PL246427B1 - Element montażowy, mocujący skrzydło drzwi w systemach przesuwnych - Google Patents

Abstract

Element montażowy, mocujący skrzydło drzwi w systemach przesuwnych, charakteryzujący się tym, że ma wydłużony trzon (1) i głowę (2), ukształtowane jako jeden element konstrukcyjny, która to głowa (2) ma korzystnie kształt trójkąta równoramiennego oraz ma pionową oś symetrii (16) przesuniętą równolegle względem pionowej osi symetrii (17) wydłużonego trzonu (1), ponadto głowa (2) jest dopasowana do gniazda w profilu głównym systemów drzwi przesuwnych w ten sposób, że pomiędzy powierzchnią głowy (2) oraz powierzchnią gniazda w profilu głównym znajduje się luz w zakresie 0,05 mm do 1 mm.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest element montażowy, mocujący skrzydło drzwi w systemach przesuwnych drzwi, pełniący funkcję tzw. szczęk obrotowych. Element mocujący przeznaczony jest zwłaszcza do mocowania skrzydeł drzwi w postaci tafli szkła, szczególnie o grubości 10 mm lub 8 mm.

Znane są elementy montażowe służące do mocowania elementów drzwi, w tym drzwi w postaci tafli szklanych.

Z polskiego zgłoszenia wynalazku P.330152 znane jest okucie zaciskowe do mocowania tafli szklanych przy zastosowaniu przechodzącej przez otwór w tafli szybowej śruby zaciskowej, mającej łeb śruby i trzonek śruby, przy czym trzonek śruby i łeb śruby są ukształtowane jako oddzielne części konstrukcyjne, i w odniesieniu do swoich osi są wzajemnie przesuwne, a w osiowym kierunku są wzajemnie ustalane. Wynalazek polega na tym, że nakrętka przestawcza na stronie czołowej jest zaopatrzona w rowek w rodzaju otworu wzdłużnego, przytrzymujący kołnierz przytrzymujący śruby zaciskowej, którego podstawa rowkowa, przy utworzeniu kołnierza podpierającego dla kołnierza przytrzymującego, posiada otwór wzdłużny dla przyjęcia i prowadzenia trzonka śruby zaciskowej.

Z opisu wynalazku PL193815 znane jest okucie zaciskowe do mocowania tafli szklanych, zawierające przechodzącą przez otwór w tafli szklanej śrubę zaciskową, mającą łeb i trzonek, przy czym trzonek i łeb śruby są ukształtowane jako oddzielne części konstrukcyjne, a łeb śruby jest ustawny przesuwnie w czterech stopniach swobody na kołnierzu mocującym trzonka śruby, prostopadle do niego, przy czym łeb śruby posiada nakrętkę stożkową, umieszczoną wewnątrz otworu w tafli szklanej i mającą gwint wewnętrzny, charakteryzujące się tym, że łeb śruby zaciskowej składa się z przylegającego do konstrukcji nośnej, na przykład ściany, kołnierza podporowego, mającego gwint zewnętrzny nakrętki stożkowej osadzonej w otworze w tafli szklanej, umieszczonego pomiędzy kołnierzem podporowym a nakrętką stożkową, kołnierza przylgowego, który za pomocą gwintu zewnętrznego jest wkręcony w gwint wewnętrzny nakrętki stożkowej i, że kołnierz przylgowy za pomocą gwintu wewnętrznego, odpowiadającego gwintowi zewnętrznemu kołnierza podporowego, jest nakręcony na kołnierz podporowy. Korzystnie kołnierz podporowy posiada otwór wzdłużny przez który przechodzi trzonek śruby zaciskowej i kołnierz mający gwint zewnętrzny, a kołnierz podporowy na stronie odwróconej od kołnierza podporowego ma tuleję, zaopatrzoną w gwint zewnętrzny. Według wynalazku tuleja kołnierza przylgowego posiada wewnętrzny wielokąt, korzystnie sześciokąt, a śruba zaciskowa ma kołnierz mocujący wyposażony w wewnętrzny wielokąt, korzystnie sześciokąt. Korzystnie sześciokąt ma mniejszą średnicę od średnicy sześciokąta kołnierza przylgowego. Zaletą okucia według wynalazku jest to, że zawsze jest możliwe dopasowanie śruby zaciskowej z jednej strony do otworu w tafli szklanej a z drugiej strony do położenia trzonka śruby, gdy przykładowo trzonek śruby musi być wkręcony w kołek rozporowy, znajdujący się w ścianie lub w gwint, znajdujący się w płycie. Kołnierz mocujący trzonka śruby jest tak prowadzony we wzdłużnym otworze kołnierza podporowego, że nawet przy mocnym zamocowaniu tafli szklanej jest możliwy ruch trzonka śruby w czterech stopniach swobody.

Z polskiego zgłoszenia wynalazku P.378775 znany jest sposób szklenia stolarki, zwłaszcza drzwiowej (tradycyjnej) przy użyciu elementów mocujących taflę szklaną i profilowych listew przyszybowych oraz element do mocowania tafli szklanej. Element do mocowania tafli szklanej jest profilem w przekroju poprzecznym zbliżonym do dwuteownika, którego dolna półka, patrząc od strony jego mocowania do krawędzi otworu szybowego skrzydła drzwi jest dłuższa od jego drugiej, górnej półki. W górnej półce jest usytuowane szczelinowe wybranie dla osadzenia w nim krawędzi tafli szklanej stanowiącej wypełnienie otworu szybowego skrzydła drzwi, przy czym, z wyjątkiem wewnętrznej ściany górnej półki profilu, wszystkie jego ściany mają powierzchnie gładkie, natomiast na wewnętrznej ścianie górnej półki profilu są ukształtowane zęby.

Z opisu wynalazku PL217531 znany jest element do mocowania tafli szklanej w procesie szklenia stolarki, zwłaszcza drzwiowej (tradycyjnej), charakteryzujący się tym, że stanowi go element w przekroju poprzecznym zbliżony do prostokąta, z wykształconymi na ścianach bocznych, i wystającymi z co najmniej jednej ze ścian bocznych belkami stanowiącymi elementy zatrzaskowe dla występu profili przyszybowych listew, przy czym belki na co najmniej jednej ze ścian bocznych są umiejscowione i przesunięte względem siebie na długości „y”, tak aby zapewnione było zakotwiczenie elementu mocującego w listwie przyszybowej w zakresie odchyłki grubości tafli szklanej i szklonego skrzydła drzwiowego o grubości „x”. W długiej osi symetrii elementu są umiejscowione otwory do zazębienia w nich zaczepów podstawy osadzanej wraz z elementem w skrzydle drzwiowym. Zewnętrzne krawędzie belek są zaostrzone. Zaokrąglone zakończenie elementu stanowi ograniczenie jego wsunięcia w profil listwy. Wszystkie ściany elementu mają powierzchnie gładkie.

Z opisu ochronnego wzoru użytkowego PL66987 znany jest element do mocowania tafli szklanej w procesie szklenia tradycyjnej stolarki drzwiowej, który stanowi profil w przekroju poprzecznym zbliżony do dwuteownika, którego dolna półka, patrząc od strony jego mocowania do krawędzi otworu szybowego skrzydła drzwi jest dłuższa od jego drugiej, górnej półki. Przeciwległe końce dolnej półki są wyprofilowane na kształt półklinów skierowanych w kierunku półki górnej, stanowiących elementy zatrzaskowo-ograniczające dla występu profili listew przyszybowych. W górnej półce profilu jest usytuowane szczelinowe wybranie dla osadzenia w nim krawędzi tafli szklanej stanowiącej wypełnienie otworu szybowego skrzydła drzwi. Z wyjątkiem wewnętrznej ściany górnej półki profilu, wszystkie jego ściany mają powierzchnie gładkie. Na wewnętrznej ścianie górnej półki profilu są ukształtowane zęby, których krawędzie wewnętrzne patrząc od krótkiej osi symetrii profilu są krawędziami ostrymi.

Z opisu ochronnego wzoru użytkowego PL67801 znany jest profil zaciskowy do mocowania tafli szklanych, składający się z aluminiowego profilu bazowego, klem zaciskowych, profilu osłony oraz zaślepek czołowych, charakteryzujący się tym, że profil bazowy jest symetryczny i posiada od strony zewnętrznej po obu bokach symetryczne prowadnice do wsuwania klem zaciskowych, w górnej płaszczyźnie posiada zagłębienie przewidziane pod łeb śruby montażowej, a w dolnej części zagłębienia dodatkowy rowek pod śrubę mocującą zaślepkę, a klemy zaciskowe składają się z dwóch części, z których jedna ma półkę umożliwiającą oparcie szkła, obejmują profil bazowy obustronnie i zaczepione są o prowadnice profilu bazowego.

Z opisu ochronnego wzoru użytkowego PL68566 znany jest profil aluminiowy do mocowania tafli szklanych składający się z profilu bazowego oraz profilu montażowego, charakteryzujący się tym, że profil bazowy opiera się na profilu montażowym poprzez to, że posiada zatrzaski znajdujące się w korpusie profilu bazowego, zaś profil montażowy posiada symetryczne punkty zatrzaskowe umieszczone w korpusie profilu montażowego oraz co najmniej jeden otwór na śrubę mocującą profil do podłoża znajdującą się w spodzie korpusu profilu montażowego.

Z opisu ochronnego wzoru użytkowego PL69898 znany jest profil montażowy do mocowania tafli szklanych składający się z symetrycznego aluminiowego profilu bazowego oraz co najmniej dwóch profili osłony wraz z uszczelkami, charakteryzujący się tym, że profil bazowy zawiera mocowane zatrzaskowo chwytaki montażowe utrzymujące taflę szklaną. Korzystnie profil zawiera co najmniej jedną podkładkę umożliwiającą regulację odległości montażu tafli szklanej od profilu bazowego, mocowaną na chwytaku montażowym.

Z polskiego zgłoszenia wynalazku P.326060 znana jest szczęka kształtowa uchwytu mocującego z ramą zaciskową, z wieloma umieszczonymi w ramie zaciskowej, ukierunkowanymi poprzecznie do płaszczyzny ramy i równolegle do siebie oraz przesuwalnymi niezależnie od siebie tłoczkami mocującymi oraz z mechanizmem zaciskowym dociskającym względem siebie tłoczki mocujące w ramie. Aby zapewnić równomierne zablokowanie tłoczków mocujących w obrębie ramy zaciskowej, proponuje się zgodnie z wynalazkiem, że tłoczki mocujące pod działaniem mechanizmu zaciskowego są naprężane w kierunku wzdłużnym i poprzecznym w obrębie prostokątnej ramy zaciskowej.

Znane są także zawiasy czołowe z elementami do justowania i mocowania, przy czym element zawiasu jest przykręcony lub przyklejony do elementu drzwi lub ściany.

Z niemieckiego opisu zgłoszeniowego nr DE29516023U1 znany jest zawias do mocowania szklanych drzwi do sąsiedniego elementu, przy czym jedna z części zawiasu jest trwale zamocowana do elementu szklanego za pomocą kleju.

Z europejskiego opisu patentowego nr EP1201171 znane jest okucie do mocowania płyty szklanej, przy czym do ustalania położenia płyty jest w niej umieszczony wspornik, połączony kształtowo i siłowo z zawiasem. Wspornik jest umieszczony w otworze mimośrodowo w stosunku do jego punktu środkowego i obracany za pomocą śruby łączącej, przy czym obrót wspornika jest możliwy za pomocą specjalnego narzędzia. Jednakże w przypadku płyt szklanych wytwarzanych na zamówienie, te znane rozwiązania uchwytów do mocowania nie mogą być stosowane.

Z opisu wynalazku PL202456 znany jest uchwyt do mocowania oraz do ruchowego łączenia elementów drzwi względnie ścian, zwłaszcza drzwi szklanych, z odcinkiem ściany, który charakteryzuje się tym, że jest zaopatrzony, w osadzony przesuwnie w jego korpusie element pośredni, mający mocowaną śrubę kołnierzową, której kołnierz jest osadzony w rowku korpusu, przy czym zarówno korpus, jak i ele ment pośredni są osadzone na skrzydle, zaopatrzonym w śrubę kołnierzową, której kołnierz jest osadzony w rowku elementu pośredniego, zaś element drzwi lub ściany, stanowiący na przykład płytę szklaną, jest przesuwany w kierunku poziomym i pionowym przez obrót śrub kołnierzowych w rowkach. Korpus uchwytu jest połączony z elementem drzwi lub ściany za pomocą śrub względnie za pomocą kleju. Korpus uchwytu, połączony z elementem drzwi lub ściany za pomocą śrub, jest korzystnie zaopatrzony w przekładkę, osadzoną między korpusem i elementem drzwi lub ściany, przy czym korpus, przekładka oraz element drzwi względnie ściany mają otwory dla przynajmniej jednej śruby mocującej. Korpus uchwytu ma korzystnie postać skrzynki, której ścianki mają wycięcia względnie prowadnice, przy czym w wycięciu górnej lub dolnej ścianki korpusu znajduje się rowek, zaś w prowadnicy jest osadzone skrzydło zawiasu. Korpus uchwytu jest korzystnie zaopatrzony w rowki do prowadzenia i ustalania położenia elementu pośredniego. Korpus uchwytu jest korzystnie zaopatrzony w otwór do prowadzenia śruby mocującej pierścienia mocującego. Element pośredni uchwytu jest korzystnie zaopatrzony w wyżłobienie dla skrzydła oraz w wycięcie z rowkiem dla kołnierza śruby kołnierzowej, a ponadto w prowadnice do prowadzenia go w rowkach korpusu. Śruba kołnierzowa elementu pośredniego jest korzystnie zaopatrzona w gwint. Śruba kołnierzowa skrzydła jest korzystnie zaopatrzona w gwint. Pierścień mocujący, ustalający położenie skrzydła i elementu pośredniego w stosunku do korpusu uchwytu, jest korzystnie mocowany za pomocą śruby mocującej umieszczonej wewnątrz otworu. Uchwyt według wynalazku jest korzystnie zaopatrzony w pokrywę przykrywającą korpus wraz ze skrzydłem i elementem pośrednim.

Problem techniczny wymagający rozwiązania dotyczy mocowania skrzydeł drzwi, zwłaszcza drzwi w postaci tafli szkła, o różnych grubościach, przykładowo o dość często stosowanej grubości 10 mm lub 8 mm w systemach drzwi przesuwnych. Różne grubości skrzydeł drzwi, wymagają jak dotąd stosowania różnych elementów mocujących, dopasowanych pod konkretne grubości tych skrzydeł. Zaistniała potrzeba stworzenia rozwiązania uniwersalnego, dostosowanego do różnych grubości skrzydeł drzwi.

Powyższy problem techniczny rozwiązuje element mocujący skrzydło drzwi w systemach przesuwnych, według niniejszego wynalazku.

Istotą wynalazku w postaci elementu montażowego, mocującego skrzydło drzwi w systemach przesuwnych, zwłaszcza skrzydło drzwi w postaci tafli szkła, jest to, że ma wydłużony trzon i głowę, ukształtowane jako jeden element konstrukcyjny, która to głowa ma korzystnie kształt trójkąta równoramiennego oraz ma pionową oś symetrii przesuniętą równolegle względem pionowej osi symetrii wydłużonego trzonu. Głowa jest dopasowana do gniazda w profilu głównym systemów drzwi przesuwnych w ten sposób, że pomiędzy powierzchnią głowy oraz powierzchnią gniazda w profilu głównym znajduje się luz w zakresie 0,05 mm do 1 mm.

Korzystnie, przesunięcie pomiędzy osiami pionowymi symetrii trzonu i głowy mieści się w zakresie od 0,5 mm do 8 mm.

Korzystnie, trzon ma płaskie, równoległe powierzchnie boczne, które poprzez uszczelkę przylegają do powierzchni montowanych drzwi, zwłaszcza tafli szkła.

Korzystnie, szerokość wydłużonego trzonu mieści się w zakresie od 1 mm do 10 mm.

Korzystnie, długość wydłużonego trzonu jest nie mniejsza niż 12 mm. Wynika to z wymaganego miejsca na wkręcenie śruby i minimalnej powierzchni kontaktowej do uszczelki.

Korzystnie, trzon ma zakończenie, które jest powierzchnią płaską lub wypukłą lub wklęsłą.

Korzystnie, szerokość głowy jest zależna od przesunięcia osiowego głowy względem wydłużonego trzonu.

Korzystnie, głowa przechodzi w wydłużony trzon poprzez powierzchnie kątowe, a ich wspólny kąt mieści się w zakresie od 70° do 120° i podzielony jest symetrycznie, tak aby powierzchnie kątowe głowy miały identyczne nachylenie względem pionowej osi symetrii głowy, tworząc kształt trójkąta równoramiennego.

Korzystnie, połączenie powierzchni kątowych pod głową, z powierzchnią głowy, wykończone jest promieniem w zakresie od 0,1 mm do 2 mm.

Korzystnie, powierzchnia górna głowy jest płaska lub wypukła lub wklęsła.

Korzystnie, pomiędzy powierzchniami bocznymi wydłużonego trzonu znajdują się przynajmniej dwa wybrania, które stanowią marki pod wiercenie otworów.

Korzystnie, każde wybranie charakteryzują wymiary: kąt = 90°, głębokość = 0,32 mm, promień = 0,20 wykańczający przejście pomiędzy powierzchnią boczną wydłużonego trzonu a wybraniem.

Zaletą wynalazku jest uniwersalność elementu montażowego, który może być stosowany w wielu systemach, co przynosi wymierne oszczędności produkcyjne. Znane elementy montażowe istnieją jako różne modele, dopasowane do konkretnych grubości drzwi, w tym i ze szkła. Element montażowy według wynalazku, ma głowę przesuniętą osiowo względem osi trzonu, dzięki czemu może on być mocowany w gnieździe profilu systemu drzwi przesuwnych na dwa sposoby. Głowa wsuwana jest w gniazdo w profilu głównym niezależnie od przesunięcia osi głowy oraz trzonu względem siebie w prawo bądź w lewo. Przez to trzon jest dopasowany do więcej niż jednej grubości drzwi, zwłaszcza do drzwi w postaci tafli szkła.

Wynalazek został ujawniony w przykładach realizacji oraz na rysunku, na którym poszczególne figury przedstawiają: Fig. 1 - element montażowy w rzucie aksonometrycznym, Fig. 2 - element montażowy w rzucie prostokątnym, widok szczegółowy z przodu, Fig. 3 - powiększony fragment elementu montażowego zaznaczony na Fig. 2, Fig. 4 - element montażowy w przykładowym systemie, z taflą szkła grubości 10 mm, Fig. 5 - element montażowy w przykładowym systemie, z taflą szkła grubości 8 mm, Fig. 6 - element montażowy w przykładowym systemie, Fig. 7 - element montażowy w przykładowym systemie.

Przykład realizacji

Element montażowy (Fig. 1) mocujący skrzydło drzwi w systemach przesuwnych ma wydłużony trzon 1 i głowę 2. Głowa 2 elementu montażowego jest dopasowana kształtem do gniazda profilu głównego 3 systemu drzwi przesuwnych, w którym element montażowy jest osadzony. Pionowa oś symetrii 16 głowy 2 jest przesunięta równolegle względem pionowej osi symetrii 17 wydłużonego trzonu 1.

Trzon 1 pełni funkcję powierzchni dociskowej do tafli szkła 4 poprzez płaską uszczelkę 5. Na szerszym boku elementu montażowego, znajdują się wybrania 6, które stanowią marki pod wiercenie otworów (Fig. 1), przez które śrubami ściskana jest tafla szkła 4 oraz uszczelki 5.

Głowa 2 elementu montażowego, jest dopasowana kształtem do gniazd profili głównych 3 tak, że może być w nie wsuwana. Profil główny 3 jest elementem indywidualnym dla danego systemu drzwi przesuwnych. Głowa 2 ma korzystny kształt trójkąta równoramiennego.

Fig. 4 i Fig. 5 przedstawiają sposób mocowania tafli szkła 4 w przykładowym systemie drzwi przesuwnych o grubości 10 mm i 8 mm. Jak wspomniano powyżej, element montażowy ma głowę 2, przesuniętą osiowo względem osi trzonu 1. Pozwala to na mocowanie dwóch różnych grubości skrzydła drzwi, przykładowo o grubości 10 mm i 8 mm.

W skład systemu wchodzą między innymi: profil główny 3 z gniazdem na głowę 2 elementu mocującego, dodatkowy element mocujący stały 7, tzw. szczęka stała (która w tym przypadku jest osobnym profilem), oraz element mocujący według wynalazku, tzw. szczęka obrotowa. Oprócz śrub, niezbędnym elementem mocującym taflę szkła 4 są uszczelki 5.

Innym przykładem zastosowania elementu montażowego według wynalazku, jako tzw. szczęk obrotowych, jest Fig. 6. Element montażowy według wynalazku jest osadzony w profilu głównym 3 poprzez głowę 2 wsuniętą w gniazdo profilu głównego 3. Profil główny 3 ma dodatkowy element montażowy stały 7, tzw. szczęki stałe, ukształtowany w postaci występu. Względem tego dodatkowego elementu montażowego 7, tzw. szczęk stałych, ustalana jest grubość mocowanej tafli szkła 4, która znajduje się w przestrzeni między dodatkowym elementem montażowym 7 (występami) profilu głównego 3 a trzonem 1 elementu montażowego według wynalazku. W przestawionym na Fig. 6 przykładzie systemu przesuwnego, w celu estetycznego wykończenia oraz ukrycia elementów mocujących i złącznych, stosuje się profile wykończeniowe 8 zwane również blendą.

Fig. 7 przedstawia przekrój poprzeczny przez system przesuwny, przeznaczony tylko do szkła. System składa się z profilu nośnego 9, blendy maskującej 8, domykacza 10 oraz wózka z kółkami 11. Wózek składa się ze szczęk stałych pełniących funkcję profilu głównego 3, oraz funkcję mocowania kółek 11, mocowania aktywatora do domykacza 10 oraz elementu montażowego według wynalazku, tzw. szczęk obrotowych. Fig. 7 pokazuje przykład zamocowania tafli szkła 4 o grubości 10 mm.

Przedstawione przykłady obrazują uniwersalność stosowania elementu montażowego według wynalazku w systemach drzwi przesuwnych o różnej konstrukcji.

Uszczegółowioną budowę elementu montażowego według wynalazku, przedstawia Fig. 1.

Jak wspomniano na wstępie, z punktu widzenia przekroju poprzecznego, element mocujący według wynalazku, składa się z wydłużonego trzonu 1 oraz główki 2. Płaskie, równoległe powierzchnie boczne 12 wydłużonego trzonu 1 poprzez uszczelkę 5 przylegają do powierzchni tafli szkła 4.

Szerokość wydłużonego trzonu 1 powinna mieścić się w zakresie od 1 mm do 10 mm. Natomiast długość wydłużonego trzonu 1 nie może być mniejsza niż 12 mm.

Zakończenie 13 wydłużonego trzonu 1 jest powierzchnią, która może być płaska lub wypukła lub wklęsła. Połączenie płaskich, równoległych powierzchni bocznych 12 trzonu 1 oraz powierzchni zakończenia 13 trzonu 1, wykończone jest promieniem w zakresie od 0,1 mm do 2 mm.

Znamiennym elementem profilu jest głowa 2, która dzięki przesunięciu osiowemu pionowej osi głowy 2 względem pionowej osi trzonu 1 pozwala na mocowane dwóch grubości drzwi, zwłaszcza tafli szkła. Przesunięcie osiowe powinno mieścić się w zakresie od 0,5 mm do 8 mm.

Szerokość głowy 2 uzależniona jest od przesunięcia osiowego. Głowa 2 przechodzi w wydłużony trzon 1 poprzez powierzchnie kątowe 14 i 15, których wspólny kąt powinien mieścić się w zakresie 70° do 120°.

Powierzchnia głowy 1 może być płaska lub wypukła lub wklęsła.

Połączenie powierzchni kątowych 14 i 15 pod głową 1 z powierzchnią głowy 1 wykończone jest promieniem w zakresie od 0,1 mm do 2 mm.

Głowa 2 wsuwana jest w odpowiednie gniazdo w profilu głównym 3 systemów drzwi przesuwnych. Za profil główny 3 przyjmuje się element indywidualny dla danego systemu drzwi przesuwnych. Pomiędzy powierzchnią głowy 2 oraz powierzchnią gniazda w profilu głównym 3 powinien znajdować się luz w zakresie 0,05 mm do 1 mm.

Pomiędzy powierzchniami bocznymi 12 wydłużonego trzonu 1 znajdują się przynajmniej dwa wybrania 6, które stanowią marki pod wiercenie otworów. Fig. 3 przedstawia przykładowe wymiary wybrania, tj. kąt = 90°, głębokość = 0,32 mm, promień = 0,20° wykańczający przejście pomiędzy powierzchnią boczną 13 wydłużonego trzonu 1 a wybraniem 6.

Claims (12)

1. Element montażowy, mocujący skrzydło drzwi w systemach przesuwnych znamienny tym, że ma wydłużony trzon (1) i głowę (2), ukształtowane jako jeden element konstrukcyjny, która to głowa (2) ma korzystnie kształt trójkąta równoramiennego oraz ma pionową oś symetrii (16) przesuniętą równolegle względem pionowej osi symetrii (17) wydłużonego trzonu (1), ponadto głowa (2) jest dopasowana do gniazda w profilu głównym (3) systemów drzwi przesuwnych w ten sposób, że pomiędzy powierzchnią głowy (2) oraz powierzchnią gniazda w profilu głównym (3) znajduje się luz w zakresie 0,05 mm do 1 mm.

2. Element montażowy według zastrz. 1 znamienny tym, że przesunięcie pomiędzy osiami pionowymi symetrii (17), (16) trzonu (1) i głowy (2) mieści się w zakresie od 0,5 mm do 8 mm.

3. Element montażowy według zastrz. 1 znamienny tym, że trzon (1) ma płaskie, równoległe powierzchnie boczne (12), które poprzez uszczelkę (5) przylegają do powierzchni montowanych drzwi, zwłaszcza tafli szkła (4).

4. Element montażowy według zastrz. 1 znamienny tym, że szerokość wydłużonego trzonu (1) mieści się w zakresie od 1 mm do 10 mm.

5. Element montażowy według zastrz. 1 znamienny tym, że długość wydłużonego trzonu (1) jest nie mniejsza niż 12 mm.

6. Element montażowy według zastrz. 1 znamienny tym, że trzon (1) ma zakończenie (13), które jest powierzchnią płaską lub wypukłą lub wklęsłą.

7. Element montażowy według zastrz. 1 znamienny tym, że szerokość głowy (2) jest zależna od przesunięcia osiowego głowy (2) względem wydłużonego trzonu (1).

8. Element montażowy według zastrz. 1 znamienny tym, że głowa (2) przechodzi w wydłużony trzon (1) poprzez powierzchnie kątowe (14 i 15), a ich wspólny kąt mieści się w zakresie od 70° do 120° i podzielony jest symetrycznie, tak aby powierzchnie (14) i (15) miały identyczne nachylenie względem pionowej osi symetrii (16) głowy (2), tworząc kształt trójkąta równoramiennego.

9. Element montażowy według zastrz. 1 znamienny tym, że połączenie powierzchni kątowych (14 i 15) pod głową (1), z powierzchnią górną głowy (1), ma promień w zakresie od 0,1 mm do 2 mm.

10. Element montażowy według zastrz. 1 znamienny tym, że powierzchnia górna głowy (2) jest płaska lub wypukła lub wklęsła.

PL 246427 Β1

11. Element montażowy według zastrz. 1 znamienny tym, że pomiędzy powierzchniami bocznymi (12) wydłużonego trzonu (1) znajdują się przynajmniej dwa wybrania (6), które stanowią marki pod wiercenie otworów.

12. Element montażowy według zastrz. 11 znamienny tym, że każde wybranie (6) charakteryzują wymiary: kąt = 90°, głębokość = 0,32 mm, promień = 0,20° wykańczający przejście pomiędzy powierzchnią boczną (13) wydłużonego trzonu (1) a wybraniem (6).