PL182343B1

PL182343B1 - Lacznik elektryczny do tworzenia polaczen elektrycznych i sposób wytwarzania lacznika elektrycznego PL PL PL

Info

Publication number: PL182343B1
Application number: PL96323997A
Authority: PL
Inventors: Claus Enoch; Flemming Jacobsen
Original assignee: Mec As
Priority date: 1995-06-13
Filing date: 1996-06-12
Publication date: 2001-12-31
Also published as: CZ399397A3; NO20013134D0; RU2169959C2; DE69605113T2; WO1996042097A1; KR100396487B1; EP0907194A2; HUP9900496A2; HK1019364A1; CN1187902A; US6205650B1; KR19990022871A; CZ288964B6; SK161997A3; ATE186611T1; AU706313B2; CA2224575C; DE69605113D1; EP0907194A3; EP0832494A1

Abstract

1 . Lacznik elektryczny do tworzenia polaczen elektrycznych, zawierajacy obudowe oslaniajaca przy- najmniej czesciowo podzespól laczacy, umieszczony w sasiedztwie zespolu przynajmniej dwóch koncówek metalowych, z których kazda ma czesc zewnetrzna na zewnatrz obudowy i czesc wewnetrzna wewnatrz obudo- wy, znamienny tym, ze kazdy zespól koncówek (5, 6) jest podzielony na przynajmniej dwa segmenty, przy czym kazdy segment odpowiada innemu zastosowaniu lacznika. 8 Sposób wytwarzania lacznika elektrycznego, zawierajacego obudowe oslaniajaca przynajmniej cze- sciowo podzespól laczacy, umieszczony w sasiedztwie zespolu przynajmniej dwóch koncówek metalowych, z których kazda koncówka ma czesc zewnetrzna na ze- wnatrz obudowy i czesc wewnetrzna wewnatrz obudowy, w którym dostarcza sie zasadniczo plaski, metalowy arkusz koncówek i poprzez usuniecie czesci arkusza formuje sie, w jego granicach, metalowe koncówki tak, ze kazda koncówka pozostaje przylaczona do arkusza wy- lacznie za pomoca konca zewnetrznej czesci kazdej kon- cówki, najdalszego od jego czesci wewnetrznej, do kazde- go zespolu arkusza dolacza sie obudowy i instaluje sie zespól laczacy w kazdej obudowie, znam ienny tym, ze po- przez usuwanie czesci arkusza formuje sie, w grani- cach arkusza (1). przynajmniej dwa wiersze zespolów metalowych koncówek (5, 6). Fig. 2 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest łącznik elektryczny do tworzenia połączeń elektrycznych i sposób wytwarzania łącznika elektrycznego.

W odniesieniu do łączników tego typu zmniejszenie kosztów wytwarzania jest szczególnie istotne. Każdy czynnik, który zwiększa liczbę łączników produkowanych w danym okresie czasu, przy tym samym zatrudnieniu, przestrzeni i tej samej liczbie urządzeń produkcyjnych, jest istotny dla konkurencyjności gotowego łącznika na rynku.

Sposób wytwarzania łączników stosowanych w klawiaturze ujawniono w europejskim opisie patentowym nr 0 329 968, w którym pojedynczy szereg zespołów końcówek metalowych jest wykrawany z taśmy metalowego podłoża końcówek, obudowa jest kształtowana

182 343 wokół każdego zespołu końcówek, podzespół łączący jest zainstalowany w każdej obudowie i każdy zespół końcówek jest od tego czasu oddzielony od taśmy. Niezbędne operacje kształtowania i instalowania w tym sposobie ograniczają się do pojedynczej linii produkcyjnej, określonej przez pojedynczy szereg zespołów w taśmie.

Sposób wytwarzania łączników przyciskowych ujawniono w opisie patentowym nr US 4 803 316, w którym dwa równoległe szeregi zespołów końcówek są wytłaczane z taśmy, a oprawa obudowy jest kształtowana w każdym zespole, po czym zespoły są oddzielone od taśmy i przetwarzane indywidualnie dla instalacji podzespołu łączącego. W tym sposobie, indywidualne przetwarzanie każdego poszczególnego zespołu końcówek z dołączoną oprawą obudowy wymaga pewnej liczby kroków manipulacyjnych dla wprowadzenia, prowadzenia, usunięcia i transportu między różnymi stanowiskami pracy odpowiadającymi kolejnym etapom instalowania podzespołu łączącego w poszczególnej oprawie obudowy.

Łącznik elektryczny do tworzenia połączeń elektrycznych, zawierający obudowę osłaniającą przynajmniej częściowo podzespół łączący, umieszczony w sąsiedztwie zespołu przynajmniej dwóch końcówek metalowych, z których każda ma część zewnętrzną na zewnątrz obudowy i część wewnętrzną wewnątrz obudowy, według wynalazku wyróżnia się tym, że każdy zespół końcówek jest podzielony na przynajmniej dwa segmenty, przy czym każdy segment odpowiada innemu zastosowaniu łącznika.

Korzystnie, przynajmniej część przylegająca do wolnego końca zewnętrznej części każdej z końcówek segmentu lub segmentów każdego zespołu, nie związana z bieżącym zastosowaniem łącznika, jest oddzielona od pozostałej części końcówki, a tym samym od kompletnego łącznika.

Obudowa jest korzystnie ukształtowana wokół końcówek zespołu. Odległości między punktami połączeń elektrycznych, wolnych końców części zewnętrznych końcówek poszczególnych segmentów, do zewnętrznego obwodu połączeń elektrycznych korzystnie różnią się między sobą.

Obudowa łącznika ma korzystnie kwadratowy przekrój w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny arkusza, a ponadto zespół końcówek zawiera pierwszy segment o pierwszych wymiarach zewnętrznych i drugi segment o drugich wymiarach zewnętrznych.

Podzespół łączący korzystnie zawiera przynajmniej dwie końcówki i element stykowy, ruchomy między pierwszym położeniem, w którym końcówki są zwarte, a drugim położeniem, w którym końcówki są rozwarte, element uruchamiający, połączony z elementem stykowym, sprężyście odkształcalny element połączony z elementem uruchamiającym, odkształcony sprężyście w pierwszym położeniu elementu stykowego i nie odkształcony w drugim położeniu elementu stykowego, a ponadto klawisz dołączony do elementu stykowego, przy czym element aktywujący, element odkształcalny i klawisz tworzą integralny zespół wykonany ze sprężystego materiału odkształcalnego, zwłaszcza kauczuku silikonowego.

Element stykowy jest na stałe zamocowany do wspomnianego zespołu i/lub z nim zintegrowany, zwłaszcza częściowo osadzony w materiale zespołu.

Sposób wytwarzania łącznika elektrycznego, zawierającego obudowę osłaniającą przynajmniej częściowo podzespół łączący, umieszczony w sąsiedztwie zespołu przynajmniej dwóch końcówek metalowych, z których każda końcówka ma część zewnętrzną na zewnątrz obudowy i część wewnętrzną wewnątrz obudowy, w którym dostarcza się zasadniczo płaski, metalowy arkusz końcówek i poprzez usunięcie części arkusza formuje się, w jego granicach, metalowe końcówki tak, że każda końcówka pozostaje przyłączona do arkusza wyłącznie za pomocą końca zewnętrznej części każdej końcówki, najdalszego od jego części wewnętrznej, do każdego zespołu arkusza dołącza się obudowy i instaluje się zespół łączący w każdej obudowie, według wynalazku wyróżnia się tym, że poprzez usuwanie części arkusza formuje się, w granicach arkusza, przynajmniej dwa wiersze zespołów metalowych końcówek.

Do każdego zespołu metalowych końcówek, jednego lub więcej, korzystnie dołącza się obudowę w każdym wierszu równocześnie, a następnie instaluje się podzespół łączący w każdej obudowie, w każdym z wierszy jednocześnie.

Obudowy mocuje się do każdego zespołu korzystnie przez ich kształtowanie wokół metalowych końcówek zespołu.

182 343

Korzystnie rozmieszcza się zespoły w arkuszu w macierzy tworzonej przez równoległe, prostoliniowe wiersze zespołów rozciągających się w pierwszym kierunku i przez równoległe, prostoliniowe wiersze zespołów rozciągających się w drugim kierunku, zasadniczo pod kątem prostym do kierunku pierwszego.

Wzdłuż krawędzi arkusza i przynajmniej w pewnych obszarach między zespołami korzystnie umieszcza się otwory dla kierowania i ustalania położenia arkusza podczas kroków przyłączania obudowy, instalowania podzespołu łączącego i oddzielania zespołów od arkusza.

Korzystnie oddziela się, od pozostałej części końcówki, a tym samym od gotowego łącznika, przynajmniej część przylegającą do wspomnianego końca zewnętrznej części każdej z końcówek zespołu, lub segmentów każdego zespołu, nie mającą związku z aktualnym zastosowaniem, przy czym każdy zespół końcówek składa się przynajmniej z dwóch segmentów, gdzie każdy segment odpowiada innemu zastosowaniu łącznika.

Odległości między punktami połączeń elektrycznych końców części zewnętrznych końcówek poszczególnych segmentów do zewnętrznego zespołu obwodów elektrycznych korzystnie różnicuje się, w zależności od zastosowania łącznika.

Korzystnie rozdziela się zespół końcówek na pierwszy segment, odpowiadający pierwszemu zastosowaniu, zwłaszcza do zewnętrznych połączeń elektrycznych płyty z obwodem drukowanym, łącznika o pierwszych zewnętrznych wymiarach i drugi segment, odpowiadający drugiemu zastosowaniu, zwłaszcza do zewnętrznych połączeń elektrycznych płyty z obwodem drukowanym, łącznika o drugich zewnętrznych wymiarach, przy czym stosuje się obudowę łącznika o kwadratowym przekroju w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny arkusza.

Jako podzespół łączący łącznika w klawiaturze korzystnie stosuje się element stykowy dla połączenia elektrycznego między przynajmniej dwiema końcówkami w pierwszym położeniu wspomnianego elementu stykowego i przerwania wspomnianego połączenia w drugim położeniu, element uruchamiający, przemieszczający element stykowy z jego drugiego położenia do jego pierwszego położenia, sprężyście odkształcalny element, umieszczony dla współpracy z elementem aktywującym i odkształcany sprężyście w pierwszym położeniu elementu stykowego i nie odkształcony w drugim położeniu elementu stykowego, a ponadto klawisz dołączony do elementu stykowego, działający pod naciskiem końca palca użytkownika klawiatury, przy czym element aktywujący, element odkształcalny i klawisz wykonuje się ze sprężystego materiału odkształcalnego, zwłaszcza kauczuku silikonowego, w postaci integralnego zespołu.

Element stykowy, przed instalacją podzespołu łączącego w obudowie, korzystnie mocuje się na stałe do wspomnianego zespołu, zwłaszcza przez częściowe jego osadzenie w materiale zespołu.

Wiersze zespołów końcówek korzystnie układa się równolegle do boków arkusza podłoża w kształcie prostokąta.

Łącznik obecnie często stosowany w klawiaturze jest prostokątny i ma wymiary zewnętrzne 6 mm x 6 mm, a wolne zakończenia końcówek takiego łącznika odpowiadają punktom połączeń płyty obwodu drukowanego, zaprojektowanego dla takiego łącznika. Dla stworzenia dodatkowego miejsca dla innych podzespołów podłączonych do płyty z obwodem drukowanym, korzystne jest gdy łączniki stosowane w klawiaturze mają mniejsze rozmiary, np. 4 mm x 4 mm. Aby możliwe było użycie mniejszego łącznika w obu rodzajach płyt z obwodami drukowanymi, zaprojektowanymi tak dla większych łączników jak i dla mniejszych, obudowa łącznika w klawiaturze ma, zgodnie z wynalazkiem, kwadratowy przekrój w płaszczyźnie równoległej do arkusza o zewnętrznych wymiarach 4 mm x 4 mm i zawiera zespół końcówek z pierwszym segmentem odpowiadającym temu pierwszemu zastosowaniu, na przykład do zewnętrznego obwodu drukowanego połączeń elektrycznych łącznika o zewnętrznych wymiarach 6 mm x 6 mm i drugi segment, odpowiadający drugiemu zastosowaniu, np. do dołączenia zewnętrznego obwodu drukowanego łącznika o zewnętrznych wymiarach 4 mm x 4 mm.

Sposób wytwarzania zgodny z wynalazkiem może być użyty w różnego rodzaju łącznikach, takich jak łączniki pokrętne, przełączniki bistabilne, przełączniki dwupołożeniowe itd.

Sposób według wynalazku jest szczególnie korzystny w zastosowaniu do łączników używanych w klawiaturze. Dla dalszego zmniejszenia czasu produkcji i w związku z tym zwiększenia wydajności przy tych samych środkach produkcji i tym samym zatrudnieniu, przestrzeni i liczbie urządzeń produkcyjnych, korzystne jest zmniejszenie liczby oddzielnych

182 343 elementów w podzespole łączącym, a w związku z tym korzystne jest stosowanie sposobu według wynalazku do łącznika stosowanego w klawiaturze.

Rozwiązanie według wynalazku umożliwia zwiększenie zdolności wytwórczych, w porównaniu z dotychczas stosowanymi sposobami.

Przedmiot wynalazku, w przykładach wykonania, został bliżej objaśniony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia podłoże z zespołami końcówek i obudów łącznika stosowanego w klawiaturze według wynalazku w widoku z góry, fig. 2 - powiększenie obszaru arkusza z fig. 1, zawartego w kwadracie zaznaczonym na fig. 1 jako A, fig. 3 - widok z góry gotowego łącznika wyprodukowanego z wykorzystaniem arkusza przedstawionego na fig. 1, z usuniętą zewnętrzną częścią pierwszego segmentu końcówek, fig. 4 - rzut pionowy łącznika przedstawionego na fig. 3, fig. 5 - drugi rzut pionowy łącznika przedstawionego na fig. 3 i fig. 4, fig. 6 - rzut z góry gotowego łącznika wyprodukowanego z wykorzystaniem arkusza przedstawionego na fig. 1, z usuniętą zewnętrzną częścią drugiego segmentu końcówek, fig. 7 - rzut pionowy łącznika przedstawionego na fig. 6, fig. 8 - drugi rzut pionowy łącznika przedstawionego na fig. 6 i fig. 7, fig. 9 - przekrój poprzeczny wzdłuż linii B-B z fig.3.

Płaski arkusz 1 metalu przewodzącego prąd elektryczny jak np. brąz cynowy pokryty srebrem podlega procesowi wykrawania, podczas którego jest kształtowana macierz przedstawiona na fig. 1 i fig. 2. Zespoły końcówek w macierzy, ogólnie oznaczone numerem 2, są rozmieszczone w dwóch szeregach wzajemnie prostopadłych wierszy, w granicach arkusza, wyznaczonych przez wąskie paski 3. Poprzeczny pasek 4 łączy wzajemnie paski 3 rozciągające się w kierunku wzdłużnym arkusza 1 zaznaczonym za pomocą strzałki D.

Każdy zespół 2 składa się z czterech końcówek 5 i czterech innych końcówek 6, a każda z końcówek 5 i 6 jest jednym końcem przymocowana do odpowiedniego paska poprzecznego 4. Na ich przeciwległym końcu, końcówki 5 i 6 są połączone parami ze sobą i są połączone do odpowiedniego kolistego występu łączącego 7, który we wspomnianym procesie wykrawania jest tak kształtowany, że wy staje na zewnątrz płaszczyzny arkusza 1.

Arkusz 1 po procesie wykrawania podlega procesowi formowania wtryskowego, w którym wokół końcówek 5 i 6 odpowiadających sobie zespołów formuje się jednocześnie macierz piętnastu na siedem obudów 8 z plastikowego, izolującego elektrycznie materiału. Jedną taką macierz pokazano na fig. 1.

Arkusz 1 ma długość odpowiadającą wielokrotności takich macierzy i może zawierać małą liczbę takich macierzy w przypadku, gdy jest to pożądane dla pracy z wieloma pojedynczymi arkuszami 1 w różnych krokach procesu produkcyjnego, ponadto arkusz 1 może zawierać dużą liczbę takich macierzy w przypadku, gdy jest to pożądane dla pracy z ciągłą taśmą, która może być rozwijana z rolki dla transportu między różnymi stanowiskami pracy i podawania do różnych stanowisk pracy, lub rozciągnięta między różnymi stanowiskami pracy, w których realizuje się różne etapy produkcji. We wszystkich przypadkach arkusz musi być posuwany do przodu dla doprowadzenia jego nowego obszaru do stanowiska pracy, a potem arkusz musi być prawidłowo ułożony i zamocowany na stanowisku pracy. Dlatego podczas wspomnianego procesu wykrawania, otwory 9 i 10 są wykrawane odpowiednio we wzdłużnych paskach 3 i poprzecznych paskach 4. Otwory 9 służą głównie do przesuwania arkusza, a otwory 10 służą do ustalania jego położenia.

Po ukształtowaniu obudów 8 wokół lub na zespołach 2 końcówek 5 i 6 macierze przesuwa się do stanowiska pracy instalującego podzespoły łączące albo przez przetransportowanie pojedynczych arkuszy lub ich stosu do wspomnianego stanowiska, albo przez podawanie ciągłego arkusza 1 do stanowiska pracy ze stanowiska kształtowania, lub przez pośrednią rolkę, na którą ciągły arkusz 1 jest nawinięty.

We wspomnianym stanowisku pracy, piętnaście ukształtowanych guzików przyciskowych, stanowiących elementy uruchamiające 11, wprowadza się równocześnie w piętnaście odpowiadających obudów, każda z innego wzdłużnego wiersza w arkuszu 1, ale niekoniecznie w tym samym wierszu poprzecznym. Element uruchamiający 11 składa się ze sprężyście odkształcalnego materiału jak np. kauczuk silikonowy. Element stykowy 12 składający się z brązu cynowego pokrytego srebrem jest częściowo osadzony w elemencie uruchamiającym 11 podczas jego kształtowania. Jednolity element uruchamiający 11 ma górną część wystającą ku

182 343 górze w odniesieniu do obudowy i jest przeznaczony do wykorzystania jako klawisz, który ma być naciskany za pomocą końca palca przez użytkownika łącznika. Dolny rejon, w kształcie kopułki, elementu uruchamiającego 11 umożliwia przemieszczenie elementu stykowego z jego pozycji nieaktywnej pokazanej na fig. 9, do jego pozycji aktywnej, w której styka się z oboma występami łączącymi 7, po zastosowaniu, skierowanego ku dołowi, nacisku na górny rejon elementu uruchamiającego 11.

Kopułkowaty kształt rejonu dolnego powoduje efekt trzaśnięcia, gdy skierowane ku dołowi ciśnienie narośnie wystarczająco dla pokonania oporu kopułki tak, że ma miejsce wyboczenie dolnego, w kształcie kopułki, rejonu elementu uruchamiającego 11, po tym jak element stykowy 12 połączy elektrycznie dwa łączące występy 7, natychmiast po odczuciu przez użytkownika efektu trzaśnięcia.

Po zainstalowaniu elementu uruchamiającego 11, arkusz jest przemieszczony do stanowiska roboczego instalującego wieczko, gdzie wieczko ze stali nierdzewnej 13 jest umieszczone na elemencie uruchamiającym 11 i zamocowane do obudowy za pomocą elementów mocujących 14, którymi mogą być nity, wkręty lub występy obudowy współpracujące z odpowiednimi otworami w wieczku 13 i elementu uruchamiającego 11. Elementy mocujące 14 zabezpieczają element uruchamiający 11 względem obudowy 8. Krok ten jest również przeprowadzony jednocześnie dla piętnastu łączników, po jednym z każdego wzdłużnego wiersza arkusza 1.

W kolejnym stanowisku roboczym oddzielającym końcówki, końcówki 5 i 6 są oddzielone od arkusza 1 w punktach wskazanych przez linie przerywane odpowiednio 15 i 16, w ten sposób oddzielając kompletny łącznik od arkusza 1 i innych łączników. W zależności od zastosowania łącznika, tzn. od tego czy zastosowanie odpowiada wykorzystaniu końcówek 5 (fig. 3-5) czy końcówek 6 (fig. 6-8), zewnętrzne części końcówek odpowiednio 6 lub 5 są oddzielone od łącznika w punktach wskazanych linią kropkowaną odpowiednio 26 i 25.

Końcówki 5 i 6 mogą być wygięte do wymaganego kształtu jak pokazano na fig. 3-8 na stanowisku pracy wyginania, które stanowi część stanowiska pracy oddzielania końcówek. Dzięki temu końcówki, które nie mają związku z przewidywanym zastosowaniem łącznika nie są oddzielane od arkusza 1, dopóki końcówki związane z przewidywanym zastosowaniem nie zostaną oddzielone od arkusza 1 i nie zostaną wygięte do prawidłowego kształtu na stanowisku pracy wyginania.

Te wszystkie końcowe etapy są realizowane jednocześnie dla piętnastu łączników, po jednym z każdego wzdłużnego wiersza.

Oczywiście, może zostać wybrana różna liczba jednocześnie przetwarzanych łączników. Liczba etapów produkcji też może być różna, w zależności od przyjętych sposobów realizacji poszczególnych etapów produkcji.

Przykład

Arkusz 1 składa się z pokrytego srebrem brązu cynowego o grubości 0,35 mm. Szerokość zewnętrznych części końcówek 5 i 6 wynosi 0,6 mm, a odległość między spodem obudowy 8 i końcami końcówek 5 i 6 odpowiednio na fig. 4 i fig. 7 wynosi 3,6 mm, gdy odległość między wspomnianymi końcami na tych samych fig. 4 i fig. 7 wynosi 4,5 mm. Odległość między wspomnianymi końcami końcówek 5 na fig. 5 wynosi 6,5 mm, a odległość między końcami końcówek 6 na fig. 8 wynosi 2,55 mm. Całkowita wysokość łącznika liczona od spodu obudowy 8 do wierzchołka elementu uruchamiającego 11 wynosi 4,3 mm. Średnica wierzchołka elementu uruchamiającego 11 wynosi 2 mm. Element stykowy 12 składa się z pokrytego srebrem brązu cynowego, a odległość od jego najniższej części na fig. 9 do wierzchołka występów łączących wynosi 0,7 mm. Element uruchamiający 11 jest wykonany z kauczuku silikonowego. Obudowa jest wykonana z tworzywa sztucznego i ma zewnętrzne wymiary 4 mm x 4 mm, jak pokazano na fig. 3 i fig. 6.

Zasady budowy łącznika według wynalazku mogą być zastosowane do różnych innych łączników, jak na przykład łączniki pokrętne, przełączniki dwustabilne, przełączniki dwupołożeniowe itd. Łącznik według wynalazku może być również zastosowany w różnych przypadkach, gdzie ten sam łącznik bazowy ma różne zastosowania wymagające różnych konfigu

182 343 racji geometrycznych końcówek, różnych szerokości i w ten sposób oporności elektrycznej i tak dalej. Liczba segmentów i w związku z tym różnych zastosowań może być większa niż dwa.

Sposób według wynalazku jest tym bardziej korzystny, im więcej różnych kroków produkcyjnych może być przeprowadzonych przy produkowaniu szczególnego łącznika.

Sposób według wynalazku może być zastosowany do wytwarzania łączników różnych innych typów, takich jak łączniki pokrętne, przełączniki dwustabilne, przełączniki dwupołożeniowe i temu podobnych, których obudowa jest zamocowana do zespołu końcówek, a podzespół łączący jest instalowany w i/lub na obudowie. Sposób może być również zastosowany w różnych przypadkach, gdzie ten sam łącznik bazowy ma różne zastosowania wymagające różnych geometrycznych konfiguracji końcówek, różnych szerokości i w związku z tym różnych oporności elektrycznych i tak dalej. Liczba segmentów i w związku z tym różnych zastosowań może być większa niż dwa. Jest oczywiste dla znawców tematyki w jaki sposób stosować zasady wynalazku do szeregu problemów technicznych tego typu.

Chociaż obudowa łącznika stosowanego w klawiaturze, opisana w odniesieniu do rysunku, ma kwadratowy przekrój poprzeczny w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny arkusza, te same zasady wynalazku będą stosowane do łącznika z innym dogodnym przekrojem poprzecznym, na przykład okrągłym, prostokątnym itd. Naturalnie łącznik stosowany w klawiaturze i inne łączniki mające wiele zastosowań mogą być wytwarzane znanymi sposobami, na przykład jeden łącznik na raz lub jeden wiersz łączników z wąskiej taśmy materiału przewodzącego.

Fig. 9

182 343

Fig. 4

182 343

Fig. 2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Łącznik elektryczny do tworzenia połączeń elektrycznych, zawierający obudowę osłaniającą przynajmniej częściowo podzespół łączący, umieszczony w sąsiedztwie zespołu przynajmniej dwóch końcówek metalowych, z których każda ma część zewnętrzną na zewnątrz obudowy i część wewnętrzną wewnątrz obudowy, znamienny tym, że każdy zespół końcówek (5, 6) jest podzielony na przynajmniej dwa segmenty, przy czym każdy segment odpowiada innemu zastosowaniu łącznika.
2. Łącznik elektryczny według zastrz. 1, znamienny tym, że przynajmniej część przylegająca do wolnego końca zewnętrznej części każdej z końcówek (5, 6) segmentu lub segmentów każdego zespołu, nie związana z bieżącym zastosowaniem łącznika, jest oddzielona od pozostałej części końcówki, a tym samym od kompletnego łącznika.
3. Łącznik elektryczny według zastrz. 1, znamienny tym, że obudowa (8) jest ukształtowana wokół końcówek (5, 6) zespołu.
4. Łącznik elektryczny według zastrz. 1, znamienny tym, że odległości między punktami połączeń elektrycznych, wolnych końców części zewnętrznych końcówek poszczególnych segmentów, do zewnętrznego obwodu połączeń elektrycznych różnią się między sobą.
5. Łącznik elektryczny według zastrz. 4, znamienny tym, że obudowa (8) łącznika ma kwadratowy przekrój w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny arkusza, a ponadto zespół końcówek zawiera pierwszy segment o pierwszych wymiarach zewnętrznych i drugi segment o drugich wymiarach zewnętrznych.
6. Łącznik elektryczny według zastrz. 1, znamienny tym, że podzespół łączący (11,12) zawiera przynajmniej dwie końcówki (5, 6) i element stykowy (12), ruchomy między pierwszym położeniem, w którym końcówki (5, 6) są zwarte, a drugim położeniem, w którym końcówki (5, 6) są rozwarte, element uruchamiający (11), połączony z elementem stykowym (12), sprężyście odkształcalny element połączony z elementem uruchamiającym, odkształcony sprężyście w pierwszym położeniu elementu stykowego i nie odkształcony-w drugim położeniu elementu stykowego, a ponadto klawisz dołączony do elementu stykowego, przy czym element aktywujący, element odkształcalny i klawisz tworzą integralny zespół wykonany ze sprężystego materiału odkształcalnego, zwłaszcza kauczuku silikonowego.
7. Łącznik elektryczny według zastrz. 6, znamienny tym, że element stykowy (12) jest na stałe zamocowany do wspomnianego zespołu i/lub z nim zintegrowany, zwłaszcza częściowo osadzony w materiale zespołu.
8. Sposób wytwarzania łącznika elektrycznego, zawierającego obudowę osłaniającą przynajmniej częściowo podzespół łączący, umieszczony w sąsiedztwie zespołu przynajmniej dwóch końcówek metalowych, z których każda końcówka ma część zewnętrzną na zewnątrz obudowy i część wewnętrzną wewnątrz obudowy, w którym dostarcza się zasadniczo płaski, metalowy arkusz końcówek i poprzez usunięcie części arkusza formuje się, w jego granicach, metalowe końcówki tak, że każda końcówka pozostaje przyłączona do arkusza wyłącznie za pomocą końca zewnętrznej części każdej końcówki, najdalszego od jego części wewnętrznej, do każdego zespołu arkusza dołącza się obudowy i instaluje się zespół łączący w każdej obudowie, znamienny tym, że poprzez usuwanie części arkusza formuje się, w granicach arkusza (1), przynajmniej dwa wiersze zespołów metalowych końcówek (5, 6).
9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że dołącza się obudowę (8) do każdego zespołu metalowych końcówek (5, 6), jednego lub więcej, w każdym wierszu równocześnie, a następnie instaluje się podzespół łączący (11, 12) w każdej obudowie, w każdym z wierszy jednocześnie.
10. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że mocuje się obudowy (8) do każdego zespołu przez ich kształtowanie wokół metalowych końcówek (5, 6) zespołu.

182 343
11. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że rozmieszcza się zespoły w arkuszu (1) w macierzy tworzonej przez równoległe, prostoliniowe wiersze zespołów rozciągających się w pierwszym kierunku i przez równoległe, prostoliniowe wiersze zespołów rozciągających się w drugim kierunku, zasadniczo pod kątem prostym do kierunku pierwszego.
12. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że wzdłuż krawędzi arkusza i przynajmniej w pewnych obszarach między zespołami umieszcza się otwory dla kierowania i ustalania położenia arkusza podczas kroków przyłączania obudowy, instalowania podzespołu łączącego i oddzielania zespołów od arkusza.
13. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że oddziela się, od pozostałej części końcówki, a tym samym od gotowego łącznika, przynajmniej część przylegającą do wspomnianego końca zewnętrznej części każdej z końcówek zespołu, lub segmentów każdego zespołu, nie mającą związku z aktualnym zastosowaniem, przy czym każdy zespół końcówek (5, 6) składa się przynajmniej z dwóch segmentów, gdzie każdy segment odpowiada innemu zastosowaniu łącznika.
14. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że różnicuje się odległości między punktami połączeń elektrycznych końców części zewnętrznych końcówek (5, 6) poszczególnych segmentów, do zewnętrznego zespołu obwodów elektrycznych, w zależności od zastosowania łącznika.
15. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że rozdziela się zespół końcówek na pierwszy segment, odpowiadający pierwszemu zastosowaniu, zwłaszcza do zewnętrznych połączeń elektrycznych płyty z obwodem drukowanym, łącznika o pierwszych zewnętrznych wymiarach i drugi segment, odpowiadający drugiemu zastosowaniu, zwłaszcza do zewnętrznych połączeń elektrycznych płyty z obwodem drukowanym, łącznika o drugich zewnętrznych wymiarach, przy czym stosuje się obudowę (8) łącznika o kwadratowym przekroju w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny arkusza.
16. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że jako podzespół łączący łącznika w klawiaturze stosuje się element stykowy (12) dla połączenia elektrycznego między przynajmniej dwiema końcówkami (5, 6) w pierwszym położeniu wspomnianego elementu stykowego i przerwania wspomnianego połączenia w drugim położeniu, element uruchamiający (11), przemieszczający element stykowy z jego drugiego położenia do jego pierwszego położenia, sprężyście odkształcalny element, umieszczony dla współpracy z elementem aktywującym i odkształcany sprężyście w pierwszym położeniu elementu stykowego i nie odkształcony w drugim położeniu elementu stykowego, a ponadto klawisz dołączony do elementu stykowego, działający pod naciskiem końca palca użytkownika klawiatury, przy czym element aktywujący, element odkształcalny i klawisz wykonuje się ze sprężystego materiału odksztalcalnego zwłaszcza kauczuku silikonowego, w postaci integralnego zespołu.
17. Sposób według zastrz. 16, znamienny tym, że element stykowy (12), przed instalacją podzespołu łączącego (11, 12) w obudowie, mocuje się na stałe do wspomnianego zespołu, zwłaszcza przez częściowe jego osadzenie w materiale zespołu.
18. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że wiersze zespołów końcówek układa się równolegle do boków arkusza (1) podłoża w kształcie prostokąta.

* * *