PL167940B1 - Wspornik zastawki górniczego przenośnika zgrzebłowego - Google Patents

Abstract

1. Wspornik zastawki górniczego przenośnika zgrzebłowego zawierający główną płytę, zakończoną w dolnej części kadłubem zaopatrzonym w przyłącze trasy przenośnika i ucha dla osadzenia sworzniowego segmentu parkanu oraz kształtowe złącza i przyłącze przesuwnika obudowy zmechanizowanej, znamienny tym, że ma nośną płytę (5) o długości (1) skróconej względem długości (L) głównej płyty (1), której zakończenie stanowią nakładki (8) z wyprofilowanymi w płaszczyźnie poziomej gniazdami (9) o wspólnej, wzdłużnej osi (0) symetrii równoległej do wzdłużnej osi (P) symetrii sworzniowych segmentów (10) parkanu osadzone tak, że na górnej powierzchni każdej z nakładek (8) wspiera się część ucha (11) dla mocowania segmentu (10) parkanu, przy czym każde z uch (11) ma co najmniejjeden otwór (14), usytuowany od zawałowej strony względem osi (0) symetrii gniazda (9) nakładek (8), którego oś (O3)jest do niej równoległa.

Description

Przedmiotem wynalazku jest wspornik zastawki górniczego przenośnika zgrzebłowego, przeznaczonego do odstawy urobku w podziemnej eksploatacji kruszywa i współpracującego z maszyną urabiającą prowadzoną w systemie bezciągnowego posuwu.

Z polskiego opisu patentowego numer 145 432 znana jest zastawka górniczego przenośnika zgrzebłowego, przeznaczona do pracy w systemie bezcięgnowego posuwu, zbudowana ze wspornika, do którego zamocowane jest rozłącznie koryto dla prowadzenia przewodów oraz przyłącze przesuwnika obudowy zmechanizowanej od strony zawału, zaś od strony ociosu ucha z zamocowanym rozłącznie segmentem sworzniowego parkanu. Wspornik zastawki stanowi pionowa płyta główna, zakończona od strony trasy przenośnika posadowionym na spągu kadłubem. Kadłub wspornika tworzą dwie poziome i równoległe płyty, z których jedna spoczywa na spągu i stanowi podstawę tego kadłuba, zaś druga jest do niej równoległa i wzniesiona ponad podstawą na pewną wysokość, a na swej górnej powierzchni na osadzone ucha dla rozłącznego mocowania segmentów sworzniowego parkanu. Podstawa i nośna płyta kadłuba przytwierdzone są do pionowej, głównej płyty wspornika i od strony trasy przenośnika połączone trwale zamykającą ten kadłub płytą czołową, zaopatrzoną w przyłącze tej trasy oraz w obszarze swych pionowych krawędzi ma przytwierdzone nakładki z wyprofilowanymi gniazdami, dla osadzenia kształtowego łącznika, spinającego ze sobą sąsiednie zastawki, zastawione w ciągu trasy przenośnika. Gniazda nakładek są nieprzelotowe i usytuowane tak, że otwarte ich wykroje znajdują się od strony trasy przenośnika, tak że po założeniu do ich wnętrz kształtowych łączników, zamknięcie przed ich wypadaniem z gniazda stanowi boczna ścianka rynny, dosunięta i stykająca się z płytą czołową wspornika.

Nośna płyta kadłuba rozciąga się na całej długości zastawki, zaś główna płyta wspornika, wystająca ponad kadłub ku górze ma w swym górnym odcinku zestaw okrągłych otworów, przeznaczonych do rozłącznego zamocowania koryta dla prowadzenia przewodów i regulacji wysokości jego zawieszenia. Wspornik zastawki może być również rozwiązany w ten sposób, że płyta główna me stanowi jednolitej całości i tworzą ją dwie krótsze płyty, z których dolna spełnia funkcję wsporczą dla poszerzonej w stronę zawału płyty nośnej, na której wspiera się

167 940 druga część tej płyty, stanowiąca wsparcie dla koryta do prowadzenia przewodów. Wszystkie płyty tworzące wspornik zastawki mają długość odpowiadającą długości całej zastawki.

Powyższe rozwiązanie wykazuje jednak pewne wady, albowiem osadzone w czołowej ściance kadłuba złącza, są znacznie oddalone od segmentów sworzniowego parkanu, co powoduje podczas przegięć trasy przenośnika w płaszczyźnie pionowej, realizację różnej wartości luzu występującego w złączach i pomiędzy odpowiadającymi im połączeniami sworzniowych segmentów parkanu. Zjawisko to jest niepożądane w procesie eksploatacyjnym przenośnika, gdyż różna wartość luzu, występująca na różnych względem spągu wysokościach, powoduje, że siły, które winny być przenoszone przez złącza zastawek przejmowane są przez elementy sworzniowego parkanu, który z racji funkcji nie jest do tego przystosowany, wynikiem czego jest niszczenie lub deformacja tegoż parkanu. W szczególnych przypadkach zjawisko niekorygowanego luzu doprowadza do nadmiernego rozsunięcia się połączeń sworzniowych segmentów w obszarze styku członów trasy, a w związku z tym do nieprawidłowej współpracy zębatego koła napędowego urabiającej maszyny ze sworzniami segmentów parkanu. W systemie bezcięgnowego posuwu maszyny urabiającej ma istotne znaczenie ścisłe określenie wartości realizowanego przez złącza wsporników luzu, jaki powstaje w połączeniach segmentów sworzniowego parkanu na styku członów trasy, co w obecnym układzie konstrukcyjnym jest niemożliwe, z uwagi na spore oddalenie zespołu sworzniowego parkanu od osi złączy. Ponadto, dotychczasowe usytuowanie złączy w czołowej płycie wspornika nacechowane jest utrudnionym do niego dostępem w procesie montażu lub demontażu łącznika, sprowadzającym się do konieczności demontażu całej zastawki.

Celem wynalazku było opracowanie rozwiązania pozbawionego powyższych wad, a zwłaszcza wspornika o podwyższonych cechach funkcjonalnych i wytrzymałościowych, zabezpieczających w każdych warunkach eksploatacyjnych prawidłową współpracę z pozostałymi w kompleksie współpracujących urządzeń maszynami.

Cel ten osiągnięto przez opracowanie i zastosowanie rozwiązania według wynalazku. Polega ono na tym, że wspornik ma nośną płytę o skróconej względem głównej płyty długości, której zakończenia stanowią przytwierdzone do jej poprzecznych krawędzi nakładki z wyprofilowanymi w płaszczyźnie poziomej gniazdami, o wspólnej, wzdłużnej osi symetrii, równoległej do wzdłużnej osi symetrii sworzniowych segmentów parkanu. Nakładki te osadzone są tak, że na górnej powierzchni każdej z nich wspiera się część ucha dla mocowania segmentu parkanu, przy czym każde z uch ma co najmniej jeden otwór osadzony od strony zawałowej względem tej osi symetrii gniazd nakładek, którego oś jest do niej równoległa. Ponadto, korzystnym jest takie osadzenie nakładek, aby ich górna powierzchnia mieściła się we wspólnej płaszczyźnie z górną powierzchnią nośnej płyty. Nośna płyta ma dodatkowo przelotowe wnęki o prostokątnym zarysie, usytuowane w obszarze jej poprzecznych krawędzi tak, że leżą one w osi wzdłużnej gniazd nakładek. Osadzanie złącza w konstrukcji wspornika pod sworzniowym parkanem pozwala na maksymalne zbliżenie osi tego złącza do osi segmentów tego parkanu, a tym samym umożliwia przeniesienie pełnej gamy obciążeń przez złącze, skojarzone znacznie lepiej z pozostałymi elementami konstrukcji wspornika. Równoległe usytuowanie osi złącza względem osi sworzniowego parkanu zapewnia ścisłe określenie luzu realizowanego przez to złącze, gwarantując tym samym właściwą współpracę koła napędowego urabiającej maszyny z segmentami sworzniowego parkanu. Usytuowanie poziome złącza zabezpiecza przenoszenie przez nie obciążeń rozciągających w każdej płaszczyźnie. Otwór, którego oś jest równoległa do osi gniazd nakładek, służy do realizacji zabezpieczenia sworznia mocującego segment parkanu przed niepożądanym jego wysuwanie się. Osadzenie nakładek złączy współpłaszczyznowo z nośną płytą upraszcza proces osadzenia na ich górnej powierzchni uch do mocowania segmentów parkanu i eliminuje dodatkowe operacje, konieczne w przypadku braku takiej cechy.

Rozwiązanie według wynalazku cechuje zwiększona wytrzymałość konstrukcji, poprawa nośności złącza, znacznie lepszy dostęp do łączników złączy w procesie ich montażu i demontażu, usprawniony montaż segmentów sworzniowego parkanu uzyskany między innymi wskutek łatwego dostępu do zabezpieczenia sworznia mocującego parkan oraz gwarancja prawidłowego zazębiania się koła napędowego urabiającej maszyny ze sworzniami segmentów parkanu, eliminująca niszczenie tych segmentów.

167 940

Wspornik według wynalazku przedstawiono w przykładowym rozwiązaniu na załączonym rysunku, którego fig. 1 przedstawia wspornik w widoku z góry, fig. 2 przedstawia ten sam wspornik w przekroju poprzecznym zaznaczonym na fig. 1 linią A-A, zaś fig. 3 przedstawia ten wspornik w widoku od strony zawału.

Wspornik według wynalazku zawiera główną płytą 1 zakończoną od dołu kadłubem 2 wysuniętym w stronę trasy przenośnika zgrzebłowego. Od strony zawału wspornik ma przytwierdzone przyłącze 3 przesuwnika obudowy zmechanizowanej. Kadłub 2 wspornika ma osadzoną na spągu podstawą 4 a od góry równoległą do tej podstawy 4 nośną płytą 5 zamknięte od strony trasy czołową płytą 6 zaopatrzoną w przyłącze 7 trasy przenośnika. Nośna płyta 5 ma długość L skróconą względem długości L głównej płyty 1 i do swych poprzecznych krawędzi 5a ma przytwierdzone nakładki 8 z wyprofilowanymi w płaszczyźnie poziomej gniazdami 9. Nakładki 8 osadzone są w konstrukcji wspornika tak, że mają wspólną, wzdłużną oś 0 symetrii równoległą do wzdłużnej osi P symetrii sworzniowych segmentów 10 parkanu, wzdłuż którego przemieszcza się napędowe koło urabiającej maszyny. Ponadto, nakładki 8 osadzone są tak, że ich górna powierzchnia znajduje się z górną powierzchnią nośnej płyty 5 we wspólnej płaszczyźnie II i na każdej z nich wspiera się w części ucho 11 dla mocowania segmentu 10 sworzniowego parkanu. Każde z uch 11 ma po dwa otwory 12 i 13, przy czym osie 0^. i O2 tych otworów 12 i 13 są prostopadłe do wzdłużnej osi 0 gniazd 9 nakładek 8. Ponadto, ucha 11 mają przelotowe otwory 14 usytuowane od strony zawału względem osi 0 gniazd 9 nakładek 8, których osie 03 są do niej równoległe. Główna płyta 1 ma w części wystającej ponad nośną płytę 5 ma wysokość; h otworów 12 i 13 uch 11 wybrania 15 i połączona jest trwale z każdym z tych uch 11 na całej ich szerokości S i wysokości H. W obszarze swych poprzecznych krawędzi 5a nośna płyta 5 ma przelotowe wnęki 16 o prostokątnym zarysie, usytuowane we wzdłużnej osi 0 gniazd 9 nakładek 8. W gniazdach 9 nakładek 8 osadzony jest kształtowy łącznik 17, łączący dwa sąsiadujące ze sobą wsporniki.

Rozwiązanie według wynalazku znajduje zastosowanie w zastawkach przenośników współpracujących z maszyną urabiającą, prowadzoną w systemie bezciągnowego posuwu.

Fig.2

167 940

Fig. 3

167 940

8 03 7 16 Ρ 10 6 16 03 8 0

Fig.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,50 zł

Claims (3)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Wspornik zastawki górniczego przenośnika zgrzebłowego zawierający główną płytę, zakończoną w dolnej części kadłubem zaopatrzonym w przyłącze trasy przenośnika i ucha dla osadzenia sworzniowego segmentu parkanu oraz kształtowe złącza i przyłącze przesuwnika obudowy zmechanizowanej, znamienny tym, że ma nośną płytę /5/ o długości /1/ skróconej względem długości /L/ głównej płyty /1/, której zakończenie stanowią nakładki /O/ z wyprofilowanymi w płaszczyźnie poziomej gniazdami /9/ o wspólnej, wzdłużnej osi /O/ symetrii równoległej do wzdłużnej osi /P/ symetrii sworzniowych segmentów /10/ parkanu osadzone tak, że na górnej powierzchni każdej z nakładek /8/ wspiera się część ucha /11/ dla mocowania segmentu /10/ parkanu, przy czym każde z uch /11/ ma co najmniej jeden otwór /14/, usytuowany od zawałowej strony względem osi /O/ symetrii gniazd /9/ nakładek /8/, którego oś /Oj/ jest do niej równoległa.
2. 2. Wspornik według zastrz. 1, znamienny tym, że ma nakładki /8/ złączy osadzone tak, że ich górna powierzchnia leży we wspólnej płaszczyźnie /II/ z górną powierzchnią nośnej płyty /5/.
3. 3. Wspornik według zastrz. 1, znamienny tym, że nośna płyta /5/ ma w obszarze swych poprzecznych krawędzi /5a/ przelotowe wnęki /16/ o prostokątnym zarysie, usytuowane we wzdłużnej osi /0/ gniazd /9/ nakładek /8/.

   * * *