PL178232B1 - Sposób wytwarzania ściernic spojonych o nieciągłej powierzchni roboczej - Google Patents

Abstract

Sposób wytwarzania ściernic spojonych o nieciągłej powierzchniroboczej, w którym formę wypełnia się masą ścierną i poddaje się ją obustronnemu prasowaniu a następnie obróbce termicznej, znamienny tym, że w formie (1) umieszcza się zębaty cienkościenny pierścień (2), korzystnie o parzystej liczbiewystępów(3) iwrę­ bów (4), po czym przestrzeń ograniczonąwystę­ pami i rdzeniem (8) tej formy wypełnia się zasadniczą masą ścierną (9), a masę uzupełniającą (10) o właściwościach odpowiadających twardości przynajmniej o dwie klasy niższej, umieszcza sięwewrębach (4), następnie pierścień zębaty (2) wyjmuje się z wypełnionej masami (9) i (10) formy (1), a całąmasę ściemąpoddaje się dalszej obróbce.

Description

Przedmiotem wynalazkujest sposób wytwarzania ściernic spojonych o nieciągłej powierzchni roboczej, zwłaszcza o płaskiej budowie, służący do wytwarzania ściernic o nieciągłej makrostrukturze w postaci wgłębień na obwodzie narzędzia.

Znany jest sposób prasowania ściernic o spoiwie ceramicznym lub bakelitowym, służący do uzyskania nieciągłej powierzchni roboczej. Sposób ten polega na formowaniu zewnętrznej powierzchni ściernicy w postaci falistej lub ząbkowanej, poprzez odwzorowanie powierzchni ściany form. Sposób wymaga skomplikowanego oprzyrządowania. Forma a także stempel mają złożony kształt. Podczas wypalania uzyskanej bryły może się w niej wytworzyć niekorzystny stan naprężeń.

Inny sposób opisany jest w pracy St. Plichty i P. Stępnia: „Geometryczne i kinematyczne podstawy wygniatania rowków na obwodzie ściernicy”, umieszczonej w Zeszycie Naukowym WSInż. - Koszalin, nr 4 z 1981 r. Polega on na wygniataniu rowków odpowiednio ukształtowanym wygniatakiem. Pod względem kinematycznym sposób odpowiada plastycznej albo wiórowej obróbce obwiedniowej uzębień w kołach zębatych walcowych. Sposób ten wymaga stosowania narzędzia o dużej twardości, trudnego do wykonania, a ponadto narzędzie to ulega w procesie wygniatania rowków nadmiernemu zużyciu.

Obydwa wymienione sposoby mająwspólnąwadę, sprowadzającą się do tego, że nieciągła powierzchnia robocza ściernicy ulega w określonym czasie jej pracy zanikowi. Należy więc ponownie ja ukształtować.

Ponadto z opisu patentowego PRL nr 72 417 znany jest sposób wytwarzania ściernicy wielowarstwowej , polegający na tym, że w przestrzeni formy rozmieszcza się współśrodkowo cienkościenne pierścienie z okrągłym lub falistym zarysem obwodowym, a powstałe przestrzenie wypełnia się masami ściernymi o tak zróżnicowanych właściwościach, by mogły one zapewnić zmiennątwardość statyczną. W dalszym ciągu wytwarzania ściernicy pierścienie wyjmuje się, a całą masę poddaje się prasowaniu. Wreszcie po uzyskaniu jednolitej kształtki ściernej poddaje się ją wypalaniu. W uzyskanej w ten sposób ściernicy poszczególne jej warstwy mają kształt współśrodkowo rozmieszczonych pierścieni, a stano wiąje masy ścierne o rosnącej w kierunku osi narzędzia twardości statycznej. Sposób zapewnia więc uzyskanie odpowiednio malejącej w kierunku promieniowym od osi narzędzia twardości statycznej, a przez to zbliżoną do stałej dynamiczną twardość ściernicy.

Sposób według wynalazku polega na tym, że w formie do wytwarzania ściernicy umieszcza się zębaty cienkościenny pierścień, korzystnie o parzystej liczbie występów i wrębów. Przestrzeń ograniczoną występami i rdzeniem tej formy wypełnia się zasadniczą masą ścierną. Masę uzupełniającą o właściwościach odpowiadających twardości przynajmniej o dwie klasy

178 232 niższej umieszcza się we wrębach. Następnie pierścień zębaty wyjmuje się z wypełnionej masami formy, a całą masę ścierną poddaje się dalszej obróbce.

W gotowej ściernicy zasadnicza masa ścierna spełnia warunek pożądanej twardości, ze względu na stawiane wymagania odnośnie przebiegu i efektów obróbki. Uzupełniająca masa ścierna, którajest bardziej miękka, spełnia rolę materiału konstrukcyjnego i ulega podczas pracy szybszemu wykruszaniu. Miejsca te tworząnieciągłość powierzchni roboczej ściernicy, oraz zapewniają przede wszystkim nieustanne i samoczynne odtwarzanie tej nieciągłości. Efektem stosowania takiej ściernicy jest przede wszystkim znaczące zmniejszenie mocy obróbki.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładach wykonania na rysunkach, na których fig. 1 obrazuje otwartą formę ściernicy z umieszczonym w niej zębatym pierścieniem, fig. 2 otwartą formę ściernicy z inaczej ukształtowanym pierścieniem, fig. 3 - przekrój poprzeczny formy, zębatego pierścienia oraz masy ją wypełniającej.

W formie 1 umieszcza się cienkościenny zębaty pierścień 2 o parzystej liczbie występów 3 i wrębów 4. Pierścień tam osadzony przylega wierzchołkami 5 występów 3 do wewnętrznej otworowej powierzchni 6 formy 1, natomiast dna 7 wrębów 4 sąjednakowo oddalone od środka układu forma - pierścień (fig. 1, fig. 2). Przestrzeń ograniczoną występami i rdzeniem 8 formy wypełnia się zasadniczą masą ścierną 9 (fig. 3), a wręby uzupełniającą masą ścierną 10, która ma twardość o dwie klasy niższą. Jeżeli zasadnicza masa ścierna ma właściwości jak dla ściernicy twardej (oznaczonej literami P, Q, R, S), to masa uzupełniająca powinna odpowiadać twardościom przyporządkowanym ściernicy miękkiej (H, I, J, K). Po zasypaniu formy wyjmuje się pierścień, a całą masę poddaje prasowaniu dwustronnemu z zastosowaniem urządzenia wibracyjnego. Po uzyskaniu kształtki o postaci tarczy szlifierskiej poddaje się ją wypalaniu.

W czasie pracy ściernicy jej powierzchnia obwodowa ulega niejednakowemu zużyciu. Najpierw wykruszeniu ulegają miękkie fragmenty roboczej powierzchni, tworząc wgłębienia o dostatecznej głębokości, które nieustannie i samoczynnie się odtwarzają. Przez cały okres żywotności ściernicy nie trzeba ingerować w strukturę geometryczną ściernicy. Jest to ważna zaleta, z której wynikają pozostałe oczywiste korzyści techniczne i ekonomiczne.

Fig.3.

178 232

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Sposób wytwarzania ściernic spojonych o nieciągłej powierzchni roboczej, w którym formę wypełnia się masą ścierną i poddaje się ją obustronnemu prasowaniu a następnie obróbce termicznej, znamienny tym, że w formie (1) umieszcza się zębaty cienkościenny pierścień (2), korzystnie o parzystej liczbie występów (3) i wrębów (4), po czym przestrzeń ograniczoną występami i rdzeniem (8) tej formy wypełnia się zasadniczą masą ścierną (9), a masę uzupełniającą (10) o właściwościach odpowiadających twardości przynajmniej o dwie klasy niższej, umieszcza się we wrębach (4), następnie pierścień zębaty (2) wyjmuje się z wypełnionej masami (9) i (10) formy (1), a całą masę ścierną poddaje się dalszej obróbce.