PL247635B1 - Mechanizm chowania podnóżka - Google Patents

Abstract

W opracowanym mechanizmie chowania podnóżka z napędem elektrycznym lub manualnym przedstawiono przedłużenie szuflady (10), które stanowi przedłużka (25). Jej podstawowym, podtrzymującym elementem są dwie stalowe, wygięte blachy stanowiące dźwignie (26), połączone rurką (27), a do ich wygięcia przymocowana jest płaska platforma (33), zwiększająca długość wysuniętego podnóżka. W tym samym miejscu co przesuwny nit (22), zamocowane jest łożysko kulkowe, poruszające się wraz z prowadzącym elementem (21) i popychające krzywkę (31), która w swej środkowej części ma wzdłużny otwór, który jest równoległy do prowadnic (9). Otwór wzdłużny krzywki (31) wyznacza zakres przesuwania się krzywki (31) i w otworze tym umieszczone są dwa ograniczniki (32), które na stałe zamontowane są w płycie (12) i jednocześnie stanowią elementy montażowe krzywki (31). Maksymalne przesunięcie krzywki (31) zarówno w jedną, jak i drugą stronę wyznaczają ograniczniki (32). Dźwignie (26) są równoległe do krótszych krawędzi platformy (33) i niejako prostopadłe do płaszczyzny platformy (33). Każda dźwignia (26) jeden ze swoich końców ma od strony wewnętrznej przyspawany do poprzeczki (27), natomiast do drugiego końca od zewnętrznej strony przymocowane są trzpienie, na które nałożone są obracające się rolki (28).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest mechanizm obrotowy chowania bardzo długiego podnóżka, który umożliwia wsuwanie oraz wysuwanie podnóżka, a równocześnie jego podginanie. Może on być stosowany w podnóżkach krzeseł, kanap, a zwłaszcza foteli.

Dotychczas, znanych jest wiele konstrukcji foteli, w których różnie rozwiązano mocowanie oraz wysuwanie podnóżka. I tak, z polskiego patentu PL229900 (udzielonego na wynalazek zgłoszony do ochrony w dniu 12.08.2014 r.) znany jest „Mechanizm chowania podnóżka”. Opisany tu mechanizm ma dwie równoległe prowadnice, które stanowią podstawowe elementy boków konstrukcji podnóżka, z których na wewnętrzne prowadnice nasuwane są prowadnice zewnętrzne, które połączone są ze sobą prostopadłą płytą. Do spodniej strony płyty przymocowany jest łączący nit, który przeprowadzony jest poprzez wzdłużny otwór wykonany w płaskowniku. Nit haczy się we wzdłużnym otworze płaskownika i przytrzymuje go. Długość wzdłużnego otworu wyznacza rozpiętość ruchu, jaki może wykonać płaskownik z uwagi na nit. Poprzez mechanizm przegubowy wysięgniki konstrukcji siedziska łączą się z podnóżkiem u jego nasady, a w swoim najwyższym punkcie są one połączone sztywno z belką nośną siedziska. W momencie przesunięcia siedziska do tyłu jego działanie przenosi nacisk na wahacze, tym samym wywołując ich wahnięcie. Gdy wahacze wykonują ruch wahadłowy, powodują one poprzez wysięgniki konstrukcji siedziska ruch poprzecznej rurki, która uruchamia umieszczony w podnóżku mechanizm napędzający, wysuwanie oraz wsuwanie podnóżka. Nacisk ten powoduje pokonanie drogi przez bolec z jednego końca podłużnego otworu na drugi jego koniec, tym samym płaskownik wykonuje ruch wokół swojej osi obrotu. Działanie opisanych sił na poszczególne elementy konstrukcyjne powoduje skrócenie i zsunięcie się podnóżka po równoległych prowadnicach oraz jego zagięcie pod siedzisko.

Z kolei w polskim opisie wynalazku o numerze PL231624 przedstawiono rozwiązanie pt. „Mechanizm chowania podnóżka” zgłoszony do ochrony w dniu 12.08.2014 r. W opisie przedstawiony został mechanizm, którego podnóżek ma dwie równoległe prowadnice stanowiące podstawowe elementy boków jego konstrukcji. Na prowadnice, po zewnętrznej ich stronie, nasuwane są zewnętrzne prowadnice, które także połączone są ze sobą prostopadłą płytą, którą może stanowić arkusz blachy. Do spodniej strony płyty przymocowana jest zębata listwa, której jedna ścianka (wewnętrzny bok) jest zębaty i współpracuje z nim zębaty wycinek koła, którego oś obrotu z elementem osiowym znajdują się pomiędzy poprzeczkami zamocowanymi prostopadle do górnej i dolnej krawędzi prowadnic. Zębata listwa wraz ze swoim wewnętrznym bokiem i zębatym wycinkiem koła tworzą wspólnie mechanizm przekładni zębatej. Nieco poza osią obrotu zębatego wycinka koła, po przeciwległej stronie środka łuku zębatego wycinka koła, zamocowane jest ramię, które łączy zębaty wycinek koła z siedziskiem poprzez element konstrukcji nośnej. Ramię pełni funkcję cięgna, które przekłada ruch siedziska. Siedzisko to stanowi napęd podnóżka i przekłada jego działanie na ruch przekładni zębatej, a ściślej na zębaty wycinek koła przekładni zębatej, która przesuwa zębatą listwę i chowa względnie wysuwa podnóżek. Sprężyna dociągająca podnóżek może występować po obu stronach siedziska, przy czym jeden koniec sprężyny jest zamocowany w obrębie przegubowego mechanizmu przy belce, stanowiącej poprzeczną nasadę podnóżka. Natomiast drugi koniec sprężyny przymocowany jest do końca podpory, przy czym każda podpora stanowi element równoległy do boków siedziska. Pomiędzy podporami znajduje się belka nośna, w której na środku umieszczony jest obejmujący ją krótki ceownik przeznaczony do osadzania w nim fotela i przystosowany do osadzenia w nim fotela obrotowego.

Natomiast z polskiego opisu wzoru użytkowego o numerze prawa wyłącznego Ru.66925 znany jest „Przegub mocujący stelaż podnóżka fotela” zgłoszony do ochrony w dniu 12.10.2010 r. W rozwiązaniu tym fotel posiada ramową konstrukcję nośną, przy czym przednia część konstrukcji ramy siedziska połączona jest z konstrukcją wspornika podnóżka za pomocą łącznika przegubu, umożliwiającego wahadłowy ruch podnóżka i jego niejako podwinięcie pod siedzisko fotela, a następnie jego wyciągnięcie i wydłużenie przy zastosowaniu elementów nożycowych. Z ramy wyprowadzony jest połączony z nią niewielki sztywny uchwyt. W każdym z ramion sztywnego uchwytu wykonany jest otwór, podobny do otworów wykonanych na końcach odpowiedniego, współpracującego z tym elementem łącznika przegubu, przy czym przez otwory te poprowadzona jest oś. Przeciwległy koniec każdego ramienia łącznika przegubu połączony jest sztywno ze wspornikiem. Natomiast mniej więcej w połowie każdego z ramion łącznika wykonany jest kolejny otwór, poprzez który poprowadzona jest ośka, na której jest osadzony łącznik przegubu, z którą równocześnie połączone są obrotowo ramiona elementu nośnego konstrukcji fotela mechanizmu wysuwającego, podtrzymującego i chowającego podnóżek. Poprzez ten mechanizm ramiona połączone są z konstrukcją ramy siedziska. Mechanizm wysuwający, podtrzymujący i chowający podnóżek sterowany jest zestawem cięgien lub silnikiem elektrycznym.

W kolejnym polskim wynalazku PL183169 pt. „Rozkładany fotel” zgłoszonym do ochrony w dniu 10.04.1997 r., przedstawiony został fotel, w którym siedzisko, oparcie oraz podnóżek sprzężone są w taki sposób z korpusem i ze sobą, by przy przestawieniu jednej z tych części z położenia wyjściowego do pozycji spoczynkowej, i dalej do leżącej, lub też z powrotem do wyjściowej, obie pozostałe części przestawiane były jednocześnie do analogicznej pozycji.

Natomiast z polskiego wynalazku o numerze patentu PL338108 znany jest „Fotel rozkładany z podnóżkiem” zgłoszony do ochrony 26.01.2000 r. W rozwiązaniu tym fotel rozkładany składa się z ramy poduchy siedziska, połączonej obrotowo z ramą poduchy oparcia za pomocą sworznia i sprężyny, ułatwiającej sterowanie poduchą oparcia za pomocą mechanizmu regulacji położenia ramy. Ponadto w przedniej części fotela usytuowany jest zespół ruchomego podnóżka.

Celem przedstawionego wynalazku jest opracowanie takiej konstrukcji, która pozwoli na jak najbardziej komfortowe podparcie nóg jak najdłuższym podnóżkiem (ekstra długim, tzw. „XL”), który równocześnie może być łatwo i bezpiecznie wysuwany spod siedziska oraz wsuwany pod nie, a który równocześnie nie zwiększa gabarytów siedziska oraz wysokości położenia siedziska.

Istota mechanizmu chowania podnóżka polega na tym, że przedłużenie szuflady stanowi przedłużka, której podstawowym, podtrzymującym elementem są dwie stalowe, wygięte blachy stanowiące dźwignie, połączone rurką. Do wygięcia blach stanowiących dźwignie przymocowana jest płaska platforma, stanowiąca przedłużenie wysuniętego podnóżka. Natomiast pod prowadzącym elementem, w tym samym miejscu co przesuwny nit, zamocowane jest łożysko kulkowe, natomiast krzywka w swej środkowej części ma wzdłużny otwór, który jest równoległy do prowadnic. W otworze wzdłużnym krzywki umieszczone są dwa ograniczniki, które na stałe zamontowane są w płycie. Przy czym ograniczniki mocują krzywkę do blachy, a także przyciskają krzywkę do blachy, jednocześnie nie powodując jej unieruchomienia, a dźwignie są równoległe do krótszych krawędzi platformy i niejako prostopadłe do płaszczyzny platformy. Każda dźwignia jeden ze swoich końców ma od strony wewnętrznej przyspawany do poprzeczki. Natomiast do drugiego końca od zewnętrznej strony przymocowane są trzpienie, na które nałożone są obracające się rolki.

Poprzeczka zamocowana jest przegubowo do płyty szuflady. Oba elementy, to znaczy krzywka i poprzeczka połączone są przegubowo pośrednikiem. Co najmniej jedna dźwignia ma przyspawany wspornik, do którego zaczepiony jest jeden z końców naciągowej sprężyny, zaś drugi koniec naciągowej sprężyny zaczepiony jest bezpośrednio lub za pośrednictwem odpowiedniej kształtki do nieco oddalonego miejsca płyty.

Przedstawiony mechanizm umożliwia płynne i bezpieczne wydłużanie podnóżka do pozycji roboczej, a następnie jego schowanie. Pracuje on lekko, nie blokując się w czasie zmiany jego pozycji.

Wydłużenie podnóżka po jego schowaniu pod siedziskiem jedynie nieznacznie zwiększa grubość siedziska, ponieważ opracowany mechanizm umożliwia bardzo płaskie usytuowanie tego elementu w pozycji złożonej. Grubość siedziska zostaje zwiększona wówczas zaledwie o grubość przedłużki, której grubość jest niewielka.

Natomiast w trakcie wysuwania i chowania podnóżka jego najbardziej wysuwana, peryferyjna część jest przesuwana w pozycji zagiętej, dzięki czemu nie jest narażona na zahaczenie o podłoże.

Dodatkowe przedłużenie podnóżka podnosi walory użytkowe siedziska. Sofa, fotel czy też krzesło, w którym wykorzystano opracowany mechanizm, zapewnią użytkownikowi nie tylko wypoczynek i odchylenie tułowia do tyłu, ale również uniesienie nóg do poziomu i lepsze krążenie krwi. Siedziska takie stają się wyjątkowo wygodne, gdyż umożliwią całkowite, komfortowe podparcie nóg także przez osobę bardzo wysoką.

Przedmiot wynalazku został bliżej przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 - przedstawia rozłożony podnóżek, w pozycji otwartej, widziany od spodu konstrukcji fotela, fig. 2 - przedstawia złożony podnóżek w pozycji zamkniętej, widziany z boku konstrukcji fotela, natomiast fig. 3 - przedstawia podnóżek w pozycji przejściowej (zamykania lub otwierania) widziany z boku konstrukcji fotela.

Na rysunku pokazano mechanizm chowania podnóżka zainstalowany w fotelu.

Główną część opracowanego i pokazanego tu mechanizmu chowania podnóżka 1 stanowi nieruchoma, nośna konstrukcja 2, do której przymocowane są za pomocą śrub bądź nitów pozostałe elementy umożliwiające chowanie i wysuwanie podnóżka. Połączenia śrubowe lub nitowe stanowią zwykle osie obrotu względem siebie poszczególnych, połączonych ze sobą elementów.

Nośna konstrukcja 2 jest nieruchomo połączona z trzpieniem 3 fotela, który stanowi jego podstawę, tzw. „ nogę ”, czyli „ bazę ”. Podstawowe elementy nośnej konstrukcji 2 to dwa, zwykle płaskie, analogiczne i symetryczne boczne elementy 4 o specjalnie ukształtowanej dolnej krawędzi, po której przesuwają się w czasie wysuwania podnóżka 1 inne, opisane niżej elementy.

Boczne elementy 4 umieszczone są wzdłuż boków siedziska. Są one zazwyczaj wycinane laserowo z blachy stalowej i są one połączone ze sobą zwykle rurami stalowymi, usytuowanymi poprzecznie, tj. prostopadle do bocznych elementów 4. Zarówno lewy, jak i prawy boczny element 4 ma w swojej centralnej części (tj. części oddalonej od wahadłowo osadzonej, peryferyjnej części fotela) otwór o poprowadzonej zasadniczo poziomo osi, przez który za pomocą śruby lub nitu boczny element 4 połączony jest z poprowadzonym w górę, środkowym łącznikiem 5. Każdy z obu (zarówno umieszczony po prawej, jak i po lewej stronie) środkowy łącznik 5 jest korzystnie elementem stalowym, na obu swoich zakończeniach ma analogiczne (i podobne do opisanego wyżej) otwory montażowe. I tak, poprzez jeden z tych otworów montażowych środkowy łącznik 5 łączy się z bocznym elementem 4, a poprzez drugi otwór połączony jest za pomocą na przykład śruby lub nitu z siedziskiem 6. Środkowy łącznik 5 spełnia funkcję ruchomej podpory, zapewniającej ruch siedziska 6, ponieważ podpiera (pod odpowiednim kątem) siedzisko 6 wówczas, gdy unosi się ono i nieznacznie pochyla (podobnie opada) w czasie wysuwania (podobnie wsuwania) podnóżka.

Boczny element 4 w swojej tylnej części ma także otwór, przez który (na przykład za pomocą śruby lub nitu) element 4 połączony jest z tylnym łącznikiem 7a. Tylny łącznik 7a, będący korzystnie także elementem stalowym, ciętym laserowo, składa się z dwóch kształtek (tworzących niejako dwie warstwy) i łączącego je na przykład pręta.

Tylny łącznik 7a jest połączony przegubowo z umieszczonym nad nim tylnym zawiasem 7b siedziska 6, który to tylny zawias 7b stanowi niejako przedłużenie 7a. Tylny łącznik 7a ma dwa otwory montażowe na obu swoich zakończeniach, które umożliwiają jego wahadłowe zamocowanie.

Natomiast tylny zawias 7b siedziska 6 ma jeden otwór w dolnym swoim zakończeniu, a górna jego część przymocowana jest (zwykle przyspawana) do tylnej części siedziska 6.

Tylny łącznik 7a, podobnie jak środkowy łącznik 5 spełnia funkcję ruchomej podpory stabilizującej ruch siedziska 6, ponieważ także podpiera (pod odpowiednim kątem) siedzisko 6 wówczas, gdy unosi się ono i nieznacznie pochyla (podobnie opada) w czasie wysuwania (podobnie wsuwania) podnóżka 1.

Unoszenie się i opadanie, a więc nieznaczny ruch siedziska 6 możliwy jest dzięki stabilizowaniu go opisanymi, przegubowymi połączeniami po obu bokach fotela z bocznymi elementami 4 przy użyciu środkowych łączników 5 i tylnego łącznika 7a.

Jak wyjaśniono, nośna konstrukcja 2 zwykle składa się przede wszystkim z dwóch bocznych elementów 4. Do frontowej części nośnej konstrukcji 2, a dokładniej do przedniego zakończenia bocznych elementów 4 i poprzecznie łączącej je rury 8 (będącej także częścią nośnej konstrukcji 2) po obu stronach fotela zamocowane są przegubowo (korzystnie skręcane z nią) dwie równoległe prowadnice 9, będące podstawowymi elementami boków konstrukcji szuflady 10. Na prowadnice 9, po zewnętrznej ich stronie, nasuwane są zewnętrzne prowadnice 11. Zewnętrzne prowadnice 11 połączone są ze sobą prostopadłą płytą 12, którą może stanowić arkusz blachy. Zewnętrzne prowadnice 11 i prostopadła płyta 12 mogą zostać wykonane z jednego, odpowiednio wyprofilowanego arkusza blachy.

Do środkowej, spodniej części rury 8 (tj. do konstrukcji nośnej 2) przymocowany jest (korzystnie przyspawany) płaski zawias z przegubem 13, który łączy ze sobą wahadłowo (za pomocą śruby lub nitu) cięgno 14 z rurą 8.

Na drugim końcu cięgna 14 znajduje się przegub kulisty 15, który łączy korzystnie stalowe cięgno 14 z elementem 16. Części te stanowią mechanizm wysuwania oraz wsuwania szuflady 10. Cięgno 14 łączy tym samym mechanizm napędzający szufladę 10 oraz konstrukcję nośną 2.

Na środku elementu 16 (wycinanego laserem lub wypalanego laserem) znajduje się połączenie 17, które łączy element 16 z ramieniem 18. W zakończeniu elementu 16 wykonany jest także otwór, w którym zamocowany jest bolec 19. Ramię 18 umieszczone jest zasadniczo prostopadle w stosunku do równoległych do siebie prowadnic 9. Ramię 18 stabilizuje pracę mechanizmu wsuwania i wysuwania szuflady 10.

Na jednym swoim zakończeniu ramię 18 ma otwór montażowy, przez który za pomocą śruby lub nitu połączony jest przegubowo z płaskownikiem 20. Natomiast do płaskownika 20 zamocowany jest bolec 19. Bolec 19 łączy element 16 z płaskownikiem 20.

Płaskownik 20, na swoim końcu przeciwległym do końca łączącego go z ramieniem 18, połączony jest przegubowo, za pomocą śruby lub nitu, z prowadzącym elementem 21.

Tuż obok miejsca połączenia płaskownika 20 z prowadzącym elementem 21, do prowadzącego elementu przymocowany jest na stałe przesuwny nit 22. Przesuwny nit 22 przechodzi przez promienisty otwór 23 wykonany w płycie 12 i jest w nim zablokowany przed wysunięciem.

Przez drugi koniec prowadzącego elementu 21 przeprowadzony jest łączący nit 24. Łączący nit 24 jest z kolei przymocowany na stałe do płyty 12. Łączący nit 24 przytrzymuje płaskownik 20 oraz prowadzący element 21.

Długość promienistego, łukowatego otworu 23 wyznacza granice ruchu, jaki może wykonać płaskownik 20 oraz prowadzący element 21. Osią obrotu prowadzącego elementu 21 jest łączący nit 24. Ruch kątowy prowadzącego elementu 21 napędza krzywkę 31. Dzieje się tak, ponieważ pod prowadzącym elementem 21 zamocowane jest łożysko kulkowe, w tym samym miejscu, w którym znajduje się przesuwny nit 22, poruszające się wraz z prowadzącym elementem 21.

Równocześnie przez ruch prowadzącego elementu 21 łożysko kulkowe popycha krzywkę 31. Krzywka 31 ma w swej środkowej części wzdłużny otwór, który jest równoległy do prowadnic 9.

Otwór wzdłużny krzywki 31 równocześnie wyznacza zakres przesuwania się krzywki 31. W otworze wzdłużnym umieszczone są dwa ograniczniki 32, które na stałe zamontowane są w płycie 12, które jednocześnie stanowią elementy montażowe krzywki 31.

Takie zamocowanie krzywki 31 umożliwia przesuwanie się jej wzdłuż wyciętego w niej wzdłużnego otworu, przy czym maksymalne przesunięcie krzywki 31 zarówno w jedną, jak i drugą stronę wyznaczają ograniczniki 32. Ograniczniki 32 przyciskają krzywkę 31 do blachy 12, jednocześnie nie powodując jej unieruchomienia.

Przedłużenie szuflady 10 stanowi przedłużka 25, której podstawowym, podtrzymującym elementem są dwie stalowe, wygięte blachy, czyli dźwignie 26, połączone rurką 27. Wygięcie blach stanowiących dźwignie 26 jest potrzebne, aby przymocować do nich płaską platformę 33, która zwiększa długość wysuniętego podnóżka 1.

Dźwignie 26 są równoległe do krótszych krawędzi platformy 33 i niejako prostopadłe do płaszczyzny platformy 33. Dźwignie 26 są szeroko rozstawione, tak, aby platforma 33 i cała przedłużka 25 były stabilne.

Każda dźwignia 26 jeden ze swoich końców ma od strony wewnętrznej przyspawany do poprzeczki 27, natomiast do drugiego końca od zewnętrznej strony przymocowane są trzpienie, na które nałożone są obracające się rolki 28.

Poprzeczka 27 zamocowana jest przegubowo do płyty 12 szuflady 10. Stanowi ona oś obrotu przedłużki 25, a jej ruch jest wyzwalany przesuwaniem krzywki 31 i oba elementy, to znaczy krzywka 31 i poprzeczka 27 połączone są przegubowo pośrednikiem 34, dzięki któremu możliwe jest składanie i rozkładanie przedłużki 25.

Co najmniej jedna dźwignia 26 ma przyspawany wspornik 29, do którego zaczepiony jest jeden z końców naciągowej sprężyny 30. Drugi koniec naciągowej sprężyny 30 zaczepiony jest bezpośrednio lub za pośrednictwem odpowiedniej kształtki do nieco oddalonego miejsca płyty 12.

Szuflada 10 i przedłużka 25 tworzą podnóżek 1.

Podczas pracy mechanizmu chowania podnóżka 1 można wyszczególnić określone etapy:

- pozycja zamknięta - w tej pozycji podnóżek 1 jest złożony pod mechanizmem, a środkowy łącznik 5 i tylny łącznik 7 przesunęły siedzisko 6 do przodu mechanizmu, w tej pozycji płaszczyzna szuflady 10 i przedłużki 25 znajdują się w jednej płaszczyźnie, w tak samo pochylonym położeniu i są one schowane pod siedziskiem 6,

- pozycja pośrednia - w tej pozycji, w której mechanizm znajduje się w trakcie chowania (względnie wysuwania) podnóżka 1 i w trakcie której szuflada 10 i przedłużka 25 tworzą między sobą kąt ostry (ruch ten opisano niżej), takie ustawienie obu części powoduje, że podczas zamykania bądź otwierania mechanizmu przedłużka 25 nie dotyka podłoża,

- pozycja otwarta - w tej pozycji podnóżek 1 jest całkowicie otwarty, górna powierzchnia szuflady 10 z przedłużką 25 układają się w jednej płaszczyźnie, a ich krawędzie w jednej linii, zaś siedzisko 6 przesunięte jest do tyłu, również środkowy łącznik 5 i tylny łącznik 7 wychylone są ku tyłowi.

W trakcie tego etapu pracy mechanizmu - gdy ma rozpocząć się zamykanie mechanizmu podnóżka 1 - górna powierzchnia szuflady 10 i przedłużka 25 ułożone są w jednej płaszczyźnie i ich krawędzie tworzą jedną linię, zaś naciągowa sprężyna 30 jest rozciągnięta. Krzywka 31 jest wówczas przesunięta maksymalnie w stronę przedłużki 25.

W momencie zsuwania się szuflady 10, tzn. nasuwania się zewnętrznych prowadnic 11 na prowadnice 9 cięgno 14 napędza: element 16, płaskownik 20 i prowadzący element 21. Ruch elementu 16, płaskownika 20 i prowadzącego elementu 21 względem siebie (które to elementy tworzą zespół dźwigni) powoduje wsuwanie podnóżka 1 oraz zamykanie przedłużki 25. Naciągowa sprężyna 30 zostaje uwolniona.

Krzywka 31 przesuwa się wzdłuż wyciętego w niej otworu podłużnego.

Prowadzący element 21 za pomocą łożyska kulkowego odpycha krzywkę 31 i wtedy następuje otwarcie przedłużki 25. Łożysko kulkowe toczy się po krawędzi bocznej krzywki 31 powodując jej odepchnięcie i w ten sposób przesuwa przegubowe połączenie krzywki 31 z pośrednikiem 34 połączonym przegubowo z poprzeczką 27, co w konsekwencji powoduje otwarcie przedłużki 25.

Naciągowa sprężyna 30 powraca stopniowo do położenia równowagi i pociągając wspornik 29 i całą przedłużkę 25 - co powoduje, że szuflada 10 i przedłużka 25 zaczynają się zginać i tworzą między sobą kąt ostry. Naciągowa sprężyna ściąga ku sobie płytę 12 i przedłużkę 25, które tym samym łączą się pod kątem ostrym.

W chwili, gdy zakończenie przedłużki 25 składa się pod fotelem, następuje moment, gdy rolki 28 natrafiają na dolną krawędź bocznych elementów 4. Wtedy rolki 28 zaczynają przesuwać się wzdłuż specjalnie wyprofilowanej dolnej krawędzi bocznych elementów 4, rozwarcie i kąt pomiędzy szufladą 10 i przedłużką 25 rośnie, aż do momentu, gdy wyniesie on wartość zbliżoną do 180° i podnóżek 10 oraz przedłużka 25 znajdą się pod siedziskiem 6 usytuowane w jednej płaszczyźnie, a ich krawędzie w tej samej linii. Wówczas, gdy kąt między nimi jest zbliżony do 180° naciągowa sprężyna 30 ponownie jest rozciągnięta i usztywnia przedłużkę 25. Gdy następuje otwieranie się mechanizmu, czyli na początku wysuwania się podnóżka (z etapu pokazanego na rysunku fig. 2 przechodzi do etapu pokazanego na rysunku fig. 3) i gdy górna powierzchnia zasuniętej szuflady 10 i przedłużki 25 tworzą jedną linię - naciągowa sprężyna 30 jest rozciągnięta. Następnie dzięki ruchowi siedziska 6 rozpoczyna się wysuwanie podnóżka 1 przez rolki 28, które zaczynają przesuwać się wzdłuż specjalnie wyprofilowanej dolnej krawędzi obu podłużnych elementów 4 (zarówno po lewej, jak i po prawej stronie siedziska), a kąt rozwarcia pomiędzy szufladą 10 i przedłużką 25 maleje.

Jednocześnie naciągowa sprężyna 30 wraca do położenia równowagi i powoduje, że szuflada 10 i przedłużka 25 zaczynają się zginać i tworzą między sobą kąt ostry.

Następnie zgięty podnóżek 1, pod wpływem ruchu siedziska 6, przesuwa się stopniowo ku górze, rolki 28 przestają stykać się z dolną krawędzią bocznych elementów 4, a szuflada 10 rozsuwa się, tzn. wysuwa się zewnętrzna prowadnica 11 z prowadnicy 9, naciągowa sprężyna 30 rozciąga się, a podnóżek 1 prostuje się już jako najbardziej wysunięta część mechanizmu, aż do momentu, gdy szuflada 10 i przedłużka 25 znajdują się w jednej linii, a kąt między nimi jest zbliżony do 180°.

Wykaz elementów:

1. podnóżek,

2. konstrukcja (nośna),

3. trzpień,

4. element (boczny),

5. łącznik (środkowy),

6. siedzisko,

7a. łącznik (tylny), 7b. zawias (tylny), 8. rura, 9. prowadnica, 10. szuflada, 11. prowadnica (zewnętrzna), 12. płyta,

13. zawias z przegubem,

14. cięgno,

15. przegub (kulisty),

16. element,

17. połączenie,

18. ramię,

19. bolec,

20. płaskownik,

21. element (prowadzący),

22. nit (przesuwny),

23. otwór,

24. nit (łączący),

25. przedłużka,

26. dźwignia,

27. poprzeczka,

28. rolka,

29. wspornik,

30. sprężyna (naciągowa),

31. krzywka,

32. ogranicznik,

33. platforma,

34. pośrednik.

Claims (1)

1. Mechanizm chowania podnóżka z szufladą i mechanizmem chowania szuflady, znamienny tym, że przedłużenie szuflady (10) stanowi przedłużka (25), której podstawowym, podtrzymującym elementem są dwie stalowe, wygięte blachy stanowiące dźwignie (26), połączone rurką (27), przy czym do wygięcia blach stanowiących dźwignie (26) przymocowana jest płaska platforma (33), stanowiąca przedłużenie wysuniętego podnóżka (1), natomiast pod prowadzącym elementem (21), w tym samym miejscu co przesuwny nit (22), zamocowane jest łożysko kulkowe, natomiast krzywka (31) w swej środkowej części ma wzdłużny otwór, który jest równoległy do prowadnic (9), zaś w otworze wzdłużnym krzywki (31) umieszczone są dwa ograniczniki (32), które na stałe zamontowane są w płycie (12), które to ograniczniki (32) mocują krzywkę (31) do blachy (12), a także ograniczniki (32) przyciskają krzywkę (31) do blachy (12), jednocześnie nie powodując jej unieruchomienia, a dźwignie (26) są równoległe do krótszych krawędzi platformy (33) i niejako prostopadłe do płaszczyzny platformy (33), przy czym każda dźwignia (26) jeden ze swoich końców ma od strony wewnętrznej przyspawany do poprzeczki (27), natomiast do drugiego końca od zewnętrznej strony przymocowane są trzpienie, na które nałożone są obracające się rolki (28), a poprzeczka (27) zamocowana jest przegubowo do płyty (12) szuflady (10) i oba elementy, to znaczy krzywka (31) i poprzeczka (27) połączone są przegubowo pośrednikiem (34) i co najmniej jedna dźwignia (26) ma przyspawany wspornik (29), do którego zaczepiony jest jeden z końców naciągowej sprężyny (30), zaś drugi koniec naciągowej sprężyny (30) zaczepiony jest bezpośrednio lub za pośrednictwem odpowiedniej kształtki do nieco oddalonego miejsca płyty (12).