Stawiane recznym granatom wymaga¬ nia, dokladnie ustalone na podstawie do¬ swiadczen ostatniej wojny swiatowej, spro¬ wadzaja sie do nastepujacych: 1) Waga nie powinna przenosic 200 g. 2) Przenoszenie w stanie uzbrojonym powinno byc latwe. 3) Dzialanie proste i pewne tak, aby granat mógl wybuchnac na terenie miek¬ kim lub w sniegu, a to w celu usuniecia niebezpieczenstwa od nierozerwanych po¬ cisków dla nacierajacych. 4) Zasieg skutecznego dzialania nie po¬ winien przenosic 8 merów, liczac od punktu upadku; skutek moralny musi byc bardzo wyrazny, t. ). wybuch bardzo silny. 5) Pewnosc uzycia bardzo wielka, gwa¬ rantowane bezpieczenstwo przy noszeniu, granat powinien samoczynnie sie odbez¬ pieczac i to tylko podczas lotu pocisku i po¬ winien byc zaopatrzony we wskazówke wyrazna, celem odróznienia polozenia za¬ bezpieczonego od polozenia niezabezpie¬ czonego. 6) Pewnosc przechowywania skutkiem stosowania metali i materjalów wybucho¬ wych, nieulegajacych wplywom tempera¬ tury i wilgoci, tak, aby nie bylo potrzeba przestrzegac specjalnych ostroznosci przy opakowaniu i stosowac skomplikowanych sposobów przechowywania.Przedstawiony wynalazek dotyczy gra-natów recznych lub karabinowych, które wlasnie odpowiadaja wskazanym wyma¬ ganiom. • - .\ i Wymysl wynalazku zewnetrzna powlo¬ ka granatu jest wykonana z cienkiej blachy aluminiowej, miedzianej, mosieznej lub z innego odpowiedniego materjalu. Powloka ta sklada sie z dwóch czesci, wlozonych jed¬ na w druga i zlaczonych ze soba na gwint.Wewnatrz tej powloki jest osadzony wspól¬ osiowo do niej wlasciwy kadlub granatu, skladajacy sie z dwóch czesci i tak ze soba polaczonych, ze moga przesuwac sie jedna w stosunku do drugiej. Czesci te sa wyko¬ nane /z blachy w ten sposób, ze wystep jed¬ nej wchodzi w wydrazenie lub przewód drugiej. W wydrazeniu tern znajduja sie i iglica i splonka, przyczem iglica moze byc przytwierdzona do wystepu, a splonka osa¬ dzona w wydrazeniu albo odwrotnie. Po¬ miedzy czesciami znajduje sie sprezyna odsadcza odpychajaca je od siebie. W ten sposób kadlub wewnetrzny moze z latwo¬ scia dostosowywac sie, rozsuwajac sie w kierunku osiowym, do rozmiarów powloki zewnetrznej. Obie czesci kadluba we¬ wnetrznego moga byc wypelnione materja¬ lem wabuchowym albo tez jedna tylko z nich Glówne przeznaczenie sprezyny stano¬ wi ulatwianie usuniecia bezpiecznika; spre¬ zyna jednak moze byc pominieta przy bez¬ pieczniku odpowiedniej budowy. Po¬ wierzchnie wlasciwego kadluba sa tak wy¬ konane ze z latwoscia zesligiwac sie moga po sciankach wewnetrznych powloki ze¬ wnetrznej, przezwyciezajac opór sprezyny odsadczej. Scianki zewnetrznej powloki, o która opieraja sie koncowe powierzchnie wewnetrznego kadluba, zmuszaja obydwie czesci do zblizenia sie, skoro tylko ich os zmienia swe polozenie, odnosnie do osi po¬ krywy. Dla umozliwienia tego zeslizgniecia sie wymiary kadluba wewnetrznego, pro¬ stopadle do osi, sa mniejsze od odpowied¬ nich wymiarów pokrywy, a tym sposobem splonka i iglica moga sie zetknac.Gdy granat jest w stanie spoczynku za¬ bezpiecza go narzad wstawiony pomiedzy obydwie czesci kadluba wewnetrznego, któ¬ ry zapobiega ich przesunieciu sie i utrzy¬ muje je w oddaleniu, zapobiegajac zetknie¬ ciu sie iglicy ze splonka, do czasu rzucenia granatu i przelecenia przez nia pewnej od¬ leglosci.Zewnetrznej powloce nadaje sie taka odpornosc i ksztalt, aby granat bylo la¬ two rzucic reka lub zapomoca urzadzenia umieszczonego na broni, azeby mozna by¬ lo do celów miotania wyzyskac dzialanie gazów broni, lub tez dzialanie splonki, wzglednie naprezenie sprezyny lub tez dzialanie sily odsrodkowej. Granat powyz¬ szego typu wybucha przy uderzeniu nieza¬ leznie od polozenia w jakiem upadnie na teren, przyczem nie daje odlamków, siega¬ jacych dalej niz w promieniu kilku metrów od punktu wybuchu.Wybuch nastepuje przy zblizeniu sie do siebie obu czesci kadluba wewnetrznego, a zatem iglicy i splonki, skutkiem jakiegokol¬ wiek przesuniecia sie tych czesci, odno¬ snie do zewnetrznej powloki po jej osi, równolegle lub przeciwlegle. Przesuniecie zostaje osiagniete przez dostosowanie wagi kadluba wewnetrznego i oporu sprezyny o- sadzonej w ten sposób, ze przesuniecie za¬ chodzi zawsze pod wplywem bezwladnosci, skoro tylko powloka zewnetrzna, lecac, na¬ potka przeszkode po usunieciu sie juz bez¬ piecznika.Innem znamieniem granatu wedlug wy¬ nalazku jest to, ze obydwa jego wewnetrz¬ ne kadluby, wzglednie jeden z nich, wypel¬ niony jest materjalem wybuchowym, któ¬ rego ciezar jest tak dobrany, ze przy zbli¬ zeniu sie do powloki wykonanej calkowi¬ cie z cienkiej blachy metalowej, spelnia on funkcje masy uderzajacej, niezbednej do zapalenia splonki.Rysunki przedstawiaja granat wykona¬ ny w mysl wynalazku.Zewnetrzna powloka 1 jest walcowata o — 2 —koncach stozkowych. Sklada sie ona z dwóch czesci zesrubowanych ze soba lub polaczonych w jakikolwiek inny sposób.Powloka ta ma dwa sprezyste pierscienie, sluzace jako wodzidla przy wyrzucaniu z garlacza lub miotacza. Czesci kadluba we¬ wnetrznego 3 i 4 sa, napelnione materjalem wybuchowym. Czesc 3 jest zakonczona rur¬ ka, w koncu której znajduje sie splonka 5 i która wchodzi do centralnego przewodu czesci 4, w koncu którego znajduje sie igli¬ ca 6 i który stanowi dla rurki wspomnianej prowadnice. Obie czesci oddziela od siebie sprezyna odsadcza 7, unieruchomiajaca je w polozeniu, przy kórem os podluzna ka¬ dluba wewnetrznego przypada na osi po¬ dluznej powloki zewnetrznej.Zabezpieczaja granat nieuzbrojony wi¬ delki 8, wchodzace przez otwór zewnetrz¬ nej powloki do wnetrza z niewielkim lu¬ zem pomiedzy czesci kadluba wewnetrzne¬ go, Otwór ten zamyka plytka 9, do której jest przytwierdzona tasma, jeden lub dwa razy owinieta wokolo powloki zewnetrznej granatu; haczyk metalowy którym jest za¬ konczona tasma przymocowuje ja do plyt¬ ki tak, ze gdy granat jest nieuzbrojony, wt^ delki sa zabezpieczone i nie moga wypasc.Rzucajacy granat odrywa koniec tasmy, która obluznia i przyciskajac palcem rzuca granat. Ciezar haczyka metalowego spra¬ wia, ze tasma natychmiast sie odwija zupel¬ nie, skoro granat przeleci kilka metrów, a wówczas widelki usuwaja sie z miejsca, u- zbrajajac w ten sposób granat, który moze juz wybuchnac. W tym momencie czesci wewnetrznego kadluba moga swobodnie wejsc jedna w druga, skoro tylko zewnetrz¬ na pokrywa uderzy o przegrode chociazby tylko zlekka. Zakonczenia powloki ze¬ wnetrznej posiadaja taki ksztalt, ze przy uderzeniu w jakimkolwiek punkcie czesci kadluba zewnetrznego skutkiem bezwlad¬ nosci zblizaja sie ku sobie raptownie, sli¬ zgajac sie po sciance stozkowej powloki ze¬ wnetrznej, a iglica, trafiwszy na splonke, wywoluje wybuch granatu.Materjal wybuchowy stosuje sie taki, któryby nie ulegal wplywom temperatury i wilgoci. Rurka wewnetrznej czesci 3, sta¬ nowiaca detonator dla obu czesci kadluba wewnetrznego, jak równiez przewód pro- wadny, moze posiadac male otwory, w kaz¬ dym razie wspomniana rurka winna byc napelniana materjalem detonujacym pod dzialaniem splonki. PL