Uprawniony z patentu: Imperial Chemical Industries Limited, Londyn (Wielka Brytania) Sposób wytwarzania nowych pochodnych tiazolu Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania nowych pochodnych tiazolu o dzialaniu przeciwzapalnym, znie¬ czulajacym i przeciwgoraczkowym.Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania pochodnych tiazolu o ogólnym wzorze 1, w którym Y lub grupa CRi R2 R3 jest umiejscowiona w pozycji 2 pierscienia tiazolowego, X oznacza atom wodoru lub rodnik alkilowy, Y oznacza rodnik fenylowy lub fenyloalkilowy, kazdy przedstawiony jednym lub dwoma atomami chlorowca lub w pozycji para pierscienia fenylowego grupa nitrowa lub trójfluorometylowa, R\ oznacza atom wodoru lub rodnik alkilowy, R2 oznacza rodnik alkilowy, a R3 oznacza rodnik cyjanowy lub grupe o ogólnym wzorze CO2R4, w którym R4 oznacza rodnik alkilowy, dwualkiloaminoalkilowy, aralkilowy lub arylowy oraz addycyjnych soli kwasowych tych zwiazków., .W sposobie wedlug wynalazku wymienione zwiazki Wytwarza sie przez monoalkilowanie lub dwualkilo- wanie zwiazku o ogólnym wzorze 2, w którym Y lub grupa CHRj R3 jest umiejscowiona w pozycji 2 pierscienia tiazolowego i X, Y, Rx i R3 maja wyzej podane znaczenie i ewentualnie otrzymany produkt reakcji przetwarza sie w addycyjna sól kwasowa w znany sposób.Proces alkilowania prowadzi sie np. przez poddanie reakcji pochodnej metalu alkalicznego zwiazku o wzo¬ rze 2, w którym X, Y, Ri i R3 maja wyzej podane znaczenie, zwlaszcza pochodnej sodowej, z halogenkiem alkilowym, takim jak halogenek alkilu o nie wiecej niz 4 atomach wegla, np. z jodkiem metylu. Jako rodnik alkilowy oznaczony symbolem X wymienia sie zwlaszcza rodnik alkilowy o nie wiecej niz 3 atomach wegla, taki jak rodnik metylowy. Jako podstawiony rodnik fenyloalkilowy oznaczony symbolem Y wymienia sie zwlaszcza rodnik fenyloalkilowy o nie wiecej niz 3 atomach wegla, taki jak rodnik metylowy. Jako podstawiony rodnik fenyloalkilowy oznaczony symbolem Y wymienia sie zwlaszcza rodnik fenyloalkilowy o nie wiecej niz 9 ato¬ mach wegla, taki jak rodnik benzylowy, podstawiony wyzej wymienionymi podstawnikami. Jako podstawnik chlorowcowy wymienia sie atom fluoru, chloru lub bromu. Jako rodnik alkilowy, oznaczony symbolem Ri lub R2 wymienia sie rodnik alkilowy o nie wiecej niz czterech atomach wegla, taki jak rodnik metylowy, etylowy lub izopropylowy.Jako rodnik alkilowy, oznaczony symbolem R4 wymienia sie zwlaszcza rodnik alkilowy o nie wiecej niz 5 atomach wegla, taki jak rodnik metylowy, etylowy, lub n-butylowy, a jako rodnik dwualkiloaminoalkilowy2 80949 wymienia sie np. rodnik dwualkiloaminoalkilowy o nie wiecej niz 8 atomach wegla, taki jak rodnik j3 -dwuetylo- aminoetylowy, natomiast jako rodnik aralkilowy lub arylowy wymienia sie np. rodnik fenyloalkilowy ó nie wiecej niz 9 atomach wegla, taki jak rodnik benzylowy lub rodnik fenylowy. Jako addycyjne sole kwasowe wymienia sie chlorowodorki, bromowodorki, siarczany lub fosforany.Pochodne tiazolu uzyte jako substancje wyjsciowe w sposobie wedlug wynalazku otrzymuje sie ogólnymi znanymi metodami stosowanymi w chemii zwiazków heterocyklicznych.Przyklad I. Do roztworu 3,9 czesci amidku sodu w 80 czesciach cieklego amoniaku dodaje sie roztwór 28 czesci 2-(4-chlorofenylo)-tiazolilo-4-octanu etylu w 30 czesciach suchego eteru, mieszajac w tempera¬ turze -70°C w ciagu 3 minut po czym dodaje sie 14 czesci jodku metylu i w dalszym ciagu utrzymujac tempe¬ rature -70°C, miesza sie w ciagu jednej godziny. Do mieszaniny poreakcyjnej dodaje sie 5 czesci chlorku amonu, usuwa amoniak przez odparowanie, po czym pozostalosc miesza sie z 5% roztworem wodnym kwasnego weglanu sodu i eterem. Oddzielona warstwe eterowa przemywa sie woda, suszy bezwodnym siarczanem mag¬ nezu, odsacza i przesacz odparowuje do suchosci. Oleista pozostalosc destyluje sie, otrzymujac a-[2-(4-chloro- fenylo)-tiazolilo-4]-propionian etylu o temperaturze wrzenia 152—153°C przy 0,4 mm Hg lub 132—134°C przy 0,12 mm Hg.W sposób jak wyzej opisano, stosujac odpowiednie substancje wyjsciowe otrzymuje sie nastepujace zwiazki: a-[4-(4-bromofenylo)-tiazolilo-2]-propionian etylu o temperaturze topnienia 62—63°C, a-[4-(4-bromofenylo)-tiazolilo-2]-propionian etylu o temperaturze wrzenia 150—154°G przy 0,1 mm Hg, a-[4-(4-chlorofenylo)-tiazolilo-2]-propionian metylu o temperaturze topnienia 40—42°C, a-[4r(4-bromofenylo)-tiazolilo-2]-izowalerianian etylu (odpowiedni kwas o temperaturze topnienia 110-111°C, z rozkladem), a[4-(4-bromofenylo)-tiazolilo-2]-maslan etylu (odpowiedni kwas o temperaturze topnienia 65—67°C, z roz¬ kladem) i jednowodny dwubromowodorek a-[4-(4-bromofenylo)-tiazolilo-2]-propionianu 0-dwuetyloaminoetylu (rozklad w temperaturze 127—130°C).Przyklad II. Do roztworu 0,8 czesci amidku sodu w 20 czesciach cieklego amoniaku dodaje sie roztwór 2,5 czesci 2-(4-chlorofenylo)-tiazolilo-4-octanu etylu w 15 czesciach suchego eteru, mieszajac w tempera¬ turze -70°C, po czym wprowadza sie 2,52 czesci jodku metylu w dwóch równych porcjach, z przerwa 30 minut, utrzymujac stale temperature -70°C i miesza w tej temperaturze w ciagu jednej godziny. Do mieszaniny poreak¬ cyjnej dodaje sie 2 czesci chlorku amonu, usuwa amoniak przez odparowanie, a nastepnie eter odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, otrzymujac jako pozostalosc a-[2-(4-chlorofenylo)-tiazolilo-4]-izomaslan etylu (odpowiedni kwas o temperaturze topnienia 136—138°C).W sposób wyzej opisany, stosujac odpowiednie substancje wyjsciowe, otrzymuje sie a-[4-(4-bromofe- nylo)-tiazolilo-2]-izomaslan etylu o temperaturze topnienia 53—54°C i a-[4-(4-chlorofenylo)-tiazo- lilo-2]-izomaslan etylu (odpowiedni kwas rozklada sie w temperaturze 895—90,5°C). PL PL