PL40605B1 - - Google Patents

Description

Znane jest znaczenie jakie osiagnela w terapeu- tyce chloropromazyna czyli 3—chloro—N—y—dwu- metyloaminopropylofenotiazyna, która stosuje sie do poglebienia narkozy, do lokalnego znieczula¬ nia wewnetrznego i zewnetrznego, jak równiez jako srodek posiadajacy wlasciwosci obnizenia temperatury ciala, wlasciwosci przeciwwymiotowe, adrenolityczne i przeciwwstrzasowe.Zwiazek ten nalezy do szeregu N—dwumetylo- aminoalkilofenotiazyn, lacznie z tymi, które w po¬ lozeniu 3 posiadaja podstawnik nieczynny na dzialanie czynników zasadowych jak amidek so¬ dowy, sód, wodorek sodu i bezwodna soda kaustyczna, które wedlug metod klasycznych sto¬ suje sie w celu przylaczenia grupy dwumetylo- aminoalkilowej do atomu azotu fenotiazyny.Ten sposób szczepienia lancucha w srodowisku zasadowym nie moze byc stosowany w przypadku takich podstawników jak OH, CHO, CO-CH8, CO—C2Hg itd. Jednakze pochodne N—aminoalki- lofenotiazyn posiadajace takie podstawniki, szcze¬ gólnie w polozeniu 3, moga wykazywac cenne wlasciwosci; Wynalazek dotyczy w pierwszym rzedzie spo¬ sobu, który pozwala otrzymywac takie pochodne i który poza tym nadaje sie równiez do otrzymy¬ wania pochodnych fenotiazyny wpierw wymie¬ nionych. Sposób ten daje sie stosowac zatem zu¬ pelnie ogólnie i przedstawia oczywista korzysc,' a mianowicie przez to, ze otwiera nowa droge otrzymywania zwiazków typu chloropromazyny lub typu prometazyny {N—0—dwuetyloaminotpropylo- fenotiazyna).Ogólnie mófwiac, wynalazek polega zasadniczo na przeksztalceniu fenotiazyny na ester aminoal- kilowy kwasu fenotiazynokarboksylowego, a na¬ stepnie na odkarboksylowaniu tego estru w celu spowodowania bezposredniego polaczenia atomu azotu fenotiazyny z rodnikiem aminoalkilowym.Dekarboksylacje mozna przeprowadzac badz ta pomoca zwyklego traktowania termicznego, ewen¬ tualnie w obecnosci katalizatora, badz ester moznadestylowac w prózni, badz wreszcie mozna ogrze¬ waj 0O w* odpowiednim rozpuszczalniku np. w dekal^yiromaftalenie.Sposób stanowiacy przedmiot wynalazku jest oparty na nieprzewidzianym nizej opisanym stwierdzeniu.Wiadomo, ze zwykly uretan lub karbaminian etylu rozklada sie pod wplywem ciepla w tempe¬ raturze okolo 200°C wydzielajac alkohol etylowy i kwas cyjanowy, który oddziela sie w postaci jego trójmeru, kwasu cyjanurowego.W przeciwienstwie do tego stwierdzono nieocze¬ kiwanie, ze przy destylacji w prózni powyzej 200°C, ester y—dwumetyloaminoprcfcylowy kwa¬ su 3 — metoksy—N—fenotiazynokarboksylowego, stanowiacy malo aktywny zwiazek przy próbie poglebiania narkozy i bedacy równiez uretanem, traci czasteczke COt i przeksztalca sie w 3—me* toksy—N—Y^dwumetyloaminopropylofenotiazyne, której dzialanie jest podobne do analogicznego zwiazku, posiadajacego chlor w polozeniu 3 (chlo- ropromazynaj. Zwiazek odkafboksylowany tak otrzymany okazal sie zreszta identyczny z 3—me- toksy—N—y—dwumetyioaniinopropylofenctiazYna otrzymana dzialaniem chlorku y—dwumetyloami- nopropylu na 3—metoksyfenotiazyne w srodowis¬ ku alkalicznym.Zaznaczyc nalezy, ze znane sa juz niektóre estry trzeciorzedowo aminoalkilowe kwasu feno- tiazyno-N-karboksylowego. (Dahlbom Acta Chi- mika Skandinavia — tom VII 1953 r. str. 879—884), a wsród nich znajduja sie zwiazki wykazujace znaczna aktywnosc spazmolityczna i nikotynoli- tyczna.Wynalazek dotyczy szczególnie otrzymywania niektórych estrów trzeciorzedowo aminoalkilo- wych kwasów N—fenotiazynokarboksylowych po¬ siadajacych podstawniki w polozeniu 3, zwlaszcza podstawniki czule na dzialanie czynników alka¬ licznych. Dotyczy to szczególnie estrów y—dwu- metyloaminopropylowych kwasu 3—metoksy—, 3—acetyle*— i 3—propionylo—N—fenotiazynokar¬ boksylowych, estrów y—dwumetyloarninopropylo- wych kwasu 3—acetylo i 3—propionylo*—N—feno¬ tiazynokarboksylowych i estru P—dwumetyloami- noetylowego kwasu 3—acetylo!—N—fenotiazyno- karboksylowego, jak i soli addycyjnych z kwasa¬ mi, mianowicie chlorowodorków i szczawianów tych estrów zasadowych oraz chlorków kwaso¬ wych N—karboksyfenotiazyn, posiadajacych pod¬ stawniki w polozeniu 3. Wynalazek dotyczy rów¬ niez estru Y—dwumetyloaminopropylowego kwa¬ su N—fenotiazynokarboksylowego jak równiez i jego chlorowodorku.Wynalazek dotyczy poza tym otrzymywania chlorków kwasu N—fenotiazynokarboksylowego, uzyskiwanych dzialaniem fosgenu na fenotiazyne, posiadajaca wymieniony podstawnik, i przyrza¬ dzania estrów dzialaniem odpowiedniego trzecio¬ rzedowego aminoalkoholu na ten chlorek kwaso¬ wy.Wynalazek dotyczy równiez otrzymywania trzeciorzedowych N—aminoalkilofenotiazyn, które posiadaja w polozeniu 3 podstawnik wrazliwy na alkalia, a szczególnie 3—acetylo i 3—propionylo— N—y—dwumetyloaminopropylofenotiazyny, 3— acetylo i 3—propinylo—N—y—dwumetyloamino- prdpylofenotiazyny i 3—acetylo—N—0—dwume- tyloaminoetylofenotiazyny, ich addycyjnych soli z kwasami, mianowicie szczawianów i maleinia- nów, ich pochodnych czwartorzedowych, miano¬ wicie jodometylami 3—acetylo—N—Y—dwumety- loaminoprópylofenotiazyny i oksymu 3—acety-? lo — N — y — dwumetyloaminopropylofenotiazyny.Wynalazek dotyczy wreszcie otrzymywania 3—a— hydroksyetylo—N—y—dwumetyloaminofenotiazy- ny i jej soli, mianowicie jej kwasnego szczawianu.Wsród tych nowych trzeciorzedowych N—ami¬ noalkilofenotiazyn, 3—acetylo—N—y—dwumety- loaminopropylofenotiazyna zajmuje wyjatkowe miejsce w tym sensie, ze swymi wlasciwosciami < poglebiania narkozy i znieczulenia miejscowegol, swa zdolnoscia antywymfótowa, swa zdolnoscia obnizania temperatury ciala i swa zdolnoscia depresyjna na osrodki nerwowe, przewyzsza ona chloroprodnazyne, a poza tym wykazuje dzialanie nasenne, którego chloropromazyna nie posiada.Stwierdzono poza tym, ze zwierzeta eksperymen¬ talne, które otrzymaly fenotiazyne powracaja do swego normalnego stanu predzej anizeli w przypadkach aplikowania chlotropromazyny.Stwierdzono poza tym, ze sola pochodnej feno- tiazyny, która daje najwiecej korzysci w zastoso¬ waniu terapeutycznym jest kwasny maleinian 3 — acetylo—N—y—dwumetyloaminopropylofeno- tiazyny.Próby farmakodynamiczne przeprowadzone ze szczawianem i maleinianem 3—acetylo—fT—y-r dwumetyloaminopropylofenotiazyny doprowadzily do nastepujacych wyników: dla myszy toksycz¬ nosc szczytowa szczawianu, podanego droga do¬ zylna, jest analogiczna do* chloropromazyny, a ma¬ leinianu mniejsza; toksycznosc. chroniczna (przy podaniu podskórnym) szczawianu i maleinianu jest mniejsza anizeli chloropromazyny.Dzialanie depresyjne, dzialanie poglebiania nar¬ kozy, dzialanie obnizania temperatury ciala, dzia¬ lanie znieczulania miejscowego, dzialanie przeciw- - 3 -wymiotowe sa wszystkie co najmniej równe, a w wiekszosci przypadków silniejsze dd dzia¬ lan chloropromazyny.Doswiadczenia kliniczne przeprowadzone dotad w chirurgii (podawanie przedoperacyjne lub po¬ operacyjne), w neuropsychiatrii i w dermatologii (dzialanie przeciwdrazniace) potwierdzily na ogól wyzszosc maleinianu nad chlóropromazyna. Zano¬ towano szczególnie o. wiele lepsza tolerancje i cal¬ kowity brak zaburzen (palpitacje, suchosc w us¬ tach) czeste przy znanych innych srodkach neuro- porazeniowych.Przyklad L . Chlorek kwasu 3—acetylo— N—fenotiazynokarboksylowego. Jako surowiec stosuje sie 3—acetylofenotiazyne lub 3—etyleno- fenotiazyne (temperatura topnienia 188—189°C).W autoklawie umieszcza sie 70 fenotiazyny i 245 ml 20°/t-owego roztworu fougenu w toluenie i ogrzewa calosc w piecu elektrycz¬ nym do temperatury 110—115°C mieszajac przez 1^2 godziny. Autoklaw wyjmuje sie nastepnie z pieca i szybko sie ochladza. Po skasowaniu wewnetrznego cisnienia roztwór toluenowy prze¬ sacza sie, a autoklaw przemywa toluenem. Nastep¬ nie odparowuje sie roztwory toluenowe razem zebrane az do suchosci i ekstrahuje sie gumiasta i czarna pozostalosc 250 ml eteru pod chlodnica zwrotna. Po zageszczeniu roztworów eterowych do bardzo malej objetosci zachodzi krystalizacja.Krysztaly odsacza sie i suszy. Uzyskuje sie 70 g (wydajnosc BÓ°/t) jasno brunatnego proszku, któ¬ ry mozna stosowac bezposrednio do przerobienia na ester. Po przekrystalizcJwaniu chlorku kwaso¬ wego z octanu etylu topi sie on w temperaturze 116—117°C Przyklad II. Chlorowodorek estru y—dwu- metyloaminopropylowego kwasu 3—acetylo—N— fenotiazynokarboksylowego.W kolbie zabezpieczonej od wilgoci powietrza rurka z chlorkiem wapnia, umieszcza sie 30 g chlorku kwasu 3—acetylo—N—fenotiazynokarbok¬ sylowego, otrzymanego wedlug przykladu I i 11 g (5Vo nadmiaru) y — dwumetylóaminopropanolu w 100 ml bezwodnego acetonu (zamiast acetonu mozna tez stosowac inny rozpuszczalnik organicz¬ ny bezwodny, jak np. benzen). Calosc utrzymuje sie pod chlodnica zwrotna przez noc. Tworzy sie jasno brunatny osad chlorowodorku estru y—dwu- metyloaminopropylowego kwasu 3—acetylo—N— fenotiazynokarboksylowego. Osad odsacza sie, przemywa eterem i suszy. Uzyskuje sie 30 g pro¬ duktu.Po przekrystalizowaniu z alkoholu absolutnego chlorowodorek ten topi sie w temperaturze 313—215°C z rozkladem.Przyklad UL a) 3—acetylo—N—y—dwu- metyloaminopropylofenotiazyna. W wodzie roz¬ puszcza sie 30 g chlorowodorku estru otrzymane¬ go wedlug przykladu II i rozklada sie go za po¬ moca dziesiecionormalnego roztworu lugu sodo¬ wego. Zasade (ester y—dwumetyloaminopropylo- wy kwasu 3—acetylo*—N—fenotiazynokarboksylo¬ wego wyekstrahowuje sie za pomoca eteru, roz¬ twór eterowy przemywa sie woda i suszy siar¬ czanem sodowym).' Po odparowaniu eteru na lazni wodnej otrzy¬ muje sie 21 g czerwonego oleju, który rozpuszcza sie w 42 ml dekahydrctiaftalenu, (zamiast deka- hydronaftalenu mozna tez stosowac te sama ilosc innych rozpuszczalników, jak 1,3—dwumetoksy- benzen, chinoline lub kollidyne); roztwór umiesz¬ cza sie pod chlodnica zwrotna i ogrzewa az do ustania wydzielania sie COr Po oziebieniu ekstra¬ huje sie zwiazek eterem i wyciaga go roztworem wodnym kwasu solnego. Roztwór wodny chloro¬ wodorku rozklada sie 10-cio normalnym roztwo¬ rem lugu sodowego i wyekstrahowuje zasade eterem. Roztwór eterowy przemywa sie woda i wysusza siarczanem sodowym. Po oddzieleniu rozpuszczalnika otrzymuje sie 16 g zójtawopo- maranczowego oleju. W stosunku do* chlorku kwa¬ sowego wydajnosc wynosi 50*/«, a w stosunku do chlorowodorku estru wynosi ona 78*/t. b) Kwasny szczawian fenotiazyny wymienionej pcd a): 8 g tej fenotiazyny rozpuszcza sie w 80 ml alkoholu absolutnego i zadaje roztworem 3,1 g kwasu szczawiowego w 31 ml alkoholu absolut¬ nego. Roztwór ogrzewa sie mieszajac, a nastepnie pozostawia . przez noc do krystalizacji. Prddukt krystaliczny o barwie slabozóltej odsacza sie i przekrystalizowuje z alkoholu metylowego.W ten sposób otrzymuje sie 9,2 g (wydajnosc 90*/t) krysztalów szczawianu o kolorze slabozól- tym. Temperatura topnienia wynosi 187—189°C (z rozkladem).Wyniki analizy obliczono dla C H N # S CuHttONtS, CtOiHi 60,57Vt 5,76Vt 6,73Ve 7,69V* znaleziono 60,4°/t 5,9Vt 6,82*/o 8,02V» c) Kwasnymaleinian fenotiazynyopisanej pod a). 10 g tej fenotiazyny rozpuszcza sie w 100 ml cttanu etylowego i dodaje sie roztwór z 3,9 g (10V# nadmiaru) kwasu maleinowego w 40 ml octa¬ nu etylu. Calosc ogrzewa sie do wrzenia i pozwa¬ la sie powoli wykrystalizowac produktowi reakcji.Krystaliczny produkt odsacza sie i przemywa mozliwie mala iloscia octanu etylu. Otrzymuje sie w ten sposób 12,2 g (wydajnosc 891/©) pro¬ duktu w postaci zóltych lusek o temperaturze topnienia 136—137°C. — 3 —Wyniki analizy obliczono dla C H N S CttMnONiS, CtHiO* 62,44»fc 5,88Vt 6\33Vt 7,23»/o znaleziona 62,Wt 5j/*k 6,12»/# 6,95*/» d) Oksym fenotlazyny ~ wymienionej pod a).W kolbce Brlenmayera umieszcza sie 6,5 g (0,02 gramoczasteczkl) 3—acetylo—N—y—dwume- tyloaminópTopylofenotiazyny i dodaje 2,8 g (0,04 gramotezasteczkfj chlorowodorku hydroksyloaminy w 56 ml wody. Mieszanine ogrzewa sie do wrze¬ nia przez 15 minut i do tak utworzonego zólto pomaranczowego roztworu dodaje sie 4 ml 10-cio normalnego NaOH. Tworzy sie jasnovzólte zmet¬ nienie. Calosc ogrzewa sie do wrzenia przez 5 mi¬ nut i dodaje sie 2 ml 10-cio normalnego NaOH.Tworzy sie obfity osad, który odsacza sie po oziebieniu. Przemywa sie go woda i suszy na papierze. Produkt ten przekrystalizowuje sie z octanu etylu przy czym w pierwszym rzucie otrzymuje sie w ilosci 5,5 g bezbarwne igly o tem¬ peraturze topnienia 157—I58°C. Przez zageszcze¬ nie lugu macierzystego otrzymuje sie dalsze krysztaly tak. le wydajnosc calkowita jest ilos¬ ciowa.Wyniki analizy obliczono dla C H N S CitffuONsS 66*,86*/t 6,75»/» 12,3fVt 9,39*/t znaleziono 67,We 6,l*/t 12,26V« 9,02^/t e) Jodometylan fenotlazyny wymieniony pod a).W 15 ml alkoholu absolutnego rozpuszcza sie w 5 g tej fenotiazyny, po czym dodaje sie do roztworu 2 ml jodku metylu rozpuszczonego w 8 ml alkoholu absolutnego i pozostawia w spo¬ koju do krystalizacji. Produkt w postaci zóltego osadu odsacza sie, przemywa alkoholem i eterem i przekrystalizowuje z alkoholu absolutnego. * W ten sposób otrzymuje sie 6,5 g malych blado- ióltych krysztalów jodometylanu 3—acetylo—N— Y—dwumetyloaminopropylofenotiazyny o tempera¬ turze topnienia 99—101°C. * Wyniki analizy obliczono-dla C H N S J CnHifONiSJ 51,28'/o 5,34*/o 5,98 znaleziono 51,4V# 54*/» 5j&/% 6.75V* 26,4V. f) 3—o—hydroksyetylct—N—y—dwumetyloami- nopropylofenotiazyna i jej kwasny szczawian.W kolbie z trzema szyjkami zaopatrzonej w urzadzenie do mechanicznego mieszania z uszczelnieniem rteciowym, w chlodnice zwrotna, we wkraplacz i doprowadzenie szotu, umieszcza aie 0,5 g wodorku litowo-linowego i 50 ml bezwod¬ nego eteru. Nastepnie dodaje sie stopniowo roz¬ twór 5 g 3—acetylo—N—y—dwumetyloaminopro- pylofenotiazyny w 50 ml bezwodnego eteru.Roztwór odbarwia sie. Po zakonczeniu doda¬ wania pozwala sie reakcji przebiegac jeszcze przez 15 minut, po czym dodaje sie kroplami octanu etyluw celu rozlozenia nadmiaru wodorku.Nastepnie wprowadza sie rozcienczony roztwór lugu az do rozpuszczenia wytraconego wodorotlen¬ ku glinowego. Produkt dekantuje sie, ekstrahuje eterem i przemywa woda. Po wysuszeniu roztwo¬ ru eterowego i destylacji otrzymuje sie z ilosciowa wydajnoscia 5 g rózowawego oleju. Traktujacten olej kwasem szczawiowym rozpuszczonym w ace¬ tonie i poddajac go rekrystalizacji w acetonie, otrzymuje sie kwasny szczawian o temperaturze topnienia 139—141°C.Wyniki analizy obliczonodla C H N S CitKttONtS* G04fff 60,2§*/* 6,22»/t 6,7Wt 7,65Vt znaleziono GO,©*/* 6,Wt a,55Vt 7,29*/t Otrzymano równiez chlorowodorek 2,4—dwu- nitrofenylohydrazonu fenotiazyny omówionej pod a) jak tez sam fenylohydrazon. Chlorowodorek ma postac malych ciemnoczerwonych krysztalków d temperaturze topnienia ponizej 265°C, a feny¬ lohydrazon — postac krysztalków ciemnoczerwo¬ nych o temperaturze topnienia 164—168°C.Przyklad IV. Postepujac wedlug przykla¬ du 1* lecz wychodzac z 3—metoksyfenotiazyny otrzymuje sie, chlorek kwasu 3—metoksy—N—fe- notiazynokarboksylowegoi (bezbarwne pryzmaty topniejace w temperaturze 96—97*C po przekry- stalizowaniu z cykloheksanu), a wychodzac z tego ostatniego i postepujac wedlug przykladów II i III otrzymuje sie kolejno: x a) chlorowodorek estru y—dwumetyloaminopro- pylowego kwasu 3—metoksy—N—fenotiazyno- karboksylowegb b) sam ester (olej rózowo-brunatny) c) kwasny szczawian tego estru (krysztaly bez¬ barwne, topniejace w temperaturze 159—160°C z rozkladem) d) 3—metoksy—N—y—dwumetyloaminopropylofe- notiazyny (przez zwykla destylacje w prózni estru (b) (olej rózowawy destylujacy w gra¬ nicach temperatur 225—230°C, pod cisnieniem 0,4 mm slupa rteci) e) kwasny szczawian fenotiazyny (d), który po przekrystalizowaniu z alkoholu posiada postac igielek bezbarwnych o temperaturze topnienia 180—181°C.Przykl ad V* ' Postepujac jak w przykla¬ dzie IV (b) lecz zastepujac y—dwumetyloamino- prop*nol0—dwumetytoaininoetanolem, a chlorek kwasu 3—metoksy—N—fenotiazynokarboksylowe- go chlorkiem kwasu 3—acetylo—N—fehotiazyno- — i —karboksytowym otrzymuje sie chlorowodorek estru P—dwumetyloaminoetylowego kwasu 3—ace¬ tylo—N—fenotiazynokarboksylowego, który po oczyszczeniu posiada postac bialych krysztalów o temperaturze topnienia okolo 245°G (rozklad).Sam ester wydzielony przez traktowanie chloro¬ wodorku lugiem sodowym stanowi olej brunatno- czerwonawy.Traktujac ten ester, tak jak dpisano w przykla¬ dzie III (a), otrzymuje sie 3—acetylo—N—P—dwu- metyloaminoetylofenotiazyne w postaci zólto- pomaranczowego oleju; jej kwasny szczawian ma postac pryzmatów zlotawo-zóltych o temperaturze topnienia 196—198°C (rozklad).Przyklad VI. Postepujac wedlug przykla¬ dów poprzednich i wychodzac z chlorku kwasu 3—acetylo—N—fenotiazynokarboksylowego otrzy¬ muje sie kolejno chlorowodorek estru y—dwu- etyloaminoprdpylowego kwasu 3—acetylo—N—fe¬ notiazynokarboksylowego, sam ester (jasnobru- natny proszek o temperaturze topnienia 178—179°C z rozkladem, po przekrystalizowaniu go z izopro- panolu), 3—acetylol—N—y—dwuetyloaminopropy- lofenotiazyne (czerwono-pomaranczowy olej o tem¬ peraturze wrzenia 225—235°C pod cisnieniem 0,3 mm slupa rteci) oraz kwasny szczawian tej zasady o temperaturze topnienia 146—148°C, po¬ siadajacy postac zóltych pryzmatów.Przyklad VIL Wychodzi sie z chlorku kwasu 3—profpionylo—N—fenotiazynokarboksylo¬ wego, otrzymanego wedlug danych przykladu I i posiadajacego, po przekrystalizowaniu z octanu etylu, postac bezbarwnych pryzmatów o tempera¬ turze topnienia 156—157°C.Traktujac ten chlorek y—dwuetyloaminopropa- nolem w nadmiarze, wedlug przykladu II, otrzy¬ muje sie zólte krysztaly chlorowodorku estru Y—dwuetyloaminopropylowego kwasu 3—propio- nylo—N—fenotiazynokarboksylowego topniejace- go w temperaturze 189—19Ó°C (z rozkladem).Po wydzieleniu tegof estru z jego chlorowodorku i po jego dekarboksylacji w temperaturze 200°C w prózni otrzymuje sie 3—propionylo—N—y—dwu- etyloaminopropylofenotiazyne, której szczawian (jasno-zólte krysztaly) wykazuja temperature top¬ nienia 147—149°C (z rozkladem).Przyklad VIII. Wychodzac z chlorku kwa¬ su 3—propionylo—N—fenotiazynokarboksylowego (patrz przyklad VI) i postepujac jak to opisano w poprzednich przykladach otrzymuje sie kolejno: a) chlorowodorek estru Y^-dwumetyloaminopro- pylowegd kwasu 3—propionylo—N—fenotiazy¬ nokarboksylowego w postaci jasnobrunatnych krysztalków -o temperaturze topnienia 207— 209°C _ z rozkladem, po przekrystalizowaniu z absolutnego etanolu, b) wolna zasade (olej brunatno-czerwotoy), c) przez dekarboksylacja w retorcie w prózni w temperaturze S00—205°C, 3—propionylo—N— Y—dwumetyloamindpropylofenotiazyne . (czer¬ wony olej przechodzacy przy destylacji w tem¬ peraturze okolo 235°C pod cisnieniem 0,4 mm slupa rteci), d) kwasny szczawian fenotiazyny (c) w postaci krystalicznego proszku zóltego o temperaturze topnienia 147—149°C z rozkladem, po przekry¬ stalizowaniu z metanolu.Wynalazek nie ogranicza sie oczywiscie do szczególów przeprowadzania reakcji podanych w przykladach; wynalazek nie jest równiez ogra¬ niczony do otrzymywania wymienionych typo¬ wych zwiazków, lecz dotyczy ogólnie sposobu otrzymywania N—aminoalkilofenotiazyn przez de¬ karboksylacja estrów kwasów N—fenotiazynokar- boksylowych. PL

Claims (3)

1. Zastrzezenia patentowe 1. Sposób wytwarzania N—aminoalkilofenotiazyn, zwlaszcza 3—acetylo—N—y—dwumetyloami- nopropylofenotiazyny, 3—propionylo^—N—y— dwumetyloaminopropylofenotiazyny, 3—acety¬ lo—N— y —dwuetyloaminopropyjofenotiazyny, 3 — propionylo—N—y —dwuetyloaminopropy- lofenotiazyny, 3—acetylo—N—0—dwumetylo- aminoetylofenotiazyny, i 3—a—hydroksyetylo —N—y—dwumetyloaminopropylofenotiazyny, znamienny tym, ze fenotiazyne, szczególnie fe- notiazyne posiadajaca w polozeniu 3 podstaw¬ nik czuly na dzialanie alkaliów, jak grupe ace- tylowa,propionylowa lub a—hydroksyetylowa, przeksztalca sie na ester aminoalkilowy, szcze¬ gólnie na ester y—dwumetyloaminopropylowy, Y—dwuetyloaminopropylowy lub P—dwumety- loaminoetylowy kwasu N—fenotiazynokarbok¬ sylowego, po czym ester ten poddaje sie dekar¬ boksylacji, by spowodowac bezposrednie po-' laczenie atomu azotu fenotiazyny z rodnikiem aminoalkilowym.
2. 2. Sposób wedlug zastrz. 1, znamienny tym, ze na wybrana fenotiazyne dziala sie fosgenem w celu otrzymania chlorku odpowiedniego kwa¬ su N—fenotiazynokarboksylowego, a nastepnie chlorek ten poddaje sie reakcji z odpowiednim aminoalkoholem w celu otrzymania estru ami- noalkilowego kwasu N—fenotiazynokarboksy¬ lowego. — 5 —' 3. Sposób wedlug zastiz. 1, 2, znamienny tym, ze dekarboksylacje przeprowadza sie za pomoca zwyklego traktowania termicznego, ewentual¬ nie w srodowisku rozpuszczalnika lub/i ewen¬ tualnie w obecnosci katalizatora. 4. Sposób wedlug zastrz. 1, 2, znamienny tym, ze ester aminoalkilowy kwasu N—fenotiazyno- karboksylowego poddaje sie destylacji w celu jego dekarboksylacja 5. Sposób wedlug zastrz. 1 — 4, znamienny tym, ze otrzymana N—aminoalkilofenotiazyne prze¬ ksztalca sie na sól addycyjna z kwasami, , zwlaszcza na sól kwasu szczawiowego lub maleinowego. Etablissements Clin-B y 1 a Zastepca: Kolegium Rzecznikolw Patentowych Wzór jednoraz. CWD, zain. PL/Ke, Cz*tt. zam. S4M 18.12.57. 100 egz. Al pisa ki.
3. 3. PL