45 (m, 4H), 7,25-7,10 (m, 2H), 4,21 (d, J=13,2 Hz, 2H), 3,08-2,82 (m, 3H), 2,05-1,90 (m, 2H), 1,90-1,70 (m, 2H), 1,48 (s, 9H).

Analiza:

Obliczono dla C24H27N4O2F · 0,70H2O: C 66,25, H 6,58, N 12,88;

Zyalnzloyo: C 66,31, H 6,65, N 13,05.

184 819

Przykład 2

Ester t-butylowy kwasu 4Jbenzylo-[4J(4-fluorofenylo)-5-pirydyn-4-ylo-1H-imidazolJ2J -ilo]piperydyno} 1 -karboksylowego

Etap 2-A

Ester t-butylowo-etylowy kwasu 4-benzrlopiperydrno-1,4Jdikarboksylowego

Do mieszanego roztworu diizopropyloaminy (38,0 mmol, 3,84 g) w THF (50 ml) ochłodzonego do -78°Ό dodano kroplami n-butylolit (41,2 mmol, 16,5 ml 1,6M roztworu w heksanach). Do niego dodano ester t-butylowo-etylowy kwasu piperydrno-1,4-dikarboksrlowego (31,7 mmol, 8,16 g) w 20 ml THF. Mieszaninę reakcyjną pozostawiono do mieszania przez 5 minut i dodano bromek benzylu (31,7 mmol, 5,42 g). Mieszaninę reakcyjną pozostawiono następnie do ogrzania do temperatury pokojowej. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono następnie octanem etylu (200 ml) i przemyto 10% KHSO.t. Warstwy wodne ekstrahowano octanem etylu (100 ml). Fazy organiczne połączono, przemyto solanką i osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu. Roztwór przesączono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 12,13 g tytułowego związku jako żółtego oleju.

’H NMR (CDCl₃) δ 7,30-7,18 (m, 3H), 7,05-7,00 (m, 2H), 4,09 (q, J=6,9 Hz, 2H), 4,02-3,85 (m, 2H), 2,90-2,70 (m, 4H), 2,15-2,02 (m, 2H), 1,50-1,35 (m, 3H), 1,44 (s, 9H), 1,18 (t, J=6,9 Hz, 3H).

Etap 2-B

Ester t-butylowy kwasu 4-benzrlopiperydyno-1,4-dikarboksrlowego

Do mieszanego roztworu estru t-butylowo-etylowego kwasu 4-benzrlopiperrdyno-1,4-dikarboksylowego (31,6 mmol, 11,01 g) w alkoholu izopropylowym (50 ml) i tHf (50 ml) dodano 3N NaOH (63,4 mmol, 21,1 ml) i dwufazowy roztwór ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną. Mieszaninę reakcyjną ogrzewano przez 8 godzin, a następnie pozostawiono z mieszaniem w temperaturze pokojowej przez noc. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono następnie wodą (200 ml) i zakwaszono do pH 4 lodowatym kwasem octowym. Wodną mieszaninę ekstrahowano następnie octanem etylu (2x500 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solanką, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstałe ciało stałe utarto z eterem dietylowym z wytworzeniem 6,7 g białego ciała stałego.

Ή NMR (CDCl₃) δ 7,30-7,18 (m, 3H), 7,05-7,00 (m, 2H), 4,02-3,85 (m, 2H), 2,90-2,70 (m, 4H), 2,12-2,02 (m, 2H), 1,50-1,35 (m, 2H), 1,44 (s, 9H).

Etap 2C

Ester t-butylowy kwasu 4J(metoksrmetylokarbamoilo)piperydyno-1-karboksylowego

Do mieszanego roztworu estru t-butylowego kwasu 4Jbenzrlopiperydyno-1,4J

-dikarboksylowego (12,5 mmol, 4,0 g) w THF (60 ml) dodano chlorek tionylu (13,8 mmol, 1,64 g) i pirydynę (0,2 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez godzinę. Mieszaninę reakcyjną odparowano następnie pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozpuszczono w ClbCb (50 ml). Do tego roztworu dodano chlorowodorek N,O-dimetylohydroksyloaminy (13,8 mmol, 1,35 g) i trietyloaminę (25,0 mmol, 2,53 g). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez godzinę. Mieszaninę reakcyjną roz30

184 819 cieńczono następnie CH2CI2 (100 ml) i przemyto 10% KHSO4 (100 ml) i nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu (100 ml). Warstwy organiczne przemyto solanką, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość odparowano z eteru etylowego:heksanów z wytworzeniem 4,14 g tytułowego związku jako białego ciała stałego.

*H NMR (CDClj) δ 7,30-7,18 (m, 3H), 7,14-7,00 (m, 2H), 4,02-3,75 (m, 2H), 3,66 (s, 3H), 3,20 (s, 3H) 3,12-2,85 (m, 4H), 2,30-2,15 (m, 2H), 1,50-1,35 (m, 2H), 1,44 (s, 9H). Etap 2-D

2-(tlbutylcdimetylosililoksy)-1-(4-fluorofenylo)l2-pir·ydynl4-ylOletanon

Do mieszanego roztworu estru t-butylowego kwasu 4-(metoksymetyickarbamOl ilo)piperydyno-1-karbcksylowego (1,0 g, 2,8 mmol) w THF (10 ml) dodano wodorek glinowo-litowy (2,8 mmol, 2,8 ml 1M roztworu w THF). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez pół godziny. Mieszaninę reakcyjną zalano następnie wodą (2 ml) i rozcieńczono octanem etylu (50 ml). Mieszaninę reakcyjną przesączono, przesącze przemyto 10%) KHSO4 (50 ml), solanką, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 0,82 g tytułowego związku jako bezbarwnego oleju.

^]H NMR (CDCI3) δ 9,56 (s, 1H), 7,40-7,14 (m, 3H), 7,06-6,98 (m, 2H), 4,02-3,75 (m, 2H), 2,90-2,68 (m, 2H), 2,80 (s, 2H) 2,00-1,85 (m, 2H), 1,50-1,35 (m, 2H), 1,44 (s, 9H).

Etap 2-E

Ester t-butylowy kwasu 4lbenzyiOl4-[4-(4-fluorcfenylo)-5-pirydyn-4-ylo-1Hlimidazol-2l -ik/piperydyno-1 -karboksylowego

Do mieszanego roztworu 2-(tlbutyiodim}tylosililcksy)l1l(4lfluorofenyio)-2lpirydyn-4-ylo-etanona (2,4 mmol, 0,80 g) w kwasie octowym (10 ml) dodano ester t-butylowy kwasu 4lbenzylc-4-formyiopiperydync-1lkarboksyiowego (2,7 mmol, 0,82 g), octan amonu (24,0 mmol, 1,84 g) i octan miedzi (4,8 mmol, 0.87 g). Całość ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez godzinę. Mieszaninę reakcyjną wylano następnie do lodowatego 30% wodnego roztworu wodorotlenku amonu (200 ml) i mieszano przez pół godziny. Fazy rozdzielono i fazę wodną ekstrahowano octanem etylu (2x100 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solanką osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na krzemionce, eluując mieszaniną 3% MeOH: ^2¾. Frakcje zawierające produkt zebrano i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem białawego ciała stałego. Poddano go chromatografii nad krzemionką eluując mieszaniną 1% MeOH: EtOAc. Czyste frakcje zebrano i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 133 mg tytułowego związku jako białawej piany. H NMR (CD3OD) (8,45-8,35 (m, 2H), 7,95-7,88 (m, 1H), 7,60-7,10 (m, 9H), 6,70-6,60 (m, 2H), 4,02-3,80 (m, 2H), 2,96 (s, 2H), 3,00-2,80 (m, 2H), 2,40 (d, J=13,9 Hz, 2H), 1,82-1,65 (m, 2H), 1,44 (s, 9H).

Przykład 3

Ester t-butylowy kwasu 3-[5-(4-fluorofenylo)l4lpirydyn-4-ylo-1Hlimidazol-2liio]piperydyno-1 -karboksylowego

184 819

Etap 3-A

Kwas N-t-butoksykarbonylo^-pipeiydynokarboksylowy

Do mieszanego roztworu kwasu nipekotowego (38,7 mmol, 5 g) w 1,4-dioksanie (20 ml) dodano 1N NaOH (4,6 mmol, 4,6 ml) i diwęglan di-t-butylu (38,7 mmol, 8,45 g). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 2 godziny w temperaturze pokojowej. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono 10% KHSO4 (50 ml) i ekstrahowano octanem etylu (2x100 ml). Połączone organiczne warstwy przemyto solanką osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 8,53 g tytułowego związku jako białego proszku.

’H NMR (CDCls) (4,25-4,00 (m, 1H), 3,95-3,85 (m, 1H), 3,15-2,92 (m, 1H), 2,92-2,78 (m, 1H), 2,55-2,42 (m, 1H), 2,14-2,00 (m, 1H), 1,78-1,55 (m, 2H), 1,55-1,35 (m, 1H) 1,45 (s, 9H)

Etap 3-B

Nltlbutoksykarbonylo-3-piperydyno-NlmetoksylN-metylokarboksyamid

Do mieszanego roztworu kwasu N-tlbutoksykarbonylo-3-piperydynokarboksylowego (17,4 mmol, 4,0 g) w THF (50 ml) dodano chlorek tionylu (19,2 mmol, 2,28 g) i pirydynę (0,1 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 2 godziny w temperaturze pokojowej, odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozpuszczono w chlorku metylenu (10 ml) i dodano kroplami do mieszanej zawiesiny chlorowodorku N,G^-dimetylohydroksyloaminy (17,4 mmol, 1,69 g). Następnie dodano trietyloaminę (34,8 mmol, 3,52 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez godzinę. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono następnie chlorkiem metylenu (50 ml) i przemyto 10% KHSO4 (50 ml), nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu (50 ml) i solanką osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 4,14 g tytułowego związku jako jasnożółtego oleju.

Ή NMR (CDCla) δ 4,25-3,95 (m, 2H), 3,72 (s, 3H), 3,18 (s, 3H), 2,95-2,58 (m, 3H), 1,951,85 (m, 1H), 1,75-1,55 (m, 2H), 1,45 (s, 9H).

Etap 3-C

N-t-butoksykarbonyloG-piperydynokarboksyaldehyd

Do mieszanego roztworu Nlt-butoksykarbonylOl3-piperydyno-N-metoksy-Nlmetylokarl boksyamidu (14,8 mmol, 4,03 g) w THF (40 ml) ochłodzonego na lodzie dodano wodorek glinowo-litowy (14,8 mmol, 14,8 ml 1M roztworu w THF). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez pół godziny i następnie zalano wodą (3 ml). Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono octanem etylu (100 mł), przesączono i przesącze przemyto 10% KHSO4 (50 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 2,54 g tytułowego związku jako bezbarwnego oleju..

'HNMR (CDClj) δ 9,69 (s, 1H), 4,00-3,85 (m, 1H), 3,70-3,55 (m, 1H), 3,31 (dd, J=13,4 i 8,3 Hz, 1H), 3,14-3,02 (m, 1H), 2,48-2,35 (m, 1H), 2,00-1,88 (m, 1H), 1,75-1,56 (m, 2H), 1,561,40 (m, 1H) 1,45 (s, 9H)

Etap 3-D

Ester t-butylowy kwasu 3l[5l(4lfluorofenylo)l4-pirydyn-4-ylo-1Hlimidazol-2-ilo]piperydynOl -1 -karboksylowego

Do mieszanego roztworu eteru t-butylodimetylosililowego 1-(4-fluorofenylo)l2hydroksy-2lpirydynl4lyloetanonu (11,9 mmol, 3,42 g) w kwasie octowym (40 ml) dodano N-tlbutoksykarbonylo-3lpiperydynokarboksyaldehyd (11,9 mmol, 2,54 g), octan amonu (0,12 mol, 9,25 g) i octan miedzi (23,8 mmol. 4,32 g). Mieszaninę reakcyjną ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez godzinę. Mieszaninę reakcyjną wylano do lodowatego 30% wodnego roztworu wodorotlenku amonu (500 ml) i mieszano przez pół godziny. Powstałą zawiesinę ekstrahowano octanem etylu (2x200 ml). Fazy organiczne połączono, przemyto solanką osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na krzemionce, eluując mieszaniną 3% MeOH:CH2Cl2- Czyste frakcje zebrano i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstałe ciało stałe utarto z eterem dietylowym z wytworzeniem 1,75 g tytułowego związku jako białego proszku.

184 819

Temperatura topnienia = 193-194°C.

’H NMR (CDCl3) δ 8,40 (s, 2H) 7,55-7,40 (m, 4H), 7,25-7,10 (m, 2H), 4,26 (d, J=10,7 Hz, 1H), 4,07 (d, J=13,4 Hz, 1H), 3,22-3,12 (m, 1H), 3,00-2,70 (m, 2H), 2,20-2,08 (m, 1H), 2,001,75 (m, 2H), 1,70-1,45 (m, 1H), 1,46 (s, 9H).

Analiza:

obliczone dla C24H27N4O2F · 0,20H₂0: C 67,65, H 6,48, N 13,15;

Znaleziono: C 67,64, H 6,33, N 13,02.

Przykład 4

4-[5-(4-l'luorofe'rylo)-4-pirydyn-^ί4-yl()-1H-imid;lZol-2-ilo]^1-acetylopiperydyra

Do mieszanego roztworu 4-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]piperydyny (0,76 mmol, 0,30 g) w THF (5 ml) dodano trietyloaminę (2,7 mmol, 0,27 g) i chlorek acetylu (0,91 mmol. 71,5 mg) i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez noc. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono wodą (50 ml) i nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu (10 ml) i fazę wodną ekstrahowano octanem etylu (2x50 ml). Połączone warstwy organiczne osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na krzemionce, eluując mieszaniną 2,5% do 5% MeOH:CH2Cl2. Frakcje zawierające produkt połączono i odparowano z wytworzeniem żółtego oleju. Olej krystalizowano z eteru dietylowego z wytworzeniem 75 mg tytułowego związku jako białego proszku. Temperatura topnienia = 235- 6°C.

’H NMR (CDCl3) δ 8,39 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,50-7,40 (m, 4H), 7,18 (t, J=8,8 Hz, 2H), 5,705,60 (m, 1H), 4,12-4,02 (m, 1H), 3,20-3,05 (m, 1H), 2,72-2,85 (m, 1H), 2,15 (s, 3H), 2,152,00 (m, 2H), 1,98-1,75 (m, 3H).

Analiza:

obliczono dla C21H21N4OF · 0,45H₂O : C 67,71 , H 5,93 , N 15,04;

Znaleziono: C 67,75, H 5,89, N 14,96.

Przykład 5

4-[5-(4-fluoroferylo)-4-pirydyn-4-ylo-lH-imidazol-2-ilo]piperydyna

184 819

Gazowy chlorowodór barbotowano przez mieszany roztwór estru t-butylowego kwasu 4-[5-(4lfluorzfenyio)-4lpirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo]pipprydynOl 1 -kartoksyiowego 00,36 mmol, 0,15 g) w octanie etylu (5 ml) przez pół godziny. Rozpuszczalnik odparowano następnie pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozcieńczono nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu (50 ml). Powstałą zawiesinę ekstrahowano chlorkiem metylenu (5x20 ml), warstwy organiczne połączono, przemyto solanką, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym eiśeieniem. Powstałą substancję krystalizol wano z eteru dietylowego z wytworzeniem 30 mg tytułowego związku jako białego proszku. Temperatura topnienia = 267-270°C ‘H NMR (CD3OD) δ 8,40 (d, J=6,2, 2H), 7,50-7,41 (m, 4H), 7,18 (t, J=8,8 Hz, 2H), 3,22-3,12 (m, 2H), 3l04l2,92 (m, 1H), 2,80-2,68 (m, 2H), 2,05-1,95 (m, 2H), 1,90-1,75 (m, 2H).

Analiza: obliczone dla C19H19N4F · 0,40H2O: C 69,24, H 6,06, N 17,00;

Znaleziono: C 69,23, H 5,81, N 16,74.

Przykład 6

4-[5-(4lfluorofpnylo)l4lp-rydyn-4-ylo-1Hlimidazol-2-ilo]-1-mptyiopiperydyna

Do mieszanego roztworu estru t-butylowego kwasu 4l[5-(4lfiuorofenyio)-4-pirydye-4-ylo-1Hlimidazol-2lilo]pipprydyno-1-karboksylzwegz (0,90 mmol, 0,38 g) w THF (10 ml) dodano wodorek glinowo-litowy (2,7 mmol, 2,7 ml 1M roztworu w tetrahydrofuranie). Mieszaninę reakcyjną ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez noc. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono octanem etylu (20 ml) i zalano wodą (2,0 ml). Zawiesinę przesączono i przesącze osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu. Przesącze odparowano następnie pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstałe ciało stałe utarto z eterem dietylowym, przesączono i rekrystalizowano z etanolmeteru dietylowego z wytworzeniem 160 mg tytułowego związku jako białego proszku. Temperatura topnienia = 259-261 °C.

‘H NMR (CDCl3) δ 8,39 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,50-7,40 (m, 4H), 7,18 (t, J=8,8 Hz, 2H), 3,052,95 (m, 2H), 2,90-2,75 (m, 1H), 2,34 (s, 3H), 2l25-2l10 (m, 2H), 2,10-1,85 (m, 4H),

Analiza: obliczone dla C-(H-lN4F · 0l6ÓH-O: C 69,18, H 6,44, N 16,14;

Znaleziono: C 69,18, H 6,21, N 16,33.

Przykład 7

4-[5-(4-Πuorzfenykz)l4-p-ryxiyn-4-ylo-1Hlimidazol-2-ilo]-1lbpezyiopippτγdyea

184 819

Do mieszanego roztworu 4-[5-(4Jfluorofenylo)-4-pirydyn-4-rlo-1HJimidazolJ2-ilo]plJ perydyny (0,51 mmol, 0,20 g) w acetonitrylu (4,0 ml) i metanolu (2,0 ml) dodano wodorowęglan sodu (1,8 mmol, 0,15 g) i chlorek benzylu (0,51 mmol, 64,0 mg). Mieszaninę reakcyjną ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez noc, ochłodzono, rozcieńczono wodą (50 ml) i ekstrahowano octanem etylu (2x50 ml). Połączone warstwy organiczne osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii nad krzemionką, eluując mieszaniną 2,5% do 10% MeOH:CH2Cl2. Frakcje zawierające produkt odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem i krystalizowano z eteru dietylowego z wytworzeniem 74 mg tytułowego związku jako białego proszku. Temperatura topnienia = 212-215°C.

Ή NMR (CDCl₃) δ 8,39 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,50-7,25 (m, 9H), 7,18 (t, .1=8,8 Hz, 2H), 3,62 (s, 2H), 3,12-3,02 (m, 2H), 2,94-2,78 (m, 1H), 2,30-2,15 (m, 2H), 2,18-1,85 (m, 4H).

Przykład 8

4J[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4}ylo-1H-imidazol-2-ilo]Jl-etyloplperydyna

Do mieszanej zawiesiny 4J[5J(4-fluorofenrlo)-4-pirydrn-4-rlo-1H-imidazol-2-ilo]-1-acetrlopiperydrny (0,11 mmol, 41,4 mg) w THF (1,0 ml) dodano wodorek glinowo-litowy (0,14 mmol, 0,14 ml 1M roztworu w THF) i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną zalano następnie wodą (0,1 ml), rozcieńczono octanem etylu (25 ml), zawiesinę przesączono, przesącze osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość utarto z eterem dietylowym z wytworzeniem 25 mg tytułowego związku jako białego proszku. Temperatura topnienia = 242-244°C.

’H NMR (CDCls) δ 8,39 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,50-7,40 (m, 4H), 7,18 (t, J=8,8 Hz, 2H), 3,183,05 (m, 2H), 2,90-2,75 (m, 1H), 2,51 (q, J=7,3 Hz, 2H), 2,25-1,85 (m, 6H), 1,15 (t, J=7,3 Hz, 3H).

Analiza: obliczone dla C21H23N4F · 0,20H2O · 0,25EtOAc: C 70,27, H 6,81, N 14,90;

Znaleziono: C 70,21, H 6~,73, N 14,83.

Przykład 9

4- [5 J(3,4-dlchlorofenylo)-4Jpir^ydyn-4Jrlo-1 Hiimidazol22illo-pipeyid)ma

184 819

Etap 9-A

-(33,4-dichlor^ofenylo)-2-pir'ydyn-4-ylo-etano-1,2-diol

Do mieszanego roztworu diizupropylolminy (14,9 g, 19,4 ml, 148 mmol) w tetrahydrofuranid (500 ml) w temperaturze -78°C dodano kroplami n-butylolit (59 ml 2,5M roztworu w tetrahydrofuranie). Po 10 minutach dodano kroplami roztwór eteru t-butylodimetylosililowego 4-piryaylokarZinolu (30 g, 134 mmol) w tetrahydrofuranie (1,50 ml) i pozwolono podnieść się temperaturze do -15°C. Roztwór ponownie ochłodzono do -78°C i dodano kroplami roztwór 3,4-dichloroZenzαldehyau (25,9 g, 134 mmol) w tetrahyarofurαnid (150 ml). Po pozostawieniu roztworu do ogrzania do -20°C wylano go do nasyconego roztworu wodnego wodorowęglanu sodu (2 l). Warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (3x400 ml), połączone warstwy organiczne osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstały olej rozpuszczono w tetrahydrofuranie (400 ml) i do tego roztworu dodano kroplami fluorek tdtraZutyloamoniowy (148 ml 1,0 M roztworu w tetrahyarofUranid). Po 10 minutach mieszaninę reakcyjną zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i powstały olej poddano chromatografii na żelu krzemionkowym, eluując mieszaniną 95:5 aichloromdtan:mdtαnol z wytworzeniem tytułowego związku jako piany mieszaniny diastdrdomdrycznych dioli (31,7 g), której użyto bez dalszego oczyszczania.

Etap 9-B

1-(3,4-dichlorofenylo)-2-pirydyn^-4-ylo-etan(l-1,2-dion

Do mieszanego roztworu metylosulfotlenku (38,3 g, 35 ml, 490 mmol) w dichlorometanie (750 ml) w temperaturze -78°C dodano kroplami bezwodnik trifluorooctowy (77 g, 52 ml, 368 mmol). Po 10 minutach dodano kroplami 1-(3,4-dichlorofenylo)-2-piryayn-4-ylo-dtano-1,2-diol (31,7 g, 112 mmol) w dichlorometanie (500 ml). Po kolejnych 10 minutach dodano kroplami trietyloaminę (70 g, 96 ml, 690 mmol) i mieszaninę reakcyjną natychmiast ogrzano do 0°C i wylano do nasyconego wodnego roztworu wodorowęglanu sodu (300 ml). Warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (3x200 ml) i warstwy organiczne połączono, osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstałe ciało stałe utarto z octanem etylu z wytworzeniem dionu jako żółtego ciała stałego (23 g). ¹H NMR (300 MHz, CDCh) δ 8,90 (dd, J=3,7 i 2,9 Hz, 2H), 8,09 (d, J=1,9 Hz, 1H), 7,857,73 (m, 3H), 7,63 (d, J=8,3 Hz, 1H).

Etap 9-C

Ester benzylowy kwasu 4-[5-(3,4-aichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imiaazol-2-ilo]-piperydyno-1 -karboksylowego

1-(3,4-dichlorofenylo)-2-piryayn-4-ylo-etano-1,2-dion (2,8 g, 10 mmol), ester benzylowy kwasu 4-foπeyl(lpipemlyno-1-karboksylowego (2,47 g, 10 mmol) i octan amonu (7,7 g, 100 mmol) rozpuszczono w kwasie octowym (65 ml) i ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 2,5 godziny, następnie pozostawiono do ochłodzenia do temperatury otoczenia. Mieszaninę reakcyjną wylano następnie na mieszaninę wodorotlenku amonu (100 ml) i lodu. Tę warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (3x200 ml) i warstwy organiczne połączono, przemyto solanką (100 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstały olej poddano chromatografii na żelu krzemionkowym eluując mieszaniną 97:3 dichloromdtan:metanol z wytworzeniem imidazolu jako piany (2,3 g).

Ή NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,45 (d, J=5,9 Hz, 2H), 7,61 (d, J=1,8 Hz, 1H), 7,53 (d, J=8,3 Hz, 1H), 7,44 (d, J=4,6 Hz, 2H), 7,40-7,26 (m, 8H), 5,15 (s, 2H), 4,29 (d, J=13,6 Hz, 2H), 3,10-2,91 (m, 4H), 2,08-1,95 (m, 2H), 1,91-1,73 (m, 2H).

Etap 9-D

4-[5-(3,4-aichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imiaαzol-2-ilo]piperyayna

Ester benzylowy kwasu 4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-piryayn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]pipdr·yayno-1-karboksylowdgo (3,8 g, 7,5 mmol) rozpuszczony w bromowoaorze (30% wagowych) w kwasie octowym (20 ml) ogrzewano do 80°C przez godzinę, po czym mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ochłodzenia do temperatury otoczenia i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono następnie w kwasie chlorowodorowym (100 ml, 1N) i ekstrahowano octanem etylu (100 ml). Warstwę wodną zalkalizowano następnie wodo36

184 819 roUenkiem sodu (35 ml, 3N) i buforowano nasyconym roztworem wodnym wodorowęglanu sodu (300 ml). Warstwę wodną ekstrahowano chloroformem (5x200 ml) i warstwy organiczne połączono, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu, przesączono i zatężono pod rmyinjszonnm ciśnieniem. Powstałą pianę krystalizowano z octanu etylu/heksanu z wytworzeniem wolnej aminy (2,2 g).

*H NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,49-8,43 (m, 2H), 7,63 (d, J=2,0 Hz, 1H), 7,55 (d, J=8,4 Hz, 1H), 7,49-7,43 (m, 2H), 7,33 (dd, J=8,4, 2,0 Hz, 1H), 3,22-3,12 (m, 2H), 2,98 (tt, J=11,9, 3,8 Hz, 1H), 2,76 (dt, J=11,9, 2,5 Hz, 2H), 2,06-1,95 (m, 2H), 1,91-1,75 (m, 2H). Temperatura topnienia = 232-234°C.

Analiza: obliczone dla C19HisN4C-2 · 0,95H2O · 0,15EtOAc: C 58,33, H 5,27, N 13,88. Znaleziono: C 58,23, H 4,95, N 13,83.

Przykład 10

4-[5i(3,4idlchlorofendlo)-4-pirddyn-4-ylo-1H-imidazol-2iilo]-1-:metdlopiperdddna

Do mieszanego roztworu estru benzylowego kwasu 44[5i(3,4-dichlorofenylo)i4-piryi dyn-44dlo-1H-imidazoli2-ilo]ipipnryddno-1ikarboksdlowego (0,75 g, 1,5 mmol) (z etapu 9-C powyżej) w tetrahydrofuranie (20 ml), pod argonem dodano kroplami wodorek glinowolitowy (4,5 ml 1,0 M roztworu w tetrahydrofuranie), po czym roztwór ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną. Po 30 minutach mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ochłodzenia do temperatury otoczenia i dodano powoli wodę (5 ml). Dodano octan etylu (10 ml), mieszaninę przesączono pod zmniejszonym ciśnieniem przez bibułę w celu usunięcia soli glinu, rozcieńczono nasyconym roztworem wodnym węglanu sodu (100 ml) i ekstrahowano octanem etylu (3x75 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solanką (100 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem ciała stałego, które rekrystalizowayo z octanu etylu/heksanu z wytworzeniem produktu jako białego ciała stałego (280 mg).

Ή NMR (300 MHz, CfeOD) δ 8,48-8,43 (m, 2H), 7,61 (d, J=1,9 Hz, 1H), 7,55 (d, J=8,3 Hz, 1H), 7,48-7,43 (m, 2H), 7,32 (dd, J=8,3, 1,9 Hz, 1H), 3,06-2,97 (m, 2H), 2,84 (tt, J=11,9, 3,9 Hz, 1H), 2,34 (s, 3H), 2,19 (dt, J=11,9, 2,5 Hz, 2H), 2,09-1,84 (m, 4H).

Temperatura topnienia = 239-241°C.

Analiza: obliczono dla C20H20N4O2 · 0,60H2O: C 60,34, H 5,37, N 14,07.

Zyaleriono: C 60,32, H 5,18, N 13,83.

Przykład 11

2i(4-{4i[5i(3,4idichlorofnndlo)i4-pirdddn-4-ylo-1H-lmidazo-42iilo]ipipnryddn-1-d-o}butylo)izoindolo-l,3-dion

184 819

Do mieszanego roztworu 4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ylo]piperydyny (90 mg, 0,24 mmol) w acetonitrylu (3 ml) dodano N-(5-bromopentylo)ftalimid (82 mg, 0,28 mmol) i wodorowęglan sodu (101 mg, 1,2 mmol) i zawiesinę ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 4 godziny. Po ochłodzeniu do temperatury otoczenia mieszaninę wylano do wody (50 ml) i ekstrahowano octanem etylu (3x50 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solanką (40 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstałą pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym eluując mieszaniną 97:3 chloroform (nasycony amoniakiem):metanol i następnie krystalizowano z octanu etylu heksanu (45 mg).

Temperatura topnienia = 199-202°C.

‘H NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,49-8,42 (m, 2H), 7,89-7,76 (m, 4H), 7,62 (d, J=1,9 Hz 1H),

7,54 (d, J=8,3 Hz, 1H), 7,32 (dd, J=8,3, 1,9 Hz, 1H), 3,73 (t, J=6,8 Hz, 2H), 3,08 (d, J=11,7 Hz, 2H), 2,84 (tt, J=12,1, 3,9 Hz, 1H), 2,47 (w przybliżeniu t, J=7,6 Hz, 2H), 2,20-2,09 (m, 2H), 2,07-1,82 (m, 4H), 1,78-1,53 (m, 4H).

Analiza: obliczone dla C3‘H₂9N₅O2Cl2 · 0,35H2O: C 64,11, H 5,15, N 12,06.

Znaleziono: C 64,15, H 5,10, N 11,86.

Przykłady 12, 13 i 14 prowadzono stosując procedurę zasadniczo taką, jak opisano powyżej dla przykładu 11.

Przykład 12

2-(5-{4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]-piperydyn-1-ylo}pentylo)-izoindolo-1,3-dior

184 819

Temperatura topnienia = 129-134°C.

'H NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,49-8,43 (m, 2H), 7,89-7,75 (m, 4H), 7,62 (d, J=2,0 Hz, 1H),

7,54 (d, J=8,3 Hz, 1H), 7,32 (dd, J=8,3, 2,0 Hz, 1H), 3,69 (t, .1=6,8 Hz, 2H), 3,25 (d, J=11,9 Hz, 2H), 2,92 (tt, J=12,1, 3,9 Hz, 1H), 2,59 (w przybliżeniu t, J=7,4 Hz, 2H), 2,46-2,31 (m, 2H), 2,16-1,89 (m, 4H), 1,79-1,61 (m, 4H), 1,45-1,32 (m, 2H),

Analiza: obliczone dla C32H31N5O2Cl2 · 1,50H2O: C 62,44, H 5,57, N 11,38.

Znaleziono: C 62,40, H 5,22, N 11,31.

Przykład 13

2-(6/4-15-(3,4-dichlorofenylo)-4-pi]ydiyn-4-ylo-1 ^1^^^0--2410--piperydyn-1 -ylo} heksyio)izoindoiol 1,3-di on

Temperatura topnienia = 129-134°C.

¹H NMR (300 MHz, CD3OD) (8,48-8,43 (m, 2H), 7,89-7,75 (m, 4H), 7,62 (d, J=1,9 Hz, 1H),

7,54 (d, J=8,3 Hz, 1H), 7,32 (dd, J=8,3, 1,9 Hz, 1H), 3,70 (t, J=6,7 Hz, 2H), 3,26 (d, J=11,7 Hz, 2H), 2,92 (tt, J=12,1, 3,9 Hz, 1H), 2,59 (w przybliżeniu t, J=7,4 Hz, 2H), 2,46-2,31 (m, 2H), 2,17-1,88 (m, 4H), 1,80-1,49 (m, 6H), 1,45-1,32 (m, 2H).

Analiza: obliczone dla C33H33N₅O2Cl2 · 0,25H2O · 0,50CH-Ci-: C 61,95, H 5,35, N 10,78. Znaleziono: C 61,97, H 5,35, N 10,81.

Przykład 14

4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4lpirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo] -1 lbenzγll)piperγd\'na

Cl

184 819

Temperatura topnienia = 192-195°C.

’H NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,48-8,42 (m, 2H), 7,62 (d, J=1,9 Hz, 1H), 7,54 (d, J=8,2 Hz, 1H), 7,47-7,42 (m, 2H), 7,39-7,25 (m, 6H), 3,61 (s, 2H), 3,06 (d, J=12,0 Hz, 2H), 2,85 (tt, J=11,9, 3,9 Hz, 1H), 2,28-2,15 (m, 2H), 2,07-1,85 (m, 4H).

Analiza: obliczono dla C26H2₄N4Cl₂ · 0,35H₂O: C 66,49, H 5,30, N 11,93.

Znaleziono: C 66,45, H 5,22, N 12,01.

Przykład 15

Ditrifluorooctan 2l(5l{4l[5l(3,4ldichiorofenylo)l4lpirydynl4lylo-1H-imidazol-2lilo]piperydyn-1 -yloOpentylo)izoindol-1 -onui

Do mieszanego roztworu 2-(544^5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazoll -2lilo]-piperydyn-1lylo0pentylo)izoindolo-1,3-dionu (200 mg, 0,34 mmol) (przykład 14 powyżej) w kwasie octowym (3 ml) dodano pył cynkowy (65 mg) i mieszaninę ogrzewano do 100°C przez 2 godziny, następnie pozostawiono do ochłodzenia do temperatury otoczenia. Mieszaninę zalkalizowano do pH 9 wodnym roztworem wodorotlenku sodu i ekstrahowano chloroformem (3x75 ml). Warstwy organiczne połączono, osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstały olej poddano chromatografii na żelu krzemionkowym eluując mieszaniną 90:10 dichlorometan:metanol z wytworzeniem ciała stałego, które dalej oczyszczono metodą preparatywnej HPLC i liofilizowano z wytworzeniem soli trifluorooctanowej (25 mg).

*H NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,60 (d, J=7,1 Hz, 2H), 8,04 (d, J=7,1 Hz, 2H), 7,80-7,42 (m, 7H), 3,80-3,63 (m, 4H), 3,55-3,48 (m, 1H), 2,48-2,05 (m, 4H), 1,95-1,72 (m, 4H), 1,50-1,38 (2H).

Analiza: obliczone dla C32H33N₅OCl2 · 4,05TFA · 0,40H2O: C 46,15, H 3,66, N 6,71.

Znaleziono: C 46,15, H 3,67, N 6,86.

184 819

Przykład 16

4-(4-{4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilojpiperydyn-1-ylo}etylo)pirydyna

Do mieszanego roztworu 4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]piperydyny (przykład 11 powyżej) (250 mg, 0,67 mmol) w metanolu (6 ml) dodano 4-winylopirydynę (82 mg, 0,28 mmol) i wodorowęglan sodu (101 mg, 1,2 mmol) i zawiesinę ogrzewano do 55°C przez 18 godzin. Zawiesinę pozostawiono do ochłodzenia do temperatury otoczenia, wylano do wody (100 ml) i warstwę wodną, ekstrahowano octanem etylu (3x100 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solanką (80 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym eluując mieszaniną 95:5 dichlorometan:metanol i następnie krystalizowano z octanu etylu/heksanu (150 mg).

Temperatura topnienia = 189-190°C.

*H NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,45 (d, J=6,1 Hz, 2H), 8,42 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,62 (d, J=1,9 Hz, 1H), 7,54 (d, J=8,3 Hz, 1H), 7,45 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,38-7,31 (m, 3H), 3,16 (d, J=11,7 Hz, 2H), 2,96-2,81 (m, 3H), 2,77-2,67 (m, 2H), 2,10-1,88 (m, 4H).

Analiza: obliczone dla C26H25NsCl₂ · 0,50H₂O: C 64,07, H 5,38, N 14,37.

Znaleziono: C 64,04, H 5,16, N 14,19.

Przykład 17

2-(5-{4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]-piperydyn-1-ylo}pentylo)-1,1 -dioksobenzo[d] izotiazol-3-on

184 819

Do mieszanego roztworu 4-[5J(3,4-dichlorofenrlo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2}ilo]piperydyny (200 mg, 0,54 mmol) (przykład 11 powyżej) w N,N-dimetyloformamidzie (2 ml) dodano N}(5}bromopentylo)-1,lJdioksobenzo[d]izotiazol-3-on (213 mg, 0,65 mmol) i trietyloaminę (137 mg, 0,19 ml, 1,35 mmol). Po 6 godzinach w temperaturze otoczenia, mieszaninę reakcyjną wylano do nasyconego roztworu wodnego wodorowęglanu sodu (125 ml) i ekstrahowano octanem etylu (3x100 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solankią(100) ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym eluując mieszaniną 95:5 dichlorometah:metanol, z wytworzeniem piany (200 mg).

'H NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,46 (d, J=6,1 Hz, 2H), 8,11-8,03 (m, 2H), 8,01-7,89 (m, 2H), 7,63 (d, J=1,9 Hz, 1H), 7,54 (d, J=8,3 Hz, 1H), 7,46 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,33 (dd, J=8,3, 1,9 Hz, 1H), 3,80 (t, J=6,9 Hz, 2H), 3,19 (d, J=11,8 Hz, 2H), 2,90 (tt, J=10,9, 3,9 Hz, 1H), 2,54 (w przybliżeniu t, J=7,9 Hz, 2H), 2,12-1,82 (m, 6H), 1,74-1,60 (m, 2H), 1,54-1,40 (m, 2H).

Analiza: obliczone dla C31H31N5Cl2S · 0,90H2O: C58,11,H5,16, N 10,93.

Znaleziono: C 58,10, H 4,88, N 10,87.

Przykład 18 prowadzi się zasadniczo jak opisano w przykładzie 17.

Przykład 18

2-(5-{4}[5-(3,4-dichlorofenrlo)-4-pπydrn-4-rlo-1H-imidazol-2-llo]-piperydyn-1}yloObutylo)-1,1 -dioksobenzo [d] izoiiazol-3-on

‘HNMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,45 (d, J=6,1 Hz, 2H), 8,11-8,03 (m, 2H), 8,01-7,89 (m, 2H), 7,63 (d, J=1,9 Hz, 1H), 7,54 (d, J=8,3 Hz, 1H), 7,46 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,33 (dd, J=8,3, 1,9 Hz, 1H), 3,83 (t, J=6,9 Hz, 2H), 3,15 (d, J=11,9 Hz, 2H), 2,87 (tt, J=10,5, 3,9 Hz, 1H), 2,54 (w przybliżeniu t, J=7,9 Hz, 2H), 2,29-2,16 (m, 6H), 1,76-1,63 (m, 2H).

Analiza: obliczone dla C30H2₉N₅O3Cl2S · 1,70H2O: C 56,20, H 5,09, N 10,92. Znaleziono: C 56,22, H 4,75, N 10,88.

Przykład 19

4-[5-(3Jhrdroksyfenrlo)-4-pirydynJ4-ylo-1H-lmidazol-2-ilo]-1-metylopiperydyna

184 819

Etap 19-A

1-(3-metoksyfenylo)-2-pirydyn-4-yloetano-1,2-diol

Do mieszanego roztworu diizopropyloaminy (4,5 g, 5,8 ml, 44 mmol) w tetrahydrofuranie (170 ml) w temperaturze -78°C dodano kroplami n-butyiolit (17,7 ml 2,5M roztworu w tetrahydrofuranie). Po 10 minutach dodano kroplami roztwór eteru t-butyk>dimptyiosililowegz 4-pirydylokarbinolu (9,0 g, 40 mmol) w tetrahydrofuranie (35 ml) i pozwolono podnieść się temperaturze do -15°C. Roztwór ochłodzono ponownie do -78°C i dodano do niego kroplami roztwór 3-anizaldehydu (5,5 g, 4,9 ml, 40 mmol) w tetrahydrofuranie (35 ml). Roztwór pozostawiono do ogrzania do -20°C i wylano do nasyconego roztworu wodnego wodorowęglanu sodu (300 ml). Warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (3x200 ml) i warstwy organiczne połączono, osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnipnipm. Powstały olej rozpuszczono w tetrahydrofuranie (120 ml) i do tego roztworu dodano kroplami fluorek tetrabutyloamoniowy (48 ml 1,0 M roztworu w tetrahydrofuranie). Po 10 minutach mieszaninę reakcyjną zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i powstały olej poddano chromatografii na żelu krzemionkowym eluując mieszaniną 97:3 octan etylu:mptaeol z wytworzeniem mieszaniny diastereomerycznych dioli jako piany (8,5 g), której użyto bez dalszego oczyszczania.

Etap 19-B

-(3lmρtxlksyfeeykl)l2-pirydyn-4-γkletano-1,2-dion

Do mieszanego roztworu metylzsulfotlenku (11,8 g, 10,7 ml, 150 mmol) w dichiorol metanie (150 ml) w temperaturze -78°C dodano kroplami bezwodnik trifiuorooctzwy (23,7 g, 16 ml, 113 mmol). Po 10 minutach dodano kroplami 1l(3-metoksyfenylo)-2-pirydynl4l -yioptanz-1,2ldiol (8,5 g, 34 mmol) w dichlorometanie (60 ml). Po kolejnych 10 minutach dodano kroplami trietyloaminę (21,3 g, 29,4 ml, 211 mmol) i mieszaninę reakcyjną natychmiast ogrzano do 0°C i wylano do nasyconego roztworu wodnego wodorowęglanu sodu (300 ml). Wodną warstwę ekstrahowano octanem etylu (3x200 ml) i warstwy organiczne połączono, osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstały olej poddano chromatografii na żelu krzemionkowym elując mieszaniną 1:3 octan etylrnheksany z wytworzeniem dionu jako żółtego ciała stałego (5,1 g).

^]H NMR (300 MHz, CDCb) δ 8,88 (dd, J=4,4 i 2,5 Hz, 2H), 7,77 (dd, J =4,4 i 2,5 Hz, 2H), 7,56-7,51 (m, 1H) 7,50-7,39 (m, 2H), 7,22-7,19 (m, 1H), 3,85 (s, 3H).

Etap 19-C

Ester t-butylowy kwasu 4-[5-(3-mptoksyfenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1Hlimidazol-2lilo]pipeI'yl dyno-1 -karboksylowego

1-(3-mptoksyfenylo)-2-pirydyn-4-yloetano-1l2-dion (1,93 g, 8,0 mmol), ester t-butylowy kwasu 4-formylzpiperydyno-1-karboksyiowpgo (1,7 g, 8,0 mmol) i octan amonu (6,2 g, 80 mmol) rozpuszczono w kwasie octowym (20 ml) i ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 2 godziny, następnie pozostawiono do ochłodzenia do temperatury otoczenia. Mieszaninę reakcyjną wylano na mieszaninę wodorotlenku amonu (50 ml) i lodu, ekstrahowano octanem etylu (3x125 ml) i połączone warstwy organiczne osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstały olej poddano chromatografii na żelu krzemionkowym eluując octanem etylu z wytworzeniem imidazolu jako piany (1,2 g), której użyto bez dalszego oczyszczania.

Etap 19-D

4-[5l(3lhydrlzksyfeeykz)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazzlll2-ikZ]-1l^me^lyi^¢zpiperydyea

Do mieszanego roztworu estru t-butylowego kwasu 4l[5-(3-metoksyfenylz)l4lpirydye4-ylo-1Hlimidazo|l2lilo]piperydyno-1-karboksylowego (250 mg, 0,58 mmol) w tetrahydrofuranie (7 ml) pod argonem dodano kroplami wodorek glinowo-litowy (1,7 ml 1,0M roztworu w tetrahydrofuranie), po czym roztwór ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 1,5 godziny. Mieszaninę pozostawiono do ochłodzenia do temperatury otoczenia i dodano powoli wodę (3 ml). Dodano octan etylu (5 ml) i mieszaninę przesączono pod zmniejszonym eiśeipeiem przez bibułę w celu usunięcia soli glinu. Przesącz rozcieńczono wodnym roztworem wodorowęglanu sodu (100 ml) i ekstrahowano octanem etylu (3x50 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solanką (50 ml), osuszono nad bezwodnym siar184 819 czanem magnezu,' przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem ciała stałego (150 mg). Ciało stałe rozpuszczono w bromowodorze w kwasie octowym (30% wagowych, 5 ml) i mieszaninę ogrzewano w temperaturze 100°C przez 5 godzin. Po ochłodzeniu do temperatury otoczenia roztwór zalkalizowano wodnym roztworem wodorotlenku sodu, buforowano wodnym roztworem wodorowęglanu sodu roztwór i ekstrahowano octanem etylu (6x50 ml). Warstwy organiczne połączono, osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość utarto z octanem etylu z wytworzeniem ciała stałego (40 mg).

‘H NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,38 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,49 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,24 (t, J=7,5 Hz, 1H), 6,91-6,79 (m, 3H), 3,03 (d, J=11,7 Hz, 2H), 2,84 (tt, J=11,7, 4,0 Hz, 1H), 2,35 (s, 3H), 2,21 (dt, J=11,7, 2,5 Hz, 2H); 2,08-1,85 (m, 4H).

Analiza: obliczone dla C20H22N4O · 0,35H2O · 0,70EtOAc: C 68,06, H 7,09, N 13,92. Znaleziono: C 67,99, H 6,89, N 13,92.

Przykład 20

3-[5l(4lΠuorofenylo)-4lpirydynl4-yio-1 H-imidίZζo1-2-ilo]pipeIydyna

Gazowy chlorowodór barbotowano do mieszanego roztworu estru t-butylowego kwasu

3-[5-(4-fluorofenylo)l4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazoll2lilo]piperydyno-1lkarboksylowego w metanolu (30 ml) przez pół godziny. Mieszaninę reakcyjną odparowano następnie pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 1,6 g bladożółtej piany. 0,2g tej piany rozcieńczono nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu (20 ml) i ekstrahowano 1% MeOH:CH2Cl2 (3x50 ml). Warstwy organiczne połączono i osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu. Powstałe ciało stałe utarto z eterem dietylowym z wytworzeniem 92 mg tytułowego związku jako bladożółtego proszku.

Temperatura topnienia = 252-254°C.

*H NMR (CD3OD) δ 8,79 (d, J=6,8 Hz, 2H), 8,17 (d, J=6,8 Hz, 2H), 7,72-7,02 (m, 2H), 7,35 (t, J=8,5 Hz, 2H), 3,85-3,42 (m. 4H), 3,25-3,12 (m, 1H), 2,42-2,30 (m, 1H), 2,24-1,90 (m, 3H).

Analiza: obliczone dla C19H19NF · 0,25H2O · 0,15Et2O: C 66,65, H 6,26, N 16,58;

Znaleziono: C 69,56, H 6,02, N 16,58.

Przykład 21

3l[5-(4-i'iuorofenyio)l4-pirydy·n-4-yl(^-1H-imidazol-2-ilo|-1-metylopipery'dyna

184 819

Do mieszanego roztworu estru t-butylowego kwasu 3-[5-(4-fluorofnydlo)-4-pirddyy-dlo-1H-imidazo-i2-i-o]pipelydyno-1-kayboksy-owego (200 mg) w THF (2,0 ml) dodano wodorek gliyowo-litown (1,14 mmol, 1,14 ml 1M roztworu w THF) i mieszaninę ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 6 godzin. Mieszaninę reakcyjną za-ayo wodą (2,0 ml), rozcieńczono octanem etylu (25 ml) i przesączono. Przesącze przemyto nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu (50 ml) i warstwę wodną ekstrahowano ClfCk (2x30 ml). Warstwy organiczne połączono, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość krystalizowano z eteru dietylowego z wytworzeniem 60 mg tytułowego związku jako białawego proszku.

Temperatura topnienia = 195-197°C ^JH NMR (CD3OD) δ 8,39 (d, J=5,9 Hz, 2H), 7,50-7,40 (m, 4H), 7,17 (t, J=8,8 Hz, 2H), 3,153,04 (ną 2H)- (m- 1H)- 2,35 (s- 3H)- 2,18-2,00 (m- 2H)-1,90-1,55 (m- 4H).

Analiza: obliczone dla C24H27N4O2F · 0,15H2O: C 70,84, H 6,33, N 16,52:

Znaleziono: C 70,93, H 6,49, N 16,15.

Przykład 22

4i[5-(4-fluorofenylo)i4-pirydyn-4-dlo-1 H-imidazo^-ilo] -1,4-dimetylopiperyddna

Etap 22-A

Ester etylowy kwasu Nit-butoksdkarbonyloizonipekotowego

Do mieszanego roztworu estru etylowego kwasu izonipnkotowngo (31,8 mmol, 5 g) w THF (50 ml) dodano diwęglan di-t-butylu (31,8 mmol, 6,94 g). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 grdzind, rozcieńczono octanem etylu (300 ml) i przemyto ‘0% KHSO4 (200 ml). Fazy organiczne osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując 9,09 g tytułowego związku jako jasnożółtego oleju.

Ή NMR (CDCl3) δ 4,13 (q, J=7,1 Hz, 2H), 4,08-3,95 (m, 2H), 2,90-2,75 (m, 2H), 2,48-2,35 (m, 1H), 1,95-1,70 (m, 2H), 1,70-1,55 (m, 2H), 1,52 (s, 9H), 1,25 (t, J=7,1 Hz, 3H)

Etap 22-B

Ester etylowy kwasu Nitibutoksykarbondlo-4-metnlo-izonipekotowngo

Do mieszanego roztworu diizopropdloaminy (20,0 mmol, 2,02 g) w THF (50 ml) ochłodzonego do -78°C dodano n-butnlo-lt (21,7 mmol, 8,68 ml 2,5 M roztworu w heksanach). Następnie dodano kroplami ester etylowy kwasu N-tibutoksykarboyylolzonipekotowego (16,7 mmol, 4,5 g); mostępnie jodek metyki (16,7 mmol, 2,37 g) i mieszimmę r^^ccyj^^ ρο^ο^Ι^ρ^^ι— do ogrzania do temperatury pokojowej. Mieszaninę rozcieńczono następnie octanem etylu (500 ml) i przemyto wodą (1x200 ml), 10% KHSO4 (200 ml) i solanką osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowo pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 4,76 g tytułowego związku jako jasnożółtego oleju.

‘H NMR (CDCl3) δ 4,13 (q, J=7,1 Hz, 2H), 3,85-3,65 (m, 2H), 3,05-2,88 (m, 2H), 2,10-1,95 (m, 1H), 1,50-1,10 (m, 19H).

Etap 22-C

Kwas N-tibutoksdkarboydlo-4-mntnlolzonlpnkotown

184 819

Do mieszanego roztworu estru etylowego kwasu N-tlbutoksykarbonylo-4-metyloizonipekotowego (17,4 mmol, 4,73 g) w THF (50 ml) i etanolu (50 ml) dodano 50% NaOH (50 ml) i mieszaninę ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez noc. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono 10% KHSO4 (600 ml) i stężonym H2SO4 (5 ml) i ekstrahowano octanem etylu (2x250 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto wodą (500 ml) i solanką, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość utarto z eterem dietylowym:heksanami i przesączono z wytworzeniem 1,12 g pomarańczowego ciała stałego. Przesącze odparowano z wytworzeniem 2,71 g tytułowego związku jako pomarańczowego ciała stałego.

Ή NMR (CDCl₃) δ 3,85-3,65 (m, 2H), 3,05-2,88 (m, 2H), 2,10-1,95 (m, 2H), 1,50-1,30 (m, 3H), 1,45 (s, 9H), 1,27 (s, 3H).

Etap 22-D

Nlt-butoksykarbonyio-4lmetylol4-piperydynOlNlmetcksy-Nlmetylokarboksamid

Do mieszanego roztworu kwasu Nltlbutoksykarbonylo-4-metylo-izonipekotowego (4,6 mmol, 1,12 g) w CH2G2 (15 ml) dodano chlorek tionylu (5,0 mmol, 0,60 g) i pirydynę (0,1 ml) i mieszaninę mieszano przez godzinę w temperaturze pokojowej. Mieszaninę reakcyjną odparowano następnie pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozpuszczono w chlorku metylenu (20 ml) i dodano kroplami do mieszanej zawiesiny chlorowodorku N,0ldimetyiohydroksyioaminy (5,0 mmol, 0,49 g). Następnie dodano trietyloaminę (10,1 mmol, 0,49 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez godzinę. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono następnie chlorkiem metylenu (100 ml), przemyto 10% KHSO4 (50 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 1,05 g tytułowego związku jako pomarańczowego oleju użytego bez dalszego oczyszczania.

Etap 22-E

Nlt-butoksykarbonyio-4lmetylo-4-piperydynokarboksyaldehyd

Do mieszanego roztworu N-tlbutcksykarbonyło-4-metylOl4lpiperydyno-N-metoksylN-metylokarboksamidu (1,1 mmol, 0,31 g) w THF (5,0 ml) dodano wodorek glinowo-litowy (1,1 mmol, 1,1 ml 1M roztworu w THF) i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez pól godziny. Mieszaninę reakcyjną zalano wodą (0,5 ml), rozcieńczono octanem etylu (50 ml), przesączono i przesącze przemyto 10% K.HSO4 (50 ml). Warstwy organiczne osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 0,15 g tytułowego związku jako bezbarwnego oleju.

*H NMR (CDG3) δ 3,70-3,50 (m, 2H), 3,20-3,00 (m, 2H), 2,95-2,80 (m, 2H), 1/5-1,20 (m, 3H), 1,41 (s, 9H), 1,04 (s, 3H).

Etap 22-F

Ester t-butylowy kwasu 4l[5l(4-fluorofenyio)l4lpirydyn-4-ylo-1H-imidazoi-2-ilo]-4-metylopiperydyno-1 -karboksylowego

Do mieszanego roztworu eteru t-butylodimetylosililowego 1-(4-fluorofenylo)-2l -hydroksy-2lpirydyn-4-yio-etanonu (2,0 mmol, 0,65 g) w kwasie octowym (10 ml) dodano N-t-butoksykarbonylo-4lmetyio-4-pip}rydynokarboksyaldehyd (2,2 mmol, 0,5 g), octan amonu (20,0 mmol, 1.54 g) i octan miedzi (4,0 mmol, 0,73 g) i mieszaninę ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez godzinę. Mieszaninę reakcyjną wylano następnie do lodowatego 30% wodnego roztworu wodorotlenku amonu (200 ml), mieszano przez pół godziny, fazy rozdzielono i wodną fazę ekstrahowano octanem etylu (2x200 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solanką i osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii nad krzemionką eluując 2% MeOH:CH2Cl2. Frakcje zawierające produkt zebrano i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 0,12 g tytułowego związku jako białego proszku.

Temperatura topnienia = 157-160°C ‘H NMR (CD3OD) δ 8,40 (s, 2H), 7,55-7,40 (m, 4H), 7,25-7,10 (m, 2H), 3,80-3,68 (m, 2H), 2,40-2,25 (m, 2H). 1.75-1,55 (m, 2H), 1,46 (s, 9H), 1,39 (s, 3H).

Etap 22-G

4-[5l(4-fluorofenylo)l4-pirydyn-4lylo-1Hlimidazol-2-ilo]-1,4-dimetylopiperydyna

184 819

Do mieszanego roztworu estru t-butylowego kwasu 4-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imiadazol-2-ilo]-4-metylopiperydyno-1-karboksylowego (0,14 mmol, 60 mg) w THF (2,0 ml) dodano wodorek glinowo-litowy (0,56 mmol, 0,56 ml 1M roztworu). Mieszaninę reakcyjną ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 6 godzin, ochłodzono, rozcieńczono octanem etylu (20 ml) i zalano wodą (0,5 ml). Zawiesinę przesączono i przesącze przemyto wodą (20 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstałe ciało stałe utarto z eterem dietylowym i przesączono z wytworzeniem 20 mg tytułowego związku jako białego proszku.

Temperatura topnienia = 227-229°C.

*H NMR (CD3OD) δ 8,39 (d, J=6,1 Hz, 2H), 7,50-7,40 (m, 4H), 7,18 (t, J=8,8 Hz, 2H), 2,752,62 (m, 2H), 2,46-2,30 (m, 5H), 2,26 (s, 3H), 1,90-1,75 (m, 2H), 1,36 (s, 3H).

Analiza: obliczone dlaC2iH₂3N4F · 0,45H2O · 0,10Et2O: C 70,24, H 6,86, N 15,31;

Znaleziono: C 70,14, H 6,49, N 15,17.

Przykład 23

4-benzylo-4-[(4-fluorofenylo)-5-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]piperydyna

Gazowy HCl barbotowano przez mieszany roztwór estru t-butylowego kwasu 4-benzylo-4-[(4-fluorofenylo)-5-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]piperydyno-1-karboksylowego w octanie etylu (10 ml) i metanolu (2 ml) przez 1,25 godziny. Roztwór odparowano następnie pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozpuszczono w nasyconym roztworze wodorowęglanu sodu (30 ml) i octanie etylu (30 ml). Warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (30 ml), warstwy organiczne połączono, przemyto solanką osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na krzemionce, eluując 5% MeOH:CHCl3 nasyconym amoniakiem. Czyste frakcje zebrano i odparowano. Pozostałość odparowano z CH2Cl2:heksanów z wytworzeniem 75 mg tytułowego związku jako białawej piany.

‘H NMR (CDCl3) δ 8,38 (d, J=5,6 Hz, 2H), 7,45-7,30 (m, 4H), 7,24-7,10 (m, 6H), 6,80-6,70 (m, 2H), 3,05-2,95 (m, 4H), 2,72-2,60 (m, 2H), 2,50-2,35 (m, 2H), 1,85-1,72 (m, 2H).

Analiza: obliczone dla C26H25N4F · 0,65H₂O · 0,25 heksany: C 74,10, H 6,74, N 12,57.

Znaleziono: C 74,05, H 6,52, N 12,48.

Przykład 24

Dichlorowodorek 2-amino-1 - {5-[4-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]piperydyn-1 -ylo}etanonu

184 819

Cl

Do mieszanego roztworu 4-[5-(3,4-dichlorufenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol^-ilo^iperydyny (200 mg, 0,54 mmol) w N^N-dimetyloformamidzie (1 ml) dodano N-(t-ZutuksykarZonylo)glicynę (113 mg, 0,59 mmol), chlorowodorek l-etylo-j-©-aimetylolminoprupylo)karZudiimidu (113 mg, 0,59 mmol) i hydrat 1-hydroksyZdnzotriazolu (80 mg, 0,59 mmol) i mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną wylano do nasyconego wodnego roztworu wodorowęglanu sodu (125 ml) i ekstrahowano octanem etylu (3x100 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solanką (100 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem magnezu, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym eluując mieszaniną 97:3 dichlorometan:metanol. Powstałą pianę rozpuszczono w octanie etylu (25 ml), ochłodzono do 0°C i gazowy chlorowodór ZarZotowano przez roztwór przez 30 minut. Dichlorowodordk produktu wytrącił się z roztworu, i przesączono go z wytworzeniem żółtego ciała stałego (150 mg). Temperatura topnienia = 208-214°C.

*H NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,81 (d, J=6,8 Hz, 2H), 8,13 (d, J=6,8 Hz, 2H), 7,85 (d, J=1,9 Hz, 1H), 7,74 (d, J=8,3 Hz, 1H), 7,51 (dd, J=8,3, 1,9 Hz, 1H), 4,68 (d, J=10,9 Hz, 1H), 4,14-3,98 (m, 3H), 3,50-3,30 (m, 2H), 3,01-2,88 (m, 2H), 2,30-1,88 (m, 4H).

Analiza: obliczone dla Cz^i^OCh · 2HCl · 2,55H₂O · 0,25EtOAc: C 46,26, H 5,31, N 12,26.

Znaleziono: C 46,25, H 5,00, N 12,27.

Przykład 25

3-[5-(4-fluorofenylu)-4-pir-ydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo]-1 -acetylopipeΓadyna

184 819

Do mieszanego roztworu dichlorowodorku 3-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-ylo-1HJ Jimidazol-2-ilo]piperydrnr (0,76 mmol, 0,3 g) w THF (5,0 ml) dodano trietrloaminę (3,3 mmol, 0,33 g) i chlorek acetylu (2,3 mmol, 0,18 g). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez godzinę, rozcieńczono 10% KHSO4 (50 ml) i ekstrahowano octanem etylu (2x50 ml). Fazy organiczne połączono, przemyto solanką, osuszono nad bezwodnym siarczaJ nem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii nad krzemionką, eluując mieszaniną 3% MeOH:CH2Cl2. Czyste frakcje zebrano i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstałą warstwę odparowano z CH2Cl2:heksanów z wytworzeniem 0,2 g tytułowego związku jako białej piany.

Analiza: obliczone dla C21H21N4OF · 0,75H2O · 0,25heksany: C 67,65, H 6,56, N 14,02;

Znaleziono: C 67,72, H 6,30, N 13,91.

Przykład 26

4-[1-proprloJ5-pirydrn-4-ylo-4-(3-trifuorometrlofenrlo)-1HJimidazolJ2-ilo]piper·rdrna

Etap 26-A }pirrdrnJ4-ylo-2-(3 Jtrifluorometylofenylo)etanon

Do mieszanego roztworu 4,4J(dimetoksymetylo)pirrdrnr (0,131 mol, 20,1 g) [Sheldrake Synth. Commun. 23, 1967 (1993)] w ThF ochłodzonym do -78°C pod argonem dodano kroplami n-butylolit (0,139 mol, 55,1 ml 2,5M roztworu w heksanach) i mieszaninę reakcyjną zastawiono na 10 minut, po czym dodano kroplami chlorek 3Jtrifluorometylobenzylu (0,134 mol, 26,0 g). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze -78°C przez 20 minut, rozcieńczono nasyconym wodnym roztworem wodorowęglan sodu (500 ml) i ekstrahowano octanem etylu (3x250 ml). Połączone warstwy organiczne przemyto solanką, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w 96% kwasie mrówkowym (80 ml), rozcieńczono wodą (20 ml) i ogrzewano w temperaturze wrzenia przez 18 godzin. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury otoczenia i składniki lotne usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Powstały brunatny olej zanalizowano do pH 7 wodnym roztworem NaOH, następnie do pH 10 nasyconym roztworem węglanu potasu i ekstrahowano octanem etylu (3x200 ml). Warstwy organiczne połączono, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na krzemionce, eluując mieszaniną gradientową 20%-65% octan etylu: heksan. Czyste frakcje połączono z wytworzeniem 24,43 g brunatnego oleju.

*H NMR (CDCl3) δ 8,84 (dd, J=4,4 Hz, 1,7 Hz, 2H), 7,78 (dd, J=4,4 Hz, 1,7 Hz, 2H), 7,58-7,42 (m, 4H), 4,36 (s, 2H).

Etap 26-B

2-oksym 1-(plr'ydrnJ4-ylo)J2J[3J(trifluorometylo)fenylo]etano-1,2Jdionu

Do mieszanego roztworu 1 -φrrydyn44-ylo}-2-[}((tffluoromt-ylo--ennyloetnnnuu (22 mmol, 24,43 g) w mieszaninie kwasu octowego (80 ml) i wody (8 ml) w temperaturze 0°C dodano roztwór azotynu sodu (138 mmol, 9,53 g) w wodzie (8 ml) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 10 minut w temperaturze 0°C. Powstały osad wydzielono metodą filtracji pod zmniejszonym ciśnieniem i przemyto wodą (50 ml), następnie osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem 24,43 g (90%) bladożółtego ciała stałego. *H NMR wykazało mieszaninę izomerów oksymu. Singlet przy δ 4,36 produktu z etapu 1 nie jest już obecny.

184 819

Etap 26-C

Ester benzylowy kwasu 4-[1lpropylOl5-pirydyn-4-ylo-4-(3-trifluorometylofenylo)-1Hlimidazol^-ilojpiperydyno-1 -karboksylowego

Do mieszanego roztworu 2-oksymu 1-(pirydyn-4-ylo)-2-[3l(trifluorometylo)fenylo]etanOl -O-dionu (83 mmol, 24,43 g) i 1-benzyloksyk<αlx>nyly-piperydyno-4-karboksyaldehydu [Amici i in. Eur. J. Med. Chem. 26, 625-631 (1991)] (108 mmol, 26,7 g) w kwasie octowym (300 ml) dodano propyloaminę (1,24 mol, 73,6 g) kroplami w temperaturze otoczenia. Mieszaninę reakcyjną ogrzewano do wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 3 godziny, ochłodzono do temperatury otoczenia i zalkalizowano do pH 8 stężonym wodorotlenkiem amonu z lodem i ekstrahowano octanem etylu (3x500 ml). Połączone warstwy organiczne przemyto solanką, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w metanolu (100 ml), potraktowano roztworem trichlorku tytanu (3x150 ml 10-20% wagowych w 20-30% HCl) i mieszano przez 18 godzin. Mieszaninę reakcyjną zalkalizowano do pH 10 nasyconym roztworem węglanu potasu i ekstrahowano octanem etylu (4x300 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto solanką, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii na krzemionce, eluując mieszaniną gradientową 30%-60% octanu etylu:heksan z wytworzeniem żółtego oleju, który poddano ponownie chromatografii na krzemionce, eluując mieszaniną gradientową 25%-50% octanu etylu heksan z wytworzeniem 10,8 g jasnożółtego oleju.

*H NMR (CDCl3) δ 8,71 (dd, J=4,4 Hz, 1,6 Hz, 2H), 7,74 (s, 1H), 7,44-7,24 (m, 10H), 5,16 (s, 2H), 4,41-4,30 (m, 2H), 3,78 (dd, J=7,9 Hz, 7,7 Hz, 2H), 3,04-2,93 (m, 2H), 2,87 (dddd, J=11,1 Hz, 11,1 Hz, 3,8 Hz, 3,8 Hz, 1H), 2,10-2,05 (m, 2H), 1,93-1,90 (m, 2H), 1,571,47 (m, 2H), 0,80 (t, J=7,5 Hz, 3H).

Etap 26-D

4l[1-propylOl5-pirydyn-4-ylo-4-(3ltrifluorometylofenylo)-1H-imidazol-2-ilo]piperydyna

Zawiesinę estru benzylowego kwasu 4l[1-propylo-5lpirydyn-4-ylo-4-(3-trifluorometylOl fenylo)-1H-imidazol-2lilo]piperydyno-1-karboksylowego (7,8 mmol, 4,3 g) w 3M kwasie chlorowodorowym (70 ml) ogrzewano do 60°C przez 3 godziny, ochłodzono do temperatury otoczenia, przemyto eterem (2x50 ml) i fazy organiczne odrzucono. Warstwę wodną zalkalizowano wodnym roztworem wodorotlenku sodu do pH 10 i ekstrahowano dichlorometanem (3x100 ml) i octanem etylu (100 ml). Połączone warstwy organiczne osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddano chromatografii nad krzemionką, eluując mieszaniną gradientową 95:5:0,5 do 90:10:1 dichlorometan:metanol:wodorotlenek amonu z wytworzeniem białawej piany, którą rekrystalizowano z 25% octanu etylu w heksanach z wytworzeniem tytułowego związku jako białawego ciała stałego.

*H NMR (CDCl3) δ 8,70 (dd, J=4,4 Hz, 1,5 Hz, 2H), 7,77 (s, 1H), 7,44-7,38 (m, 2H), 7,29-7,23 (m, 3H), 3,78 (dd, J=8,1 Hz, 7,6 Hz, 2H), 3,30-3,26 (m, 2H), 2,89-2,73 (m, 3H), 2,01-1,88 (m, 4H), 1,51 (sekstet, J=7,6 Hz, 2H), 0,80 (t, J=7,6 Hz, 3H).

Analiza: obliczone dla C23H25F3N4 · 035H2O: C 65,65, H 6,16, N 13,31.

Znaleziono: C 65,61, H 6,08, N 13,42.

Przykład 27 (S)-4-[5-(2-[1-fenyloetyloamino)pirydyn-4-ylo-1lmetylo-4l(3ltrifluorometylofenylo)l

1Hlimidazoi-2-ilo]piperydyna

184 819

Etap 27-A

2-(2-fluoropirydyn-4-ylo)-1 -(3 -trifluorometylofenylo)etanon

Do roztworu diizopropyloaminy (17,69 ml, 0,135 mol) w THF (200 ml) w temperaturze -78°C, pod argonem, dodano n-butylolit (54,0 ml, 2,5M w heksanie, 0,135 mol), następnie po 5 minutach roztwór 2-fluoro-4-metylopirydyny (Lancaster Synthesis Inc.) (10 g, 0,090 mol) w THF (20 ml). Po wymieszaniu przez 15 minut w temperaturze -78°C dodano roztwór N-metoksy-N-metylo-3-trifluorometylobenzamidu (23,08 g, 0,099 mol) w THF (10 ml). Po wymieszaniu przez 5 minut mieszaninę reakcyjnąpozostawiono do ogrzania do 0°C i wylano do wody (400 ml) i octanu etylu (400 ml). Warstwy rozdzielono i warstwę wodną przemyto octanem etylu (200 ml). Ekstrakty octanu etylu połączono, osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu, przesączono i zatężono do oleju, który poddano chromatografii na żelu krzemionkowym z elucją20% octanu etytlu w heksanie z wytworzeniem 21,6 g tytułowego związku.

NMR (300 MHz, CDC1₃) δ: 8,25 (IH, s); 8,20 (IH, d, J=5,l Hz); 8,18 (IH, d, J=9,3 Hz); 7,88 (IH, d, J=7,8 Hz); 7,67 (IH, t, J=7,8 Hz); 7,09 (IH, d, J=5,l Hz); 6,86 (IH, s); 4,37 (2H, s).

Etap 27-B

1-oksym l-(2-fluoropirydyn-4-ylo)-2-(3-trifluorometylofenylo)etano-l,2-dionu

Do mieszaniny 2-(2-fluoropirydyn-4-ylo)-l-(3-trifluorometylofenylo)etanonu (10,80 g, 0,038 mol) w etanolu (200 ml), w temperaturze -10°C, pod argonem, dodano azotyn t-butylu (5,0 ml, 0,042 mol), następnie kroplami chlorowodór (12,2 ml, 2,5M w etanolu, 0,031 mol) zachowując temperaturę poniżej -5°C. Po zakończeniu dodawania mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, rozcieńczono wodą (100 ml), zalkalizowano nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu (200 ml). Mieszaninę ekstrahowano następnie octanem etylu (1x600 ml, 2x300 ml). Warstwy organiczne połączono, przemyto wodą (300 ml), solanką (300 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu, sodu, przesączono i zatężono do oleju (11, 4g).

H NMR (300 MHz, CDC1₃) δ: 8,31 (IH, s); 8,29 (IH, s); 8,29 (IH, d, J=5,3 Hz); 8,24 (IH, d, J=7,8 Hz): 7,92 (IH, d, >8,1 Hz); 7,71 (IH, t, >7,8 Hz); 7,40 (IH, d, >5,1 Hz); 7,23 (IH, s).

Etap 27-C

Ester benzylowy kwasu 4-[l-hydroksy-5-(2-fluoropirydyn-4-ylo)-4-(3-trifluorometylofenylo)-1 H-imidazol-2-ilo]piperydyno-1 -karboksylowego

Do mieszaniny 1-oksymu l-(2-fluoropirydyn-4-ylo)-2-(3-trifluorometylofenylo)etano1,2-dionu (11,4 g, 0,037 mol) i N-benzyloksykarbonylopiperydyno-4-karboksyaldehydu [Amici i in. Eur. J. Med. Chem. 26, 625-631 (1991)] (9,93 g, 0,040 mol), w kwasie octowym (250 ml) dodano octan amonu (56,29 g, 0,730 mol). Mieszaninę ogrzewano do 75°C przez godzinę, ochłodzono i zatężono w celu usunięcia większości kwasu octowego. Pozostałość wylano do stężonego NH4OH (100 ml), lodu (200 g) i chlorku metylenu (800 ml) i pH ustawiono na 8 za pomocą NH4OH. Warstwę chlorku metylenu usunięto i warstwę wodną przemyto chlorkiem metylenu (2x300 ml). Połączone fazy organiczne przemyto wodą (300 ml), solanką (300 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu, przesączono i zatężono z wytworzeniem oleju użytego w następnym etapie bez dalszego oczyszczania.

Etap 27-D

Ester benzylowy kwasu 4-[5-(2-fluoropirydyn-4-ylo)-4-(3-trifluorometylofenylo)-lH-imidazol-2-ilo]piperydyno-1 -karboksylowego

Do mieszanego roztworu surowego estru benzylowego kwasu 4-[l-hydroksy-5-(2-fluoropirydyn-4-ylo)-4-(3-trifluorometylofenylo)-1 H-imidazol-2-ilo]piperydyno-1 karboksylowego (z powyższego etapu) w metanolu (400 ml) w temperaturze 0°C powoli dodano chlorek tytanu (III) (150 ml, 0,174 mol, 15% wagowych w 20-30% HCl). Mieszaninę reakcyjną pozostawiono do mieszania przez 2 godziny w temperaturze pokojowej. Po zakończeniu mieszaninę reakcyjną zatężono w celu usunięcia metanolu i zalano nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu (750 ml) i octanem etylu (1500 ml). Po wymieszaniu przez 4 godziny warstwę organiczną usunięto, a warstwę wodną przemyto octanem etylu (2x750 ml).

184 819

Organiczne ekstrakty połączono, przemyto wodą (750 ml), solanką (750 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu, następnie zatężono do oleju. Olej rozpuszczono w octanie etylu (10 ml) i poddano chromatografii na krzemionce stosując 40°C octanu etylu/heksanu z wytworzeniem, po zatężeniu odpowiednich frakcji, 14,5 g (76% z oksymu) żółtej piany.

NMR (300 MHz, CD3OD) δ 8,07 (1H, d, J=5,1 Hz); 7,76 (1H, s); 7,70 (1H, t, J=7,3 Hz); 7,68 (1H, d, J=7,6 Hz); 7,63 (1H, d, J=7,3 Hz); 7,38 (5H, m); 7,26 (1H, d, J=4,5 Hz); 7,09 (1H, s); 5,14' (2H, s); 4,29 (2H, d, J=13,4 Hz); 3,06 (3H, m); 2,04 (2H, d, J=12,9 Hz); 1,87 (2H, m).

Etap 27-E

Ester benzylowy kwasu 4-[5-(2fluoTOpirydyΊ^-4-ylu)-1-mdtyło-4-(3-trfuoromelył(lfenylo)-1H-imiaaeol-2-ilo)pipdrydyno-1 -karboksylowego

Do mieszanego roztworu estru benzylowego kwasu 4-[5-(2-nuoropnydyn-4-yio')-4-(3-trifluoromdtylofenylo)-1H-iJmiaaeol-2-ilo]-piperydyno-1-karboksylowego (13,1 g, 0,025 mmol) w toluenie (130 ml) dodano dimetyloacetal HN-dimetyloformamidu (13,1 ml). Tę mieszaninę ogrzewano do 120°C pod argonem przez 28 godzin. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono, zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, wylano do nasyconego roztworu wodnego wodorowęglanu sodu (300 ml), który ekstrahowano octanem etylu (1x 1 l, 2x300 ml). Organiczne ekstrakty połączono, przemyto wodą (300 ml), solanką (300 ml), osuszono nad bezwodnym siarczanem sodu i zatężono do oleju. Olej rozpuszczono w chlorku metylenu (5 ml) i poddano chromatografii na krzemionce stosując 2% acetonu/chlorek metylenu z wytworzeniem po zatężeniu frakcji zawierających produkt tytułowego związku, 2,00 g.

NMR (300 MHz, CD3OD) δ: 8,27 (1H, d, J=5,1 Hz); 7,65 (1H, s); 7,51 (2H, m); 7,45 (1H, d, J=7,8 Hz); 7,38 (5H, m); 7,25 (1H, d, J=5,1 Hz); 7,09 (1H, s); 5,15 (2H, s); 4,31 (2H, d, J=13,2 Hz); 3,31 (3H, s); 3,19 (1H, m); 3,06 (2H, Zrs); 1,97 (4H, m).

Dodatkowa elucja powyższej kolumny chromαtograficzndC 10% acetonem/chlorkiem metylenu dała ester benzylowy kwasu 4-[4-(2-fłuoropiryayn-4-ylo)-1-metykl-5-(3-tΏfuoromod.ylofenylo)-1Il-imiaaeol-2-ylo)piperydyno-1-klrboksylowego. 6,84 g (51%).

NMR (300 MHz, CD3OD) δ: 7,97 (1H, s); 7,92 (1H, d, J=5,6 Hz); 7,86 (1H, d, J=7,6 Hz); 7,76 (1H, t, J=7,6 Hz); 7,66 (1H, d, J=7,6 Hz); 7,38 (5H, m); 7,11 (1H, d, J=5,4 Hz); 6,98 (1H, s); 5,15 (2H, s); 4,29 (2H, d, J=13,4 Hz); 3,47 (3H, s); 3,17 (3H, m); 1,97 (4H, m). Etap 27-F

Ester benzylowy kwasu (S)-4-[5l(2-(1-fenyloetyloamino)-pirydyn-4-ylo)-1lmftylo-4-(3-trifluorometylofdnylo)-1 H-imidazol-^2-^ylo]piperydyno-1 -ł^^j^o^,y^Ogg^^r^o

Mieszaninę estru benzylowego kwasu 4-[5-(2-fluoropiryayn-4-ylo)-1-metylo-4-(3-trifluorometylofenylo)-1H-imidazol-2-ilo)piperydyno-1-karboksylowego (1,0 g, 0,0019 mol) i S(-)-(α)-met.yloZdnzyloaminy (99% zz) (2,39 ml, 0,019 mol) ogrzewano do 150°C przez 19 godzin, pod argonem. Mieszaninę ochłodzono i poddano chromatografii, na krzemionce (200 g) stosując 10% aceton/chlorek metylenu z wytworzeniem estru benzylowego kwasu (S)-4-[5-[2-( 1 -fcnylcetyloamino)-pirydlyn-4-ylo]-1 -mctylo-4((3-rrifl uorometyłfZenylo)l 1 H-lmiaao.ol -2-ilo]piperydyno-1-klrZoksylowego (0,82 g).

NMR (300 MHz, CD3OD) δ : 7,99 (1H, d, J=5,9 Hz); 7,66 (1H, s); 7,49 (1H, d, J=7,8 Hz); 7,46 (1H, d, J=9,3 Hz); 7,28 (11H, m); 6,44 (1H, d, J=6,6 Hz); 6,32 (1H, s); 5,14 (2H, s); 4,80 (1H, q, J=6,8 Hz); 4,29 (2H, d, J=13,4 Hz); 3,38 (3H, s); 3,18 (2H, d, J=13,2 Hz); 3,03 (3H, m); 1,95 (4H, m); 1,48 (3H, d, J=6,8 Hz).

Etap 27-G (S)-4-[5-(2-[ 1 -fdnyloetyUαe^ii noj-piiy/dly η-4-ylo-1 -metylo-4-(3-t ri fl t.loromety'lo fen ylo)-1 H-imi aaeol-2-ilo]piperyayna

Do roztworu estru benzylowego kwasu (S)-4-[5-[2-(1-fenylo-ftyloamino)piryayn-4-ylo)-1 -mftylo-4-(3-tπfkunΌmf-ylofenylo)-1 H-imidazol-2-ilo]pipeiydyno-1 ^a jUkkyylkwroo (1,00 g, 0,0016 mol) w izopropanolu (30 ml), pod argonem, dodano 10% Pd/C (0,40 g). Ten roztwór mieszano przez 10 godzin w temperaturze pokojowej pod ciśnieniem 1 atm wodoru. Mieszaninę przesączono pod argonem i placek kltalizl-ora przemyto izopaopanulfm (100 ml). Połączone przesącze zatężono do oleju, który poddano chromatografii na krzemionce stosując

184 819 mieszaninę 90:10:1 chlorek metdlenu:mntanol:wodorotlenek amonu z wytworzeniem, po zatężeniu frakcji zawierających produkt, tytułowego związku (0,69 g).

Analiza: obliczono dla C28H29N6F3 · 0,50H2O i 0,15 heksanów: C 68,08%, H 6,32%, 13,28%

Znaleziono: C 68,04%, H 6,35%, 13,20%

NMR (300 MHz, CD3OD) δ: 7,98 (1H, d, J=5,4 Hz); 7,69 (1H, s); 7,49 (1H, d, J=7,6 Hz); 7,46 (1H, d, J=7,8 Hz); 7,36 (1H, t, J=7,8 Hz); 7,29 (5H, m); 6,45 (1H, d, J= 6,8 Hz); 6,32 (1H, s); 4,80 (1H, q, J=6,8 Hz); 3,38 (3H, s); 3,18 (2H, d, J=13,2 Hz); 3,04 (1H, m); 2,77 (2H, m); 1,90 (4H, m); 1,48 (3H, d, J=6,8 Hz).

Testy biologiczne

Zdolność związków według niniejszego wynalazku do hamowania raka można wykazać stosując następujące testy.

Test kinazy Raf

Aktywność kinazy Raf in vitro mierzy się fosforylacją jej fizjologicznego substratu MEK (kinaza Map/ERK). FosforylowanąMEK następnie wychwytuje się na filtrze i zlicza się inkorporację radioaktywnie znaczonego fosforanu metodą zliczenia scyntylacyjnego

Materiały

Aktywowana Raf

Wytwarzana w komórkach owadzich Sf9 infekowanych trzema różnymi bakulowirusami dającymi ekspresję etykietowanej epitopem Raf, i znajdującymi się powyżej aktywatorami YkU-H-lRas oraz Lck. Sekwencję epitopu Glu-Tyy-Mnt-Pro-MetiGlu („Glu-Glu”) poddano fuzji z końcem karboksylowym pełnej długości c-Raf.

MEK

Katalitycznie nieaktywna MEK jest wytwarzana w komórkach Sf9 infekowanych bakulowirusem dającym ekspresję etykietowanej epitopem MEK z mutacją lizdnd97 do klaniny (K97A). Sekwencję epitopu Glu-Tyi-Met-Pro-Met-Glu („Glu-Glu”) poddano fuzji z końcem aminowym pełnej długości MEK1.

Przeciwciało anty-Ulu-Glu”

Hdbrndomową linię komórek dającą ekspresję przeciwciała specyficznego dla epitopu „Glu-Glu” otrzymano od Gernot Walter, UCSD. Komórki hodowano i przeciwciała oczyszczono jak opisano (Grussenmeder i in.. Proc. Natl. Acad. Sci. USA, 82, str. 7952-7954, 1985).

Bufor kolumnrwn mM TrM pH 8- H 0 mM NaC- , 1 mM EDT A, 2,5 mM EGTA, 10 nM MgC M g mM DTT, 0,4 mM AEBSF, 0,1% y-oktdloglukoplyayozddu, 1 nM kwasu okadeinowego i po 10 mg ml benzamidynd, leupeptyny, pnpstatdnd i aprotnnind (wszystkie z SIGMA).

x buffo frakcji

125 mM HEPES pH=8,0, 25 mM MgCE, 5 mM EDTA, 5 mM Nk3VO4, 100 mg/ml

BSA

Bufor do rozcieńczania enzymu mM HEPES pH=8,0, 1 mM EDTA, 1 mM Nk3VO4, 400 mg/ml BSA.

Roztwór zatrzymujący

100 mM EDTA, 80 mM pirofosforknu sodu.

Płytki filtracyjne

Millipore Multiscreen #SE3M-078E3. Immobilon-P (PVDF).

Metodyka

A. Oczyszczanie białka

1. Komórki owadzie Sf9 zainfekowano Ukkulowirusem i hodowano jak opisano (Williams i in.. Proc. Natl. Acad. Sci. USA, 89, str. 2922-2926, 1992).

2. Wszystkie dalsze etapy przeprowadzono na lodzie lub w temperaturze 4°C. Komórki granulowano i lizowano metodą sonikacji w buforze kolumnowym. Lizaty odwirowywano przy przyspieszeniu 17000 g przez 20 minut, następnie filtrowano przez filtr 0,22 mm.

3. Etykietowane epitopem białka oczyszczono metodą chromatografia na kolumnie z powinowactwem GammaBind Plus (Pharmacia), z którą sprzężono przeciwciała „Glu-Glu”. Białka wprowadzono na kolumnę, następnie płukano dwoma objętościkmi kolumny bufora

184 819 kolumnowego i eluowano 50 mg/ml antygenu peptydowego (Glu-Tyt-Met-Pro-Met-Glu) w buforze kolumnowym:

B. Test kinazy Piaf

1. Dodać 10 ml inhibitora lub kontroli w 10% DMSO na płytkę testową.

2. Dodać 30 ml mieszaniny reakcyjnej zawierającej 10 ml 5x bufora reakcji i 0,5 ml 1 mM 33P-g-ATP (20 mCi/ml), 0,5 ml MEK (2,5 mg/ml), 1 ml 50 mM β-merkaptoetanolu.

3. Rozpocząć reakcję dodatkiem 10 ml buforu do rozcieńczania enzymu zawierającego 1 mM DTT i doświadczalnie określoną ilość aktywowanej Raf powodujących liniową kinetykę inkorporacji w czasie.

4. Zmieszać i inkubować w temperaturze pokojowej przez 90 minut.

5. Zatrzymać reakcję dodając 50 ml roztworu zatrzymującego.

6. Nawilżyć płytkę filtracyjną 70% etanolem i przepłukać wodą

7. Przenieść porcje po 90 ml zatrzymanej mieszaniny reakcyjnej na płytkę filtracyjną.

8. Odessać i przemyć czterokrotnie 200 ml H^O.

9. Dodać 50 ml mieszaniny scyntylacyjnej, uszczelnić płytkę i zliczyć w liczniku scyntylacyjnym Packard TopCount.

Test fosforylacji kinazy Map

Hamowanie aktywności kinazy Raf w nietkniętych komórkach mierzy się określając stan fosforylacji kinazy Map w stymulowanych TPA ludzkich komórkach nabłonka C-33a. Fosforylowaną kinazę Map wykrywa się metodą hybrydyzacji Western z użyciem przeciwciał anty-fosko-kinazy Map.

Materiały

Ludzkie komórki nabłonka C-33a

Linię komórek C33a otrzymuje się z depozytu ATCC, nr katalogowy #H TB31, i trzyma się w DMEM (Mediatech) + 10% płodowej surowicy bydlęcej + 1% penieyliny/strpptomycyny (Gibco) zgodnie z podanymi instrukcjami.

Przeciwciało anty-fosfo-kinazy MAP

Królicze poiiklonalee przeciwciało anty-fosfzlkieazy MAP otrzymuje się z New England Biolabs (Be-ye^y, MA)

Wtórne przeciwciało

Koniugat przeciwciało anty-królicze-alkaliczna fosfataza otrzymuje się z New England Biolabs

Żel akryloamidowy

10% żele bislakrylamidowe do elektroforezy otrzymano z Novex.

Bufor blokujący x solanka buforowana fosforanem, 0,1% Tween^, 5% chudego mleka w proszku.

Bufor do rozcieńczania przeciwciała x solanka buforowana fosforanem, 0,05% Twppel20, 5% płodowej surowicy bydlęcej.

Substrat fosfatazy alkalicznej

Chemiiuminpsepncyjny substrat fosfatazy alkalicznej, CDP-Star™, otrzymuje się z New England Biolabs.

Bufor testowy

0,1 M dietaeoiamieal 1 mM MgCl2.

Metodyka

1. Komórki C33a hoduże sie do zdonia ni 24-dołkowych płhtpack, następnie nie dzż przez 24 godziny w DMEM + 0,5% absorbowanej węglem surowicy.

2. Związek badany rozpuszczony w DMSO przy 1000x stężeniu dodaje się do każdego dołka.

3. Po godzinie dodaje się TPA (rozpuszczony w DMSO przy 1000x stężeniu) w końcowym stężeniu 100 ng/ml.

4. Po 20 minutach pożywki usuwa się ze wszystkich dołków i do każdego dołka dodaje się 100 pl wrzącego gorącego redukującego bufora Laem mLi. Płytkę wstrząsa się i lizat komórek przenosi się do 1,5 ml plastykowej probówki do mikrowirówki. Każdy lizat poddaje się następnie sonlkaeji przez 10 s i umieszcza w łaźni ze wrzącą wodą na 5-10 minut. 15 pl każ54

184 819 dej próbki wprowadza się następnie na 10% żel poliakryloamidowy Laem mLi (Novex), i żel poddaje się elektroforezie zgodnie ze wskazówkami producenta.

5. Białka w żelu poddaje się elektroblottingowi na membranie PVDF, którą płucze się następnie w PBS i blokuje buforem blokującym na około godzinę w temperaturze pokojowej.

6. Membranę PVDf przepłukuje się PBS. Przeciwciało anty-fosfo-MapK rozcieńczone około 1:500 w buforze do rozcieńczania przeciwciała, inkubuje się z membraną PVDF z łagodnym mieszaniem przez noc w temperaturze 4°C.

7. Membranę PVDF przepłukuje 3 razy po 5 minut buforem blokującym, następnie inkubuje z wtórnym przeciwciałem, rozcieńczonym około 1:1000 w buforze rozcieńczania do przeciwciała, przez godzinę z łagodnym mieszaniem w temperaturze pokojowej.

8. Membranę PVDF przepłukuje się 5 razy po 5 minut buforem blokującym, następnie inkubuje z chemiluminescencyjnym substratem fosfatazy alkalicznej rozpuszczonym w buforze testowym przez około 5 minut. Membranę płucze się następnie, zawija w tworzywo i poddaje ekspozycji na film rentgenowski w celu wykrycia zhybrydyzowanych białek.

Zdolność związków według niniejszego wynalazku do hamowania syntezy lub aktywności cytokin można wykazać stosując następujące próby in vitro.

Mediowane liposacharydami wytwarzanie cytokin

Ludzkie jednojądrowe komórki krwi obwodowej (PBMC) wydziela się ze świeżej ludzkiej krwi według procedury China i Kostury, J. Immunol. 151, 5574-5585 (1993). Pełną krew zbiera się metodą sterylnego nakłucia żyły do 60 ml strzykawek powleczonych 1,0 ml heparyny sodowej (Upjohn, 1000 j/ml) i rozcieńcza 1:1 w zrównoważonym roztworze soli Hanksa (Gibco). Erytrocyty oddziela się od PBMC przez odwirowanie w pożywce do oddzielania limfocytów FicoiilHypaqu}. PBMC przemywa się trzy razy zrównoważonym roztworem soli Hanksa i następnie ponownie umieszcza w zawiesinie do końcowego stężenia 2x10⁶ komórek/ml w RPMI zawierającym 10% świeżej autologicznej ludzkiej surowicy, penicylinę/streptomycynę (10 j/ml) i 0,05% DMSO. Lipopolisacharyd (Salmonella typu Re545; Sigma Chemicals) dodaje się do komórek do końcowego stężenia 100 ng/ml. Próbkę (0,1 ml) komórek wprowadza się szybko do każdego dołka 96-dołkowej płytki zawierającej 0,1 ml badanego związku, w odpowiednim rozcieńczeniu i inkubuje się przez 24 godziny w temperaturze 37°C w 5% CO2· Na koniec okresu hodowli supernatanty kultury komórek testuje się na wytwarzanie IL-1b, TNF-a, IL-6 i PGE2 stosując specyficzne testy ELISA.

Mediowane IL-1 wytwarzanie cytokin

Ludzkie jednojądrowe komórki krwi obwodowej (PBMC) wydziela się ze świeżej ludzkiej krwi według procedury China i Kostury, J. Immunol. 151, 5574-5585 (1993). Pełną krew zbiera się metodą sterylnego nakłucia żyły do 60 ml strzykawek powleczonych 1,0 ml heparyny sodowej (Upjohn, 1000 ) ml) i rozcieńcza 1:1 w zrównoważonym roztworze soli Hanksa (Gibco). Erytrocyty oddziela się od PBMC przez odwirowanie w pożywce do oddzielania limfocytów Ficoll-Hypaque. PBMC przemywa się trzy razy zrównoważonym roztworem soli Hanksa i następnie ponownie umieszcza w zawiesinie do końcowego stężenia 2 x 106 komórek/ml w RPMI zawierającym 10% świeżej autologicznej ludzkiej surowicy, penicylinę/streptomycynę (10 j/ml) i 0,05% 'DMSO. Następnie, dodaje się wolną, od ^ncioto^s^yn rekombinacyjną ludzką IL-‘b do końcowego stężenia 50 pmol. Do każdego dołka 96-dołkowej płytki zawierającej 0,1 ml badanego związku wprowadza się szybko próbkę (0,1 ml) komórek, w odpowiednim rozcieńczeniu, i inkubuje się przez 24 godziny w temperaturze 37°C w 5% CO2. Na koniec okresu hodowli supernatanty kultuiy komórek testuje się na wytwarzanie TNF-a, IL-6 i PGE2 stosując specyficzne testy ELISA.

Określanie wytwarzania IL-ib, TNF-a. IL-6 i prostanoidu ze stymulowanych LPS lub

IL-1 PBMC

ELISA IL-1b

Ludzkie IL-1b można wykrywać w supernatantach kultury komórek lub pełnej krwi w następującym specyficznym przechwytującym teście ELISA. Plastykowe płytki 96ldołkow} (Immulon 4; Dynatech) powleka się na 12 godzin w temperaturze 4°C 1 mg/ml mysim antyludzkim monoklonalnym przeciwciałem IL-1b oczyszczonym metodą chromatografii powinowactwa z białkiem A (zakupionym jako preparat puchlinowy z LAO Enterprise, Gaithers184 819 burg Maryland) rozcieńczonym w buforowanej fosforanem solance Dulbecco (-MgCL, -CaCl2). Płytki przemywa się PBS-Tween (Kirkegaard i Perry), następnie blokuje 1% rozcieńczalnikiem BSA i roztworem blokującym (Kirkegaard i Perry) przez 60 minut w temperaturze pokojowej, na koniec myje PBS Tween. Wzorce IL-1b wytwarza się z oczyszczonej rekombinacyjnej IL-1b z E. coli. Najwyższe stężenie zaczyna się przy 10 ng/ml z dalszymi 11 dwukrotnymi kolejnymi rozcieńczeniami. W celu wykrywania IL-1b w supernatantach kultur komórek lub surowicy krwi, 10-25 ml supernatantu dodaje się do każdego testowego dołka z 75-90 ml PBS Tween. Próbki inkubuje się w temperaturze pokojowej przez 2 godziny, następnie przemywa 6 razy PBS Tween na automatycznej przemywarce płytek (Dennly). Królicze antyludzkie poliklonalne antysurowice IL-1b rozcieńczone 1:500 w PBS-Tween dodaje się do płytki i inkubuje przez godzinę w temperaturze pokojowej, następnie przemywa 6 razy PBSTween. Wykrywanie związanej króliczej antyJL-1b IgG wykonuje się z fragmentami Fab' koniugatu kozia anty-królicza IgG-peroksydaza z chrzanu (Accurate Scientific) rozcieńczonego 1:10000 w PBS-Tween. Aktywność peroksydazy określano stosując zestaw substratu peroksydazy TMB (Kirkegaard i Perry) z ilościową oceną intensywności zabarwienia na 96-dołkowych płytkach spektrofotometru Molecular Devices określającego absorbancję przy 450 nM. Próbki oceniano stosując standardową krzywą absorbancji w funkcji stężenia. Czteroparametrową logarytmiczną analizę stosuje się zwykle do dopasowania danych i uzyskania stężenia nieznanych związków?.

ELISA TNF-α

96-dołkowe płytki plastykowe Immulon 4 (Dynatech) powleka się 0,5 mg/ml roztworem mysich anty-ludzkich monoklonalnych przeciwciał TNF-α. Wtórnym przeciwciałem jest rozcieńczona 1:2500 królicza anty-ludzka poliklonalna surowica TNF-α kupiona od Genzyme. Wszystkie pozostałe operacje są identyczne jak opisane powyżej dla IL-1b. Wzorce wytwarza się w PBS-Tween + 10% FBS lub HS. Sporządza się jedenaście 2-krotnych rozcieńczeń rozpoczynając od 20 ng/ml TNF-α.

ELISA IL-6

Poziomy wydzielanej ludzkiej IL-6 określa się także metodą specyficznego przechwytującego testu ELISA, jak opisał poprzednio Chin i Kostura, J. Immunol. 151, 5574-5585 (1993). Płytki ELISA (Dynatech) powleka się mysimi anty-ludzkimi monoklonalnymi przeciwciałami IL-6 rozcieńczonymi do 0,5 mg/ml w PBS. Wtórne przeciwciała, króliczą antyludzką poliklonalną antysurowicę IL-6, rozcieńcza się 1:5000 PBS-Tween. Wszystkie pozostałe operacje są identyczne jak opisane powyżej przez IL-1b. Wzorce wytwarza się w PBSTween + 10% FBS lub HS. Sporządza się jedenaście 2lkrotnych rozcieńczeń rozpoczynając od 50 ng/ml IL-6.

Wytwarzanie PGE 2

Prostaglandynę E2 wykrywa się w supernatantach kultury komórek PBMC stymulowanych LPS lub IL-1, stosując dostępny w handlu enzymatyczny test immunologiczny. Test nabyty od Cayman Chemical (numer katalogowy 514010) prowadzi się dokładnie zgodnie ze wskazówkami producenta.

Interleukina (IL-8)

Niniejsze związki można także testować na aktywność hamowania IL-8, jak omówiono poniżej. Pierwotne ludzkie komórki śródbłonka pępowiny (HUVEC) (Cell Systems, Kirland, Wa) trzyma się w pożywce kultury suplementowanej 15% płodowej surowicy bydlęcej i 1% CS-HBGF złożonego z aFGF i heparyny. Komórki rozcieńcza się następnie 20lkrotnie przed umieszczeniem na płytkach (250 pl) powlekanych żelatyną o 96 dołkach. Przed użyciem pożywkę kultury zastępuje się świeżą pożywką (200 pl). Bufor lub testowany związek (25 pl, w odpowiednich stężeniach) dodaje się następnie do każdego dołka z czterema powtórzeniami i płytki inkubuje się przez 6 godzin w nawilżanym inkubatorze w temperaturze 37°C w atmosferze 5% CO2. Na koniec okresu inkubacji supernatant usuwa się i testuje na stężenie IL-8 stosując zestaw ELISA IL-8 z R&D Systems (Minneapolis, MN). Wszystkie dane przedstawia się jako wartości średnie (ng/ml) z wielu próbek w oparciu o krzywą standardową. Wartości IC50 oblicza się tam, gdzie to właściwe, metodą nieliniowej analizy regresji.

W teście kinazy Raf IC50 waha się od około 0,001 mM do około 1,5 mM.

184 819

Schemat 1

184 819

Schemat 2

Cl

184 819

Schemat 3

TBDMSO

1. n-BuLi

-OTBDMS ybap OH

OMe TFAA DMSO

OMe

LiAIH,

N-Cbz

OMe

O ^ηΛρ

Cn_r.

NH₄OAc

HOAc

N-Me

N-Me

184 819

Schemat 4

184 819

Schemat 5

184 819

Schemat 5 (cd.)

IZ

184 819

Schemat 6

2. RONO, AcOH, H₂O

R

184 819

Schemat 7

R

184 819

Schemat 7 c.d.

F

R

Alkilowanie np. CH₃I, Cs₂CO₃, DMF lub acetal dimetylowy DMF toluen, ogrzewanie

R

R

NCBZ

1. Rozdział izomerów

2. R’R”NH, ogrzewanie

3. Odbezpieczanie np.

HBr/HOAc lub H₂/Pd/C

R

R

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 6,00 zł.

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Podstawione związki imidazolilowe, przedstawione wzorem I:

   oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole, przy czym we wzorze I:

   HetCy oznacza grupę piperydynylową, ewentualnie podstawioną jednym lub dwoma podstawnikami, wybranymi z grupy metylowej, etylowej, acetylowej, tert-butoksykarbonylowej, COCH2NH2 i (CH2)_nR^q gdzie n jest liczbą całkowitą od 1 do 6, a R^q oznacza fenyl, pirydyl, sacharynyl lub ftalidyl;

   AR oznacza fenyl, niepodstawiony lub podstawiony jednym lub dwoma podstawnikami, wybranymi z atomów halogenu, OH i CF3;

   R^x oznacza H lub Ci^alkil;

   R oznacza ewentualny podstawnik, którym jest grupa fenyloetyloaminowa.
2. 2. Związek według zastrz. 1, wybrany z gnupy obejmującej:

   ester t-butylowy kwasu 4-[5-(4-fluurofdnylo)-4-ph·yayn-4-ylo-lH-imidaeol-2-ilu]piperyayno-l-karboksylowego o wzorze:

   ester t-butylowy kwasu 4-benzylo-[4-(4-fluorofenylo)-5-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilu]pipe rydyno-1-karZuksylowegu o wzorze:

   184 819 ester t-butylowy kwasu 3-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]piperydyno-1-karboksylowego o wzorze:

   4-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]-1-acetylopiperydyna o wzorze:

   4-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]piperydyna o wzorze:

   4-[5-{4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]-1-metylo-piperydyna o wzorze:

   184 819

   4-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo] -1 -benzylo-piperydyna o wzorze:

   4- [5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo] -1 -etylo-piperydyna o wzorze:

   4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-lH-imidazoł-2-ilo]piperydyna o wzorze:

   4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo]-1 -metylo-piperydyna o wzorze:

   184 819

   2-(4-{4-[5-(3,4-diehiorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]-piperydyn-1-ylo}butylo)izoindolo-1,3-dion o wzorze:

   2-(5 -{4-[5-(3,4-cliehlorofenylo)-4-pπydyn-4-ylo-1 H-imi<azzol-2-llo]-piperydyn-1 -ylo} pentylo)izoindolo-1,3-dion o wzorze:

   Cl

   2-(6-{4-[5-(3,4-diehlol:Όfenyio)-4-p^ydyn-4-ylo-1H-imidazol-2liio]lpiperydyn-1-yio}heksyio)izoindolo-1,3-dion o wzorze:

   Cl

   184 819

   4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]-1 -benzylo-piperydyna o wzorze·.

   2-(5-{4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]-piperydyn-1-ylo}pentylo)-2,3-dihydro-izoindol-1-on o wzorze:

   4-(4- {4-[5 - (3,4-dichłorof'enylo)-4-pi y dy η-4-y lo-1 II-miklazol-2-ilo]-piperydyn-1 -ylo} ety lo)pirydyna o wzorze:

   184 819

   2-(5-{4-[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidiizol-2-ilo] -pipery dyn- 1-y lo- pentylo)-1,1-dioksobenzo[d]izotiazol-3-on o wzorze:

   2-(4-{4l[5-(3,4-dichlorofenylo)-4-pirydyn-4lylo-1H-imidazoll2-ilo]lpiperydyn-1-ylo0l butylo)-1,1-dioksobenzo[d]izotiazol-3-on o wzorze:

   4-[5-(3-hydroks;yfenylo)-4-piIydyn-4-ylo-lH-im-dazol-2-ilo]-l-me1yiOlpiperydynao wzorze:

   OH

   184 819
3. 3 -[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo] -piperydyna o wzorze:

   3-[5 -(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo] -1 -metylo-piperydyna o wzorze:
4. 4-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazol-2-ilo]-1,4-dimetylo-piperydyna o wzorze:

   184 819

   4-benzylo-[4-(4-fluorofenylo)-5-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo]-piperydyna o wzorze:

   2-amino-1-{5 -[4 - (3,4-dichlorOfenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2-ilo] -piperydyn-1 -ylo}etanon o wzorze:

   3-[5-(4-fluorofenylo)-4-pirydyn-4-ylo-1 H-imidazol-2

   -ilo]-1-acetylo-piperydyna o wzorze:

   O

   184 819

   4-[1lpropyio-5-pirydyn-l4-J^yo-l^^((3-trifluoroIneP:ylol'crn^yi^0)-1H-imidaz.oi-2-iio]plperγdyea o wzorze:

   (S)-4-[5-(2-[1-fenyloetyloamino)pir·ydyn-4-ylo-1lmetylOl4l(3-trifluorometyiofenyio)l l1H-imidazol-2-iio]piperydyea o wzorze:

   oraz ieh farmaceutycznie dopuszczalne sole.

   3. Związek według zastrz. 1 wybrany spośród grupy obejmującej:

   ester 1-butylowy kwasu 4-bpnzylo-[4l(4lfluorofenylo)l5-pirydynl4-ylo-1Hlimidazoi-2l -ilo]-piperydynol 1 -karboksylowego;

   ester benzylowy kwasu 4-[5-(3,4ldiehlorofenyio)-4-pirydyn-4-ylo-1H-imidazoi-2-ilo]-piperydyno-1 -karboksylowego;

   ester t-butylowy kwasu 4-[5-(4-fluorofenylo)l4-pirydyn-4lylo-1H-imidazoil2-ilo]-4l -metyiopiperydynol 1 -karboksylowego;

   ester benzylowy kwasu 4-[1-propγio-5-pirγdye-4-ylo-4-(3-trifiuorometyiofρnyio)-1Hl-midazoil2-ilo]-piperydyno-1-karboksylowego;

   ester benzylowy kwasu 4-[1-hydroksy-5l(2lfluoropirydyn-4-ylo)-4-(3-trifiuorometylOl fenylo)-1 lΊlimida/.o1-2-ilo|-piperydyno-- -karbok-yloweoo;

   ester benzylowy kwasu 4-[5-(2lfluoropirydyn-4-ylo)-4-(3-trifluorometylofpnylo)-1H-imidazoil2liio]-pipprydyno-1-karboksylowρgo;

   ester benzylowy kwasu 4-[5-(2-fluorop-rydye-4-ylo)-1-metylo-4-(3-trifluorometylofenylo)-1Hlimidazol-2l-lo]-piperydyno-1lkarboksyiowego; i ester benzylowy kwasu (8)-4-(5-(2-( 1 -fenyloetyloamino)-piIyd-nl-4-ylo)- - -me-ylo-4((3 -trifluorometylfPenylo-l 1 H-irmdazol ---ilo] -piperydyno-1 -karboksylowego.

   4. Kompozycja farmaceutyczna, znamienna tym, że jako składnik czynny zawiera podstawiony związek imidazolilowy, przedstawiony wzorem I:

   184 819 przy czym we wzorze I:

   HetCy oznacza grupę piperydynylową, ewentualnie podstawioną jednym lub dwoma podstawnikami, wybranymi z grupy metylowej, etylowej, acetyloweC, tert-butoksykgrbunylowej, COCH2NH2 i (CH2)nRq, gdzie n jest liczbą całkowitą od 1 do 6, a Rq oznacza fenyl, pirydyl, sacharynyl lub ftalidyl;

   AR oznacza fenyl, niepodstawiony lub podstawiony jednym lub dwoma podstawnikami, wybranymi z atomów halogenu, OH i CF3;

   R* oznacza H lub C^alkil;

   R oznacza ewentualny podstawnik, którym jest grupa fenylodtyloaminowa, albo jego farmaceutycznie dopuszczalną sól, w zestawieniu z farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem.

   Wynalazek dotyczy podstawionych związków imidazolowych o aktywności przeciwnowotworowej oraz zawierających je kompozycji farmaceutycznych, mających zastosowanie do leczenia raka, leczenia chorób związanych z cytokinami, leczenia stanów zapalnych u ssaków, leczenia osteoporozy u ssaków oraz leczenia choroby Crohna u ssaków.

   Zsyntetyzowano albo otrzymano z naturalnie występujących roślin i organizmów liczne związki przeciwnowotworowe z niespokrdwnionych klas. Nie istnieją obecnie żadne związki o aktywności przdciwnowotworowdj takiej jak odkryta dla związków według wynalazku. W publikacji międzynarodowego zgłoszenia patentowego W095/03297 opisano związki 2,4,5-imiaazolowe do leczenia chorób związanych z cytokinami. W strukturze tych związków wymagana jest obecność podstawnika ar/lowego lub heteroarylowdgo w pozycji 2, natomiast związki imiaaeolowd według wynalazku zawierają w pozycji 2 podstawnik piperydynylowy. W publikacji międzynarodowego zgłoszenia patentowego WO93/14081 opisano 2,4,5-imiaαzold do leczenia chorób związanych z cytokinami. Związki te, w przeciwieństwie do związków według wynalazku wymagają i) obecności podstawnika arylowego lub heteroarylowego bezpośrednio w pozycji 2, lub ii) obecności atomu fosforu jako części podstawnika w pozycji 2.

   Związki według wynalazku wykazują aktywność przdciwnowotworową przez antagonizm wobec kinazy Raf. Geny raf kodują rodzinę białek, które mogą być aktywowane onkogennie przez fuzję z końcem N, obcięcie albo mutacje punktowe. RAF może być aktywowana i ulega natychmiastowej fosforylacji pod wpływem PDGF, EGF, insuliny, trombiny, endoteliny, kwaśnego FGF, CSF1 albo TPA, jak również w reakcji na białka onkogenne v-fms, v-src, v-sis, H-ras i średni antygen T polioma. Konstrukcje antysensowne, które obniżają poziom komórkowego c-Raf, a w ten sposób aktywność Raf, hamują wzrost fibroblastów gryzoni transformowanych onkogennie w miękkim agarze, wykazując niewielką albo żadną cytotoksyczność ogólną. Ponieważ zahamowanie wzrostu w miękkim agarze jest przesłanką silnie wskazującą na wrażliwość nowotworu w organizmach zwierzęcych, badania te sugerują, że antagonizm wobec RaAF jest skutecznym środkiem leczenia nowotworów, w których rolę odgrywa RAF.

   184 819

   Przykłady takich nowotworów, w których RAF ma udział przez nadmierną ekspresję obejmują nowotwory mózgu, dróg moczowo-płciowych, układu limfatycznego, żołądka, krtani i płuc. W szczególności, przykłady takie obejmują chłoniaka histiocytowego, gruczolakoraka płuc, i drobnokomórkowe raki płuc. Dodatkowe przykłady obejmują raki, w których obserwuje się nadmierną ekspresję albo aktywację onkogenów aktywujących Raf (np. K-ras, erb-B). W szczególności, nowotwory takie obejmują raki trzustki i sutka.

   Liczne związki według wynalazku hamują również cytokiny oraz patologię, która jest związana z chorobami, w których występują wysokie poziomy cytokin. Choroby, w których pośredniczą cytokiny dotyczą takich chorób i stanów, w których występuje nadmierne albo nieregulowane wytwarzanie albo aktywność jednej lub wielu cytokin. Interleukina-1 (IL-1) i czynnik martwicy nowotworu (TNF) są cytokinami wytwarzanymi przez liczne komórki, które są związane z regulacją odporności i innych stanów fizjologicznych.

   Istnieje wiele stanów związanych z IL-1. Wśród tych chorób są takie jak reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie kostno-stawowe, endotoksemia, zespół wstrząsu toksycznego, ostre i przewlekle choroby zapalne, takie jak reakcja zapalna wywołana endotoksyną albo choroba zapalna jelita grubego; gruźlica, miażdżyca, zwyrodnienie mięśniowe, kacheksja, łuszczycowe zapalenie stawów, zespół Reitera, reumatoidalne zapalenie stawów, dna, urazowe zapalenie stawów, rumieniowe zapalenie stawów i ostre zapalenie maziówki. Ostatnie dowody wskazują również na związek IL-1 z cukrzycą.

   Wykazano również, że interleukina-1 pośredniczy w różnych czynnościach biologicznych, uważanych za istotne w regulacji odporności i innych stanów fizjologicznych (patrz, np. Dinarello i in., Rev. Infect. Dis. 6, 51 (1984)). Znane aktywności biologiczne IL-1 obejmują aktywacje limfocytów T pomocniczych, wywoływanie gorączki, pobudzanie wytwarzania prostaglandyn albo kolagenazy, chemotaksję neutrofilów, indukcję białek ostrej fazy i obniżanie poziomu żelaza w osoczu.

   Nadmierne albo nieregulowane wytwarzanie albo aktywność czynnika martwicy nowotworu (TNF) również wiąże się z wywoływaniem albo zaostrzaniem reumatoidalnego zapalenia stawów, reumatoidalnego zapalenia kłykci, zapalenia kostno-stawowego, dny i innych stanów artretycznych, posocznicy, wstrząsu septycznego, wstrząsu endotoksycznego, posocznicy Gram-ujemnej, zespołu wstrząsu toksycznego, zespołu niewydolności oddechowej typu dorosłego, mózgowej postaci malarii, przewlekłej choroby zapalnej płuc, pylicy krzemowej, sarkoidozy płuc, chorobom resorpcji kości, uszkodzenia poreperfuzyjnego, reakcji przeszczep przeciwko gospodarzowi, odrzuceniu przeszczepu allogenicznego, gorączki i bólu mięśniowego z powodu zakażenia, kacheksji wtórnej względem zakażenia albo choroby nowotworowej, kacheksji wtórnej względem nabytego zespołu niedoboru odporności (AIDS), zespołu związanego z AIDS (ARC), tworzenia bliznowca, tworzenia blizny, choroby Crohn'a, wrzodziejącego zapalenia okrężnicy i gorączki.

   Wykazano również, że monokiny takie jak TNF aktywują replikację HIV w monocytach i/lub makrofagach (patrz, Poli i in., Proc. Natl. Acad. Sci. USA 87:782-784 (1990)), stąd hamowanie wytwarzania albo aktywacji monokin pomaga w ograniczeniu postępu HIV. TNF wywiera różne działania w innych zakażeniach wirusowych, takich jak zakażenia wirusem cytomegalii (CMV), wirusem grypy i wirusem herpes.

   Interleukina^ (IL-6) jest cytokiną wpływającą na układ odpornościowy i krwiotworzenie. Jest ona wytwarzana przez szereg rodzajów komórek ssaczych w reakcji na takie czynniki jak IL-1, i koreluje z takimi stanami chorobowymi jak naczyniowo-pęcherzykowa hiperplazja limfatyczna.

   Interleukina-8 (IL-8) jest czynnikiem chemotaktycznym po raz pierwszy zidentyfikowanym i scharakteryzowanym w 1987 roku. W stosunku do IL-8 używano wielu nazw, takich jak białko aktywujące/przyciągające neutronleL (NAP-1), chemotaktyczny czynnik neutrofilów pochodzenia monocytarnego (MDNCF), czynnik aktywujący neutrofile (NAF) i czynnik chemotaktyczny limfocytów T. Podobnie jak IL-1, IL-8 jest wytwarzana przez szereg rodzajów komórek, w tym komórki jednojądrzaste, fibroblasty, komórki śródbłonkowe i keratynocyty. Jej wytwarzanie jest indukowane przez IL-1, TNF i lipopolisacharyd (LPS). IL-8 pobudza wiele czynności komórkowych in nitro. Jest ona chemoatraktantem dla neutrofilów, lim184 819 focytów T i bazofilów. Wywołuje uwolnienie histaminy z bazofilów. Powoduje uwolnienie enzymów lizosomalnych i „wybuch oddechowy” neutrofilów, oraz, jak wykazano, zwiększa ekspresję powierzchniową Mac-1 (CD11b/CD18) na neutrofilach bez syntezy białka de novo.

   Istnieje zapotrzebowanie na związki, które są skuteczne w leczeniu nowotworów, z którymi związana jest RAF, jak również związków, które hamują albo antagonizują wytwarzanie albo aktywność cytokin takich jak IL-1, IL-6, IL-8 i TNF.