PL66078Y1 - Kotwa dystansowa - Google Patents

Description

2 PL 66 078 Υ1

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest kotwa dystansowa, zwłaszcza do mocowania przedmiotów na ścianie zewnętrznie ocieplonej izolacją typu lekkiego.

We współczesnym budownictwie często wykonuje się ocieplanie ścian konstrukcyjnych budynków od strony zewnętrznej, z zastosowaniem izolacji typu lekkiego, wykonanej np. ze styropianu lub wełny mineralnej. Dla zamocowania przedmiotów na zewnątrz budynku, po wykonaniu ocieplenia stosuje się kołki rozporowe ze szpilką dłuższą od kołka przynajmniej o wymiar grubościowy zewnętrznego ocieplenia. Rozwiązanie takie nie zapewnia dogodnego i pewnego mocowania cięższych elementów, takich jak antena satelitarna, markiza, klimatyzator itp.

Opis wynalazku P 314747 ujawnia kotwę do mocowania elementów budowlanych do ściany. Kotwa składa się z cylindrycznego elementu mocującego, który ma postać rury z umieszczonym wewnątrz elementem rozszerzającym, którego osiowe przesunięcie wzdłużne powoduje rozszerzanie elementu mocującego w kierunku promieniowym. Kotwa jest przeznaczona zwłaszcza do przejściowego mocowania ram okna do ściany, tak, aby zapewnić możliwość korygowania położenia ramy w trakcie montażu. Kotwa ta nie jest przeznaczona do mocowania przedmiotów na ścianie ocieplonej np. styropianem czy wełną mineralną.

Celem wzoru użytkowego jest dostarczenie kotwy dystansowej, zwłaszcza do mocowania przedmiotów na ścianie zewnętrznie ocieplonej izolacją typu lekkiego.

Kotwa dystansowa, zwłaszcza do mocowania przedmiotów na ścianie zewnętrznie ocieplonej izolacją typu lekkiego, mająca tuleję mieszczącą element cylindryczny i element rozporowy, według wzoru użytkowego charakteryzuje się tym, że tuleja jest przegrodzona na jednym końcu zasadniczo poprzeczną płytką przeznaczoną do mocowania do ściany, a w przeciwległym otwartym końcu tulei umieszczony jest rozprężny element cylindryczny, który przy swym zakończeniu wystającym poza tuleję ma kołnierz, mocowany zasadniczo poprzecznie do osi rozprężnego elementu cylindrycznego, który to kołnierz ma centralny otwór, przez który przechodzi zaopatrzona w nakrętkę gwintowana szpilka biegnąca wzdłuż osi rozprężnego elementu cylindrycznego do przeciwległego zakończenia rozprężnego elementu cylindrycznego i połączona tam z elementem rozporowym o kształcie stożka ściętego wchodzącym podstawą o mniejszej średnicy do wnętrza rozprężnego elementu cylindrycznego, przy czym element rozporowy ma co najmniej jeden występ na powierzchni tworzącej stożka, a rozprężny element cylindryczny ma co najmniej jedno przecięcie poprowadzone wzdłużnie od krawędzi rozprężnego elementu cylindrycznego stykającej się z elementem rozporowym, do przyjęcia tego występu. Co najmniej jedna powierzchnia spośród powierzchni wewnętrznej tulei i powierzchni zewnętrznej rozprężnego elementu cylindrycznego jest zaopatrzona w nacięcia albo występy, rozmieszczone poprzecznie względem osi tulei i/lub osi rozprężnego elementu cylindrycznego. Korzystnie, powierzchnia wewnętrzna tulei i powierzchnia zewnętrzna rozprężnego elementu cylindrycznego są zaopatrzone w nacięcia albo występy, rozmieszczone poprzecznie względem, odpowiednio, osi tulei i osi rozprężnego elementu cylindrycznego, przy czym rozprężny element cylindryczny ma dwa przecięcia poprowadzone wzdłużnie od krawędzi rozprężnego elementu cylindrycznego do kołnierza. Tuleja w sąsiedztwie otwartego końca jest lekko zwężona, przy czym wewnętrzna powierzchnia tulei jest powierzchnią mającą nacięcia albo występy zasadniczo tylko w obszarze zwężenia. Szpilka na zakończeniu zaopatrzonym w nakrętkę ma wybranie lub stażowanie do uchwycenia szpilki, takie jak poprzeczne nacięcie, wybranie od czoła w kształcie sześciokąta lub gwiazdki, albo stażowanie w przekroju poprzecznym odpowiadające kwadratowi lub sześciokątowi foremnemu.

Zasadniczo poprzeczna płytka przegradzająca tuleję jest zaopatrzona w centralny otwór do przeprowadzenia szpilki mocującej tuleję do ściany. Ewentualnie, zasadniczo poprzeczna płytka przegradzająca tuleję jest zaopatrzona w co najmniej dwa otwory, korzystnie symetrycznie rozmieszczone, do przeprowadzenia szpilek mocujących tuleję do ściany. W widoku od czoła kołnierz ma kształt kołowy. Ewentualnie, kołnierz w widoku od czoła ma kształt figury foremnej, korzystnie wybranej z grupy obejmującej kwadrat, sześciokąt i ośmiokąt foremny.

Kotwa dystansowa według wzoru użytkowego umożliwia proste, szybkie a zarazem dostatecznie wytrzymałe mocowanie nawet stosunkowo ciężkiego przedmiotu do ściany mającej zewnętrzne ocieplenie typu lekkiego. Celem wykonania montażu w ściance styropianowej wierci się, przelotowo do murowanej ściany zewnętrznej, otwór dopasowany do zewnętrznej średnicy kotwy, osadza tuleję kotwy w otworze i przylegle do tej ściany za pomocą np. kołka rozporowego lub kilku kołków, 3 PL 66 078 Υ1 a następnie wprowadza się rozprężny element cylindryczny kotwy w tuleję (wraz z elementem rozporowym i szpilką w nim zamocowaną, i przechodzącą przez otwór w kołnierzu rozprężnego elementu cylindrycznego), aż kołnierz kotwy oprze się o zewnętrzną powierzchnię ocieplonej ściany budynku. Następnie dokręca się nakrętkę na szpilce aż do rozporowego zablokowania rozprężnego elementu cylindrycznego w tulei. Koniec szpilki, wystający na zewnątrz przez otwór w kołnierzu, służy do zamocowania przedmiotu na ocieplonej ścianie budynku.

Rozwiązanie według wzoru użytkowego pozwala na zablokowanie rozprężnego elementu cylindrycznego w tulei także i w przypadku, gdy osie symetrii rozprężnego elementu cylindrycznego i tulei są nierównoległe, tzn. wówczas gdy rozprężny element cylindryczny z kołnierzem przylegającym do zewnętrznej powierzchni ocieplonej ściany budynku wchodzi „skośnie” w tuleję zamocowaną do murowanej ściany budynku.

Sytuacja taka ma miejsce, gdy ściana murowana jest nierównoległa do zewnętrznej powierzchni ocieplonej ściany budynku, albo gdy murowana ściana ma nierówności utrudniające dokładnie prostopadłe zamocowanie tulei.

Zakres regulacji pozwala na zastosowanie kotwy jednego typu do ścian mających różną grubość warstwy ocieplenia. Rozwiązanie według wzoru użytkowego uwzględnia ponadto kotwy o różnych zakresach regulacji, jak i kotwy o zróżnicowanych średnicach, przy czym kotwy o mniejszych średnicach służą do mocowania przedmiotów lekkich i/lub przeciętnie ciężkich, a kotwy o większych średnicach służą do mocowania przedmiotów ciężkich.

Rozwiązanie według wzoru użytkowego jest przedstawione szczegółowo na rysunku, zgodnie z którym fig. 1 przedstawia widok kotwy według wzoru użytkowego w przekroju, w stanie złożonym, fig. 2 przedstawia widok kotwy według wzoru użytkowego w przekroju, w stanie rozłożonym, fig. 3 przedstawia widok tulei kotwy w przekroju, fig. 3 przedstawia widok rozprężnego elementu cylindrycznego kotwy, w przekroju, a fig. 5 przedstawia widok elementu rozporowego w rzucie z góry.

Fig. 1 przedstawia kotwę dystansową 1 składającą się z tulei 2 oraz rozprężnego elementu cylindrycznego 3 wprowadzonego do wnętrza tulei 2, mającego szpilkę 4 przymocowaną do elementu rozporowego 5 o kształcie stożka ściętego i zaopatrzoną w nakrętkę 6. W rozwiązaniu według wzoru użytkowego, współpracujące ze sobą powierzchnie - zewnętrzna walcowa powierzchnia 7 rozprężnego elementu cylindrycznego 3 i wewnętrzna walcowa powierzchnia 8 tulei 2 - są powierzchniami mającymi poprzeczne nacięcia albo występy. Współpraca powierzchni 7 i 8 mających nacięcia albo występy zapewnia, że w ustalonym położeniu montażowym, po zaciśnięciu elementu rozporowego 5 w rozprężnym elemencie cylindrycznym 3, zazębianie powierzchni jest wystarczające do przeniesienia sił spowodowanych obciążeniem kotwy 1 po zamocowaniu przedmiotu, zasadniczo bez zmiany wzajemnego położenia tulei 2 i rozprężnego elementu cylindrycznego 3. Na fig. 2 przedstawiono kotwę 1 według wzoru użytkowego, w stadium montażowym, gdzie uwidoczniono części składowe, tj. oddzielnie rozprężny element cylindryczny 3 i oddzielnie tuleję 2, oraz przygotowaną do wsunięcia szpilkę 4 z zamocowanym na jej końcu elementem rozporowym 5.

Szpilka 4 na zakończeniu zaopatrzonym w nakrętkę 6 może być zaopatrzona w wybranie lub stażowanie do uchwycenia szpilki, takie jak poprzeczne nacięcie, wybranie od czoła w kształcie sze-ściokąta lub gwiazdki, albo stażowanie w przekroju poprzecznym odpowiadające kwadratowi lub sze-ściokątowi foremnemu, dla ułatwienia montażu kotwy.

Tuleja 2 kotwy 1 została dokładniej przedstawiona w indywidualnym przekroju według fig. 3. Walcowa powierzchnia 8 wewnętrzna tulei 2 jest zaopatrzona w poprzeczne nacięcia albo występy. Korzystnie tuleja 2 jest zwężona na jednym końcu i zasadniczo tylko w obszarze zwężenia walcowa powierzchnia wewnętrzna 8 tulei 2 jest zaopatrzona w nacięcia albo występy. W bezpośrednim sąsiedztwie przeciwległego końca tulei 2 znajduje się, poprzecznie do osi tulei 9, okrągła płytka 10, mocowana w obrębie wewnętrznego prześwitu tulei 2 poprzez zaciskanie na prasie. Rozważane są także rozwiązania, według których połączenie płytki 10 z tuleją 2 jest uzyskiwane poprzez zgrzewanie lub klejenie. Połączenie płytki 10 z tuleją 2 może być także wykonane jako połączenie gwintowe lub spawane. W innym wykonaniu tuleja 2 z płytką 10 może być wykonana jako element monolityczny metodą obróbki plastycznej. Płytka 10 może być zaopatrzona w centralny otwór 11 do przeprowadzenia szpilki, wkrętu czy śruby celem zamocowania tulei 2 na ścianie murowanej, z wykorzystaniem np. kołka rozporowego wprowadzonego w otwór wykonany w materiale ściany. Tuleja 2 może być także zaopatrzona w płytkę 10 bez otworu (do wykonania otworu w dowolnym miejscu płytki przez użytkownika w trakcie wykonywania montażu), jak i może być zaopatrzona w płytkę 10 z otworami różnie rozmieszczonymi, w różnej liczbie, na przykład z czterema otworami (otwór centralny z trzema 4 PL 66 078 Υ1 otworami rozmieszczonymi obwodowo), z pięcioma otworami (otwór centralny z czterema otworami rozmieszczonymi obwodowo), albo zaopatrzona w płytkę 10 mającą tylko otwory obwodowe, bez otworu centralnego. Liczba i rozmieszczenie otworów w płytce 10 jest uzależniona od wielkości i planowanego obciążania kotwy 1. Np. w przypadku kotwy 1 o średnicy 100 mm, przeznaczonej do przenoszenia dużych obciążeń, konieczne jest mocowanie tulei 2 do ściany z użyciem np. kilku kołków rozporowych.

Rozprężny element cylindryczny 3 kotwy 1 został dokładniej przedstawiony w indywidualnym przekroju według fig. 4. Na końcu rozprężnego elementu cylindrycznego 3 (przeciwległym do końca wprowadzanego w tuleję 2) rozprężny element cylindryczny 3 jest zaopatrzony w kołnierz 12 umieszczony zasadniczo prostopadle do osi 13 rozprężnego elementu cylindrycznego 3. Kołnierz 12 jest trwale połączony z korpusem rozprężnego elementu cylindrycznego 3, na przykład przez spawanie. Możliwe są także rozwiązania, według których połączenie kołnierza 12 z korpusem rozprężnego elementu cylindrycznego 3 jest uzyskiwane poprzez zgrzewanie, klejenie, albo zaprasowanie. Połączenie kołnierza 12 z korpusem rozprężnego elementu cylindrycznego 3 może być także wykonane jako połączenie gwintowe. Kołnierz 12 ma centralnie umieszczony otwór 14 do przeprowadzenia szpilki 4 biegnącej wzdłuż osi 13 rozprężnego elementu cylindrycznego 3 do przeciwległego końca rozprężnego elementu cylindrycznego 3, gdzie jest połączona z elementem rozporowym 5 o kształcie stożka ściętego. Połączenie to może być połączeniem spawanym, zgrzewanym, gwintowym, zaprasowanym czy klejonym. Możliwe jest także rozwiązanie, według którego stożkowy element rozporowy 5 ma centralny otwór, przez który od strony podstawy stożka jest wprowadzona szpilka 4 z łbem, przy czym długość szpilki 4 jest wystarczająca, aby szpilka przechodziła przez otwór w kołnierzu 12 i wystawała na zewnątrz co najmniej w takim stopniu, aby mogłaby być tam zaopatrzona w nakrętkę 6.

Rozprężny element cylindryczny 3 ma co najmniej jedno wzdłużne przecięcie 16 biegnące od krawędzi rozprężnego elementu cylindrycznego 3 stykającej się z elementem rozporowym 5. W korzystnej realizacji rozprężny element cylindryczny ma dwa takie przecięcia 16. Element rozporowy 5 w kształcie stożka ściętego, ma co najmniej jeden występ 15 na powierzchni tworzącej stożka. W przykładowej realizacji przedstawionej na fig. 5, element rozporowy 5 w kształcie stożka ściętego ma dwa takie występy 15 na powierzchni tworzącej stożka. Liczba, rozmieszczenie i szerokość występów 15 jest dostosowana do liczby, rozmieszczenia i szerokości przecięć 16 rozprężnego elementu cylindrycznego. W przypadku korzystnej realizacji, gdy rozprężny element cylindryczny ma dwa takie przecięcia 16, element rozporowy 5 może być zaopatrzony w jeden występ 15, albo w dwa występy 15 rozmieszczone symetrycznie, jak pokazano na fig. 5. W trakcie montażu kotwy 1, gdy nakrętka 6 jest dokręcana na szpilce 4 i stożkowy element rozporowy 5 jest wciskany w rozprężny element cylindryczny 3, występ 15 na powierzchni tworzącej stożka wchodzi w szczelinę wzdłużnego przecięcia 16 rozprężnego elementu cylindrycznego 3, co zapobiega niepożądanemu obracaniu się elementu rozporowego 5 w trakcie dokręcania nakrętki 6.

Kołnierz 12 w widoku od czoła może mieć kształt kołowy, albo kształt kwadratu, sześciokąta foremnego, czy ośmiokąta foremnego, albo inny kształt dogodny dla danego przeznaczenia.

Kotwa 1 jest korzystnie wykonana ze stali, na przykład stali węglowej, korzystnie ze stali ocynkowanej (np. cynkowanej galwanicznie, ewentualnie ogniowo), albo stali zabezpieczonej powłoką malarską (np. antykorozyjną), albo jest wykonana ze stali nierdzewnej. W przykładowej realizacji według wzoru użytkowego, kotwa 1 jest wykonana ze stali St3 cynkowanej galwanicznie. W jednej z możliwych realizacji, walcowa powierzchnia zewnętrzna 7 rozprężnego elementu cylindrycznego 3 i walcowa powierzchnia wewnętrzna 8 tulei 2, w obszarze zwężenia tulei, są zaopatrzone w nacięcia stanowiące bruzdy gwintu drobnozwojowego.

Kotwa 1 może być wykonana w różnych postaciach wielkościowych, o różnych średnicach (dostosowanych do zróżnicowanych obciążeń) oraz z różnymi długościami gwintowanej części rozprężnego elementu cylindrycznego 3, przy różnej głębokości tulei 2. Szpilka 4 może być dostarczana w różnych długościach, ale może być też łatwo przycinana do określonej długości na miejscu montażu. A zatem kotwa 1 może być dostarczana z różnymi zakresami regulacji tak, aby dostosować kotwę 1 do określonej grubości ocieplenia zewnętrznego. W przykładowych, najbardziej typowych realizacjach, zakres regulacji wynosi 80-140 mm. Przewidywany jest także zestaw kotew uzyskiwany przez zestawienie tulei 2 wybranej ze zbioru zawierającego kilka standaryzowanych tulei i z rozprężnego elementu cylindrycznego 3 wybranego ze zbioru zawierającego kilka standaryzowanych rozprężnych elementów cylindrycznych.

Claims (9)

1. 5 PL 66 078 Υ1 Podczas montażu przedmiotu na ścianie budynku, zewnętrznie ocieplonej np. styropianem, w ściance styropianowej wierci się otwór przelotowo aż do powierzchni murowanej ściany zewnętrznej. Tuleję 2 osadza się przylegle do murowanej ściany zewnętrznej za pomocą np. kołka rozporowego lub kilku kołków, a następnie wprowadza się rozprężny element cylindryczny 3 wraz z elementem rozporowym 5 i szpilką 4 zaopatrzoną w nakrętkę 6, aż kołnierz 12 oprze się o zewnętrzną powierzchnię ocieplenia. Następnie dokręca się nakrętkę 6 na szpilce 4 aż do rozporowego zablokowania rozprężnego elementu cylindrycznego 3 w tulei 2. Brzeg otworu wykonanego w ociepleniu można uszczelnić na styku z kołnierzem 12, np. z użyciem spoiwa silikonowego. Ze względu na możliwość pewnego odchylenia od współosiowego umieszczenia rozprężnego elementu cylindrycznego 3 w tulei 2, kotwa 1 według wzoru zapewnia możliwość poprawnego mocowania przedmiotów na ocieplonej ścianie także i wówczas, gdy powierzchnia ocieplenia jest nierówno-legła do powierzchni ściany murowanej, na przykład umożliwia skompensowanie nierównoległości wynoszącej 7°, tj. w przykładowym zmontowanym zestawieniu kotwy 1, oś 9 tulei 2 i oś 13 rozprężnego elementu cylindrycznego 3 mogą być nachylone względem siebie pod kątem 7°. Próby wytrzymałościowe Próba I Na stalowej płycie o grubości 100 mm zamocowano tuleję 2 kotwy 1 o średnicy 20 mm przy pomocy śruby M12. Włożono w tak zamocowaną tuleję rozprężny element cylindryczny 3 wraz z elementem rozporowym 5 i szpilką 4 (M10), a następnie przez dokręcanie nakrętki 6 spowodowano wciąganie stożkowego elementu rozporowego 5, który rozpierał ścianki rozprężnego elementu cylindrycznego 3. W momencie gdy zaobserwowano, że dalsze dokręcanie nakrętki 6 nie powoduje rozszerzania się ścianek elementu cylindrycznego 3, zaprzestano dalszego dokręcania. Do kołnierza 12 rozprężnego elementu cylindrycznego 3 przymocowano sztywny element o długości tak dobranej, że odległość od powierzchni płyty stalowej do punktu przyłożenia obciążenia wynosiła 1 m. Oddalony koniec rury obciążano statycznie, stopniowo zwiększając obciążenie. Przy obciążeniu 130 kG uległa rozerwaniu ścianka tulei 2 umocowanej do płyty stalowej. Z przeprowadzonej próby I wynika, że konstrukcja kotwy 1 według wzoru użytkowego, przy standardowej grubości ścianek tulei, pozwala na zamocowanie na ścianie przedmiotów o znacznym ciężarze, co najmniej rzędu 50-70 kG. Próba II W ścianie wykonanej z pełnej cegły silikatowej, ocieplonej warstwą otynkowanego styropianu, wywiercono otwór dla osadzenia kotwy 1. Osadzono kotwę 1 o średnicy 20 mm zgodnie z założeniem technicznym, przy pomocy typowej, handlowo dostępnej szpilki rozporowej M12 o długości 100 mm. Dokręcono do kołnierza 12 kotwy 1 sztywny element umożliwiający statyczne obciążanie kotwy. Długość sztywnego elementu była tak dobrana, że odległość od powierzchni ocieplonej ściany do punktu przyłożenia obciążenia wynosiła 1 m. Przy zwiększaniu obciążenia do 60 kG kotwa zaczęła się wysuwać ze ściany. Zaprzestano dalszego obciążania, wykręcono kotwę. Oględziny nie wykazały żadnych odkształceń na kotwie. Z przeprowadzonej próby II wynika, że tarcie między szpilką rozporową a murem nie wytrzymało próby obciążeniowej. Natomiast konstrukcja kotwy według wzoru użytkowego pozwala na przenoszenie obciążeń co najmniej zbliżonych do takich, jak w próbie, bez odkształcenia kotwy. Zastrzeżenia ochronne 1. Kotwa dystansowa, zwłaszcza do mocowania przedmiotów na ścianie zewnętrznie ocieplonej izolacją typu lekkiego, mająca tuleję mieszczącą element cylindryczny i element rozporowy, znamienna tym, że tuleja (2) jest przegrodzona na jednym końcu zasadniczo poprzeczną płytką (10) przeznaczoną do mocowania do ściany, a w przeciwległym otwartym końcu tulei (2) umieszczony jest rozprężny element cylindryczny (3), który przy swym zakończeniu wystającym poza tuleję (2) ma kołnierz (12), mocowany zasadniczo poprzecznie do osi (13) rozprężnego elementu cylindrycznego (3), który to kołnierz (12) ma centralny otwór (14), przez który przechodzi zaopatrzona w nakrętkę (6) gwintowana szpilka (4) biegnąca wzdłuż osi (13) rozprężnego elementu cylindrycznego (3) do przeciwległego zakończenia rozprężnego elementu cylindrycznego (3) i połączona tam z elementem rozporowym (5) o kształcie stożka ściętego wchodzącym podstawą o mniejszej średnicy do wnętrza rozprężnego elementu cylindrycznego (3), przy czym element rozporowy (5) ma co najmniej jeden występ (15) 6 PL 66 078 Υ1 na powierzchni tworzącej stożka, a rozprężny element cylindryczny (3) ma co najmniej jedno przecięcie (16) poprowadzone wzdłużnie od krawędzi rozprężnego elementu cylindrycznego (3) stykającej się z elementem rozporowym (5), do przyjęcia tego występu (15).
2. 2. Kotwa dystansowa według zastrz. 1, znamienna tym, że co najmniej jedna powierzchnia spośród powierzchni wewnętrznej (8) tulei (2) i powierzchni zewnętrznej (7) rozprężnego elementu cylindrycznego (3) jest zaopatrzona w nacięcia albo występy, rozmieszczone poprzecznie względem osi (9) tulei (2) i/lub osi (13) rozprężnego elementu cylindrycznego (3).
3. 3. Kotwa dystansowa według zastrz. 1, znamienna tym, że powierzchnia wewnętrzna (8) tulei (2) i powierzchnia zewnętrzna (7) rozprężnego elementu cylindrycznego (3) są zaopatrzone w nacięcia albo występy, rozmieszczone poprzecznie względem, odpowiednio, osi (9) tulei (2) i osi (13) rozprężnego elementu cylindrycznego (3), przy czym rozprężny element cylindryczny (3) ma dwa przecięcia (16) poprowadzone wzdłużnie od krawędzi rozprężnego elementu cylindrycznego (3) do kołnierza (12).
4. 4. Kotwa dystansowa według zastrz. 2 albo 3, znamienna tym, że tuleja (2) w sąsiedztwie otwartego końca jest lekko zwężona, przy czym wewnętrzna powierzchnia (8) tulei (2) jest powierzchnią mającą nacięcia albo występy zasadniczo tylko w obszarze zwężenia.
5. 5. Kotwa dystansowa według zastrz. 4, znamienna tym, że szpilka (4) na zakończeniu zaopatrzonym w nakrętkę (6) ma wybranie lub stażowanie do uchwycenia szpilki (4), takie jak poprzeczne nacięcie, wybranie od czoła w kształcie sześciokąta lub gwiazdki, albo stażowanie w przekroju poprzecznym odpowiadające kwadratowi lub sześciokątowi foremnemu.
6. 6. Kotwa dystansowa według zastrz. 4, znamienna tym, że zasadniczo poprzeczna płytka (10) przegradzająca tuleję (2) jest zaopatrzona w centralny otwór (11) do przeprowadzenia szpilki mocującej tuleję (2) do ściany.
7. 7. Kotwa dystansowa według zastrz. 4, znamienna tym, że zasadniczo poprzeczna płytka (10) przegradzająca tuleję (2) jest zaopatrzona w co najmniej dwa otwory (11), korzystnie symetrycznie rozmieszczone, do przeprowadzenia szpilek mocujących tuleję (2) do ściany.
8. 8. Kotwa dystansowa według zastrz. 4, znamienna tym, że w widoku od czoła kołnierz (12) ma kształt kołowy.
9. 9. Kotwa dystansowa według zastrz. 4, znamienna tym, że kołnierz (12) w widoku od czoła ma kształt figury foremnej, korzystnie wybranej z grupy obejmującej kwadrat, sześciokąt i ośmiokąt foremny.