Zwykle wyrabia sie oddzielnie nózki za¬ rówek i banke, a druty doprowadzajace prad do drucika zarowego wgniata sie w mase szkla zamykajacego koniec rurki kol¬ nierzowej, której drugi koniec, rozszerzo¬ ny kolnierzowo przytapia sie do banki.Opisany sposób wyrobu zarówek wy¬ maga specjalnego urzadzenia do opróznia¬ nia zarówki; w tym celu banka jest zaopa¬ trzona na wierzcholku w rurke do opróz¬ niania, która usuwa sie po opróznianiu, przyczem na wierzcholku banki pozostaje ostry dziobek.W nowszych czasach wyrabia sie za¬ rówki bez tych dziobków, w których rurka do oprózniania jest polaczona ze slupkiem zarówki; wyrób zarówek tego rodzaju jest trudniejszy.Celem niniejszego wynalazku jest omi¬ niecie tych trudnosci w ten sposób, ze w mase szkla, w która wgniata sie druty do¬ prowadzajace prad do drucika zarowego, wgniata sie równiez rdzen, który formuje kanalik laczacy wnetrze banki z rurka do oprózniania.Formowanie kanalu powietrznego w masie szkla, przez która przeprowadza sie szczelnie druty doprowadzajace prad, moze miec równiez zastosowanie w zarów¬ kach minjaturowych, które nie posiadaja samoistnych slupków, tak jak zwykle za¬ rówki.Dolaczony rysunek objasnia przewod¬ nia mysl wynalazku, a mianowicie: fig. 1 przedstawia gotowy slupek zarówki; fig. 2 — slupek podlug fig. 1 podczas jego wy-robu; fig. 3 — zarówke minjaturowa pod¬ czas jej wyrobu, a fig. 4 przedstawia goto¬ wa % zarówka Tnirij.aturowa.Glówna czescia slupka zarówki jest rurka kolnierzowa a (fig, 1), zakonczona u góry kolnierzem b. W mase szkla c sa wgniecione druty d1, d2 doprowadzajace prad. Dolny koniec / rurki do oprózniania e jest wtopiony w rurke kolnierzowa a.Wraz z drutami d1, d2 wgniata. sie w mase szkla c metalowa rurke g, która tworzy ka¬ nal majacy swój wylot w rurce do opróz¬ niania e. Slupek laczy sie z banka zwy¬ klym sposobem, to znaczy przez przytó- pienie obrzeza kolnierza b, poczem opróz¬ nia sie banke przez rurke e, która sie po¬ tem odtapia.Rurka metalowa g jest nasadzona na trzpien 2, umieszczony na kowadle 1, w którem z obu stron trzpienia sa dwa otwo¬ ry 3, 4. Rurke do oprózniania c naklada sie na rurke g. W otwory 3, 4 wtyka sie druty d1, d2 doprowadzajace prad, wreszcie na¬ suwa sie na wszystko szklana rurke a zao¬ patrzona w kolnierz 6.Dolna czesc calego zespolu zlozonego na kowadle 1 silnie sie ogrzewa, tak zeby rurki a i c zmiekly, a potem sciska sie je zapomoca stosownych szczypców, aby ma¬ se szklana obu rurek obcisnac szczelnie do¬ kola przewodów d1, d2 i metalowej rurki g. Caly slupek mozna teraz zdjac latwo z kowadla, bo tulejka nie przyczepia sie do trzpienia tak, jak przyczepialo sie szklo przy wyrobie nózek dawniejsza metoda.Przy wyrobie zarówek minjaturowycli, postepowanie jest nieco inne, bo szyjka banki, której srednica odpowiada mniej - wiecej srednicy rurki a na fig. 1 i 2, sama spelnia zadanie rurki a wiekszych zarówek.Przy wyrobie takiej zarówki w mysl wynalazku druciki doprowadzajace musza juz byc polaczone z drucikiem zarowym.Druciki doprowadzajace, oraz rurke meta¬ lowa, lub porowaty rdzen i rurke do opróz¬ niania wklada sie w metalowa glowice tak, ze rurka metalowa wzglednie porowaty rdzen i rurka do oprózniania wystaja po¬ nad powierzchnie metalowej glowicy, po¬ czem ria wszystko razem nasuwa sie szyj¬ ke banki, ogrzewa ja zeby zmiekla i zaci¬ ska. Sposób wyrobu takiej zarówki objasnia fig. 3. Glowica jest zaopatrzona w otwory 3 i 4 dla drucików doprowadzajacych d1, d2 a oprócz tego posiada w srodku jeszcze* jeden otwór 2a, w który xwsuwa sie rurke do oprózniania c tak, zeby wystawala nie¬ co ponad górna powierzchnie glowicy. W rurke do oprózniania c wklada sie zgóry metalowa rurke g, a druciki doprowadza¬ jace d1, d2, polaczone juz u góry drucikiem zarowym h, wsuwa sie w otwory 3, 4. Ban¬ ke i naklada sie na zespól w glowicy, po¬ czem ogrzanie szyjki zarówki i zacisniecie masy szkla na drucikach d1, d2 i na rurce g odbywa sie tak samo jak opisano po¬ przednio. Tak przygotowana zarówke zdejmuje sie z glowicy, poczem opróznia sie ja przez rurke c, która potem sie odta¬ pia. Gotowa zarówka wyglada tak jak na fig. 4. PL