PL162522B1 - wyposazona w elementy mocujace PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Kineskop kolorowy posiadajacy wyrzutnie elektronowa z elektroda wyposazona w elementy mo cu jace, balon zawierajacy zespól plyty czolowej i ruro- wa szyjke polaczone ze soba przez czesc stozkowa, trójkolorowy ekran luminoforowy na wewnetrznej po- wierzchni zespolu plyty czolowej, wlelootworowa ele- ktrode selekcji barw oddalona od ekranu i wyrzutnie elektronowa umieszczona w szyjce, ta wyrzutnia ele- ktronowa posiada trzy katody i wiele oddalonych od siebie elektrod m ajacych zasadniczo wspólosiowe otwory do wytwarzania i kierowania trzech wiazek elektronów wzdluz torów w kierunku ekranu, kazda z elektrod j e st zam ocow ana do wielu biegnacych wzdluznie, elektrycznie izolacyjnych pretów wspo- rczych za pomoca co najmniej dwóch umieszczonych przeciwlegle, integralnych elementów mocujacych, z Których kazdy ma oddalony koniec i bliski koniec oraz dodatkowa czesc pomiedzy nimi, kazdy z oddalonych konców ma rozwidlona czesc, zawierajaca oddalone od siebie elementy chwytajace do ulatwiania mocowania do pretów wsporczych, znam ienny tym , ze oddalony koniec (151) Kazdego z elementów m ocujacych (149) co najmniej jednej z elektrod (1 4 8 , I 5 0 ) j est ustawio- ny skretnie pod katem ostrym wzgledem biegnacych wzdluznie pretów wsporczych (56a ,5 6 b ), a elementy chwytajace (1 5 7 ,1 5 9 ) sa umieszczone symetrycznie wzgledem dodatkowej czesci (155). PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest kineskop kolorowy posiadający wyrzutnię elektronową z elektrodą wyposażoną w elementy mocujące, przy czym wyrzutnia elektronowa ma wiele katod i elektrod z otworami oraz wytwarza trzy wiązki elektronów. Wynalazek dotyczy zwłaszcza wyrzutni elektronowej rzędowej, w której co najmniej jedna z elektrod jest wyposażona w optymalne elementy mocujące do przytwierdzenia elektrody do wielu izolacyjnych elektrycznie prętów wsporczych.

Człony elektrodowe zespołu wyrzutni elektronowej rzędowej są ustawione w szeregu w celu przyspieszania i ogniskowania wielu wiązek elektronów wzdłuż oddalonych od siebie, współpłaszczyznowych torów wiązek elektronów. Człony elektrodowe zespołu wyrzutni są przytwierdzone mechanicznie za pomocą elementów mocujących i kołków, przynajmniej do pary izolacyjnych prętów wsporczych, które biegną wzdłużnie względem torów wiązek. Każdy z członów elektrodowych ma zwykle kilka oddalonych od siebie otworów, przystosowanych dla poszczególnych wiązek elektronów wytwarzanych przez wyrzutnię elektronową. Jest ważne żeby tych kilka otworów było dokładnie współosiowych względem odpowiednich otworów, w sąsiednich członach elektrodowych i dokładnie ustawionych względem poszczególnych powierzchni, wytwarzających elektrony. Podczas wytwarzania zespołu wyrzutni elektronowej elementy mocujące i kołki różnych członów elektrodowych są osadzone w tymczasowo zmiękczonych cieplnie izolacyjnych prętach wsporczych, w którym to czasie pręty wsporcze po przeciwnych

162 522 stronach wyrzutni elektronowej są naciskane do wewnątrz w kierunku członów elektrodowych w celu dociśnięcia elementów mocujących i kołków do pręta wsporczego. Docisk ma tendencję do wywierania siły zniekształcającej na człony elektrodowe zespołu wyrzutni elektronowej.

Znana jest ze zgłoszenia patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 325 840 konstrukcja do wzmacniania bardzo wydłużonej elektrody w kształcie czaszy, przez utworzenie obszarów mocujących kołki w bocznej ścianie elektrody. Znane jest również ze stanu techniki, na przykład z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 049 991 wzmacnianie płaskiego członu elektrodowego, przez utworzenie wzmacniających łuków i żebrowych wytłoczeń w płaskiej powierzchni członu.

W ostatnich zastosowaniach kineskopów kolorowych rzędowych o dużych ekranach zarówno w projektowaniu wspomaganym komputerowo oraz w wytwarzaniu wspomaganym komputerowo (CAD/CAM), jak również w zastosowaniach rozrywkowych, zmniejszone wymiary plamki wiązki elektronów są wymagane na całym ekranie, ze względu na wymagania wysokiej rozdzielczości. Kilka wyrzutni elektronowych, które spełniają te wymagania wysokiej rozdzielczości jest opisanych w literaturze, dla przykładu sześcioelementowa (elektrodowa) wyrzutnia elektronowa jest opisana w artykule zatytułowanym W/yrzutnia ogniskująca czteropotencjałowa ze sterowaniem dynamicznym astygmatyzmu dla 21-calowego, płaskiego, kwadratowego kineskopu kolorowego T. Katsumy i in. w SID Digest, 136 (1988). Zgłoszenie patentowe Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 263 454 przedstawia również sześcioelementową wyrzutnię elektronową mającą poprawione własności. Każda z wyżej wymienionych wyrzutni elektronowych wymaga zastosowania dużej liczby blisko siebie umieszczonych łap mocujących, osadzonych w biegnących wzdłużnie izolacyjnych prętach wsporczych wyrzutni elektronowej. Główną wadą takiej konstrukcji wyrzutni elektronowej jest to, że na niskonapięciowym końcu zespołu wyrzutni elektronowej łapy mocujące są zwykle umieszczone poprzecznie w izolacyjnych prętach wsporczych, które są podatne na uszkodzenia przez pękanie w związku z naprężeniami podczas obróbki kineskopu (naprężenie cieplne podczas wytwarzania wyrzutni i naprężenie wysokonapięciowe podczas obróbki wysokonapięciowej). Jeden sposób tworzenia łap mocujących, ustawionych zwykle pionowo usiłuje zmniejszyć do minimum te naprężenia poprzez ustawienie łap wzdłuż osi wzdłużnych prętów, jednak łapy zwykle pionowe posiadają również umieszczone poprzecznie poziome klapki wsporcze, które mają tendencję do negowania korzyści z części pionowej łap, ponieważ klapki poziome są również osadzone w prętach wsporczych. Inną wadą ustawionych pionowo łap mocujących jest to, że przesunięcie łap względem płaszczyzny elektrody siatkowej wprowadza podczas operacji wytwarzania moment zginający, który powoduje zmiany odległości pomiędzy elektrodą siatkową z pionowymi łapami i sąsiednimi elektrodami oraz przyczynia się do niewspółosiowości otworów, spowodowanej przez ruch omawianej elektrody. W związku z tym występuje konieczność uzyskania poprawionej konfiguracji łap mocujących, która zmniejsza podatność na uszkodzenia przez pękanie prętów wsporczych, poprzez eliminację umieszczonych poprzecznie poziomych klapek, przy zmniejszeniu do minimum momentu zginającego elektrody siatkowej, spowodowanego przez przesunięcie konwencjonalnej łapy pionowej.

Znany kineskop kolorowy zawiera balon posiadający zespół płyty czołowej i rurową szyjkę, połączone ze sobą poprzez część stożkową. Trójkolorowy ekran luminoforowy jest wytworzony na wewnętrznej powierzchni płyty czołowej i wielootworowa elektroda selekcji barw jest oddalona od ekranu. Wyrzutnia elektronowa jest umieszczona na szyjce kineskopu. Wyrzutnia elektronowa posiada trzy katody i wiele oddalonych od siebie elektrod, mających zasadniczo współosiowe otwory do wytwarzania i kierowania trzech wiązek elektronów wzdłuż torów w kierunku ekranu. Każda z elektrod jest zamocowana do wielu biegnących wzdłużnie, elektrycznie izolacyjnych prętów wsporczych za pomocą co najmniej dwóch umieszczonych przeciwległe, integralnych elementów mocujących, z których każdy posiada oddalony koniec i bliski koniec oraz dodatkową część pomiędzy nimi. Koniec oddalony każdego elementu mocującego posiada rozwidloną część, zawierającą oddalone od siebie człony chwytające do ułatwienia mocowania do prętów wsporczych.

162 522

Według wynalazku oddalony koniec każdego z elementów mocujących co najmniej jednej z elektrod jest ustawiony skrętnie pod kątem ostrym, zgodnie względem biegnących wzdłużnie prętów wsporczych, a elementy chwytające są umieszczone symetrycznie względem dodatkowej części, dla zmniejszenia do minimum momentu zginającego jednej elektrody tak, żeby zmniejszyć zmiany odległości i utrzymać współliniowość otworów tej jednej elektrody i sąsiednich elektrod.

W korzystnym wykonaniu wynalazku oddalone końce każdego z elementów mocujących tej jednej elektrody i jednej z sąsiednich elektrod są ustawiane skrętnie w kierunku ukośnym, względem biegnących wzdłużnie prętów wsporczych, dla skutecznego zwiększenia odległości pomiędzy oddalonymi końcami elementów mocujących tej jednej elektrody i sąsiedniej elektrody.

Korzystnie według wynalazku oddalone końce elementów mocujących tej jednej elektrody i jednej z sąsiednich elektrod są ustawione skrętnie pod kątem ostrym pomiędzy zerem i czterdziestoma pięcioma stopniami względem biegnących wzdłużnie prętów wsporczych.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia konwencjonalną wyrzutnię elektronową sześcioelektrodową w osiowym widoku z boku, fig. 2 - elektrodę posiadającą konwencjonalne łapy pionowe z poziomymi klapkami wsporczymi w widoku z góry, fig. 3 - przekrój wzdłuż linii 3-3 z fig. 2, fig. 4 konwencjonalny kineskop kolorowy w widoku z góry, w częściowym przekroju osiowym, fig. 5 - sześcioelektrodową wyrzutnię elektronową według wynalazku w osiowym widoku z boku, fig. 6 - nowe elementy mocujące dla elektrody wydłużonej, fig. 7 - nowe elementy mocujące dla płaskiej elektrody, fig. 8a, 8b, 8c - elementy mocujące kolejno w częściowym widoku z boku podczas etapu procesu wytwarzania, w częściowym widoku z boku po formowaniu skrętnym i w widoku z góry po formowaniu skrętnym oraz fig. 9a i 9b - położenie względem siebie sąsiednich elementów mocujących ustawionych właściwie skrętnie i usytuowanych wzdłużnie oraz ukośnie względem izolacyjnych prętów wsporczych wyrzutni elektronowej. Fig. 1 przedstawia konwencjonalną wyrzutnię elektronową rzędową z elementami mocującymi. Na fig. 2 pokazano również poziome klapki wsporcze, a na fig. 3 - części pionowe łap.

Fig. 4 pokazuje konwencjonalny, prostokątny kineskop kolorowy 10, posiadający szklany balon 11, zawierający prostokątny zespół 12 płyty czołowej i rurową szyjkę 14, połączone przez prostokątną część stożkową 16. Zespół 12 posiada wizyjną płytę czołową 18 i obwodowy kołnierz czy ścianę boczną 20, która jest uszczelniona względem części stożkowej 16 przez przytopione uszczelnienie 21. Mozaikowy, trójkolorowy ekran luminoforowy 22 jest umieszczony na wewnętrznej powierzchni płyty czołowej 18. Ekran jest korzystnie ekranem liniowym z liniami luminoforu leżącymi zasadniczo prostopadle do linii wybierania wysokoczęstotliwościowego osnowy obrazu telewizyjnego kineskopu (prostopadle do płaszczyzny fig. 4). Odmiennie ekran może być ekranem kropkowym. Wielootworowa elektroda selekcji barw czyli maska cieniowa 24 jest zamontowana usuwalnie za pomocą konwencjonalnych elementów, w uprzednio określonym położeniu przestrzennym względem ekranu 22. Rzędowa wyrzutnia elektronowa 26, pokazana schematycznie na fig. 4 przerywaną linią, jest umieszczona centralnie wewnątrz szyjki 14 w celu wytwarzania i kierowania trzech wiązek elektronów 28, wzdłuż początkowo współpłaszczyznowych torów wiązek poprzez maskę 24 w kierunku ekranu 22. Jednym rodzajem wyrzutni elektronowej, która może być zastosowana, jest sześcioelektrodową wyrzutnia elektronowa, taka jak pokazana na fig. 1.

Kineskop z fig. 4 jest przeznaczony do zastosowania z zewnętrznym magnetycznym zespołem odchylającym 30, umieszczonym w obszarze połączenia części stożkowej z szyjką. Po pobudzeniu zespół odchylający 30 oddziaływuje na trzy wiązki 28 polami magnetycznymi, które powodują, że wiązki wybierają poziomo i pionowo prostokątną osnowę obrazu telewizyjnego na ekranie 22. Początkowa płaszczyzna odchylania (przy odchylaniu zerowym) jest oznaczona linią P-P na fig. 4 w pobliżu środka zespołu odchylającego 30. W wyniku pól obwodowych strefa odchylania kineskopu rozciąga się osiowo od zespołu odchylającego 30 do obszaru wyrzutni 26. Dla uproszczenia rzeczywista krzywizna torów odchylonych wiązek w strefie odchylania nie jest pokazana na fig. 4.

162 522

Wyrzutnia elektronowa 26 z fig. 1 zawiera trzy równo oddalone, współpłaszczyznowe katody 42, po jednej dla każdej wiązki (chociaż jest pokazana tylko jedna), siatkową elektrodę sterującą 44 (G1), siatkową elektrodę ekranującą 46 (G2), trzecią elektrodę 48 (G3), czwartą elektrodę 50 (G4), piątą elektrodę 52 (G5) i szóstą elektrodę 54 (G6). Elektrody są ustawione w wymienionej kolejności od katod i są zamocowane do pary biegnących wzdłużnie, elektrycznie izolujących prętów wsporczych 56a i 56b przez wiele elementów mocujących, posiadających poziome łapy 58, pionowe łapy 59 i klapki 60. Nie pokazane grzejniki ogrzewają pośrednio podłoża 62 emitujące elektrony, utworzone na katodach 42. Katody 42, elektroda 44 (G1), elektroda 46 (G2) i część elektrody 48 (G3) leżącej naprzeciw elektrody 46 (G2) zawierają obszar formujący wiązki wyrzutni elektronowej 26. Inna część elektrody 48 (G3), elektroda 50 (G4) i bliska część elektrody 52 (G5) tworzą asymetryczną soczewkę. Elektrody w obszarze formującym wiązki i asymetryczna soczewka są blisko położone, dla przykładu odcinek wzdłużny A pomiędzy elektrodą 44 (G1) ielektrodą46 (G2) wynosi 0,15 mm, odległość B pomiędzy elektrodą 46 (G2) i sąsiednią powierzchnią elektrody 48 (G3) wynosi 0,76 mm oraz odległości C i D pomiędzy elektrodą 50 (G4) i sąsiednimi powierzchniami elektrody 48 (G3) i elektrody 52 (G5) wynoszą 1,27 mm w każdym przypadku. Zbliżenie sąsiednich elektrod 44-50 (G1-G4) i ich łap mocujących 58 i 59 stwarza prawdopodobieństwo pękania prętów wsporczych 56a i 56b, w wyniku naprężeń (mechanicznych i cieplnych) wywoływanych w prętach wsporczych podczas operacji wytwarzania (spawania) wyrzutni elektronowej i dalszej obróbki kineskopu oraz kondycjonowania wysokonapięciowego.

W celu optymalizacji wytrzymałości prętów wsporczych łapy mocujące nie powinny przecinać poprzecznie prętów, lecz powinny w razie możliwości być ustawione wzdłuż osi wzdłużnych prętów wsporczych. Przedstawiona elektroda 46 (G2) ma konfigurację pionowej łapy. Jednakże, jak pokazano na fig. 2 i 3, pionowe łapy mocujące 59 zawierają poziome klapki wsporcze 64 uzupełniające biegnące pionowo części 66. Poziome klapki wsporcze 64 są osadzone w prętach wsporczych 56a i 56b i wywołują takie samo naprężenie jak umieszczone poziome łapy na elektrodach 44, 48, 50 (G1, G2 i G4). Ponadto konfiguracja łapy pionowej elektrody 46 (G2) wprowadza moment zginający do elektrody 46 (G2) podczas operacji spawania, z powodu stosunkowo długiego ramienia dźwigni biegnącej pionowo części 66, która ma wysokość czyli rozciągłość około 2,29 mm powyżej powierzchni poziomej klapki wsporczej 64. Jest jasne, że konwencjonalna konfiguracja łapy pionowej (o wysokości 2,29 mm) nie może być stosowana odpowiednio dla elektrod 48 i 50 (G3 i G4), ponieważ odległość międzyelektrodowa pomiędzy tymi elektrodami (1,27 mm) jest niewystarczająca do zapewnienia elektrycznej izolacji sąsiednich łap w prętach wsporczych.

Wynalazek wykorzystuje korzystną własność konstrukcyjną, polegającą na posiadaniu łap mocujących przez co najmniej jedną i korzystnie przez obie elektrody 48 i 50 (G3 i G4) osadzone w prętach wsporczych 56a i 56b w kierunku, który nie przecina w poprzek prętów, to jest nie jest poprzeczny do biegnących wzdłużnie prętów. Korzystnie łapy mocujące są ustawione zasadniczo wzdłuż osi wzdłużnych prętów wsporczych i łapy mocujące mają taką konstrukcję, która zmniejsza do minimum moment zginający elektrod 48 i 50 (G3 i G4).

W korzystnym wykonaniu wyrzutni elektronowej 126 pokazanej na fig. 5 wszystkie elementy są identyczne względem konwencjonalnej wyrzutni elektronowej 26, oprócz elektrod

148 i 150 (G3 i G4), które mają ulepszone elementy lub łapy, jak opisano poniżej.

Na fig. 6 góma część 147 elektrody 148 (G3) zawiera parę umieszczonych przeciwległe, ustawionych zasadniczo pionowo łap mocujących 149, które są osadzone w prętach wsporczych 56a i 56b, jak pokazano na fig. 5. Pionowe ustawienie łap 149 jest pokazane na fig. 8a, 8b i 8c. Część 147 elektrody jest utworzona w szeregu konwencjonalnych operacji tłoczenia, wykrawania i ciągnienia, jakie są znane w stanie techniki. Łapy 149 stanowią całość wraz z górną częścią 147 elektrody i początkowo leżą w płaszczyźnie elektrody, jak pokazano na fig. 8a. Każda z łap

149 posiada oddalony koniec 151 i bliski koniec 153, który stanowi całość z głównym korpusem części 147 elektrody a pomiędzy nimi rozciąga się dodatkowa część 155. Oddalony koniec 151 posiada rozwidloną część, zawierającą oddalone od siebie elementy chwytające 157 i 159, które tworzą łapę do ułatwienia mocowania elektrody w prętach wsporczych (nie

162 522 pokazanych na fig. 8). Fig. 8b i 8c pokazują skrętne formowanie łapy 149. Oddalony koniec 151 każdej łapy 149 jest formowany obrotowo, podczas gdy elektroda 147 jest utrzymywana w miejscu i dodatkowa część 155 łapy 149 jest skręcana tak, że łapa 149 tworzy kąt ostry z osią L-L prostopadłą do płaszczyzny elektrody. Oś L-L odpowiada osi wzdłużnej prętów wsporczych 56a i 56b (nie pokazanych na fig. 8). Zwykle szerokość W oddalonego końca 151 każdej z łap 149 wynosi około 2,27 mm. Jednakże obrót skrętny jest kontrolowany, jak pokazano na fig. 6 i 8c tak, że elementy chwytające 157 i 159 łap 149 umieszczone symetrycznie względem dodatkowej części 155 i biegną zasadniczo jednakowo powyżej i poniżej płaszczyzny elektrody, a nie jedynie powyżej płaszczyzny elektrody, jak pokazano w przypadku konwencjonalnej konstrukcji pionowej łapy z fig. 3. Odległość E od płaskiej powierzchni górnej części 147 elektrody 148 (G3) do górnej części elementu chwytającego 157 wynosi około 0,28 mm, jak pokazano na fig. 5 i 6.

Na fig. 7 elektroda 150 (G4) ma ulepszone elementy mocujące,czyli łapy 149 zasadniczo identyczne do opisanych względem górnej części 147 elektrody 148 (G3). Jedną różnicą pomiędzy elektrodą 150 (G4) i górną częścią 147 elektrody 148 (G3) jest to, że elektroda 150 (G4) jest zasadniczo płaskim elementem. Odległość F od płaskiej powierzchni dolnej części elektrody 150 (G4) do dolnej części elementu chwytającego 159 wynosi około 0,57 mm. Zatem odległość H, pokazana na fig. 5, pomiędzy sąsiednimi, ustawionymi pionowo łapami 149 odpowiednio w sąsiednich elektrodach 148 i 150 (G3 i G4) wynosi około 1,02 mm. Ta odległość w izolacyjnych prętach wsporczych 56a i 56b (zdolnych do wytrzymania około 8 kV na mm w temperaturze pokojowej) jest wystarczająca do wytrzymania napięcia około 80 kV, które jest znacznie większe od różnicy napięć około 6,5 kV, która jest przykładana roboczo pomiędzy elektrody 148 i 150 (G3 i g4).

Figury 9a i 9b przedstawiają schematycznie zmiany odległości pomiędzy łapami 149 elektrod 148 i 150 (G3 i G4), dla łap 149 ustawionych skrętnie (pionowo) wzdłuż osi wzdłużnej L-L wgłębienia wsporczego 56a, tj. pod kątem ostrym 0°, oraz dla łap 149 ustawionych skrętnie pod kątem ostrym około 45° względem osi wzdłużnej L-L wgłębienia wsporczego 56a. Dla międzyelektrodowej odległości C równej 1,27 mm, pomiędzy sąsiednimi powierzchniami elektrod 148 i 150 (G3 i G4) ustawione pionowo łapy 149 są umieszczone względem siebie w odległości H równej 1,02 mm. Jednakże, jeżeli łapy 149 są ustawione ukośnie pod kątem około 45° przy tej samej międzyelektrodowej odległości C, odległość J pomiędzy sąsiednimi łapami wzrasta do około 2,24 mm. Kąty ostre mniejsze niż 45° są zalecane przy realizacji tego wynalazku.

Zaletą nowej konstrukcji łap dla każdej z elektrod 148 i 150 jest to, że elementy chwytające 157 i 159 oddalonego końca 151 są oddalone symetrycznie względem dodatkowej części 155 łapy 149 tak, żeby zmniejszyć do minimum moment zginający elektrod 148 i 150 podczas operacji spawania, skutkiem czego zmniejsza się zmiany odległości pomiędzy sąsiednimi elektrodami, przy utrzymaniu zasadniczo ustawienia w linii ich otworów.

162 522 ^Fi* ³ <-«4

Fig. 8b

Fig. 8c

162 522

Zakład Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 10000 zł

Claims (3)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kineskop kolorowy posiadający wyrzutnię elektronową z elektrodą wyposażoną w elementy mocujące, balon zawierający zespół płyty czołowej i rurową szyjkę połączone ze sobą przez część stożkową, trójkolorowy ekran luminoforowy na wewnętrznej powierzchni zespołu płyty czołowej, wielootworową elektrodę selekcji barw oddaloną od ekranu i wyrzutnię elektronową umieszczoną w szyjce, ta wyrzutnia elektronowa posiada trzy katody i wiele oddalonych od siebie elektrod mających zasadniczo współosiowe otwory do wytwarzania i kierowania trzech wiązek elektronów wzdłuż torów w kierunku ekranu, każda z elektrod jest zamocowana do wielu biegnących wzdłużnie, elektrycznie izolacyjnych prętów wsporczych za pomocą co najmniej dwóch umieszczonych przeciwległe, integralnych elementów mocujących, z których każdy ma oddalony koniec i bliski koniec oraz dodatkową część pomiędzy nimi, każdy z oddalonych końców ma rozwidloną część, zawierającą oddalone od siebie elementy chwytające do ułatwiania mocowania do prętów wsporczych, znamienny tym, że oddalony koniec (151) każdego z elementów mocujących (149) co najmniej jednej z elektrod (148, 150) jest ustawiony skrętnie pod kątem ostrym względem biegnących wzdłużnie prętów wsporczych (56a,56b), a elementy chwytające (157,159) są umieszczone symetrycznie względem dodatkowej części (155).
2. 2. Kineskop według zastrz. 1, znamienny tym, że oddalone końce (151) każdego z elementów mocujących (149) tej jednej elektrody (148,150) i jednej z sąsiednich elektrod (150, 148) są ustawione skrętnie w kierunku ukośnym względem biegnących wzdłużnie prętów wsporczych (56a,56b).
3. 3. Kineskop według zastrz. 1, znamienny tym, że oddalone końce (151) elementów mocujących (149) tej jednej elektrody (148,150) i jednej z sąsiednich elektrod (150,148) są ustawione skrętnie pod kątem ostrym pomiędzy zerem i czterdziestoma pięcioma stopniami względem biegnących wzdłużnie prętów wsporczych (56a,56b).