PL65159Y1 - Zespół zabezpieczający igłę do urządzenia z cewnikiem dożylnym - Google Patents

Description

2 PL 65159Y1

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest zespół zabezpieczający igłę do urządzenia z cewnikiem dożylnym.

Zespół zabezpieczający igłę do urządzenia z cewnikiem dożylnym stanowi osłonę końca igły cewnika dożylnego i powoduje samoczynne schowanie igły podczas jej wyjmowania z ciała pacjenta, co zabezpiecza przed przypadkowym zetknięciem się z nią personelu medycznego.

Personel medyczny w czasie świadczenia pomocy medycznej pacjentom jest narażony na liczne zagrożenia związane z wykonywanym zajęciem. Jednym z poważnych zagrożeń jest przypadkowe ukłucie igłą po jej wyjęciu z cewnika dożylnego. Przypadkowe ukłucie skóry osoby z personelu medycznego igłą jest niebezpieczne szczególnie, ponieważ koniec igły z łatwością przechodzi przez lateksowe rękawiczki stosowane przez personel medyczny. Problem przypadkowego ukłucia jest szczególnie istotny obecnie w erze chorób przenoszonych przez krew, jak zapalenie wątroby lub AIDS. Z opisów patentowych Stanów Zjednoczonych nr 5.135.504 i nr 6.117.108 znane są osłony na koniec igły, które uwzględniają potrzebę osłonięcia końca igły podczas jej wyjmowania z cewnika. W tych rozwiązaniach przyjmuje się, że osłona końca igły jest zakładana na igłę po wyciągnięciu jej z cewnika. Jednakże, takie urządzenie jest trudne w zakładaniu, gdyż obejmuje wykorzystanie nieporęcznej stożkowej obudowy ze skrzydełkami, która jest szersza, niż to potrzebne oraz ma złożoną konstrukcję.

Rozwiązanie, ujawnione w zgłoszeniu patentowym nr US 2005/0277879, stanowiące najbliższy stan techniki dla obecnego wzoru użytkowego, zostanie poniżej opisane w odniesieniu go fig. 1-12 rysunku, dla lepszego zrozumienia istoty obecnego wzoru użytkowego.

Na fig. 1 przedstawiono urządzenie 10 z cewnikiem dożylnym. Cewnik jest widoczny jako produkt finalny przed użyciem i zawiera osłonę 12 igły, obudowę skrzydełkową 14 i gniazdo 18 igły 20 połączone z obudową skrzydełkową 14.

Jak widać na przekroju przedstawionym na fig. 2, igła 20 wystaje z gniazda 18 igły przez obudowę skrzydełkową i kończy się końcówką 22 igły pod osłoną 12 igły.

Igła 20 jest wydrążona, a końcówka igły jest zwykle ukośnie ścięta. Kiedy końcówka 22 igły jest wprowadzana w ciało pacjenta, na igłę może działać ciśnienie płynu, który wędruje przez końcówkę 22 igły, przez igłę 20 i wchodzi do komory przeciwzwrotnej 24. Igłę otacza cewnik 26, który jest połączony z obudową skrzydełkową 14 za pośrednictwem podstawy 28 cewnika. Cewnik 26 jest elastyczną rurką, która pozostaje w ciele użytkownika w celu podawania płynów, substancji odżywczych lub leków.

Fig. 3 stanowi powiększony widok zespołu zabezpieczającego 40 z fig. 2. Gniazdo 18 igły ma przylegającą do niej komorę 30, która jest przeznaczona do utrzymywania we właściwym położeniu zespołu zabezpieczającego 40 igłę wewnątrz obudowy skrzydełkowej 14. Obudowa skrzydełkowa ma komorę 32, w której jest umieszczony zespół zabezpieczający 40 igłę. Wewnątrz komory 32 znajduje się blokada 34, która współdziała z zespołem zabezpieczającym 40 igłę. Blokada 34 stanowi pierścieniową obrączkę.

Podstawa cewnika wystaje w głąb obudowy skrzydełkowej i styka się z zespołem zabezpieczającym 40 igłę. Jak to przedstawiono, zespół 40 zabezpieczający igłę jest utrzymywany nieruchomo w sąsiadującej komorze 30 i podstawie 28 cewnika.

Zespół zabezpieczający 40 igłę ma podstawę 42, w której wykonany jest kanał 44. Zespół zabezpieczający 40 zaopatrzony jest również w zwrotną tuleję zaciskową 46, która może rozszerzać się, i stykać z blokadą 34, i kurczyć omijając blokadę 34.

Zwrotna tuleja zaciskowa ma dwie szczęki 48 przemieszczane od położenia rozszerzenia, ze zwiększoną efektywną średnicą szczęk, kiedy igła 20 znajduje się między szczękami, do położenia złożenia, kiedy igła 20 nie znajduje się już między szczękami 48. Szczęki 48 współdziałają z blokadą 34 umożliwiając wzajemne przemieszczanie się igły 20 i podstawy 42 zespołu zabezpieczającego 40 igłę. Szczęki 48 pozwalają na wzajemne przemieszczanie się, kiedy są w położeniu rozprężenia, co widać w postaci stopniowych przemieszczeń między fig. 2, 5, 7 i 10.

Kiedy igła 20 przechodzi poza szczęki 48, szczęki zamykają się wokół końcówki 22 igły zapobiegając przypadkowemu dotknięciu końcówki 22 igły przez osoby z personelu medycznego. Szczęki 48, po zaciśnięciu wokół końcówki igły, uniemożliwiają względne przemieszczenia igły 20 i podstawy 42 zespołu zabezpieczającego 40 igłę, ponieważ szczęki prześlizgują się poza blokadę 34 bez wciągania blokady 34 na zespół zabezpieczający 40 igłę. Zespół zabezpieczający 40 igłę jest nieruchomy przez blokadę, a igła 20 jest przemieszczona względem zespołu zabezpieczającego 40 igłę. Kanał 44 3 PL65159 Υ1 igły w zespole zabezpieczającym 40 igłę ma współczynnik tarcia do sprzęgnięcia igły 20, kiedy zespół 40 zabezpieczający igłę nie jest unieruchomiony przez blokadę 34.

Jak widać w powiększeniu na fig. 3, 3A, 8 i 8A, szczęki 48 mają część ukośnie nachyloną 50. Zespół zabezpieczający 40 igłę jest zwykle umieszczany na igle 20 na końcu stykającym się z gniazdem 18 igły, a następnie końcem wprowadzony w gniazdo 18 igły. Zespół zabezpieczający 40 igłę przed umieszczeniem wewnątrz obudowy skrzydełkowej 14 jest rozprężany. Przy wkładaniu igły w cewnik, zespół zabezpieczający 40 igłę jest wprowadzany w obudowę skrzydełkową i napotyka na blokadę 35. Część ukośnie nachylona 50 stopniowo przechodzi przez blokadę 34, a następnie wciska się przez blokadę zapewniając osobie zakładającej pewien wyczuwalny opór. Powierzchnia 52 przeciwległa do części ukośnie nachylonej 50 uniemożliwia ruch wsteczny zespołu zabezpieczającego 40 igłę, kiedy znajduje się on za blokadą 34.

Na szczękach 48 znajduje się wewnętrzna ścianka stożkowa 54. Ta wewnętrzna ścianka stożkowa 54 jest sprzęgnięta z końcówką 22 igły umożliwiając końcówce 22 igły przejście poza wewnętrzną ściankę stożkową 54. Jak widać na fig. 3 i 3A, wewnętrzna ścianka stożkowa 54 może znajdować się na jednej, lub na obu szczękach 48.

Jak widać na fig. 9 i 10, zespół zabezpieczający 40 igłę zawiera igłę 23 poszerzoną na końcu i pierścień napinający, utrzymujący zespół zabezpieczający 40 igłę w kontakcie z końcówką 22 igły. Igła 20 ma poszerzenie znajdujące się w pobliżu jej zaostrzonej końcówki 22, tak że w tym konkretnym punkcie zwiększa się jej efektywna średnica. Poszerzenie 23 jest wykonywane podczas składania po umieszczeniu zespołu zabezpieczającego 40 na igle 20, która jest połączoną z gniazdem 18 igły. Poszerzenie 23 zapewnia, że po uwięźnięciu końcówki 22 igły w zespole 40 zabezpieczającym igłę, ten zespół zabezpieczający 40 igłę nie zostanie na powrót wyrwany. Ponadto, na szczęki założony jest pierścień napinający, który wymusza złożenie szczęk po przejściu końcówki 22 igły poza przód szczęk 48 po wycofaniu igły 20 z cewnika 26 po użyciu.

Przy stosowaniu, osoba z personelu medycznego otrzymuje urządzenie z cewnikiem dożylnym zaopatrzone w osłonę zabezpieczającą 12 igły, jak na fig. 1 i 2, i igła 20 z cewnikiem 26 zostaje wprowadzona do żyły pacjenta. Jak widać na fig. 4 i 5, igła zostaje następnie wyciągnięta z ciała pacjenta przez uchwycenie obudowy skrzydełkowej 14 i wciągnięcie w gniazdo 18 igły - igła 20 przesuwa się w cewniku 26 zespołu zabezpieczającego 40 igłę.

Końcówka 22 igły mija szczęki 48 pozwalając na złożenie szczęk do ich położenia naturalnego. W postaci alternatywnej, pierścień napinający wymusza złożenie się szczęk 48. W naturalnym położeniu szczęk, możliwe jest ich przejście przez blokadę 34 w obudowie skrzydełkowej 14. W postaci alternatywnej, zespół zabezpieczający 40 igłę, widoczny na fig. 8 i 8A może jeszcze lekko dotykać blokady 34; jednakowoż szczęki 48 wykonane z materiału elastycznego, i nie ściśnięte metalową strzykawką, mają możliwość lekkiego ugięcia się przy przechodzeniu przez blokadę 34. W tej sytuacji przeznaczony dla igły kanał 44 podstawy 42 chwyta igłę 20 dostatecznie mocno, aby szczęki 48 przeszły przez blokadę 34. W postaci alternatywnej, poszerzenie 23, jak na fig. 9, nie wchodzi do kanału 44 dla igły umożliwiając szczękom 48 przejście przez blokadę 34.

Jak widać na fig. 9 i 10, osoba należąca do personelu medycznego wyjmuje następnie zespół zabezpieczający 40 igłę za obudową skrzydełkową 14 w celu jego wyrzucenia. Urządzenie chroni personel medyczny przed przypadkowym ukłuciem końcówką 22 igły.

Zespół zabezpieczający 40 igłę pozostaje złożony, przedstawiony na fig. 1, bez oddziaływania na pracę i działanie urządzenia 10 z cewnikiem, kiedy zaznaczona obrysem część tylna podstawy 42 znajduje się w komorze 30 przylegającej do gniazda igły. Kiedy część 42 podstawy znajduje się w komorze przylegającej 30, istnieje pewność, że szczęki znajdują się w płaszczyźnie równoległej do igły 20, tak że igła 20 może przemieszczać się między szczękami 48, co zapewnia prawidłowe działanie zespołu zabezpieczającego 40 igłę.

Kiedy końcówka 22 igły znajduje się w zespole zabezpieczającym 40 igłę, to nie wychodzi na zewnątrz nawet przy dociśnięciu do ciała osoby z personelu, powierzchni roboczej, czy innego przedmiotu. Po umieszczeniu zespołu zabezpieczającego 40 igłę, wyrzucenie igły 20 jest bezpieczne. Głównym celem wzoru użytkowego jest zatem opracowanie zespołu zabezpieczającego igłę do urządzenia z cewnikiem dożylnym i o konstrukcji pozbawionej wad znanych rozwiązań.

Jeszcze innym celem wzoru użytkowego jest opracowanie zespołu zabezpieczającego igłę o uproszczonej postaci, a zatem mniej kosztownego w produkcji i eksploatacji.

Zespół zabezpieczający igłę do urządzenia z cewnikiem dożylnym, według wzoru użytkowego, zawierający podstawę, w której jest umieszczona igła, zaś do podstawy są zamocowane dwie prze- 4 PL 65159 Υ1 ciwległe szczęki, ukształtowane do oddziaływania z igłą i ruchome pomiędzy położeniem rozszerzenia, w którym średnica szczęk jest zwiększona, a pomiędzy szczękami jest usytuowana igła, a położeniem złożenia, bez igły pomiędzy szczękami, przy czym w położeniu rozszerzenia szczęk igła jest ruchoma względem podstawy, a w położeniu ich złożenia szczęki są umieszczone wokół końcówki igły, przy czym w tym położeniu igła jest nieruchoma względem podstawy, charakteryzuje się tym, że zawiera co najmniej jeden łącznik do łączenia ze sobą szczęk w odstępie od podstawy. Łącznik jest usytuowany tylko po jednej stronie szczęk.

Zespół zawiera łącznik, pierwszy i drugi, które są usytuowane po przeciwległych stronach szczęk.

Jeden lub każdy łącznik ma ukształtowanie sprężyny, a szczęki są ruchome od siebie w kierunku przeciwnym do działania siły zwrotnej łącznika.

Jeden lub każdy łącznik ma kształt zakrzywiony, korzystnie kształt litery „S” lub kształt litery „Z”, lub ma kształt prosty. Łącznik stanowi połączenie szczęk, które mają część ukośnie nachyloną do przemieszczania szczęk poza blokadę usytuowaną w urządzeniu z cewnikiem dożylnym, kiedy zespół zabezpieczający igłę jest w położeniu rozszerzenia, do montażu.

Jeden lub każdy łącznik jest umieszczony w obszarze między podstawą, a częścią ukośnie nachyloną szczęk. Łącznik stanowi połączenie szczęk mających powierzchnię boczną do przemieszczania szczęk poza blokadę urządzenia z cewnikiem dożylnym, kiedy są w położeniu rozszerzenia. Łącznik jest usytuowany w odstępie od podstawy, która ma wymiar odpowiadający igle o grubości od 14 do 18. Łącznik jest usytuowany w odstępie od podstawy, która ma wymiar odpowiadający igle o grubości od 18 do 24. Łącznik stanowi połączenie szczęk zawierających wewnętrzną ściankę stożkową stanowiącą barierę przeciw przemieszczaniu końcówki igły gdy szczęki są w położeniu złożenia. Łącznik stanowi połączenie szczęk, które są zaopatrzone w pierścień napinający składający szczęki.

Zaletą wzoru użytkowego jest to, że dwie przeciwległe szczęki razem tworzą mechanizm zwrotny z tuleją zaciskową.

Zespół zabezpieczający igłę może być stosowany wraz z urządzeniem z cewnikiem dożylnym, który do obudowy skrzydełkowej ma przyłączony elastyczny cewnik. Urządzenie z cewnikiem dożylnym wewnątrz skrzydełkowej obudowy ma wewnętrzną blokadę. Igła z końcówką jest wewnątrz obudowy skrzydełkowej umieszczona w elastycznym cewniku.

Szczęki w pewnej odległości od podstawy są ze sobą połączone za pomocą co najmniej jednego łącznika. Ten co najmniej jeden łącznik uniemożliwia zbyt szerokie rozszerzenie tych dwóch szczęk, mogące doprowadzić do trwałego uszkodzenia zespołu zabezpieczającego igłę. Korzystne jest, jeżeli co najmniej jeden łącznik jest ukształtowany tak, że wykazuje właściwości sprężyny, tak że szczęki mogą być rozchylane przeciw działaniu siły zwrotnej łącznika. Łącznik jest zaprojektowany tak, że przy długim czasie przechowywania zachowuje swoje właściwości sprężyny. Dla zapewnienia prostoty i niskiego kosztu produkcji zespołu zabezpieczającego igłę, podstawa, szczęki i korzystnie, również co najmniej jeden łącznik, mogą być uformowane jednolicie, korzystnie z tworzywa sztucznego, na przykład, metodą formowania wtryskowego. W innym rozwiązaniu alternatywnym, podstawa, szczęki i, korzystnie, również co najmniej jeden łącznik mogą być uformowane z materiału metalicznego.

Przedmiot niniejszego wzoru użytkowego jest uwidoczniony na załączonym rysunku, na którym fig. 13 przedstawia zespół zabezpieczający igłę według znanego rozwiązania z fig. 8 zawierający łącznik spinający szczęki według wzoru użytkowego, a fig. 13A przedstawia zespół zabezpieczający igłę z łącznikiem spinającym szczęki według wzoru użytkowego.

Zgodnie z fig. 13 i 13A szczęki 48 są połączone między sobą co najmniej jednym łącznikiem 49 w obszarze między podstawą 42 a częścią ukośnie nachyloną 50. Łącznik jest założony po tylko jednej stronie szczęk 48. W postaci alternatywnej, po przeciwległych stronach szczęk 48, mogą znajdować się łączniki, odpowiednio, pierwszy i drugi. Co najmniej jeden łącznik ma kształt sprężyny, aby szczęki 48 mogły być rozsuwane na zewnątrz przeciw sile zwrotnej łącznika. Łącznik ma kształt zakrzywiony, na przykład kształt litery „S” lub litery „Z” lub prosty.

Podstawa, 42, szczęki 48 i, co najmniej jeden łącznik, są ukształtowane z tworzywa sztucznego, na przykład metodą formowania wtryskowego. W postaci alternatywnej, podstawa 42, szczęki 48 i, co najmniej jeden łącznik są uformowane z materiału metalicznego.

Claims (12)

1. 5 PL 65 159 Υ1 Zastrzeżenia ochronne 1. Zespół zabezpieczający igłę do urządzenia z cewnikiem dożylnym, zawierający podstawę w której jest umieszczona igła, zaś do podstawy są zamocowane dwie przeciwległe szczęki, ukształtowane do oddziaływania z igłą i ruchome pomiędzy położeniem rozszerzenia, w którym średnica szczęk jest zwiększona, a pomiędzy szczękami jest usytuowana igła, a położeniem złożenia, bez igły pomiędzy szczękami, przy czym w położeniu rozszerzenia szczęk igła jest ruchoma względem podstawy, a w położeniu ich złożenia szczęki są umieszczone wokół końcówki igły, przy czym w tym położeniu igła jest nieruchoma względem podstawy, znamienny tym, że zawiera co najmniej jeden łącznik (49) do łączenia ze sobą szczęk (48) w odstępie od podstawy (42).
2. 2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że łącznik (49) jest usytuowany tylko po jednej stronie szczęk (48).
3. 3. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera łącznik (49), pierwszy i drugi, które są usytuowane po przeciwległych stronach szczęk (48).
4. 4. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że jeden lub każdy łącznik (49) ma ukształtowanie sprężyny, a szczęki (48) są ruchome od siebie w kierunku przeciwnym do działania siły zwrotnej łącznika (49).
5. 5. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że jeden lub każdy łącznik (49) ma kształt zakrzywiony, korzystnie kształt litery „S” lub kształt litery „Z”, lub ma kształt prosty.
6. 6. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że łącznik (49) stanowi połączenie szczęk (48). które mają część ukośnie nachyloną (50) do przemieszczania szczęk (48) poza blokadę (34) usytuowaną w urządzeniu (10) z cewnikiem dożylnym, kiedy zespół zabezpieczający (40) igłę (20) jest w położeniu rozszerzenia, do montażu.
7. 7. Zespół według zastrz. 6, znamienny tym, że jeden lub każdy łącznik (49) jest umieszczony w obszarze między podstawą (42), a częścią ukośnie nachyloną (50) szczęk (48).
8. 8. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że łącznik (49) stanowi połączenie szczęk (48) mających powierzchnię boczną do przemieszczania szczęk (48) poza blokadę (34) urządzenia (10) z cewnikiem dożylnym, kiedy są w położeniu rozszerzenia.
9. 9. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że łącznik (49) jest usytuowany w odstępie od podstawy (42), która ma wymiar odpowiadający igle (20) o grubości od 14 do 18.
10. 10. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że łącznik (49) jest usytuowany w odstępie od podstawy (42), która ma wymiar odpowiadający igle (20) o grubości od 18 do 24.
11. 11. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że łącznik (49) stanowi połączenie szczęk (48) zawierających wewnętrzną ściankę stożkową (54) stanowiącą barierę przeciw przemieszczaniu końcówki (22) igły (20) gdy szczęki (48) są w położeniu złożenia.
12. 12. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że łącznik (49) stanowi połączenie szczęk (48), które są zaopatrzone w pierścień napinający (53) składający szczęki (48).