PL164482B1 - Wyparka do produkcji cukru PL PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Wyparka do produkcji cukru zawierajaca zbiornik majacy wlot i wylot, przynajmniej jedno ze- bro grzejne wchodzace do tego zbiornika i przynaj- mniej jeden obrotowy wal przechodzacy poprzez ten zbiornik, znamienna tym, ze przynajmniej czesc zbiornika (10) jest przegrodzona pomiedzy jego wlo- tem i wylotem na wiele poprzecznych przedzialów (42-46) za pomoca oddalonych wzgledem siebie prze- gród (38), nad którymi w trakcie pracy moze przeply- wac ciecz z kazdego przedzialu do znajdujacego sie za nim sasiedniego przedzialu, zas wspomniane przynaj- mniej jedno grzejne zebro (50) rozciaga sie poprzecz- nie poprzez kazdy przedzial, przy czym kazde zebro (50) jest podparte na zbiorniku (10) z pozostawieniem szczeliny pomiedzy zebrem (50) a zbiornikiem (10), zas obrotowy podluzny wal (32) jest wyposazony w lopatki (58), które przechodza nad powierzchnia po- szczególnych zeber (50), powodujac mieszanie cieczy przeznaczonej do odparowania wewnatrz przedzialów (42-46), lacznie z ciecza przy powierzchni zeber (50) i ciecza w szczelinach pomiedzy zebrami (50) i zbior- nikiem (10). Fig. 2 PL PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy udoskonalenia i odnosi się do aparatury do produkcji cukru, a \i szczególności do wyparek, w których preparowany jest cukier krystaliczny z roztworu cukru.

Różna aparatura proponowana była w przeszłości, na przykład ta ujawniona w opisie patentowym U.K. nr 1 ISO 242. Poprzednie wyparki były zarówno wyparkami porcjowymi, w których cukier przetwarzano w kolejnych porcjach jak i wyparkami ciągłymi, w których produkcja jest ciągła. Wadą wszystkich tego

164 482 typu urządzeń jest tworzenie się krystalicznego cukru na ściankach wyparek,i innych elementach aparatury. Takie tworzenie się kryształów zmniejsza wydajność aparatury.

Celem wynalazku jest dostarczenie ciągłej wyparki, która zapobiega lub zmniejsza wady wyparek poprzednich.

Zgodnie z wynalazkiem zastrzeżona jest wyparka zawierająca zbiornik, którego co najmniej część, między wlotem i wylotem, jest przegrodzona na wiele poprzecznych przedziałów przez oddalone przegrody, nad którymi, w trakcie pracy, może przepływać z prądem ciecz z każdego przedziału do przedziału sąsiedniego, oraz z co najmniej jednym żebrem grzejącym położonym poprzecznie w każdym przedziale i co najmniej jednym obrotowym, położonym wzdłużnie wałem rozciągającym się poprzez zbiornik i zaopatrzonym w łopatki, które przechodzą nad powierzchnią poszczególnych żeber mieszając parującą ciecz w przedziale.

Zalecana jest para obrotowych wałów ułożonych równolegle z łopatkami na jednym wale ułożonymi naprzemiennie względem łopatek na wale drugim, tak że wzajemnie zazębiają się.

Zalecane jest również żeby liczba żeber w każdym z kolejnych przedziałów wzrastała w kierunku od wlotu do wylotu. Żebra mogą być ogrzewane parą i co najmniej jedna para żeber może bvć ułożona w każdym przedziale rozciągając się jedno w kierunku drugiego od poszczególnych boków zbiornika.

Zewnętrzne ściany zbiornika mogą być ogrzewane parą w rejonie każdego przedziału i również każdy z wałów może być ogrzewany parą. Dodatkowo łopatki mogą być ogrzewane parą.

Zalecane jest zaopatrzenie każdej przegrody w przelew na brzegu dla regulacji cieczy przepływającej nad nim.

Zalecane jest również podparcie żebra na zbiorniku, tak że jest określona szczelina między żebrem i zbiornikiem.

Zapewnione mogą być środki dla utrzymania w zbiorniku podciśnienia i środki dla wprowadzenia cieczy uzupełniającej do przedziału, środki do wprowadzenia cieczy obejmują, na przykład, dysze położone ponad przedziałami. Dysze mogą dostarczyć ciecz uzupełniającą w formie kurtyny lub strugi. Zbiornik może być również zaopatrzony w środki do usuwania oparów.

Dalej zgodnie z wynalazkiem zastrzeżona jest wyparka zawierająca zbiornik, którego co najmniej część, między wlotem i wylotem, jest przegrodzona na wiele poprzecznych przedziałów przez oddalone przegrody, nad którymi, w trakcie pracy, może przepływać z prądem ciecz z każdego przedziału do przedziału sąsiedniego, oraz zawiera układ grzewczy dla ogrzewania cieczy oraz układ uzupełniania cieczy położony nad przedziałami dla wprowadzenia cieczy uzupełniającej do wyparki.

Układem uzupełniającym ciecz mogą być dysze dostosowane do dostarczenia cieczy w formie kurtyny lub strugi. Układ mieszania może być w każdym przedziale i żebra przenoszące ciepło mogą być w każdym przedziale.

Wersja prezentowanego wynalazku będzie opisana za pośrednictwem przykładu tylko w odniesieniu do załączonego rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia wyparkę w poprzecznym rzucie pionowym, a fig. 2 przedstawia wyparkę w rzucie pionowym wzdłużnym.

Wyparka w postaci panwi próżniowej obejmuje zbiornik 10 mający łukowe sklepienie 12 zawierające szklane okno 14, układ oświetlający 16, właz 18 na pomoście obchodowym 20, przy czym żadne z nich nie stanowi części wynalazku i nie będzie opisane szczegółowo. Sklepienie 12 jest połączone z dnem 24 prostymi ścianami bocznymi 22. Dno zawiera środkową, płaską część 26 i dwie skierowane do góry łukowe ściany 28. Ściany łukowe wyposażono w ściany zewnętrzne 30 położone w odległości, tak że para ogrzewająca może być doprowadzona do przestrzeni między ścianami 28, 30 tworząc płaszcz ogrzewający.

Dwa wydrążone wały obrotowe 22 rozciągają się równolegle poprzez wyparkę od ściany końcowej 34 do ściany przeciwnej 36. Każdy z wałów przechodzi poprzez wiele, rozmieszczonych w odstępach, przegród 38, które rozciągają

164 482 się od dna wyparki do punktu trochę ponad połowę, a każda jest wyposażona w przelew 40 z jednej strony na górnym brzegu, tak że cukier i roztwór wodny lub cukrzyca mogą przepływać z przedziału wlotowego 42 położonego między ścianą końcową 36 i pierwszą przegrodą 38 do sąsiedniego przedziału 44 i tak dalej do końcowego przedziału 46, zapewniono siedem przedziałów o wzrastającej objętości od wlotu do wylotu.

Każdy przedział zawiera co najmniej jedną parę wydrążonych żeber 50, każde z żeber jest podparte o poszczególne ściany łukowe 28 i dno 26, ale jest w odległości od nich o szczelinę 56. Żebra 50 są wydrążone, tak że para ogrzewająca może przechodzić przez nie od wlotu rury rozgałęźnej 52 do wylotu rury rozgałęźnej 54. Liczba żeber 50 wzrasta od przedziału wlotowego 42, w którym jest jedna para do przedziału wylotowego 46, który ma osiem par. Każdy z wałów 32 ma wiele łopatek 58 umieszczonych promieniowo. Łopatki są ułożone w odległości od siebie w układzie sześciu, a każdy układ na każdym z obrotowych wałów obejmuje przestrzeń między sąsiednimi żebrami 50 lub sąsiednimi żebrami i przegrodą. Łopatki 58 na jednym wale są przestawione względem łopatek na wale drugim, tak że wzajemnie się zazębiają zapewniając dobre wymieszanie cukrzycy w każdym przedziale.

Urządzenie usuwające opary 60 umieszczono na sklepieniu 12 wyparki' w sąsiedztwie wylotu ściany końcowej 34, a umocowane do sklepienia 12 wiele dysz 62 wprowadzających syrop doprowadzają do przedziałów syrop w formie kurtyny. Dysze 64 ponad wylotowym przedziałem 46 dostarczają strugi syropu. Również jest wiele zraszaczy 66 zawieszonych na sklepieniu 12 do rozpylania syropu nad powierzchnią cukrzycy, przegród i ścian wyparki dla zmywania do cukrzycy kryształów utworzonych na ścianach.

W trakcie pracy cukrzyca z kryształami zaszczepiającymi wypełnia każdy przedział, a para jest doprowadzana do żeber 50 i zewnętrznego płaszcza ogrzewającego. Woda paruje z cukrzycy i zwiększa się stopień przesycenia powodując większe osadzanie się cukru na powierzchni istnieja.cych kryształów. Mieszanie powoduje równe rozproszenie kryształów cukru i reguluje ich rozmiar. Ponieważ łopatki 58 przechodzą blisko żeber 50 to zapewniają, że cukrzyca w otoczeniu żeber i przegród jest zawsze w ruchu, tak że zmniejsza się tendencja dc tworzenia kryształów na żebrach lub osadzania się cukrzycy. Podobnie końce łopatek przechodzą blisko łukowych ścian 24 i zmniejszają tendencję do powstawania kryształów na tych ścianach. Wiadomo, że kryształy mają skłonność do tworzenia się przy ostrych kątach, a w konsekwencji szczelina 56 między żebrami i łukową ścianą 28 stanowi ułatwienie obiegu wzdłuż długości ściany 28 zmniejszając tworzenie się kryształów w tym miejscu. Wprowadzenie syropu uzupełniającego poprzez dysze 62 zwiększa objętość cukrzycy w każdym przedziale, a zagęszczona cukrzyca przepływa z prądem przez poszczególne przelewy 40 do sąsiedniego przedziału gdzie ma miejsce dalsze parowanie i w ten sposób bardziej zagęszczona cukrzyca przepływa do następnego przedziału i jest w stanie najbardziej zagęszczonym w przedziale końcowym 46, z którego wychodzi z aparatury do dalszego przetworzenia. Para wodna oddzielona z cukrzycy jest usuwana ze zbiornika podciśnieniowego 10 za pomocą urządzenia usuwającego 60.

Różne zmiany można wykonać bez odejścia od zakresu wynalazku. Na przykład para ogrzewająca może być doprowadzona do wydrążonych wałów 32 dla zwiększenia efektu parowania cukrzycy i do ogrzewania łopatek 58 dla zmniejszenia powstawania na nich kryształów. Same łopatki mogą mieć przejścia dla pary przez nie i mogą mieć owalny przekrój poprzeczny. Łopatki każdego układu mogą być ustawione w tej samej płaszczyźnie lub mocą być ustawione spiralnie dla dalszego zwiększenia wymieszania.

Liczba przedziałów może być zmieniona i nożna przewidzieć różne układy dla uzupełnienia cukrzycy w każdym przedziale. Na przykład. dysze 62 można zastąpić układem zasilania w dnie każdego przedziału. Dno zbiornika może być krzywoliniowe zamiast płaskiego na części 26.

Claims (11)

1. Zastrzeżenia o a t e n t o w e

   1. Wyparka do produkcji cukru zawierająca zbiornik mający wlot i wylot, przynajmniej jedno żebro grzejne uchodzące do tego zbiornika i przynajmniej jeden obrotowy wał przechodzący poprzez ten zbiornik, znamienna tym, że przynajmniej część zbiornika (10) jest przegrodzona pomiędzy jego wlotem i wylotem na wiele poprzecznych przedziałów (42-46) za pomocą oddalonych względem siebie przegród (33), nad którymi w trakcie pracy może przepływać ciecz z każdego przedziału do znajdującego się za nim sąsiedniego przedziału, zaś wspomniane przynajmniej jedno grzejne żebro (50) rozciąga się poprzecznie poprzez każdy przedział, przy czym każde żebro (50) jest podparte na zbiorniku (10) z pozostawieniem szczeliny pomiędzy żebrem (50) a zbiornikiem (10), zaś obrotowy podłużny wał (32) jest wyposażony w łopatki (53), które przechodzą nad powierzchnią poszczególnych żeber (50), powodując mieszanie cieczy przeznaczonej do odparowania wewnątrz przedziałów (42-46), łącznie z cieczą przy powierzchni żeber (50) i cieczą w szczelinach pomiędzy żebrami (50) i zbiornikiem (10).
2. 2. Wyparka według zastrz. 1, znamienna t y m, że posiada parę obrotowych wałów (32), ułożonych równolegle, a łopatki (58) na jednym wale ułożone są przemiennie względem łopatek (58) na drugim wale, tak że wzajemnie zazębiają się.
3. 3. Wyparka według zastrz. 1, znamienna tym, że liczba żeber (50) w każdym z przedziałów’ (42-45) wzrasta w kierunku od wlotu do wylotu.
4. 4. Wyparka według zastrz. 1, albo 3, z n a m i e η n a t y m, że posiada co najmniej jedną parę żeber (50) w każdym przedziale (42-45), które rozciągają się ku sobie od przeciwległych ścian zbiornika (10).
5. 5. Wyparka według zastrz. 1, z n a m i e η n a t y m, że zewnętrzne ściany zbiornika (10) są ogrzewane parą w obszarze każdego przedziału (42-46)
6. 6. Wyparka według zastrz. 1 albo 2, znam ienna t y m, że jeden lub każdy z wałów (32) jest ogrzewany parą.
7. 7. Wyparka według zastrz. 1 albo 2, znamienna t y m, że łopatki (58) są ogrzewane parą.
8. 8. Wyparka według zastrz. 1, znamienna tym, że każda przegroda (3S) zaopatrzona jest w przelew (40) na krawędzi dla regulacji przechodzącej nad nią cieczy.
9. 9. Wyparka według zastrz. 1, znamienna t y rc, że ponad przedziałami (42-46) znajdują się dysze (62) wprowadzajace do tych przedziałów (42-46) ciecz uzupełniającą.
10. 10. Wyparka według zastrz. 9, znamienna t y m, że ma zastosowane dysze (62) dostarczające ciecz uzupełniającą w postaci płaszcza cieczy.
11. 11. Wyparka według zastrz. 9, znamienna t y m, że ma zastosowane dysze (62) dostarczające ciecz uzupełniającą w postaci rozpylonego strumienia.