PL180704B1 - Modul laczówki elektrycznej z dostepem dla ochronnika i próbnika PL PL - Google Patents

Abstract

1. Modul laczówki elektrycznej z dostepem dla ochronnika i próbnika zawierajacy oslone izolacyjna z powierzchniami górna i dolna oraz pierwszy i drugi rzedy styków umieszczonych w oslonie, w którym kazdy styk sklada sie z czesci koncowej zapewniajacej polaczenie elektryczne z przewodem i czescia trzonowa, przy czym czesci koncowe pierwszego rzedu styków sa umieszczone powyzej powierzchni górnej przy jednej sciance bocznej oslony zas czesci koncowe drugiego rzedu styków sa umieszczone ponizej powierzchni dolnej przy drugiej sciance bocznej oslony, oraz powierzchnie górna i dolna oslony maja szczeliny w poblizu od- powiadajacych im rzedów, do przepuszczenia kon- cówek zapewniajacych polaczenie elektryczne z odpowiadajacymi im stykami, znamienny tym, ze czesci trzonowe (42, 43) pierwszego i drugiego rzedów styków (30, 31) sa polaczone elektrycznie w co najmniej dwóch punktach, stykowych (38, 39), przy czym jeden punkt stykowy (38) jest umiesz- czony wspólliniowo z pierwsza szczelina (17) w powierzchni górnej (12) a drugi punkt stykowy (39) jest umieszczony wspólliniowo z druga szcze- lina (18) w powierzchni dolnej (13). FIG. 4 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest moduł łączówki elektrycznej z dostępem dla ochronnika i próbnika, przeznaczony do elektrycznego łączenia przewodów.

W przemyśle telekomunikacyjnym stosuje się zwykle moduły łączeniowe zawierające styki przekłuwające izolację przewodów, które są wykorzystywane w centralach telefonicznych, przyłączach wejściowych do budynków i w zewnętrznych skrzynkach przemysłowych, do łączenia elektrycznego kabli i ich krosowania. Jednym z przykładów tego rodzaju łączówek jest standardowa łączówka typu 110, przedstawiona na przykład w opisie patentowym USA nr 3798587. Tego rodzaju łączówki zawierają szereg styków przekłuwających izolację umieszczonych w plastykowych modułach. Każdy styk na obu końcach zawiera szczeliny przekłuwające izolację. Zespoły przewodów mają postać taśmy, zwykle kodowanej, przy czym na taśmę nakłada się moduł stykowy w celu zapewnienia połączeń z przewodami. Dla dokonania połączenia elektrycznego między dwoma zespołami przewodów w przeciwległy koniec każdego ze styków wkłada się przewód drugiego zespołu. W znanych rozwiązaniach, na przykład z opisów patentowych USA nr 4171857 i nr 4283103, moduły stykowe zaopatrzone są w szczeliny dostosowane do instalowania ochronników połączonych elektrycznie ze stykami.

W znanych rozwiązaniach łączenie odbywało się na pojedynczej powierzchni, i kiedy na łączówce były zainstalowane również elementy ochronnikowe, to przed wstawieniem łączników bądź końcówek probierczych konieczne było wyjęcie ochronników. W zgłoszeniu patentowym Tajwanu nr 1-1-1-1-1-1-8 opisano moduł, który umożliwia dokonanie łączenia na dwóch powierzchniach i włączania sznurów połączeniowych bądź końcówek probierczych na jednej powierzchni, przy równoczesnym instalowaniu na powierzchni przeciwległej elementów ochronnikowych. W tego rodzaju modułach pożądane jest zapewnienie możliwości

180 704 pozostawiania ochronnika na miejscu do momentu, kiedy do styków dołączona zostanie sonda probiercza, tak aby obwód ochronny nie został przerwany. Poza tym jest pożądane zapewnienie możliwości połączenia przed przerwaniem, tak aby nie nastąpiło przerwanie sygnalizacji podczas włączania sznura połączeniowego lub sondy probierczej.

Istotą modułu łączówki elektrycznej z dostępem dla ochronnika i próbnika, według wynalazku zawierającego osłonę izolacyjną z powierzchniami górną i dolną oraz pierwszy i drugi rzędy styków umieszczonych w osłonie, w którym każdy styk składa się z części końcowej zapewniającej połączenie elektryczne z przewodem i częścią trzonowa, przy czym części końcowe pierwszego rzędu styków są umieszczone powyżej powierzchni górnej przy jefonej ściance bocznej osłony zaś części końcowe drugiego rzędu styków są umieszczone poniżej powierzchni dolnej przy drugiej ściance bocznej osłony, oraz powierzchnie górna i dolna osłony mają szczeliny w pobliżu odpowiadających im rzędów, do przepuszczenia końcówek zapewniających połączenie elektryczne z odpowiadającymi im stykami, jest to, że części trzonowe pierwszego i drugiego rzędów styków są połączone elektrycznie w co najmniej dwóch punktach stykowych, przy czym jeden punkt stykowy jest umieszczony współliniowo z pierwszą szczeliną w powierzchni górnej a drugi punkt stykowy jest umieszczony współliniowo z drugą szczeliną w powierzchni dolnej.

Korzystnie punkty stykowe zawierają powierzchnie wypukłe części trzonowych odpowiadających im styków.

Korzystnie powierzchnie wypukłe pokryte są materiałem dobranym z grupy obejmującej złoto, srebro i pallad.

Korzystnie każda część trzonowa zawiera co najmniej dwa segmenty odchodzące od części końcowej pod kątami pierwszym i drugim względem krawędzi części końcowej, przy czym powierzchnie wypukłe znajdują się na końcach tych segmentów.

Moduł łączówki elektrycznej według wynalazku umożliwia dołączanie do szeregu styków kabla oraz przyłączanie przewodów krosujących do drugiego rzędu styków na przeciwległej powierzchni modułu. Równocześnie podwójne punkty stykowe styków elektrycznych tych dwóch rzędów styków zapewniają, że wsuwana końcówka wchodząc w kontakt z jednym z punktów, zanim wejdzie w kontakt z drugim, umożliwia dostęp kontrolny po jednej stronie modułu, przy równoczesnym włączeniu po przeciwnej stronie ochronnika z zapewnieniem ciągłości zabezpieczenia.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w widoku perspektywicznym moduł według wynalazku, fig. 2 i 3 przedstawiają styk w widoku z góry i z boku, fig. 4 do 7 przedstawiają moduł w przekroju, fig. 8 przedstawia moduł w widoku perspektywicznym z odjęciem jego części, fig. 9 przedstawia moduł w innym widoku perspektywicznym, a fig. 10 przedstawia końcówkę nadającą się do wykorzystania wraz z modułem według wynalazku.

Figura 1 przedstawia moduł 10, który nadaje się do wstawiania w ramę wraz z innymi podobnymi modułami. Moduł zawiera osłonę, która wykonana jest z materiału izolacyjnego, na przykład z tworzywa sztucznego. Osłona zawiera w zasadzie prostopadłościenny korpus 11, z nałożonymi na nim 14 i 15. KołpOk 14, 15 mogą być wykonane z tego samego materiału co osłona i tworzyć powierzchnie górną i dolną 12 i 13 osłony. Każdy z tych kołpaków zawiera szereg rowków 16, które umożliwiają włożenie przewodu, na przykład oznaczonego 61 na figurze 4, w sposób omówiony poniżej. Każdy kołpak 14, 15 również zawiera szereg szczelin 17, 18 na powierzchni górnej i dolnej 12 i 13 osłony, przy czym szczeliny te umożliwiają wprowadzenie końcówek 40, 41, które mogą być połączone elektrycznie z pojedynczym ochronnikiem 21 z figury 5, sondą 22 próbnika z figury 7, końcówką 50 przewodu połączeniowego z figury 9, ochronnikiem zespołowym lub ewentualnie innymi elementami.

Jak to przedstawiono na figurach 4 do 7, wewnątrz osłony umieszczony jest pierwszy rząd styków 30 oraz drugi rząd styków 31, przy czym jeden ze styków przedstawiono bardziej szczegółowo na figurach 2 i 3. Każdy styk 30, 31 ma część końcową 32, 33, która zapewnia połączenie elektryczne z przewodem 60, 61. W tym wykonaniu, każda z części końcowych ma szczelinę 34 i 35 przekłuwającą izolację do przekłuwania izolacji na przewodzie zapew4

180 704 niając połączenie elektryczne, jeżeli przewód wsunięty jest na odpowiednią głębokość. Styki są osadzone tak, że części końcowe pierwszego rzędu styków 30 są umieszczone powyżej powierzchni górnej 12 osłony, natomiast części końcowe drugiego rzędu styków 31 są umieszczone poniżej powierzchni dolnej 13. Części końcowe 33 są również współliniowe z rowkami 16 w kołpakach 15 z fig. 1 tak, że przez te kołpaki można wsuwać przewody 61 w celu dokonania połączenia elektrycznego za pomocą styków.

Pozostałe części styków 30, 31 tworzą części trzonowe 42 i 43, które mieszczą się w korpusie 11. Korzystne jest, jeżeli zwrócone do siebie powierzchnie części końcowych 32 są pod kątem około 45° względem osi wzdłużnej części trzonowych 42, jak to przedstawiono na figurze 2. Jak to przedstawiono z kolei na figurze 3, część trzonowa 42 styku 30 odchodzi od części końcowej 32 pod pierwszym kątem Θι względem krawędzi tej części końcowej w płaszczyźnie osi wzdłużnej, a część trzonowa 42 znajdująca się poniżej odchodzi pod drugim kątem Θ2 względem krawędzi wspomnianej części końcowej. W tym konkretnym przykładzie, pierwszy kąt Θ] wynosi 17°, a drugi kąt Θ2 wynosi 2°. Zwykle pierwszy kąt Θ] ma wartość od 10° do 20°, natomiast drugi kąt Θ2 zawiera się w zakresie od -10° do +20°. Zastosowanie dwóch wartości kąta jest korzystne ze względu na zmniejszenie szerokości W korpusu 11, przez umożliwienie bliższego rozmieszczenia względem siebie części końcowych. Możliwe jest stosowanie również końcówek z jedną wartością kąta odgięcia. Należy zaznaczyć, że styki pierwszego i drugiego rzędów mogą być identyczne lecz skierowane w przeciwnych kierunkach.

Każda z części trzonowych, na przykład część trzonowa 42, ma dwie wypukłości 44, 45, które pokryte są metalem szlachetnym, dobranym z grupy obejmującej złoto, srebro i pallad, lub stopem w celu zapewnienia dobrego kontaktu elektrycznego. Jak to przedstawiono na fig. 4 do 7, te wypukłości stanowią dwa punkty stykowe 38, 39 dla zapewnienia połączenia elektrycznego między stykami 30, 31 rzędów pierwszego i drugiego. Górny punkt stykowy 38 jest ustawiony współliniowo ze szczeliną 17 w powierzchni górnej 12, natomiast dolny punkt stykowy 39 jest ustawiony współliniowo ze szczeliną 18 w powierzchni dolnej 13 osłony.

Jak to przedstawiono na fig. 5, gdy końcówka 40 połączona z ochronnikiem 21 (lub przewodem połączeniowym na fig. 9) zostaje wprowadzona w odpowiednią szczelinę, na przykład szczelinę 18, to początkowo rozpycha dwie części trzonowe 42, 43 w dolnym punkcie stykowym 39, współliniowym z tą szczeliną. Natomiast części trzonowe 42, 43 w pozostałych górnych punktach stykowych 38 początkowo nadal będą się stykały ze sobą zapewniając połączenie połącz przez przerwaniem tak, że nie następuje przerwanie sygnalizacji między tymi dwoma stykami 30, 31, przy czym w praktyce zwykle ta właściwość łączenia przed przerwanim nie jest konieczna w przypadku włączania ochronnika.

Uzyskanie takiej właściwości łączenia przed przerwaniem jest możliwe dzięki kilku cechom charakterystycznym rozwiązania według wynalazku. Po pierwsze, górny punkt stykowy 38 pozostaje zwarty nawet po rozwarciu dolnego punktu stykowego 39 w wyniku tego, że gdy końcówka zostaje wsunięta od dołu przy dolnym punkcie stykowym 39, to odchylenie górnej części trzonowej 42 jest większe, niż odchylenie dolnej części trzonowej 43. Jest to możliwe dlatego, że moment zginający dolną części trzonowej 43 zależy od odległości a od powierzchni dolnej osłony do dolnego punktu stykowego 39, natomiast moment zginający górnej części trzonowej 42 zależy od odległości b od powierzchni górnej do dolnego punktu stykowego 39. Odległość b jest większa niż odległość a i w związku z tym przemieszczenie górnej części trzonowej 42 jest większe od przemieszczenia dolnej części trzonowej 43, co powoduje wymuszony styk powierzchni (wypukłość 44 z fig.3) górnej części trzonowej 42 z odpowiednią powierzchnią części trzonowej w górnym punkcie stykowym 38, kiedy dolny punkt stykowy 39 zostaje rozwarty. Jest oczywiste, że to samo będzie obowiązywało w kierunku odwrotnym, jeżeli końcówka zostanie wprowadzona od góry, to znaczy dolna część trzonowa 43 będzie się odchylała w większym stopniu niż górna część trzonowa 42, ponieważ moment zginający górnej części trzonowej 43 będzie liczony z uwzględnieniem odległości od górnego punktu stykowego 38 do powierzchni dolnej, natomiast moment zginający górnej części trzonowej 42 będzie liczony od powierzchni górnej do górnego punktu stykowego 38.

180 704

Jak to przedstawiono na figurze 6, górny punkt stykowy 38 ulegnie rzeczywistemu rozdzieleniu, kiedy końcówka zostanie wsunięta głębiej wchodząc między obie części trzonowe, i ochronnik 21 oprze się o powierzchnię dolną 13 osłony. W wyniku tego, kiedy ochronnik 21 znajdzie się w swoim końcowym położeniu, prąd między stykami 30, 31 będzie płynął wyłącznie przez ochronnik 21. Taka sama sytuacja wystąpi na fig. 5 i 6, kiedy w jedną ze szczelin, na przykład szczelinę 17 lub 18, zostanie wprowadzona końcówka przewodu połączeniowego.

Jeżeli w którymś z punktów stykowych pożądane jest przeprowadzenie próby na stykach 30, 31, jak to przedstawiono na fig. 7, to w szczelinę powierzchni osłony przeciwległej do ochronnika 21 można wprowadzić końcówkę probierczą 41 sondy 22 próbnika. Końcówka probiercza 41 rozsunie górny punkt stykowy 38 nie zajęty przez końcówkę 40 ochronnika. Jednakże w wyniku wystąpienia opisanych momentów zginających, dolna część trzonowa 43 pozostanie w styku z końcówką 40 ochronnika, nadal zapewniając ochronę kabla i jego obwodów dołączonych do dolnych części końcowych 33. Natomiast dolna część trzonowa 42 połączona z częścią końcową 32 odłączy się od końcówki 40 ochronnika umożliwiając przeprowadzenie próby w obu kierunkach, niezależnie od zapewnienia zabezpieczenia napięciowego obwodu.

Korzystne jest, jeżeli odsunięcie górnej części trzonowej 42 od końcówki 40 ochronnika odbywa się przy zastosowaniu końcówki typu podobnego do końcówki 41 sondy próbnika, jak to przedstawiono na figurze 10.

Końcówka 41 ma podłoże izolacyjne 55, na przykład z laminatu epoksydowo-szklanego o grubości wynoszącej typowo od 1 mm do 2 mm. Podłoże 55 zawiera parę ścieżek przewodzących 46, 47 na jednej powierzchni i parę ścieżek przewodzących 48, 49 na powierzchni przeciwległej. Grubość ścieżek 46, 47 na jednej powierzchni jest znacznie większa od grubości ścieżek 46, 49 na powierzchni przeciwległej. Zwykle grubość ścieżek przewodzących 46, 47 wynosi 0,50 mm, natomiast grubość ścieżek przewodzących 48, 49 wynosi 0,25 mm. Ogólnie biorąc, grubość jednej pary ścieżek powinna być przynajmniej dwukrotnie większa od grubości drugiej pary ścieżek.

Jest oczywiste, że przy wprowadzaniu końcówki 41 w taki sposób, że kontakt z górną częścią trzonową 42 zapewnia styk grubszy 47, natomiast z dolną częścią trzonową 43 kontakt zapewnia styk cieńszy 49 (podobnie inne styki 48, 49 zapewniają kontakt z sąsiednimi w szeregu parami styków), to górna część trzonowa 42 ulega przemieszczeniu o pewną wartość dla odłączenia jej od końcówki ochronnika 40 ochronnika.

Jak to przedstawiono na figurze 8, między częściami trzonowymi 42, 43 każdej z par styków 30, 31 znajduje się szereg żeber 80, przechodzących przez całą szerokość korpusu 11. Każde żebro 80 zaopatrzone jest w kanał 81, współliniowy ze szczeliną 17 w powierzchni górnej 12 osłony, oraz kolejny kanał 82 (częściowo na tym widoku zasłonięty), współliniowy ze szczeliną 18 w dowolnej powierzchni 13 osłony. Każdy z kanałów 81, 82 przytrzymuje część końcówki 41 lub 40 z fig. 6 i 7, wstawionej w odpowiednią szczelinę 17 lub 18.

Kanały 81 i 82 zabezpieczają przed wyginaniem końcówek 41 i 40 przy ich wprowadzaniu, a zatem zabezpieczają przed nadmiernym odgięciem górnej i dolnej części trzonowej 42 i 43, co mogło by spowodować przekroczenie granicy sprężystości części trzonowych. Również, ponieważ szczeliny 17, 18 oraz odpowiadające im kanały 81 i 82 są przemieszczone tak, aby zapewnić współliniowość z odpowiednimi punktami stykowymi 38 i 39 z fig. 4, to żebro 80 może służyć jako element pomocniczy przy uprzednio opisanym pożądanym odchylaniu części trzonowych.

Możliwe są różnego rodzaju modyfikacje opisanego przykładu wykonania wynalazku. Na przykład korpus 11 nie musi być otwarty od góry i od dołu, oraz zamknięty kołpakiem, jak to przedstawiono w opisanym przykładzie, lecz może mieć własną powierzchnię górną i dolną bez kołpaka lub z kołpakiem osłaniającym tylko części końcowe styków.

180 704

180 704

FIG. 10

FIG. 9

180 704

CM

FIG. 4 FIG. 5 FIG. 6 FIG.

180 704

FIG. 3

180 704

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Moduł łączówki elektrycznej z dostępem dla ochronnika i próbnika zawierający osłonę izolacyjną z powierzchniami górną i dolną oraz pierwszy i drugi rzędy styków umieszczonych w osłonie, w którym każdy styk składa się z części końcowej zapewniającej połączenie elektryczne z przewodem i częścią trzonową, przy czym części końcowe pierwszego rzędu styków są umieszczone powyżej powierzchni górnej przy jednej ściance bocznej osłony zaś części końcowe drugiego rzędu styków są umieszczone poniżej powierzchni dolnej przy drugiej ściance bocznej osłony, oraz powierzchnie górna i dolna osłony mają szczeliny w pobliżu odpowiadających im rzędów, do przepuszczenia końcówek zapewniających połączenie elektryczne z odpowiadającymi im stykami, znamienny tym, że części trzonowe (42, 43) pierwszego i drugiego rzędów styków (30, 31) są połączone elektrycznie w co najmniej dwóch punktach, stykowych (38, 39), przy czym jeden punkt stykowy (38) jest umieszczony współliniowo z pierwszą szczeliną (17) w powierzchni górnej (12) a drugi punkt stykowy (39) jest umieszczony współliniowo z drugą szczeliną (18) w powierzchni dolnej (13).
2. 2. Moduł według zastrz. 1, znamienny tym, że punkty stykowe (38, 39) zawierają powierzchnie wypukłe (44, 45) części trzonowych (42,43) odpowiadających im styków.
3. 3. Moduł według zastrz. 2, znamienny tym, że powierzchnie wypukłe (44, 45) pokryte są materiałem dobranym z grupy obejmującej złoto, srebro i pallad.
4. 4. Moduł według zastrz. 2, znamienny tym, że każda część trzonowa (42, 43) zawiera co najmniej dwa segmenty odchodzące od części końcowej (32, 33) pod kątami pierwszym i drugim (Θι, Θ2) względem krawędzi części końcowej (32, 33), przy czym powierzchnie wypukłe (44, 45) znajdują się na końcach tych segmentów.