Przedmiotem wynalazku jest samoczynny uchwyt zaciskowy do walków obciazanych znacznymi silami poosiowymi np. przy przepychaniu lub speczaniu.Dotychczas stosowane rozwiazania opieraja sie na znanych konstrukcjach z zastosowaniem tulei rozprez¬ nych lub uchwytów szczekowych uruchamianych osobnym cylindrem pneumatycznym lub hydraulicznym. Cy¬ linder ten musi wywierac tak duza sile, zeby szczeki lub tulejka zacisnela walek z wystarczajaco duza sila do przeniesienia sil wzdluznych. Zwiazane jest to z reguly z wgniotami na powierzchni materialu. Tego rodzaju uszkodzenia powierzchni w wielu przypadkach sa niedopuszczalne, a w kazdym razie zmuszaja do stosowania dodatkowej obróbki eliminujacej slady powstale na skutek zacisku. W jednym i drugim przypadku zwiekszaja sie koszty wybudowania urzadzenia i produkcji.Celem wynalazku jest usuniecie podanych niedogodnosci poprzez skonstruowanie uchwytu który nie po¬ woduje uszkodzen na powierzchni zaciskanej i nie wymaga dodatkowych urzadzen do jego uruchamiania.Cel ten osiagnieto przez to, ze w przedmiotowym uchwycie wykorzystano do zaciskania sile osiowa wystepujaca w walku, przy czym przenoszenie tej sily rozlozono odpowiednio na opór czolowy i sily tarcia wynikajace z dzialania zacisku.W wyniku takiego rozwiazania uzyskano dostatecznie pewny zacisk, zabezpieczajacy walek przed wybocze- niem i przenoszacy potrzebne do wykonania zadanej operacji sily poosiowe bez potrzeby stosowania dodatko¬ wych silowników pneumatycznych lub hydraulicznych. Caly uklad jest prosty, przez co zmalaly koszty jego wykonania, a równoczesnie podwyzszona zostala pewnosc dzialania. Ma to zasadnicze znaczenie dla wydajnosci urzadzenia, pracujacego z takim uchwytem. Dodatkowa korzyscia jest zmniejszenie wymiarów zewnetrznych uchwytu. Wiaze sie z tym bezposrednio zmniejszenie gabarytów maszyny, na której ma byc zabudowany uchwyt lub zwiekszenie wymiarów walków, których przy tradycyjnym rozwiazaniu na maszynie tej wielkosci nie mozna byloby obrabiac.Przedmiot wynalazku zostal przedstawiony na rysunku na którym fig. 1 przedstawia uchwyt w stanie otwartym, a fig. 2 uchwyt zacisniety.W tulei 1 przykreconej do suwaka 2 prasy hyraulicznej lub innej znajduje sie tulejka rozprezna 3, która2 84 595 powierzchnia stozkowa styka sie z przesuwna tuleja 4. Przesuwna tuleja 4 powiazana jest poprzez pierscien 5 i ciegna 6 z tloczyskiem 7, prowadzonym w otworze suwaka 2 i od góry podpartym sprezyna 8. W tloczysku od góry znajduje sie wkrecony korek 9, w którym osadzony jest centrycznie przesuwny kiel 10. Miedzy ciegnami 7 a pierscieniem 5 znajduja sie gumowe amortyzatory 11.Dzialanie uchwytu rozpoczyna sie od wlozenia w rozwarta tulejke rozprezna 3 walka 12 tak gleboko, az nie natrafi on na wystajacy kiel 10, który go scentruje i w takim polozeniu doprowadzi do zetkniecia sie z czolem korka 9. Walek 12, na którego dziala w dalszym ciagu sila poosiowa, zaczyna przesuwac ku górze tloczysko 7, które pociaga za soba ciegnami 6 pierscien 5 i zwiazana z nim przesuwna tuleje 4, powodujaca zaciskanie sie tulejki rozpreznej 3 na walku 12. W koncowej fazie zaciskania kolnierz tloczyska 7 opiera sie o suwak 2 prasy i wówczas sila poosiowa w walku 12 przenoszona zostaje na suwak 2 prasy, a tulejka rozprezna 3 zostaje zacisnieta na walku 12 z sila okreslona ugieciem sie amortyzatorów gumowych 11. Równoczesnie niweluja one nadmierne róznice zacisku, wynikajace z róznej tolerancji srednicy walka 12. Z chwila zmniejszenia sie sily poosiowej na walku 12, co wiaze sie z unoszeniem ku górze suwaka 2 prasy, sprezyna 8 przesuwa tloczysko 7 ku dolowi. Tym samym przesuwa sie ku dolowi tuleja wewnetrzna 4, zwiazana ciegnami 6 z tlo¬ czyskiem 7 i zwalnia nacisk na tulejke 3. Moze ona w tym momencie otworzyc sie, a w przypadku gdyby to nie nastapilo^ zostanie przepchnieta przez tloczysko 7, które w kazdym wypadku gwarantuje otwarcie tulejki 3.L Z chwila otwarcia tulejki 3 mozna swobodnie wysunac walek 12 z uchwytu , który automatycznie zostal przygotowany na przyjecie nastepnego walka 12. PL