Przedmiotem wynalazku ninie jszego jest wkladka do obuwia, przeznaczona do wyrównania wzniesienia (wygiecia) buta to jest kata, zawartego miedzy czescia brzu¬ scowa a czescia srodkowa podeszwy, a przez to samo do stworzenia lepszego niz dotychczas oparcia dla nogi.W bardzo rozpowszechnionych obecnie butach o szczególnie wysokich obcasach noga spoczywa glównie na czesci brzusco- wej, natomiast czesc srodkowa stopy jest ustawiona nadzwyczaj stromo ku górze.Duza czesc wagi ciala jest podtrzymywana przy tym powierzchnia podeszwy, znajdu¬ jaca sie miedzy obcasem a czescia brzusco- wa; powierzchnia ta sama nie opiera sie na ziemi i dzieki temu latwo ulega wgniece¬ niu przez ciezar nogi. Ksztalt buta wyma¬ ga, aby palcowa i brzuscowa czesc pode¬ szwy staly na ziemi w zasadzie poziomo, a srodkowa czesc brzuscowa biegla ku górze pod dosc stromym katem (duze wzniesie¬ nie, wygiecie obuwia). W ten sposób pow¬ staje na wewnetrznej powierzchni podesz¬ wy miejsce nieciagle, do którego stopa nie moze sie dostosowac. A zatem miedzy spodnia powierzchnia srodka stopy a we¬ wnetrzna powierzchnia podeszwy pozosta¬ je niezapelniona przestrzen, co powoduje nierównomierne obciazenie podeszwy, a przede wszystkim prowadzi do nadmierne¬ go przemeczenia stopy, która znajduje o-parcie jedynie w czesci palcowej i przed¬ niej czesci brzuscowej oraz w piecie. W wiekszosci przypadków doprowadza to do wgniecenia sklepionej czesci stopy, a w na¬ stepstwie ^ip. do rozparcia stopy (pes ex- tei&uSJI liiii podobnej dolegliwosci.Wedlug wynalazku niedogodnosci te u- . / * * luwa^sie ^rz^zWmieszczenie w bucie w ' miejscu wyniesienia sie (wygiecia) tegoz wkladki z materialu elastycznego, której spodnia po\yierzchnia jest dostosowana do wewnetrznej powierzchni podeszwy, a gór¬ na powierzchnia — do ksztaltu spodu sto¬ py. W ten sposób spód stopy otrzymuje pewniejszy podklad, który chroni noge przed nadmiernym natezeniem (przemecze¬ niem) .Na rysunku fig. 1 przedstawia bucik damski z wysokim obcasem i duzym wznie¬ sieniem (wygieciem). Wynika z niej jasno, ze wskutek wzniesienia (wygiecia) bucika miedzy spodem stopy a wewnetrzna po¬ wierzchnia podeszwy powstaje pusta prze¬ strzen, co pociaga za soba wzmiankowane powyzej nastepstwa. Fig. 2 uwidocznia wy¬ pelnienie tej pustej przestrzeni wkladka wedlug wynalazku, a fig. 3 i 4 — sama wkladke w widoku z góry wzglednie w przekroju podluznym.Wkladka rozprzestrzenia sie przez ca¬ la szerokosc podeszwy, a jest wykonana z miekkiego i elastycznego materialu, np. z gumy zwyklej lub gabczastej lub jakiej¬ kolwiek innej masy elastycznej, uzywanej do wyrobu obuwia. Wkladke mozna jeszcze przed wykonczeniem obuwia umiescic pod ochronna podeszwa wewnetrzna albo wkle¬ ic ja do gotowego obuwia za pomoca odpo¬ wiedniego kleiwa. W ostatnio wymienio¬ nym przypadku obciaga sie przewaznie gór¬ na powierzchnie wkladki skóra i w ten spo¬ sób daje nalezyte oparcie stopie.Wymiary wkladki nalezy oczywiscie w kazdym poszczególnym przypadku dobrac wedle wielkosci i kata wzniesienia (wygie¬ cia) danego obuwia.W przypadku, gdy chodzi o poprawia¬ nie rozpartych stóp i podobnych chorobli¬ wych zmian srodkowej czesci stopy, mozna górna powierzchnie wkladki zaopatrzyc w odpowiedniego ksztaltu wzniesienie, sluza¬ ce do podparcia sklepienia stopy.We wkladkach, obciagnietych skóra lub podobnym materialem, umieszcza sie w tym celu pomiedzy wkladka wlasciwa a powloka torebke, otwarta na przednim kon¬ cu, w która mozna wsunac odpowiedniego ksztaltu wkladke dodatkowa, przeciwdzia¬ lajaca rozparciu stopy. PL