PL166146B1 - Zastawka górniczego przenośnika zgrzebłowego - Google Patents

Abstract

Zastawka górniczego przenośnika zgrzebłowego zawierająca wspornik z gniazdem do mocowania segmentu sworzniowego parkanu, z uchem do podłączenia przesuwnika obudowy, z prowadzeniem rurowym dla kombajnu oraz prowadnicę przewodów zamocowaną do wspornika rozłącznie, znamienna tym, że ucho (11) do mocowania przesuwnika obudowy usytuowane jest w osi P wspornika (1), łączy pionową blachę czołową (2), poziomą płytę (5) i pionową blachę główną (3) oraz wspiera poziomą półkę (4) i wysięgnik (13) do mocowania prowadnicy (14) przewodów oraz posiada dwa przelotowe otwory (12) umieszczone jeden nad drugim, zaś gniazdo do mocowania segmentu (8) sworzniowego parkanu tworzą odzawałowa konsola (6) stanowiąca przedłużenie pionowej blachy głównej (3) oraz odociosowa konsola (7) wsparta na poziomej półce (4), posiadające we współosiowym otworze (9) sworzeń (10).

Description

Przedmiotem wynalazku jest zastawka górniczego przenośnika zgrzebłowego, przeznaczonego do współpracy z górniczym kombajnem do wyrobisk ścianowych, przy czym kombajn ten jest prowadzony wzdłuż trasy przenośnika w systemie bezcięgnowym.

Znana z polskiego opisu patentowego nr 151958 zastawka górniczego przenośnika zgrzebłowego, przystosowanego do współpracy z kombajnem węglowym, prowadzonym wzdłuż trasy przenośnika w systemie bezcięgnowym, czyli za pośrednictwem osadzonego w kombajnie koła napędowego, które współpracuje z segmentami sworzniowego parkanu, rozmieszczonymi wzdłuż całej trasy przenośnika, zbudowana jest ze wspornika zawierającego gniazdo do mocowania segmentu sworzniowego parkanu, które to gniazdo zamyka od strony zawału czołowa płyta z zamocowaną do niej rozłącznie prowadnicą z korytem dla układania przewodów. Poniżej tego koryta wspornik zastawki zaopatrzonyjest w przyłącze przesuwnika obudowy zmechanizowanej ze sworzniem o osi pionowej, zabezpieczonym przed wysuwaniem się z przyłącza. Wspornik zastawki o swej odociosowej części zawiera rurowe prowadzenie dla prowadzenia kombajnu oraz pod tym prowadzeniem w pionowej blasze czołowej zawiera złącza dla zamocowania rynny przenośnika zgrzebłowego.

Gniazdo do mocowania segmentu sworzniowego parkanu jest tak usytuowane, że jego pionowa płaszczyzna symetrii mieści się w odzawałowej części wspornika zastawki, względem pionowej blachy głównej tego wspornika, zaś wzdłużna oś sworznia znajdującego się w gnieździe do mocowania segmentu sworzniowego parkanu jest przesunięta względem pionowej osi wspornika zastawki, a tym samym względem osi sworznia przyłącza obudowy. Przesunięcie to jest zrealizowane w płaszczyźnie równoległej do trasy przenośnika. Przyłącze przesuwnika obudowy w postaci dwóch poziomych kołnierzy ze współosiowymi otworami, mieszczącymi sworzeń o osi pionowej, zabezpieczony przed wysuwaniem się z przyłącza, jest zamocowane do pionowej blachy głównej wspornika zastawki od strony zawału.

Rozwiązanie takie cechują jednak pewne wady, gdyż zastawka tak zbudowana posiada mało zwartą konstrukcję, utrudniony montaż i demontaż sworznia do podłączenia przesuwnika obudowy z uwagi na trudny dostęp do tego sworznia, dużą szerokość zastawki w przekroju poprzecznym, co odsuwa obudowę od przenośnika, a tym samym powiększa odkrycie stropu w wyrobisku górniczym przez obudowę od strony ociosu, co jest zjawiskiem bardzo niekorzystnym.

Przesunięcie osi sworznia gniazda do mocowania segmentu sworzniowego parkanu względem pionowej osi wspornika zastawki jest również niekorzystne z uwagi na to, że segment sworzniowego parkanu mocowany w tym gnieździe pokrywa swoją długością dopiero następną zastawkę. Takie rozwiązanie jest niekorzystne, zwłaszcza na końcach trasy przenośnika, gdyż uniemożliwia

166 146 3 dojazd kombajnu współpracującego z przenośnikiem do samego końca ściany na jednym z końców trasy.

Celem wynalazku jest opracowanie zastawki o uniwersalnej konstrukcji, umożliwiającej równoczesne zastosowanie do współpracy z kombajnem węglowym przeznaczonym do ścian węglowych niskich i średnich, pozbawionej wyżej przedstawionych wad.

Cel ten osiągnięto przez opracowanie zastawki, której wspornik zawiera gniazdo do mocowania segmentu sworzniowego parkanu usytuowane w odociosowej względem pionowej blachy głównej części wspornika, przy czym gniazdo to tworzą dwie konsole zaopatrzone we współosiowe otwory mieszczące sworzeń, z których konsola odzawałowa stanowi przedłużenie pionowej blachy głównej wspornika zastawki. Konsola odociosowa wsparta jest na poziomej półce, która łączy pionową blachę czołową wspornika zastawki, zawierającą złącza do zamocowania rynny przenośnika oraz zawierającą rurowe prowadzenie z pionową blachą główną wspornika.

Pozioma półka posiada długość odpowiadającą długości wspornika zastawki. Od dołu pionowa blacha czołowa oraz pionowa blacha główna są połączone płytą o szerokości i długości odpowiadającej szerokości i długości poziomej półki. Oś wzdłużna sworznia mieszczącego się w gnieździe do mocowania segmentu sworzniowego parkanu leży w płaszczyźnie prostopadłej do osi trasy przenośnika przechodzącej przez ośrodek długości wspornika zastawki oraz pokrywa się z osią wzdłużną ucha do mocowania przesuwnika obudowy. Ucho to stanowi poprzeczne żebro prostopadłe do pionowej blachy czołowej i pionowej blachy głównej wspornika. Ucho stanowi również dodatkowy element łączący obie blachy oraz poziomą półkę i poziomą płytę w środkowej części zastawki. Wyprowadzenie ucha w kierunku zawału jest zrealizowane za pomocą otworu w pionowej blasze głównej, przy czym ucho to posiada od strony zawału zwiększoną wysokość i dodatkowo wspiera wysięg do zamocowania prowadnicy z korytem dla układania przewodów.

Ucho od strony zawału posiada dwa okrągłe otwory o osi poziomej umieszczone jeden nad drugim do zamocowania przesuwnika obudowy. Wysięgnik do zamocowania prowadnicy zbudowany jest z dwóch blach - poziomej i pionowej użebrowanych pomiędzy sobą oraz połączonych z pionową blachą główną wspornika zastawki.

Rozwiązanie zastawki według wynalazku cechuje się dużą zwartością i wytrzymałością konstrukcji. Dzięki temu, że gniazdo do zamocowania segmentu sworzniowego parkanu znajduje się o odociosowej części wspornika względem pionowej blachy głównej, wspornik posiada mniejszą szerokość. Poza tym skrzynkowa konstrukcja dolnej części wspornika użebrowana dodatkowo przez ucho do podłączenia przesuwnika obudowy najlepiej gwarantuje przenoszenie wszystkich obciążeń jakim poddawana jest zastawka, zarówno od współpracującego kombajnu jak i obudowy zmechanizowanej. Przesunięcie osi sworznia znajdującego się w gnieździe do mocowania segmentu sworzniowego parkanu do osi wspornika zastawki jest również bardziej korzystne od rozwiązania według patentu nr 151 958.

Dzięki takiemu rozwiązaniu segment sworzniowego parkanu przynależny do zastawki jest tylko częściowo wysunięty poza długość tej zastawki, co jest korzystne na końcach trasy przenośnika, ponieważ nie zachodzi zjawisko kolizji segmentu sworzniowego parkanu z innymi podzespołami przenośnika na tych końcach.

Takie rozwiązanie jest również korzystniejsze ze względu na współpracę z kombajnem, ponieważ kombajn zarówno na jednym jak i na drugim końcu trasy ma możliwość najazdu w przybliżeniu do tego samego miejsca. Ucho wspornika zastawki w postaci pionowego żebra prostopadłego do pionowej blachy czołowej i pionowej blachy głównej, łączącego te blachy oraz poziomą półkę, poziomą płytę i wysięgnik do mocowania prowadnicy przewodów wysuniętego w kierunku zawału oraz posiadającego dwa otwory o osi poziomej umieszczone jeden nad drugim, dodatkowo wzmacnia konstrukcję.

Ucho to posiada możliwość dwupunktowego podłączenia przesuwnika obudowy w przedstawionych wyżej otworach, co jest bardzo korzystne z uwagi na potrzebę sterowania przesuwaniem przenośnika i możliwością nakierowania klina ładującego przenośnika w celu większego zagłębienia w spąg lub wzniesienia w górę wysuniętej przedniej krawędzi klina. Ucho posiada również korzystniejszy dostęp do sworzni łączących go z przesuwnikiem obudowy oraz łatwiejszy montaż i demontaż tych sworzni. Rozwiązanie według wynalazku cechuje prosta, zwarta i wytrzymała konstrukcja eliminująca słabe strony rozwiązań stosowanych do tej pory.

166 146

Zastawka według wynalazku jest przedstawiona w przykładzie wykonania na załączonym rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zastawkę w widoku z góry, zaś fig. 2 - zastawkę w przekroju poprzecznym zaznaczonym na fig. 1 linią A-A.

Zastawka według wynalazku posiada wspornik 1 złożony z pionowej blachy czołowej 2 połączonej z pionową blachą główną 3 poziomą półką 4 oraz od spodu poziomą płytą 5. Pionowa blacha czołowa 2, pionowa blacha główna 3, pozioma półka 4 i pozioma płyta 5 posiadają odpowiadającą długość równą długości wspornika 1 zastawki, zaś pozioma półka 4 i pozioma płyta 5 odpowiadającą sobie szerokość.

Konsola odzawałowa 6 stanowiąca przedłużenie pionowej blachy głównej 3 oraz konsola odociosowa 7 posadowiona na poziomej półce 4 tworzą gniazdo do mocowania segmentu 8 sworzniowego parkanu. Konsole 6 i 7 zawierają współosiowy otwór 9, w którym mieści się sworzeń 10 do mocowania segmentu 8 sworzniowego parkanu. Podłużna oś sworznia 10 pokrywa się z osią P wspornika 1 zastawki. Ucho 11 do mocowania przesuwnika obudowy, łączące pionową blachę czołową 2, pionową blachę główną 3, poziomą półkę 4 oraz poziomą płytę 5 leży w osi P wspornika

1. Ucho 11 posiada otwory 12 umieszczone jeden nad drugim do mocowania przesuwnika obudowy.

Do pionowej blachy głównej 3 od strony zawału jest przytwierdzony wysięgnik 13 do mocowania prowadnicy 14 przewodów. Wysięgnik 13 jest wsparty w środkowej części wspornika 1 na uchu 11.

9

Fig. 2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,00 zł.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Zastawka górniczego przenośnika zgrzebłowego zawierająca wspornik z gniazdem do mocowania segmentu sworzniowego parkanu, z uchem do podłączenia przesuwnika obudowy, z prowadzeniem rurowym dla kombajnu oraz prowadnicę przewodów zamocowaną do wspornika rozłącznie, znamienna tym, że ucho (11) do mocowania przesuwnika obudowy usytuowane jest w osi P wspornika (1), łączy pionową blachę czołową (2), poziomą płytę (5) i pionową blachę główną (3) oraz wspiera poziomą półkę (4) i wysięgnik (13) do mocowania prowadnicy (14) przewodów oraz posiada dwa przelotowe otwory (12) umieszczone jeden nad drugim, zaś gniazdo do mocowania segmentu (8) sworzniowego parkanu tworzą odzawałowa konsola (6) stanowiąca przedłużenie pionowej blachy głównej (3) oraz odociosowa konsola (7) wsparta na poziomej półce (4), posiadające we współosiowym otworze (9) sworzeń (10).